Ανδρούλλας Μούσκου άλλως Ανδρούλλας Μακρυγιάννη ν. Ευλαβίας Ψαρά άλλως Λίας Ψαρά, Αρ. Αγωγής 1691/2004, 5.10.2007

(1993)1 ΑΑΔ 45, είναι πραγματική η μαρτυρία όταν προβάλει όπως υποδηλώνει ο όρος, από τα ίδια τα πράγματα και μόνο. Η πραγματική μαρτυρία, όπως έχει κατ΄ επανάληψη τονιστεί, συνιστά σταθερό οδηγό για την ιχνηλάτηση των περιστατικών του δυστυχήματος και γνώμονα για την κρίση της αξιοπιστίας των μαρτύρων. Όχι σπάνια, η αναστάτωση που επιφέρει στους οδηγούς η σύγκρουση οχημάτων, προκαλεί σύγχυση ως προς τα διαδραματιζόμενα με επακόλουθο ενίοτε ανακρίβειες στην μαρτυρία τους. Είναι γι΄αυτό που η πραγματική μαρτυρία παρέχει αμετακίνητη βάση για την αξιολόγηση των μαρτύρων και την εξαγωγή των αναγκαίων συμπερασμάτων για τα διαδραματισθέντα. (βλ. Ioannides ν. Kyriakou

(1998)1 CLR 639, Georgios Rrodromou Haloumias v. Police

(1970)2 CLR 486, Adamis & Another v. Eracleous

(1982)1 CLR 278, Teklima Ltd v. A.P. Lanitis Ltd and another

(1987)1 CLR 614, Γ. Στ. Κυριακίδου κα. ν. Σ. Νικολάου

(1993)1 ΑΑΔ 45, και Θεοφάνους ν. Αστυνομίας

(1990)2 ΑΑΔ 160). Ο σύζυγος της ενάγουσας (M.E.2), Θεοδόσης Μούσκος, ήταν απλός, αυθόρμητος και ειλικρινής στις περιγραφές του. Ήταν το πρόσωπο που ήταν και είναι κοντά στην ενάγουσα μετά από το δυστύχημα και μπορούσε να περιγράψει την κατάσταση της ενάγουσας όπως ο ίδιος την βίωνε, την αντιλαμβανόταν και του την είχαν περιγράψει οι θεράποντες ιατροί της. Η μαρτυρία του εν λόγω μάρτυρα δεν αμφισβητήθηκε από την υπεράσπιση. Αποδέχομαι την μαρτυρία του πλην του μέρους αυτής που αφορούσε την έκφραση γνώσης αναφορικά με ιατρικής φύσεως ζητήματα και του μέρους που δεν καλύπτεται από τα δικόγραφα (έκθεση απαίτησης) και σχετίζεται με κάποια από τα προβλήματα που η ενάγουσα αντιμετωπίζει σήμερα όπως για παράδειγμα το πρόβλημα με το φρύδι της. O Μ.E. 3, Χαράλαμπος Χριστοδούλου, είναι ιδιοκτήτης ανθοπωλείου το οποίο βρίσκεται στην οδό Αναβαργού και Δικώμου γωνία, απέναντι αλλά λίγο πιο πάνω από το κατάστημα Maroulla´s Fashion, η θέση του οποίου τοποθετείται και φαίνεται στο Τεκμήριο

1. Στις 19.8.2003 βρισκόταν έξω από το κατάστημα του μαζί με ένα φίλο του και εκτελούσαν μια εργασία όταν άκουσε δυνατό γδούπο και τότε γύρισε προς τον δρόμο. Στον δρόμο είδε να βρίσκεται πεσμένο ένα άτομο και ένα αυτοκίνητο να σταματά πιο κάτω περί τα 10 - 12 μέτρα. Έτρεξε μαζί με τον φίλο του στο σημείο που ήταν πεσμένο το άτομο και διαπίστωσε ότι ήταν γυναίκα, η ενάγουσα, από το στόμα και την μύτη της οποίας έτρεχε αίμα. Ειδοποίησε την αστυνομία και το ασθενοφόρο και παρέμεινε στο μέρος και βοηθούσε στην ρύθμιση της κυκλοφορίας. Αποχώρησε από το σημείο όταν το ασθενοφόρο παρέλαβε την ενάγουσα. Είδε ότι η ενάγουσα κρατούσε μια τσάντα από το κατάστημα της Μαρούλλας, ενώ στον δρόμο δεν υπήρχαν άλλα αυτοκίνητα ούτε σε κίνηση αλλά ούτε και σταθμευμένα. Σύμφωνα με τον πιο πάνω μάρτυρα έξω από το κατάστημα της Μαρούλλας ο δρόμος ήταν καθαρός. Ο πιο πάνω μάρτυρας ήταν ένας ανεξάρτητος μάρτυρας αφού δεν είχε οποιοδήποτε συμφέρον στην υπόθεση και δεν γνώριζε κανένα από τα πρόσωπα που είχαν ανάμιξη στο δυστύχημα. Υπήρξε αυθόρμητος και ειλικρινής βρίσκω ότι από την θέση την οποία βρισκόταν κατά την δεδομένη στιγμή μπορούσε να είχε αντίληψη των όσων περίγραψε. Δεν έχω καμία αμφιβολία ως προς την παρατηρητικότητα του μάρτυρα αυτού. Μικροαντιφάσεις και ανακρίβειες στην μαρτυρία του αναφορικά με αποστάσεις και με το που το σώμα της ενάγουσας βρισκόταν στον δρόμο, δεν βρίσκω ότι μπορούν να κλονίσουν και δεν κλονίζουν την αξιοπιστία του. Ο Μ.Ε. 3 κρίνεται αξιόπιστος και αποδέχομαι την μαρτυρία του. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι, ενώ αποτελεί την κύρια εκδοχή της εναγόμενης, ότι έξω από το κατάστημα της Μαρούλας υπήρχαν σταθμευμένα οχήματα έμπροσθεν των οποίων η ενάγουσα εξήλθε στον δρόμο, το μέρος της μαρτυρίας του εν λόγω μάρτυρα, που αφορούσε την μη ύπαρξη αυτοκινήτων έξω από το κατάστημα της Μαρούλλας δεν έχει αμφισβητηθεί από την υπεράσπιση άλλα ούτε και του υποβλήθηκε από την υπεράσπιση κατά την διάρκεια της αντεξέτασης του οποιαδήποτε διαφορετική θέση. Η ουσία της μαρτυρίας του Μ.Ε. 4, δεν αμφισβητήθηκε από την πλευρά της υπεράσπισης, βρίσκω ότι ο μάρτυρας αυτός κατέθεσε ενώπιον του δικαστηρίου με ευθύτητα και απλότητα αναφορικά με τις δικές του ενέργειες και την δική του ανάμιξη στην διερεύνηση του δυστυχήματος. Η μαρτυρία του Μ.Κ.4 αφορούσε την επίσκεψη του στην σκηνή του δυστυχήματος την ίδια ημέρα που αυτό επισυνέβη, όπου έλαβε φωτογραφίες από την σκηνή του δυστυχήματος. Ο μάρτυρας δεν πρόσθεσε οτιδήποτε πέραν των δικών του ενεργειών που έκανε σε σχέση με το δυστύχημα ενώ με ειλικρίνεια απαντούσε στις ερωτήσεις που του τέθηκαν κατά την διάρκεια της αντεξέτασης του. Ο Μ.Ε.4 κρίνεται αξιόπιστος και αποδέχομαι την μαρτυρία του. Τα όσα ανάφερε σε ερωτήσεις που του τέθηκαν κατά την διάρκεια της αντεξέτασης αναφορικά με το σύστημα ΑΒS, δεν λαμβάνονται υπόψη έχοντας κατά νου ότι το έργο του εν λόγω μάρτυρα σε σχέση με το δυστύχημα περιορίστηκε στην λήψη των φωτογραφιών, ενώ δεν προέβηκε, ως διαφάνηκε, σε κανένα μηχανικό έλεγχο του οχήματος της εναγόμενης προς διαπίστωση του συστήματος τροχοπέδησης που αυτό διέθετε. Ο Μ.Ε 5, Χριστόδουλος Μέσης είναι νευρολόγος ψυχίατρος, ο οποίος εξέτασε την ενάγουσα δύο φορές στις 7.12.2004 και στις 19.1.
2. Ετοίμασε ιατρική έκθεση την οποία και κατέθεσε ως Τεκμήριο 5, επίσης παρουσίασε το εγκεφαλογράφημα που έκανε στην ενάγουσα στις 19.1.2005 (Τεκμήριο 6). Στο δικαστήριο ο Μ.Ε.5 με τεκμηριωμένο τρόπο κατάθεσε την γνώμη, την άποψη και τα πορίσματα του σε σχέση με τα όσα διαπίστωσε και σχετίζονται με την κατάσταση της υγείας της ενάγουσας. Υπήρξε ένας αντικειμενικός και ανεξάρτητος μάρτυρας και αυτό διαφάνηκε από τον τρόπο και το ύψος που μαρτυρούσε. Η μαρτυρία του εν λόγω μάρτυρα δεν αμφισβητήθηκε κατά την διάρκεια της αντεξέτασης του, η οποία περιορίστηκε σε περισσότερο σε διευκρινιστικού τύπου ερωτήσεις αναφορικά με τις πιθανότητες ανάπτυξης επιληψίας και τις πιθανότητες βελτιώσεις της υγείας της ενάγουσας. Ο μάρτυρας κρίνεται αξιόπιστος από το Δικαστήριο. Αποδέχομαι την γνώμη και την μαρτυρία του. Ηταν η κύρια εκδοχή της ενάγουσας (Μ.Ε.6) ότι την στιγμή που επιχείρησε να διασταυρώσει την οδό Αναβαργού, έξω από το κατάστημα της Μαρούλλας, όταν εξήλθε του καταστήματος και στάθηκε στο πεζοδρόμιο ο δρόμος ήταν καθαρός , δεν είχε αυτοκίνητα σταματημένα, ούτε διερχόμενα. Κοίταξε αριστερά, δεξιά ο δρόμος ήταν καθαρός και προχώρησε σχεδόν μέχρι την μέση του δρόμου, όταν ένα αυτοκίνητο ήρθε σαν αστραπή, η ίδια δεν πρόλαβε να ταράξει, και το αυτοκίνητο της χτύπησε και έπεσε κάτω. Μετά δεν ένοιωθε τίποτε, έμαθε ότι μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο Πάφου, και μετά λόγω της σοβαρότητας της κατάστασης της την έστειλαν στο Νοσοκομείο Λευκωσίας. Περίγραψε την μετατραυματική της κατάσταση όπως η ίδια την βίωσε και την βιώνει. Δέχομαι την μαρτυρία της ενάγουσας, και την εκδοχή της ότι στο σημείο από το οποίο επιχείρησε να διασταυρώσει τον δρόμο έξω από το κατάστημα της Μαρούλλας δεν υπήρχαν σταθμευμένα οχήματα και αυτό γιατί η μαρτυρία της επί του προκειμένου συνάδει με αυτή του ανεξάρτητου μάρτυρα (Μ.Ε. 3). Δεν δέχομαι όμως ότι κατά την στιγμή που βρισκόταν ήδη στον δρόμο και επιχειρούσε να διασταυρώσει, ήταν ιδιαιτέρα παρατηρητική και τούτου γιατί στην κατάθεση της. που έδωσε στην αστυνομία, όπως ο Μ.Ε.1 συμφώνησε, η ενάγουσα ανάφερε ότι δεν είδε από ερχόταν το αυτοκίνητο το οποίο της χτύπησε. Στην μαρτυρία της η ενάγουσα περίγραψε αυτό να έρχεται από τα δεξιά της, εκδοχή η οποία, ως φάνηκε από τον τρόπο που αυτή μαρτυρούσε, φανέρωνε περισσότερο ότι αυτό πήγαζε από δική της πεποίθηση. Η περιγραφή της ενάγουσα για τα όσα διαδραματίστηκαν μετά το δυστύχημα όταν άρχισε πλέον να αντιλαμβάνεται αν και χαρακτηρίζονταν από μια τάση υπερβολής, δεν θεωρώ ότι αυτή γινόταν επί σκοπώ δραματοποίησης των γεγονότων και προσπάθειας μεγέθυνσης των προβλημάτων που αντιμετώπισε μετά από αυτό, καθώς και των προβλημάτων που αντιμετωπίζει μέχρι σήμερα στην ζωή της, αλλά με τον τρόπο που μαρτυρούσε έδειχνε ότι αυτός ήταν ο τρόπος έκφρασης της ιδίας στην προσπάθεια της για την λεκτική μεταφορά των γεγονότων, προς το Δικαστήριο. Δεν θεωρώ ότι υπήρξε έντεχνη προσπάθεια εκ μέρους της, να παραποιήσει τα γεγονότα, αποδίδω την όποια υπερβολή της στην προσπάθεια της να αποδώσει και να μεταφέρει όσο καλύτερα μπορούσε τα γεγονότα όπως έγιναν καθώς και αυτά του ένοιωθε και αισθανόταν για το πρόβλημα της και την ζωή της. Παρά τις πιο πάνω διαπιστώσεις δεν θεωρώ ότι η μαρτυρία της κλονίστηκε. Σε ότι αφορά τα άλλα σημεία της μαρτυρίας ήταν σταθερή και επαναλάμβανε τα γεγονότα όποτε αυτή ερωτείτο χωρίς να υποπέσει σε αντιφάσεις ή να αλλάζει τις απαντήσεις της. Η μαρτυρία της ενάγουσας σχετική με το πρόβλημα στο δεξί της φρύδι, ότι επηρεάστηκε η όραση της, η ακοή της, ότι έχασε και την όσφρηση της και ότι έκανε φυσιοθεραπεία, μετά που εξήλθε από το νοσοκομείο δεν λαμβάνεται υπόψη εφόσον αυτή δεν καλύπτεται από τα δικόγραφα (βλ. λεπτομέρειες σωματικών βλαβών της ενάγουσας στην έκθεση απαίτησης της). Η Μ.Ε.7 κρίνεται αξιόπιστη. Η μαρτυρία της υπήρξε τυπική και περιορίστηκε στην κατάθεση των τεκμηρίων 8 και
3. Τόσο τα Τεκμήρια 8 και 9 όσο και η μαρτυρία της Μ.Ε.7 δεν προσθέτουν οτιδήποτε στην υπόθεση της ενάγουσας, εφόσον ως ανέφερε η Μ.Ε.7 και προκύπτουν και από τα εν λόγω τεκμήρια η εναγόμενη κρίθηκε ένοχη στην κατηγορία για αμελή οδήγηση μετά από ακροαματική διαδικασία και όχι μετά από δική της παραδοχή (βλ. Philippou v. Odysseos

(1989)1 CLR 1) και ως εκ τούτου δεν μπορεί να είναι σχετική με την παρούσα υπόθεση μαρτυρία. Η εναγόμενη δεν μου έκανε καθόλου καλή εντύπωση. Η μαρτυρία της υπήρξε ασαφής, χωρίς συνέπεια, αντιφατική και συγκρούεται με αδιαμφισβήτητα γεγονότα. Η αντίδραση της εναγόμενης κατά την διάρκεια της μαρτυρίας της, η όλη της στάση, το ύψος και τα λεγόμενα της δεν έχουν πείσει ως προς την αλήθεια των ισχυρισμών που πρόβαλε σε σχέση με τις συνθήκες του δυστυχήματος. Δεν αποδέχομαι την εκδοχή που παρουσίασε ότι, ενώ υπήρχαν σταθμευμένα αυτοκίνητα στην αριστερή πλευρά του δρόμου η ενάγουσα πετάχτηκε μπροστά της στον δρόμο διερχόμενη έμπροσθεν αυτών. Όπως πιο πάνω αναφέρω η μαρτυρία του Μ.Ε.3, ότι στον δρόμο δεν υπήρχαν άλλα αυτοκίνητα ούτε σε κίνηση ούτε σταθμευμένα και ότι ο δρόμος έξω από το κατάστημα της Μαρούλλας ήταν καθαρός παρέμεινε αναντίλεκτη. Σε μια προσπάθεια της η εναγόμενη να πείσει επί του πιο πάνω ζητήματος, δηλαδή ως προς την ύπαρξη σταθμευμένων οχημάτων στην αριστερή πλευρά του δρόμου στο σημείο που η ενάγουσα επιχείρησε να διασταυρώσει, υποστήριξε στην κυρίως εξέταση της ότι τα δύο σταθμευμένα οχήματα τα είδε και ο αστυνομικός, ο οποίος τα σημείωσε. Ο αστυνομικός στην μαρτυρία του υπήρξε ξεκάθαρος, λέγοντας ότι κατά την άφιξη του στην σκηνή δεν υπήρχαν σταθμευμένα οχήματα στο σημείο, ενώ τα σημεία Γ, που τοποθέτησε στο Τεκμήριο 1, δείχνουν είπε, τα σταθμευμένα αυτοκίνητα τα οποία τοποθέτησε μετά από την υπόδειξη της εναγόμενης. Επανέλαβε την πιο πάνω θέση η εναγόμενη και κατά την διάρκεια της αντεξέτασης της, ότι δηλαδή τα δύο σταθμευμένα οχήματα, όταν ήρθε η αστυνομία, βρίσκονταν ακόμη στον χώρο του δυστυχήματος. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι κάτι τέτοιο ούτε υποβλήθηκε από την υπεράσπιση στον Μ.Ε.1, αλλά ούτε και αμφισβητήθηκε η θέση του Μ.Ε.1 ότι σταθμευμένα οχήματα δεν ήταν στην σκηνή του δυστυχήματος κατά την άφιξη του. Περαιτέρω η θέση των σταθμευμένων οχημάτων, την οποία υπέδειξε στον αστυνομικό, και έχουν σημειωθεί στο Τεκμήριο 1, με το οποίο συμφώνησε, βρίσκεται σε αντίθεση με την προφορική της μαρτυρία της. Στην μαρτυρία της ερωτηθείσα αν ήταν ακριβώς έξω από το κατάστημα της Αντρούλλας και έξω από την βιτρίνα της, η ενάγουσα απάντησε θετικά, τοποθετώντας κατά αυτό τον τρόπο τα δύο οχήματα, λαμβάνοντας υπόψη την θέση του καταστήματος Μaroulla´s Fashion όπως αυτή φαίνεται στο Τεκμήριο 1, πλησίον από το σημείο σύγκρουσης. Ενδεικτικό επίσης, ότι δεν έλεγε την αλήθεια σε σχέση με τα σταθμευμένα οχήματα, ήταν και ο τρόπος που αντέδρασε σε ερώτηση του δικηγόρου της ενάγουσας κατά την διάρκεια της αντεξέταση της γιατί δεν κράτησε έστω τους αριθμούς των δύο αυτοκινήτων. Η εναγόμενη κατέφευγε σε δικαιολογίες της στιγμής σε μια προσπάθεια της να δικαιολογήσει το κάθε τι, όπως για παράδειγμα τα όσα ανάφερε σε σχέση με τα πλεονεκτήματα του συστήματος ΑΒS, που της αναφέρθηκε κατά την αγορά του οχήματος της, ότι αυτό διαθέτει, γνωρίζοντας ακόμα και τις λεπτομέρειες λειτουργίας του, παραθέτοντας αυτές ενώπιον του δικαστηρίου όπως αυτές ήταν βολικές για την υπόθεση της. Δικαιολογίες παρουσίασε επίσης και για τους λόγους που το όχημα της σταμάτησε με αρκετή απόσταση μετά που αυτό χτύπησε την ενάγουσα λέγοντας ότι πάτησε στόπερ μετά ξεπάτησε και προχώρησε και ξαναπάτησε. Υπήρξε εμφανής η αμηχανία της αλλά και η αγωνιώδης προσπάθεια της να πείσει για την αλήθεια του ισχυρισμού της αυτού ενώ σε ερώτηση του συνηγόρου της ενάγουσας αν άφησε τα φρένα απάντησε «δεν θυμάμαι τώρα». Η πιο πάνω εκδοχή της εναγόμενης αντιστρατεύεται την κοινή λογική, πως είναι δυνατό το όχημα της να κινήθηκε, μετά που χρησιμοποίησε τα φρένα και αφού χτύπησε την ενάγουσα, σε απόσταση 15 μέτρων με μόνο το γεγονός ότι απλώς ξεπάτησε τα φρένα; Από την συνεκτίμηση του συνόλου της μαρτυρίας, περιλαμβανομένης και της πραγματικής και των συμπερασμάτων που μπορούν να εξαχθούν από αυτή καθίσταται εμφανές ότι η εναγόμενη δεν αντιλήφθηκε την ενάγουσα ούτε όταν βρισκόταν στο πεζοδρόμιο, ούτε όταν εισήλθε στο κράσπεδο του δρόμου και άρχισε να τον διασταυρώνει. Ενδεικτικό τούτου είναι και τα όσα ανάφερε σε τελευταία ερώτηση του συνηγόρου της ενάγουσας κατά την αντεξέταση της 'δεν πρόλαβα να την δω ήταν τόσο αστραπιαία - όταν την πρόσεξα προσπάθησα να την αποφύγω¨ γεγονός το οποίο έρχεται σε αντίφαση και με τον ισχυρισμό ότι είδε την πεζή - ενάγουσα στα 6 με 7 μέτρα. Επιπρόσθετα η χαμηλή ταχύτητα η οποία υποστήριξε ότι τηρούσε, είπε οδηγούσε με ταχύτητα 30 με 35 χλ., δεν δικαιολογούν, το γεγονός ότι το όχημα της σταμάτησε σε απόσταση 15.30 μετά το σημείο σύγκρουσης ενώ την πεζή όπως υποστήριξε την είδε στα 6 με 7 μέτρα αλλά ούτε και το ύψος και το είδος των σωματικών τραυμάτων που προκλήθηκαν στην ενάγουσα δικαιολογείται. Όπως πιο πάνω αναφέρω ο ισχυρισμός της ότι χρησιμοποίησε τα φρένα μετά τα άφησε με αποτέλεσμα το όχημα της να προσωρήσει δεν με έχει πείσει. Σίγουρα δεν δέχομαι τον ισχυρισμό της ότι η ενάγουσα πετάχτηκε μπροστά της στον δρόμο, αφού αυτό δεν συνάδει με τον ισχυρισμό τον οποίο επίσης παρουσίασε η εναγόμενη, ότι δηλαδή είδε την πεζή στα 6 με 7 μέτρα και ότι πρόσεξε πως διασταύρωνε τον δρόμο κατά τρόπο διαγώνιο έχοντας την πλάτη της γυρισμένη προς την μεριά που αυτή ερχόταν. Επίσης ο ισχυρισμός αυτός της εναγόμενης, δηλαδή ότι η ενάγουσα πετάχτηκε μπροστά της, δεν συνάδει ούτε με την πραγματική μαρτυρία, ήτοι με το σημείο σύγκρουσης, το οποίο με βάση και την κηλίδα αίματος που αναβρέθηκε στην σκηνή αλλά και με την υπόδειξη της ίδιας της εναγόμενης τοποθετείται σε απόσταση 4.80 μέτρων, από το αριστερό πεζοδρόμιο σύμφωνα με την κατεύθυνση της. Επίσης από την συνεκτίμηση του συνόλου της μαρτυρίας, περιλαμβανομένης και της πραγματικής και των συμπερασμάτων που μπορούν να εξαχθούν από αυτή καθίσταται εμφανές ότι η εναγόμενη είδε την ενάγουσα την στιγμή ακριβώς πριν να προσπαθήσει να την αποφύγει διενεργώντας τον ελιγμό στα δεξιά. Το ότι η ενάγουσα κινήθηκε δεξιότερα προς αποφυγής της σύγκρουσης με την εναγόμενη υποστηρίζεται και από την τελική θέση του οχήματος της. Ενώ η πολύ χαμηλή ταχύτητα που υποστήριξε ότι τηρούσε, και αν την έβλεπε στα 6 - 7 μέτρα ως υποστήριξε, ως θέμα λογικής πλέον, θα της επέτρεπαν να σταματήσει το όχημα της. Περαιτέρω εάν η εναγόμενη πριν χτυπήσει ενάγουσα, όπως υποστήριξε, είχε ήδη χρησιμοποιήσει τα φρένα της, σημαίνει ότι η ήδη μικρή ταχύτητα που επίσης υποστήριξε ότι οδηγούσε το όχημα της, θα μειωνόταν ακόμη περισσότερο, γεγονός το οποίο δεν συνάδει με το ύψος και το είδος των τραυμάτων που προκλήθηκαν, από την σύγκρουση στην ενάγουσα. ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΟΡΑΤΟΤΗΤΑΣ Υπήρξε η θέση του κ. Εύζωνα ότι καμία μαρτυρία, αναφορικά με τον ορατότητα από το Αναβαργός προς την σκηνή του δυστυχήματος και αντίστροφα δεν παρουσιάστηκε εκ μέρους της ενάγουσας. Πράγματι, διαπιστώνω ότι καμία αναφορά δεν έκανε, εφόσον δεν ερωτήθηκε από τον συνήγορο της ενάγουσας, για το θέμα αυτό ο εξεταστής της υπόθεσης (Μ.Ε.1), αλλά ούτε και άλλη προφορική μαρτυρία παρουσιάστηκε από την πλευρά της ενάγουσας σχετική με την πιο πάνω απόσταση. Η μαρτυρία της εναγόμενης, σχετική με αποστάσεις, αφορούσε την απόσταση από την οποία η ίδια αντιλήφθηκε την ύπαρξη της ενάγουσας στον δρόμο, μαρτυρία η οποία απορρίπτεται πιο πάνω για τους λόγους που εξηγώ επίσης ανωτέρω. Θεωρώ όμως ότι υπάρχει μαρτυρία ενώπιον μου, η οποία είναι ικανή για τον προσδιορισμό έστω κατά προσέγγιση της απόστασης που η εναγόμενη θα μπορούσε να αντιληφθεί την κίνηση της πεζής στον δρόμο. Αν και δεν μπορώ ασφαλώς να προσδιορίσω με ακρίβεια αυτή την απόσταση, εφόσον το σχέδιο της σκηνής του δυστυχήματος (Τεκμήριο 1) είναι συμμετρικό και όχι επί κλίμακος, με βάση τις μετρήσεις που καταγράφονται σε αυτό, η απόσταση μπορεί από το σημείο σύγκρουσης μέχρι το ύψος της οδού Δικώμου να υπολογιστεί με ακρίβεια στα 11.80 μέτρα, η οποία φαίνεται να επεκτείνεται η απόσταση αυτή ελάχιστα μέτρα πιο πάνω μέχρι το σημείο όπου αρχίζει η στροφή στου δρόμου. Συνεπακόλουθα αποτελεί εύρημα μου η εναγόμενη θα μπορούσε να αντιληφθεί την ύπαρξη της πεζής στον δρόμο από απόσταση τουλάχιστον 12 μέτρων. ΕΥΡΗΜΑΤΑ: Με βάση την πιο πάνω αξιολόγηση, και παραδεκτά γεγονότα καταλήγω ότι τα πραγματικά γεγονότα της παρούσας υπόθεσης είναι τα πιο κάτω: Στις 19.8.2003 περί η ώρα 18:50 η εναγόμενη οδηγούσε το όχημα της με αριθμούς εγγραφής HYK 245 στην Λεωφόρο Αναβαργού, με νότια κατεύθυνση προς την Πάφο τηρώντας την αριστερή πλευρά του δρόμου. Κατά την ίδια χρονική στιγμή και περίοδο η ενάγουσα αφού εξήλθε από το κατάστημα Maroulla's Fashion, το οποίο επισκέφθηκε νωρίτερα, και το οποίο βρισκόταν στην αριστερή πλευρά του δρόμου σύμφωνα με την πορεία της εναγόμενης, στάθηκε στο πεζοδρόμιο έξω από το πιο πάνω κατάστημα και αφού έλεγξε την τροχαία κίνηση επί του δρόμου και διαπίστωσε ότι δεν υπήρχαν αυτοκίνητα εν κινήσει άρχισε να διασταυρώνει τον δρόμο για να κατευθυνθεί στην απέναντι πλευρά του δρόμου προς την οικία της. Ενώ η ενάγουσα διασταύρωνε τον δρόμο και διένυσε σε αυτόν απόσταση 4.80 μέτρων χτυπήθηκε από το όχημα που οδηγούσε η εναγόμενη. H εναγόμενη η οποία δεν είχε αντιληφθεί προηγουμένως την ύπαρξη της ενάγουσας στον δρόμο προς αποφυγή της σύγκρουσης μαζί της διενήργησε ελιγμό προς τα δεξιά, αλλά η σύγκρουση δεν αποφεύχθηκε. Η εναγόμενη χτύπησε την ενάγουσα με το αριστερό πλαϊνό (μπροστινό) μέρος του αυτοκινήτου της και με το αριστερό του καθρεφτάκι του συνοδηγού και η ενάγουσα έπεσε στην άσφαλτο και τραυματίστηκε ενώ το αυτοκίνητο της ενάγουσας σταμάτησε σε απόσταση 15.30 από το σημείο σύγκρουσης. Η λεωφόρος Αναβαργού είναι πλάτους 13.40 μέτρων και το σημείο σύγκρουσης, βρίσκεται σε απόσταση 4.80 από την αριστερή άκρη του δρόμου στην πορεία της εναγόμενης. Ο Μ.Ε. 3 ο οποίος βρισκόταν έξω από το κατάστημα του το οποίο βρίσκεται επί της λεωφόρου Αναβαργού με γωνία Δικώμου άκουσε δυνατό γδούπο και γύρισε προς τον δρόμο και είδε την ενάγουσα να βρίσκεται πεσμένη στον δρόμο και το όχημα της εναγόμενης να σταματά πιο κάτω. Αμέσως έτρεξε στην σκηνή του δυστυχήματος και είδε ότι η ενάγουσα είχε τραυματιστεί. Ο Μ.Ε. 3 ειδοποίησε την αστυνομία και κάλεσε ασθενοφόρο. Οι Μ.Ε 1 και Μ.Ε. 4 επισκέφθηκαν την σκηνή του ατυχήματος. Ο Μ.Ε. 4 έλαβε φωτογραφίες (τεκμήριο 2) της σκηνής του δυστυχήματος και ο Μ.Ε 1 έκανε σχετικές μετρήσεις και ετοίμασε σχέδιο της σκηνής του δυστυχήματος με βάση το οποίο ετοίμασε το συμμετρικό σχέδιο (Τεκμήριο 1). Το τεκμήριο 1 δείχνει την σκηνή του δυστυχήματος και το σημείο σύγκρουσης του οχήματος της εναγόμενης με την πεζή είναι το σημείο Χ επί του Τεκμηρίου 1. Η τελική θέση του οχήματος της εναγόμενης μετά την σύγκρουσης είναι όπως αυτή φαίνεται στο τεκμήριο 1. Η ενάγουσα τραυματίστηκε από το δυστύχημα και μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών του Νοσοκομείο Πάφου. Οι σωματικές βλάβες που η ενάγουσα υπέστη και περιγράφονται στην έκθεση απαίτησης της, θεωρώ ότι έχουν αποδειχτεί, αφού το περιεχόμενο τεκμηρίων 3,4 και 7 δηλώθηκε ως παραδεκτό όπως πιο πάνω αναφέρεται, επίσης αυτές επιβεβαιώνονται και από την μαρτυρία του Μ.Ε.5 Δρ. Χρ. Μέσση και το ιατρικό πιστοποιητικό, Τεκμήριο 5, που εξέδωσε μετά από εξέταση της ενάγουσας. Αναφορικά με τις σωματικές βλάβες, που αναφέρθηκαν από τον Μ.Ε. 2 και την ίδια την ενάγουσα, και σχετίζονται με το πρόβλημα στο φρύδι της, στην ακοή, την όραση και την όσφρηση της η μαρτυρία δεν έγινε αποδεκτή για τους λόγους που εξηγούνται πιο πάνω και ως εκ τούτου δεν μπορεί να στηριχθεί και σχετικό εύρημα. Επίσης αποτελεί εύρημα μου ότι πιθανότητα μετατραυματικής επιληψίας κατά την 30.1.2005 υπολογίζεται σε 5% το ίδιο επίσης και κατά την 13.11.2006, αφού σύμφωνα με τον Μ.Ε.5 κατά τον χρόνο που έδινε μαρτυρία ( 13.11.2006 ) η πιο πάνω πιθανότητα παραμένει η ίδια . Επίσης αποτελεί εύρημα μου ότι η ενάγουσα δύο μήνες περίπου μετά τον τραυματισμό της, έπαθε μετατραυματικό άποιο διαβήτη και ελάμβανε φαρμακευτική αγωγή για την αντιμετώπιση του για περίοδο 4 με 5 μηνών. Σύμφωνα με τον Μ.Ε.5, την μαρτυρία του οποίου έκανα δεχτή, λαμβάνοντας φαρμακευτική αγωγή πολλές φορές το τραύμα στην υπόφυση επουλώνεται και επανέρχεται η έκκριση της ορμόνης και για αυτόν τον λόγο μπορεί η θεραπεία να διακοπή, ενώ η πιθανότητα να υπάρξει μελλοντική υποτροπή της υπόφυσης θεωρείται απομακρυσμένη. Εχοντας υπόψη τα πιο πάνω αποτελεί εύρημα μου ότι η ενάγουσα δεν αντιμετώπισε μετατραυματικό άποιο διαβήτη μετά που σταμάτησε να λαμβάνει φαρμακευτική αγωγή ενώ η μελλοντική υποτροπή της υπόφυσης θεωρείται απομακρυσμένη. Συνεπακόλουθα με τα πιο πάνω, αποτελεί εύρημα μου ότι η κατάσταση της υγείας της ενάγουσας μετά το δυστύχημα και μέχρι σήμερα είναι ως περιγράφεται στο Τεκμήριο 3, ότι υπάρχει πιθανότητα ανάπτυξης μετατραυματικής επιληψίας 5% και ότι η οσφυοπεριτοναική παροχέτευση ΕΝΥ εγκυμονεί κινδύνους μελλοντικής επιμόλυνσης και ότι σε μια τέτοια περίπτωση θα χρειαστεί νέα χειρουργική επέμβαση. ΑΜΕΛΕΙΑ: Βάση της υπό εκδίκαση αγωγής αποτελεί το αστικό αδίκημα της αμέλειας όπως προδιαγράφεται από το άρθρο 51 του Κεφ. 148. Τα στοιχεία που συνθέτουν το αστικό αδίκημα της αμέλειας τέθηκαν στην υπόθεση Στρατμαρκο Λτδ ν. Μιχαήλ

(1989)1 C.L.R. 453, όπου αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Στο σημείο αυτό επιβάλλεται μια διευκρίνιση των στοιχείων που συνθέτουν το αστικό αδίκημα της αμέλειας. Αμέλεια είναι, κατά το άρθρο 51 του Περί Αστικών Αδικημάτων,..........................παράβαση του καθήκοντος επιμέλειας. Το καθήκον τούτο περιλαμβάνει την επιμέλεια που υποθετικά καταβάλει ο μέσος λογικός άνθρωπος κάτω από τις ίδιες αντικειμενικές συνθήκες και περιστάσεις που ενεργούσε ο εναγόμενος. Βασικό χαρακτηριστικό της αμέλειας είναι, καταρχήν, η έλλειψη της προσήκουσας προσοχής την οποία ο δράστης όφειλε και μπορούσε στις δοσμένες περιστάσεις να καταβάλει για να μην προκαλέσει ζημιά στον πλησίον του. Τα στοιχεία του μέσου συνετού ανθρώπου' και του 'πλησίον' διαγράφουν τα όρια της επιμέλειας την οποία όφειλε να καταβάλει ο εναγόμενος. Η έννοια του καθήκοντος επιμέλειας ολοκληρώνεται με το στοιχείο της δυνατότητας πρόβλεψης ότι, δηλαδή η ενεργούμενη παρά το καθήκον επιμέλειας πράξη μπορεί να προκαλέσει το συγκεκριμένο ζημιογόνο αποτέλεσμα.» Το πώς ενεργεί ένας οδηγός σε συγκεκριμένη περίπτωση σχετικά με το θέμα της αμέλειας έχει καθιερωθεί νομολογιακά ότι το κριτήριο είναι αντικειμενικό και το μέτρο ο προσεκτικός οδηγός (βλ. Μελέτιος Ρούσου ν. Χρίστος Αριστοδήμου

(1989)1 Α.Α.Α 12) και όχι ο εναγόμενος οδηγός (βλ. Μαρκαντώνης ν. Δημάκης

(1989)1 Α.Α.Δ 387) ή ο τέλειος οδηγός (βλ. Σωκράτους ν. Αστυνομίας Ποινική Εφεση 5071 ημερ. 9.1.1990) Στην υπόθεση Αδωνης Αλεξάντρου ν. Αντρης Λεβέντη

(1996)1 Α.Α.Δ 420 έχουν λεχθεί τα εξής: Το κριτήριο της αμέλειας είναι καθολικό και απρόσωπο. Η αμέλεια κρίνεται αντικειμενικά με γνώμονα τις αντιδράσεις ενός συνετού οδηγού ο οποίος χρησιμοποιεί τον δρόμο λελογισμένα και με συναίσθηση της ευθύνης για την ασφάλεια των άλλων που χρησιμοποιούν τον δρόμο. Στην υπόθεση Constantinou v. katsouris

(1975)1 CLR 108, αναφέρθηκε ότι οι οδηγοί έχουν καθήκον να ελέγχουν την κίνηση του δρόμου σε κάθε στιγμή οδήγησης τους και σε όλες τις περιπτώσεις. Σε σχέση με δυστυχήματα κατά τα οποία πεζοί παρασύρονται και τραυματίζονται από διερχόμενα αυτοκίνητα υπάρχει σωρεία Νομολογίας (βλ. μεταξύ άλλων Triftarides v. Police

(1986)2 CLR 140, Panteli v. Police

(1982)2 CLR 597, Georgiades v. Hadjisavvas

(1984)1 CLR 597, Πορτοκαλίδης ν. Αστυνομίας

(1987)2 ΑΑΔ 86) Όπως έχει τονιστεί στην υπόθεση Muller v. Αστυνομίας

(1994)2 ΑΑΔ 217, το καθήκον για τη λήψη εξαιρετικά αποτρεπτικών γεννάται αφού εκδηλωθεί κίνδυνος στον δρόμο για την αποφυγή του οποίου ο συνετός οδηγός πρέπει να δράσει. Η παρουσία του πεζού στο κράσπεδο του δρόμου υποδηλώνει αφ΄αυτής την ύπαρξη κινδύνου έναντι του οποίου μπορεί να προκύψει αφ΄ότου ο πεζός αποπειράται να διασταυρώσει τον δρόμο. Α. ΕΥΘΥΝΗ ΕΝΑΓΟΜΕΝΗΣ: Υπό τα περιστατικά της εξεταζόμενης υπόθεσης, κρίνω την εναγόμενη υπόλογη για αμέλεια λόγω της παράλειψης της να προσέξει έγκαιρα την ενάγουσα, ως θα ήταν η περίπτωση αν οδηγούσε με την δέουσα επιμέλεια η οποία περιλαμβάνει και την δέουσα παρατηρητικότητα. Με τα δεδομένα που επικρατούσαν στην σκηνή, περιλαμβανομένης και της ορατότητας, εάν η εναγόμενη πρόσεχε καλύτερα στην πορεία της, δεν μπορεί παρά να αντιλαμβανόταν τόσο την κίνηση της ενάγουσας προς διασταύρωση του δρόμου, και τελικά την ύπαρξη της σχεδόν στο μέσο του. Το σημείο σύγκρουσης απείχε 4.80 μέτρα από την αριστερή άκρη της ασφάλτου στην πορεία της εναγόμενης, γεγονός που επιβεβαιώνει ότι η ενάγουσα είχε διανύσει το μεγαλύτερο μέρος της αριστερής λωρίδας κυκλοφορίας προτού χτυπηθεί. H αμέλεια της εναγόμενης έγκειται στην παράλειψη της να εντοπίσει έγκαιρα την ύπαρξη της ενάγουσας στο κράσπεδο του δρόμου έτσι που θα της δινόταν η ευκαιρία να λάβει έγκαιρα μέτρα προς αποφυγή της σύγκρουσης. O ελιγμός που διενήργησε με το όχημα της, έγινε για να αποφευχθεί η σύγκρουση με την πεζή, αυτή όμως η αποτρεπτική ενέργεια της εναγόμενης, υπήρξε ανεπιτυχής, η παράλειψη της εναγόμενης να ασκεί την δέουσα παρατηρητικότητα στον δρόμο και έτσι να δει την πεζή έγκαιρα, περιόριζε και τη δυνατότητα αντιμετώπισης του κινδύνου. Β. ΕΥΘΥΝΗ ΕΝΑΓΟΥΣΑΣ: Η ενάγουσα ενώ διασταύρωνε τον δρόμο και βρισκόταν εντός της λωρίδας κυκλοφορίας της εναγόμενης δεν αντιλήφθηκε σε καμία περίπτωση το όχημα της εναγόμενης να κινείται σε αυτόν όταν αυτόν έγινε πλέον ορατό. Η ενάγουσα είχε την υποχρεωμένη καθ΄όλη την χρονική στιγμή και διάρκεια της προσπάθειας της να διασταυρώσει τον δρόμο να βεβαιώνεται ότι τούτο ήταν ασφαλές, ασκώντας την δέουσα παρατηρητικότητα στον δρόμο. Σύμφωνα με την μαρτυρία που έγινε αποδεκτή ουδέποτε πριν από την σύγκρουση η ενάγουσα δεν αντελήφθηκε την παρουσία του οχήματος της εναγόμενης στον δρόμο. Η συμπεριφορά της ενάγουσας κάτω από τις συνθήκες αυτές και ο τρόπος ενέργειας της φανερώνει και εκ μέρους της αμέλεια και απροσεξία. Η ενάγουσα δεν έδειξε τόση φροντίδα για τον εαυτό της όση ένα λογικός άνθρωπος θα έδειχνε για την δική του ασφάλεια όταν μάλιστα διασταύρωνε σε σημείο του δρόμου όπου σε κοντινή απόσταση υπήρχε στροφή και η κίνηση οχημάτων ήταν αναμενόμενη. ΚΑΤΑΜΕΡΙΣΜΟΣ ΕΥΘΥΝΗΣ : Τόσο οι πεζοί όσο και οι οδηγοί οφείλουν ο ένας στον άλλο καθήκον φροντίδας, γιατί και οι δύο είναι άτομα που χρησιμοποιούν τον δρόμο ( Tavellis v. Evangelou and another

(1984)1 C.L.R. 460 και Omer v. Pavlides

(1971)1 C.L.R 404) Ο επιμερισμός της ευθύνης συναρτάται με δύο παράγοντες: Το μεμπτό της διαγωγής (blameworthiness) κρινόμενο υπό το πρίσμα του καθήκοντος επιμέλειας και την αιτιώδη σχέση μεταξύ της παραβίασης του καθήκοντος επιμέλειας και της ζημιάς η οποία προκύπτει (causative potency). Δυνητικά, η αμέλεια του οδηγού αυτοκινήτου έχει μεγαλύτερες επιπτώσεις από την αμέλεια του πεζού ή του ποδηλάτη. Ενώ η ευθύνη του οδηγού αυτοκινήτου και του πεζού μπορεί να είναι ίση σε άκταση, η δυνατότητα πρόκλησης ζημιάς είναι πολύ μεγαλύτερη στην περίπτωση του αυτοκινητιστή (βλ. Amitha Perara v. Αναστασίας Αστρα Πολιτική Εφεση 151/2005 ημερομηνίας 30.10.2006). Στην προκειμένη περίπτωση, με βάση τα ευρήματα του δικαστηρίου, τόσο η ενάγουσα όσο και η εναγόμενη χρησιμοποιούσαν τον δρόμο ανεξάρτητα από την παρουσία του άλλου, αυτό αποκαλύπτει έλλειψη επιμέλειας εκ μέρους τους. Αυτή η παράλειψη τους επέφερε την σύγκρουση. Ο καταμερισμός της ευθύνης έχει ως συνισταμένη τη συμβολή του καθενός από τα μέρη στην πρόκληση της ζημίας και το μέτρο είναι η λογική πρόβλεψη των συνεπειών που θα προκύψουν εξαιτίας της παρέκκλισης από το καθήκον επιμέλειας που αναλογεί στο καθένα από τα μέρη (βλ. Χριστοδουλίδης ν. Laser Plastics Industry Ltd AAΔ.1 (Α) σελ. 556). Κατ΄ ακολουθια το δικαστήριο με βάση τα γεγονότα της υπόθεσης που έχουν βρεθεί και έχουν γίνει αποδεκτά ως επίσης και την συμπεριφορά ενός εκάστου των διαδίκων που ενέχονται στο δυστύχημα η οποία πιο πάνω περιγράφεται καταλογίζω στην εναγόμενη ποσοστό ευθύνης 70% και στην ενάγουσα 30%. ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙΣ: Α. Ειδικές αποζημιώσεις: Οι ειδικές αποζημιώσεις στην κρινόμενη περίπτωση έχουν συμφωνηθεί και έχουν δηλωθεί στο ποσό των Λ.Κ 678. Η οποίες με βάση τον πιο πάνω καταμερισμό της ευθύνης μειώνονται ανάλογα. Β. Γενικές αποζημιώσεις: Οι αρχές που διέπουν την επιδίκαση γενικών αποζημιώσεων έχουν καθιερωθεί επίσης από την νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου και διαπιστώνεται μία τάση για αύξηση των αποζημιώσεων που επιδικάζονταν στο παρελθόν (Σχετικές αποφάσεις Paraskevaides (Overseas) Ltd v. Christofi

(1982)1 C.L.R. 789, Θεμιστοκλέους ν. Παρασκευάς

(1992)1 Α.Α.Δ. 498, Μαυροπετρή ν. Γεωργίου Λουκά

(1995)1 Α.Α.Δ, 66. Στην Μαυροπετρή (πιο πάνω) σελ 74 -75 έχουν αναφερθεί τα ακόλουθα: «Η νομολογία αποκαλύπτει σταθερή άνοδο του επιπέδου των γενικών αποζημιώσεων, τάση που αντανακλά μεγαλύτερη ευαισθησία για τον ανθρώπινο πόνο, την αγωνία της αναπηρίας και την ψυχική οδύνη από την περιθωριοποίηση από τις συνήθεις δραστηριότητες του ανθρώπου» «Σταθερή είναι όμως η αρχή του δικαίου ότι οι αποζημιώσεις πρέπει να είναι κοινωνικά παραδεκτές. Η αποζημίωση για αστικά δεν έχει σκοπό την τιμωρία αλλά την αποκατάσταση. Αυτή τούτη η ατέλεια του χρήματος ως μέσο για αποκατάσταση, δεν πρέπει να επενεργεί προς επαύξηση των αποζημιώσεων.» Οι χρηματικές αποζημιώσεις εξαρτώνται άμεσα από την σοβαρότητα των τραυμάτων, τον πόνο την ταλαιπωρία και τη δυσχέρεια που προκαλούν τα τραύματα και η διάρκεια αποθεραπείας κα σοβαρότητας, υπόψη λαμβάνεται ο παράγοντας της αξίας του χρήματος που υπόκειται σε μείωση με την πάροδο του χρόνου (βλ. Ορφανίδης ν. Γεωργίου

(1994)1 Α.Α.Δ. 253, και Νεοφύτου ν. Δημητρίου

(1992)1 (Ε) Α.Α.Δ 430). Το ύψος των αποζημιώσεων είναι αλληλένδετο με τα ιδιαίτερα περιστατικά κάθε τραυματισθέντα. Ισχύει η αρχή ότι στον τομέα των αποζημιώσεων ότι η δυσχέρεια του ανθρώπινου πόνου αντιμετωπίζεται με μεγαλύτερη ευαισθησία. Η υγεία είναι ο κοινός παρονομαστής για την ευημερία του ανθρώπου. Οι αποζημιώσεις είναι το μέσο για την αποτίμηση του ανθρώπινου πόνου και την αντιμετώπιση των λειτουργικών δυσχερειών που φέρει ο τραυματισμός ( Βλ. Paraskevaides (Overseas) Ltd v. Christofis

(1992)1 Α.Α.Δ σελ 789). Είναι σύνηθες για τον καθορισμό του ύψους των αποζημιώσεων σε μία υπόθεση το Δικαστήριο να αντλεί καθοδήγηση και να λαμβάνει υπόψη του το ύψος των αποζημιώσεων που έχουν επιδικαστεί σε προηγούμενες αποφάσεις στις οποίες υπάρχει αναλογία στην έκταση των κακώσεων και τα επακόλουθα τους έτσι ώστε να επιδέχονται σύγκριση. (βλ. Κική Ανδρέου ν Wilhelm Junquirth

(1995)1 A.A. Δ 431) Η ενάγουσα έχει υποστεί πολύ σοβαρούς τραυματισμούς. Ως αποτέλεσμα υποβλήθηκε σε επεμβάσεις και παρέμεινε στο Νοσοκομείο για μεγάλο χρονικό διάστημα, εξακολουθεί να αντιμετωπίζει ψυχολογικά προβλήματα συνεπεία του δυστυχήματος. Παραμένει, αν και έχει μειωθεί σημαντικά σήμερα μια τέτοια πιθανότητα, η πιθανότητα παρουσίασης μετατραυματικής επιληψίας καθώς και κίνδυνος μελλοντικής επιμόλυνσης της οσφυοπεριτοναικής παροχέτευσης που σε μια τέτοια περίπτωση θα χρειαστεί νέα χειρουργική επέμβαση. Η ενάγουσα στερήθηκε τις απολαύσεις της ζωής για σημαντικό χρονικό διάστημα και εξακολουθεί να στερείται την απόλαυση απλών και συνηθισμένων ενασχολήσεων της, στην καθημερινή της ζωή τις οποίες είχε πριν το δυστύχημα εφόσον παρουσιάζει συναισθηματική αστάθεια, με μεταπτώσεις, καταθλιπτική διάθεση και έντονο εκνευρισμό η οποία οφείλεται στην κάκωση του μετωπιαίου λοβού του εγκεφάλου. Εχοντας λάβει υπόψη μου τις πιο πάνω αρχές σε σχέση με τον τρόπο υπολογισμού των χρηματικών αποζημιώσεων, το είδος και την φύση των κακώσεων που υπέστη η ενάγουσα, τον πόνο και την ταλαιπωρία η οποία προκλήθηκε σε αυτή, τα προβλήματα τα οποία αντιμετώπισε και συνεχίζει να αντιμετωπίζει λόγω των τραυμάτων της, σε συνδυασμό με την ηλικία την οποία αυτή βρίσκεται, τις εισηγήσεις του συνηγόρου της, την σχετική νομολογία για παρόμοιους τραυματισμούς (βλ. Χαράλαμπος Σ. Χαραλάμπου ν. Κυριάκος Πογιατζής 1998 1 (Β) ΑΑΔ, Λούης Χρίστου ν. Ευαγόρας Χριστοφή

(1998)1 (Α) ΑΑΔ 503), εφαρμόζοντας επίσης την αρχή ότι κάθε περίπτωση πρέπει να κρίνεται με βάση τα δικά της περιστατικά, κρίνω ότι το ποσό των Λ.Κ. 37,000.- αποτελεί δίκαιη και εύλογη αποζημίωση υπό μορφή γενικών αποζημιώσεων. Ενοψει του ευρήματος μου ως προς την ευθύνη και την αφαίρεση του ποσού που αναλογεί στο ποσοστό της ευθύνης που βαρύνει την ενάγουσα (30%), το ποσό που αυτή δικαιούται είναι Λ.Κ. 25.900 ως γενικές και Λ.Κ. 474.60 ως ειδικές, για το οποίο εκδίδεται απόφαση με τόκο 8% ετησίως από την 19.8.2003 μέχρι εξόφλησης. Περαιτέρω τα έξοδα επιδικάζονται προς όφελος της ενάγουσας και εναντίον της εναγόμενης, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) Κ. Κουνίδου Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο