Μιχάλης Σπύρου ν. Iacovou - Iordanous Joint Venture, Αρ. Αγωγής: 3427/04, 18 Οκτωβρίου, 2007

(1983)1 Α.Α.Δ. 263, Γενικός Εισαγγελέας v. Μανώλη

(1995)2 Α.Α.Δ. 207, Χάρης Χρίστου v. Ευγενία Khoreva

(2002)1 (Α) 454, Theomaria Estates v. Mason

(2005)1(A) Α.Α.Δ. 256). Έχοντας κατά νου τα πιο πάνω αλλά και το σύνολο της μαρτυρίας όπως έχει τεθεί ενώπιον μου και είναι καταγραμμένη στα πρακτικά, επιλέγω και αποδέχομαι σαν πλέον αξιόπιστη την εκδοχή του Ενάγοντα. Παρακολουθώντας τον κατά την διάρκεια της ένορκης κατάθεσης του σχημάτισα την άποψη ότι αυτός ήταν απόλυτα ειλικρινής και μαρτύρησε μόνο την αλήθεια. Παρά το ότι το μορφωτικό του επίπεδο δεν φαίνεται να ήταν τέτοιο που να του επιτρέπει να δίδει πλήρεις και σαφείς απαντήσεις η όλη παρουσία του στο εδώλιο του μάρτυρα ήταν θετική και έπειθε για την αλήθεια των όσων ανέφερε. Η όλη στάση και συμπεριφορά του, το ύφος, ο απλός και ο αυθόρμητος τρόπος που απαντούσε δεν μου αφήνουν αμφιβολία ότι μαρτύρησε την αλήθεια. Με την απλότητα του λόγου του προέβαλε τη δική του εκδοχή, απαντώντας στις ερωτήσεις που του υποβάλλονταν με αμεσότητα και ευθύτητα, χωρίς καθόλου να κομπιάζει και να σκέφτεται τις απαντήσεις που θα έπρεπε να δώσει, γι' αυτό και αποδέχομαι πλήρως τη μαρτυρία του. Ισχυρίσθηκε ότι όταν σταμάτησε να εργάζεται και να πηγαίνει στη δουλειά του στο ΚΕΝ Πάφου γιατί παρουσιάσθηκαν προβλήματα στην πληρωμή του από τον εργοδότη του, την Α.Π. Προδρόμου, ο Κ. Παπούτσας (Μ.Υ. 1) που ήταν το υπεύθυνο πρόσωπο του έργου, του τηλεφώνησε και του ζήτησε να επιστρέψει πίσω για να αποπερατώσει κάποιες αναγκαίες εργασίες. Σαν αντάλλαγμα ανέλαβε να του καταβάλει το ποσό των £1.170.00.- που ήδη του οφειλόταν από την Α.Π. Προδρόμου και το ποσό το οποίο θα καθίστατο οφειλόμενο από την εργασία που θα διεκπεραίωνε στη συνέχεια και ήταν £220.00.- Όταν επέστρεψε, ο Κώστας Πάπουτσας του έδιδε οδηγίες για τις δουλειές που έπρεπε να κάνει και μάλιστα του έδωσε και βοηθό για να τον βοηθά στη τοποθέτηση των περιβαζιών τα οποία επειδή ήταν ψηλά ήταν κάποιος αναγκαίο να του κρατά τη σκάλα. Όταν τελείωσε τη δουλειά αυτή τον έστειλε στη πύλη για να τοποθετήσει μεσότοιχους . Η κάποια σύγχυση του Ενάγοντα σε σχέση με τις ημερομηνίες στις οποίες αναφέρθηκε δεν κλονίζει καθόλου την αξιοπιστία του αφού ήταν φανερό από τον τρόπο και το ύφος που απαντούσε ότι τούτο δεν οφειλόταν σε ηθελημένη απόκρυψη ή παραποίηση της αλήθειας αλλά μόνο στο ότι δεν ήταν σε θέση να θυμηθεί. Η άποψη μου αυτή ενισχύεται και από το ότι δεν μπορούσε να θυμηθεί τα ονόματα πρώην εργοδοτών του, του άλλου υπεργολάβου που ανέλαβε υπεργολαβίες στο έργο, καθώς και κάποια γεγονότα που τον αφορούσαν. Για όλους τους πιο πάνω λόγους αποδέχομαι πλήρως τη μαρτυρία του. Σαν Μ.Υ. 1 κατάθεσε ο Κώστας Πάπουτσας. Αυτός προέβαλε ακριβώς την αντίθετη εκδοχή λέγοντας ότι ποτέ δεν προέβη σε οποιαδήποτε συμφωνία με τον Ενάγοντα και ότι ουδέποτε ανέλαβε οποιαδήποτε δέσμευση έναντι του. Αυτός δεν μου έκαμε καλή εντύπωση σαν μάρτυρας της αλήθειας και δεν αποδέχομαι τη μαρτυρία του. Το ύφος, η όλη στάση και συμπεριφορά του δεν έπειθαν για την ειλικρίνεια του. Δίδοντας την ένορκο μαρτυρία του απαντούσε με τρόπο υπεροπτικό και υποτιμητικό πρός το πρόσωπο του Ενάγοντα. Καθυστερούσε να απαντήσει στις ερωτήσεις που του υποβάλλονταν, έδειχνε να σκέφτεται και να υπολογίζει τι θα πεί ενώ σε αρκετές περιπτώσεις απέφευγε επιμελώς να κοιτάξει προς το Δικαστήριο. Κατά τη διάρκεια της κατάθεσης του ενώπιον του Δικαστηρίου και σε αρκετές ερωτήσεις που του υποβάλλονταν κατά το στάδιο της αντεξέτασης δεν απαντούσε με ευθύτητα και τρόπο συγκεκριμένο αλλά προσπαθούσε να υπεκφύγει προβάλλοντας γενικόλογες και αόριστες απαντήσεις. Μια τέτοια περίπτωση ήταν όταν ρωτήθηκε πότε τέλειωσαν οι εργασίες στο λόχο συντήρησης και αυτός απάντησε γενικά για όλα τα κτίρια του έργου. Ενώ σε αρκετές περιπτώσεις μπορούσε να θυμηθεί και αναφέρθηκε σε συγκεκριμένες ημερομηνίες, παρουσιάσθηκε να μη μπορεί να θυμηθεί αν τηλεφώνησε στον Ενάγοντα στις 28.6.

1. Παρά το γεγονός ότι προέβαλε την εκδοχή του με επιμονή και παρά την προσπάθεια που κατέβαλε να πείσει για τη γνησιότητα της δεν κατάφερε να μην υποπέσει σε αντιφάσεις. Ενώ αρχικά ανάφερε ότι τηλεφώνησε στον Ενάγοντα μόνο μία φορά για να μάθει γιατί οι υπάλληλοι της Α.Π. Προδρόμου δεν πήγαν να δουλέψουν, στη συνέχεια είπε ότι του τηλεφώνησε δύο φορές . Την πρώτη φορά για να τον ρωτήσει γιατί δεν πήγε δουλειά και τη δεύτερη γιατί πήρε τα κλειδιά. Ενώ αρχικά ανάφερε ότι οι εργασίες στο λόχο συντήρησης τελείωσαν στις 21 Ιουνίου και στις 23 παρέδωσαν τα κλειδιά στο Υπουργείο Άμυνας, σε άλλη περίπτωση ανάφερε ότι το έργο αποπερατώθηκε στις 29 του μήνα. Στη συνέχεια διαφοροποιώντας και πάλι την απάντηση του είπε ότι αυτό μπορεί και να τέλειωσε στις 8 Ιουνίου, μπορεί και πρίν, μπορεί και αργότερα. Ενώ σε κάποιο σημείο της μαρτυρίας του είπε ότι ο λόγος που ζήτησε από την ιδιαιτέρα του (Μ.Υ. 3) να τηλεφωνήσει στον Ενάγοντα ήταν για να μάθει γιατί οι υπάλληλοι της Α. Π. Προδρόμου δεν πήγαν δουλειά σε άλλο σημείο είπε ότι ο λόγος ήταν για να δουν πως μπορούν να τον βοηθήσουν. Σε άλλα σημεία η μαρτυρία του διαφέρει από αυτή της Μ.Υ. 3 Χαρούλας Μιχαήλ η οποία επίσης κλήθηκε προς υποστήριξη της εκδοχής των Εναγομένων. Ενώ ο ίδιος ανάφερε ότι ο Ενάγοντας πήγε δύο φορές στο γραφείο του και φώναζε κάνοντας «ρεζιλίκια», η Μ.Υ. 3 είπε ότι αυτό έγινε μόνο μία φορά και ότι αυτή ήταν και η μοναδική φορά που η ίδια είδε τον Ενάγοντα. Ενώ ο ίδιος είπε ότι η Μ.Υ. 3 πολλές φορές προσπάθησε να έλθει σε τηλεφωνική επαφή με τον Ενάγοντα αλλά αυτός της έκλεινε το τηλέφωνο, η ίδια η Μ.Υ. 3 είπε ότι αυτό έγινε μόνο μία φορά κατά την οποία ο Ενάγοντας της έκλεισε το τηλέφωνο και όταν αυτή ξαναδοκίμασε να του τηλεφωνήσει το τηλέφωνο του δεν ανταποκρινόταν . Ενώ η Μ.Υ. 3 είπε ότι ο Κώστας Πάπουτσας ήταν το πρόσωπο που ήταν υπεύθυνο για τις πληρωμές στο έργο, έκανε τις πιστοποιήσεις για το ποιά πρόσωπα θα πληρώνονταν και ενέκρινε τις πληρωμές, ο ίδιος προσπάθησε να μειώσει τη συμμετοχή του στο θέμα λέγοντας ότι δεν είναι ο ίδιος που έκανε τις πληρωμές αλλά η «σωστή διαδικασία» , ότι δεν είχε εξουσία να εκδίδει επιταγές ενώ περαιτέρω διαφώνησε ότι οι εργάτες στο έργο ήξεραν τον ίδιο σαν το υπεύθυνο πρόσωπο για τις πληρωμές. Η Πόπη Αηφωτήτη (Μ.Υ. 2) υπάλληλος στο γραφείο κοινωνικών ασφαλίσεων κατάθεσε στο Δικαστήριο με θετικό και σταθερό τρόπο τα όσα γνώριζε από την άσκηση του επαγγέλματος της γι' αυτό και αποδέχομαι τη μαρτυρία της. Αυτή ανάφερε ότι σύμφωνα με τις καταχωρήσεις που υπάρχουν στα αρχεία του τμήματος, τελευταίος εργοδότης του Ενάγοντα για την περίοδο από 1.7.2002 μέχρι 31.10.2002 εμφαίνεται να ήταν κάποιος Γεώργιος Ανδρέου ενώ μετά από αυτή την ημερομηνία δεν υπάρχει οποιαδήποτε καταχώρηση. Δεν υπάρχει επίσης καταχωρημένο οποιοδήποτε παράπονο του Ενάγοντα εναντίον εργοδότη του . Σαν Μ.Υ. 3 κατάθεσε η Χαρούλα Μιχαήλ. Τον Ιούνιο του 2004 εργαζόταν στους Εναγομένους σαν ιδιαιτέρα γραμματέας του Κώστα Πάπουτσα (Μ.Υ. 1) όπου και εξακολουθεί να εργάζεται μέχρι σήμερα. Μεταξύ άλλων ανάφερε ότι ο Κώστας Πάπουτσας ήταν διευθυντής του έργου στο ΚΕΝ Πάφου και υπεύθυνος για όλο το έργο. Ήταν το αρμόδιο πρόσωπο για τις πιστοποιήσεις, τις πληρωμές, για το ποιά πρόσωπα θα πληρώνονταν και αυτός που ενέκρινε τις πληρωμές. Ανάφερε ότι είδε τον Ενάγοντα μόνο μιά φορά μεταξύ 20 και 30 Ιουνίου, όταν αυτός πήγε στο γραφείο τους και φώναζε στο διάδρομο ότι ο εργοδότης του, η Α.Π. Προδρόμου του χρωστά χρήματα . Την επόμενη μέρα ο Κώστας Πάπουτσας της έδωσε οδηγίες να του τηλεφωνήσει και να του ζητήσει να τους δώσει κάποια στοιχεία για να τον βοηθήσουν να πληρωθεί από τον εργοδότη του. Ήθελαν μεταξύ άλλων το όνομα, τη ταυτότητα, τον αριθμό των κοινωνικών ασφαλίσεων και το ποσό των χρημάτων που του όφειλε ο εργοδότης του για να ετοιμάσουν μια επιστολή την οποία να υπογράψει ο Ενάγοντας, ότι ο εργοδότης του ήταν αυτός που του χρωστούσε τα χρήματα. Η επιστολή αυτή αφορούσε μόνο τον Ενάγοντα και όχι άλλους υπαλλήλους της Α.Π. Προδρόμου. Όταν είπε στον Ενάγοντα ποιά είναι της έκλεισε το τηλέφωνο και όταν ξαναδοκίμασε να του μιλήσει, το τηλέφωνο του δεν ανταποκρινόταν. Η μάρτυρας δεν με έπεισε για την αμεροληψία και αντικειμενικότητα της. Από την όλη στάση και συμπεριφορά της ήταν φανερό ότι ήλθε στο Δικαστήριο μόνο για να βοηθήσει τους εργοδότες της και όχι για να πει ότι πραγματικά γνώριζε. Αυτό προέκυπτε αβίαστα και από την όλη στάση και συμπεριφορά της από το εδώλιο του μάρτυρα. Σε όλη τη διάρκεια της ένορκης κατάθεσης της, κάτι βέβαια που δεν φαίνεται από τα στυγνά πρακτικά, ήταν πασιφανώς αμήχανη και ταραγμένη. Όταν απαντούσε στις ερωτήσεις που της υποβάλλονταν η φωνή της κόμπιαζε και έτρεμε, ενώ σε πολλές περιπτώσεις κοκκίνιζε και έδειχνε φοβισμένη. Ενώ αρχικά ανάφερε ότι ο Ενάγοντας πήγε στο διάδρομο του γραφείου τους και φώναζε γιατί ο εργοδότης του δεν τον είχε πληρώσει, σε ερώτηση που της υποβλήθηκε κατά το στάδιο της αντεξέτασης είπε ότι δεν γνωρίζει αν ο εργοδότης του, του όφειλε οποιοδήποτε ποσό χρημάτων. Περιγράφοντας το περιστατικό που έγινε στο διάδρομο του γραφείου, αρχικά είπε ότι ο Ενάγοντας φώναζε ότι ο εργοδότης του, η Α. Π. Προδρόμου του χρωστά λεφτά, στη συνέχεια όμως είπε ότι ο Ενάγοντας φώναζε λέγοντας ότι του χρωστά λεφτά η Α.Π. Προδρόμου αλλά ότι και οι ίδιοι, εννοώντας προφανώς τους Εναγομένους, του χρωστούν τέσσερα μεροκάματα . Για τους πιο πάνω λόγους δεν αποδέχομαι τη μαρτυρία της εκτός μόνο από το σημείο ότι ο Κώστας Πάπουτσας ήταν υπεύθυνος για το έργο στο ΚΕΝ Πάφου και το υπεύθυνο πρόσωπο για τις πληρωμές των εργαζομένων. Σαν Μ.Υ. 4 κατάθεσε ο Σολωμός Σολωμού, πολιτικός μηχανικός, ο οποίος κατά τον ουσιώδη χρόνο εργαζόταν στους Εναγομένους. Ούτε αυτός με έπεισε ότι ήταν μάρτυρας της αλήθειας και ότι κατάθεσε στο Δικαστήριο με ανεξαρτησία και αμεροληψία. Ο τρόπος που απαντούσε, το γεγονός ότι καθυστερούσε να απαντήσει , το ύφος του που πρόδιδε ότι σκεφτόταν την απάντηση που έπρεπε να δώσει με έκαμαν να σχηματίσω την άποψη ότι δεν ήλθε στο Δικαστήριο για να καταθέσει την αλήθεια αλλά μόνο για να βοηθήσει την υπόθεση των Εναγομένων. Παρά την προσπάθεια που κατέβαλε να υποστηρίξει την εκδοχή των Εναγομένων δεν πέτυχε τελικά να προβάλει τις θέσεις τους με τον ίδιο τρόπο όπως και ο Μ.Υ.
2. Ενώ ο Μ.Υ. 1 είπε ότι ο λόχος συντήρησης τελείωσε στις 15 Ιουνίου, μπορεί και προηγουμένως και δέχθηκε ότι οι επιβλέποντες διαπίστωσαν κάποιες ατέλειες στα ξυλουργικά τις οποίες ανέλαβε κάποιος άλλος υπεργολάβος ο ίδιος είπε ότι οι ξυλουργικές εργασίες στο λόχο συντήρησης τελείωσαν στις 20 με 21 Ιουνίου 2004 και ότι η μόνη εργασία που απέμενε για ολοκλήρωση των εργασιών ήταν η τοποθέτηση των κλειδαριών κάτι που έγινε περί το τέλος Ιουνίου . Παρά το ότι αρχικά αρνήθηκε όπως και ο Μ.Υ. 1, ότι αντιμετώπιζαν πίεση για παράδοση του έργου, σε άλλο σημείο της μαρτυρίας του αναφέρθηκε στην ύπαρξη της πίεσης αυτής σαν υπαρκτού γεγονότος . Περιέπεσε περαιτέρω σε κάποιες αντιφάσεις οι οποίες σε συνδυασμό με τη γενικότερη εντύπωση που σχημάτισα γι΄ αυτόν από τη στάση του στο εδώλιο του μάρτυρα μου δημιούργησαν την άποψη ότι δεν ήταν μάρτυρας της αλήθειας γι΄ αυτό και απορρίπτω τη μαρτυρία του. Ενώ ανάφερε ότι ο ίδιος δεν είχε καμιά σχέση με τον Ενάγοντα αλλά μόνο με τον εργοδότη του, την Α.Π. Προδρόμου, σε άλλη περίπτωση με απόλυτα θετικό τρόπο, βεβαίωνε ότι στον Ενάγοντα δεν ανάθεσαν απολύτως τίποτε, με τρόπο που να δημιουργεί το ερώτημα, πως ήταν σε θέση να το βεβαιώσει αφού δεν είχε καμιά σχέση μαζί του. Ενώ σε κάποιο σημείο της μαρτυρίας του ανάφερε ότι οι κλειδωνιές στο λόχο συντήρησης τοποθετήθηκαν περί το τέλος Ιουνίου σε άλλο σημείο το διέψευσε, λέγοντας ότι τοποθετήθηκαν περί τα μέσα Ιουνίου . Με βάση την πιο πάνω αξιολόγηση καταλήγω στα ακόλουθα ευρήματα. Κατά ή περί τις 21.6.2004 ο Ενάγοντας δεν πήγε στην εργασία του στο ΚΕΝ Πάφου γιατί ο εργοδότης του η Α. Π. Προδρόμου που ήταν υπεργολάβος στο έργο, δεν του είχε καταβάλει τους μέχρι τότε δεδουλευμένους μισθούς του που ανέρχονταν στο ποσό των £1.170.00.- Ο Κώστας Πάπουτσας, υπεύθυνος του έργου του τηλεφώνησε και του ζήτησε να επιστρέψει στην εργασία του για να αποπερατώσει διάφορες ξυλουργικές εργασίες οι οποίες έπρεπε να γίνουν. Σαν αντάλλαγμα συμφώνησε όπως του καταβληθούν όλοι οι μέχρι τότε δεδουλευμένοι μισθοί που του όφειλε η Α. Π. Προδρόμου και που ανέρχονταν στο ποσό των £1.170.00:= όπως και το ποσό των £220.00:= που θα καθίστατο πληρωτέο για εργασία μιας επιπλέον βδομάδας. Πράγματι ο Ενάγοντας επέστρεψε στο έργο, εργάσθηκε για περίοδο μίας εβδομάδας και εκτέλεσε όλες τις εργασίες που του ανάθεσε ο Κώστας Πάπουτσας. Παρά το ότι εκτέλεσε όλες τις εργασίες που του ανατέθηκαν δεν του καταβλήθηκε το ποσό που είχε συμφωνηθεί και ανερχόταν στις £1,390.00:= Εισηγήθηκε ο ευπαίδευτος συνήγορος των Εναγομένων κατά την αγόρευση του ότι ακόμα και εάν το Δικαστήριο αποδεχθεί την εκδοχή του Ενάγοντα και τη συνομολόγηση της συμφωνίας, αυτή δεν δεσμεύει τους Εναγομένους γι΄ αυτό και θα πρέπει να εξετάσει το ζήτημα κατά πόσον η αγωγή έχει εγερθεί εναντίον του ορθού διαδίκου. Είναι νομολογημένο ότι τα δικόγραφα αποτελούν τα θεμέλια της δίκης και το Δικαστήριο λαμβάνει πάντα υπόψη και αξιολογεί τη μαρτυρία που συνάδει με αυτά (βλ. Θεοφάνης Καζάκου v. Δωρέττα Αβρααμίδου κ.α. 2000 Α.Α.Δ. 1626). Η εξέταση θεμάτων που δεν περιλαμβάνονται στα δικόγραφα δεν είναι επιτρεπτή (βλ. Ανδρέας Παπαλλος κ.α. v. Sally Hadgston κ.α. 2000, ΑΑΔ 1706). Η θέση που προβλήθηκε από τον ευπαίδευτο συνήγορο των Εναγομένων κατά την αγόρευση του για τη μη ύπαρξη εξουσιοδότησης του Κώστα Πάπουτσα να δεσμεύσει τους Εναγομένους δεν βρίσκει έρεισμα στη δικογραφία και γι΄αυτό όπως είναι νομολογιακά καθιερωμένο δεν μπορεί να εξετασθεί (βλ. Παπακόκκινου v. Θεοδοσίου

(1991)1 Α.Α.Δ. 379, Παπακόκκινου v. Λούη Κλάππα Investments Services Ltd

(1991)1 Α.Α.Δ. 24, Παφίτης v. Κακουρής

(1992)1 Α.Α.Δ. 1154). Όπως προκύπτει από τους δικογραφημένους ισχυρισμούς των διαδίκων, το ζήτημα εάν και κατά πόσο ο Κώστας Πάπουτσας είχε εξουσία και μπορούσε να ενεργεί εκ μέρους των Εναγομένων και να τους δεσμεύει, δεν αποτελεί επίδικο θέμα. Όπως αναφέρεται ρητά στην Έκθεση Απαίτησης η κατ' ισχυρισμό συμφωνία μεταξύ των διαδίκων συνομολογήθηκε «μέσω» του Κώστα Πάπουτσα. Παρά το ότι οι Εναγόμενοι με την υπεράσπιση τους αρνούνται τους ισχυρισμούς του Ενάγοντα και προβάλλουν ότι ουδέποτε ανέλαβαν «προσωπική» ευθύνη για πληρωμή σε αυτόν οποιουδήποτε ποσού, σε κανένα σημείο του δικογράφου τους δεν εγείρουν ζήτημα κατά πόσο ο Κώστας Πάπουτσας μπορούσε να ενεργεί και να δεσμεύει τους Εναγομένους. Στην υπόθεση F.H.K. Hotel Holdings Ltd v. A.S. Air Control Ltd, 1999 1(Γ) Α.Α.Δ. 2159 το Ανώτατο Δικαστήριο, αποφάσισε ότι εφόσον δεν είχε εγερθεί με τη δικογραφία το ζήτημα κατά πόσο το συγκεκριμένο αρχιτεκτονικό γραφείο είχε εξουσία να εκδώσει την επίμαχη διατακτική, δεν ήταν δυνατό το ζήτημα να εξετασθεί (βλ. Χ"Ιωάννου v. Κωνσταντίνου κ.α.

(1993)1 Α.Α.Δ. 844 και Θωμά v. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας

(1997)1 Α.Α.Δ. 797). Συνεπώς τέτοιος ισχυρισμός ο οποίος θα ήταν ουσιώδης για την υπόθεση, θα έπρεπε να είχε συμπεριληφθεί ρητά στην έκθεση υπεράσπισης έτσι ώστε να καταστεί επίδικο θέμα (βλ. Latifundia Properties Ltd v. Ψακη κ.α., Π.Ε. 10999 ημερ. 23.5.2003). Με βάση τα προαναφερόμενα ευρήματα, ο Ενάγοντας έχει πετύχει να αποδείξει με βάση το ισοζύγιο των πιθανοτήτων, που είναι το μέτρο απόδειξης στις αστικές υποθέσεις, τη συνομολόγηση της συμφωνίας και την ύπαρξη της οφειλής. Συνακόλουθα με όλα όσα εκτίθενται πιο πάνω εκδίδεται απόφαση υπέρ του Ενάγοντα και εναντίον των Εναγομένων για το ποσό των £1.370.00.- με νόμιμο τόκο πλέον τα έξοδα της αγωγής όπως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) .............. Μ. Λάρμου Παπαδήμα, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής ./ΧΓ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο