← Κύπρος

Ευάγγελου Ελευθερίου ν. Γεώργιου Γεωργίου, Αρ. Αγωγής: 766/02, 6 Φεβρουαρίου, 2007

Ευάγγελου Ελευθερίου ν. Γεώργιου Γεωργίου, Αρ. Αγωγής: 766/02, 6 Φεβρουαρίου, 2007 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDAMM:2007:A4 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ ΠΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΑΖΕΙ ΣΤΗ ΛΑΡΝΑΚΑ Ενώπιον: Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 766/02 Μεταξύ: Ευάγγελου Ελευθερίου, Ενάγοντα, και Γεώργιου Γεωργίου, Εναγόμενου. ------------------------- ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 6 Φεβρουαρίου,

  1. ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τον Ενάγοντα: κα Μ. Χ" Κωνσταντή για κ. Γ. Πιττάτζιη. Για τον Εναγόμενο: κ. Δ. Χριστοδούλου για Μ. Κυπριανού & Συνεργ. Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την αξίωσή του ο Ενάγοντας αξιώνει το ποσό των £3.780 ως ειδικές αποζημιώσεις για τις ζημιές που υπέστη η μοτοσικλέτα του με αριθμούς εγγραφής ΕΧΑ959 όταν ενεπλάκη σε δυστύχημα, στις 29.8.2001, με τον Εναγόμενο. Αξιώνει επίσης και γενικές αποζημιώσεις για τον τραυματισμό του στο επίδικο δυστύχημα. Ο Ενάγοντας στην Έκθεση Απαίτησής του ισχυρίζεται ότι στις 29.8.2001 ενώ οδηγούσε τη μοτοσικλέτα του με αριθμούς εγγραφής ΕΧΑ959 κατά μήκος της Λεωφόρου Κέννετυ ή/και Κάππαρη στο Παραλίμνι ο Εναγόμενος, ο οποίος οδηγούσε το μοτοποδήλατο με αριθμούς εγγραφής ΑΒL599, εισήλθε ξαφνικά στην πορεία του και του την ανέκοψε με αποτέλεσμα να συγκρουστούν, να καταστραφεί η μοτοσικλέτα του πλήρως και να τραυματιστεί ο ίδιος. Στο δυστύχημα τραυματίστηκε σοβαρά και ο Εναγόμενος. Καταγράφει, ως αιτίες του δυστυχήματος, την αμέλεια και /ή την παράβαση των νομίμων καθηκόντων του Εναγόμενου και συγκεκριμένα προβάλλει τη θέση ότι ο Εναγόμενος παρέλειψε να αντιληφθεί την παρουσία του στο δρόμο, ότι εισήλθε ξαφνικά και απότομα από το παγκέτο στον κύριο δρόμο, ότι ανέκοψε και εμπόδισε την πορεία του, ότι δεν εφάρμοσε τα φρένα του μοτοποδηλάτου του έγκαιρα και ότι οδηγούσε με ελαττωματικά φρένα. Καθορίζει την αξία της καταστραφείσας μοτοσικλέτας στις £2.500 και ισχυρίζεται απώλεια εισοδημάτων £1.000 για τον ένα μήνα που αναγκάστηκε να απουσιάσει από την εργασία του λόγω του τραυματισμού του. Αξιώνει και τα ιατρικά του έξοδα τα οποία καθόρισε στις £100 καθώς και τη αξία των κατεστραμμένων ενδυμάτων και υποδημάτων του την οποία καθόρισε στο ποσό των £
  2. Περιέγραψε τον τραυματισμό του ως εκδορές και μώλωπες στην ραχιαία επιφάνεια, στην αριστερή ποδοκνημική, στο δεξιό καρπό, στους αγκώνες και πήχεις, στο αριστερό γόνατο και στην δεξιά ζυγωματική χώρα. Λόγω αυτών των τραυματισμών υπέστη αφόρητους πόνους και ταλαιπωρία. Ο Εναγόμενος στην Έκθεση Υπεράσπισής του παραδέχεται ότι στις 29.8.2001 υπήρξε σύγκρουση μεταξύ του οχήματος του Ενάγοντα και του δικού του πλήν όμως ισχυρίζεται ότι η σύγκρουση αυτή προήλθε από την αμέλεια και/ή την αδιαφορία του Ενάγοντα. Καταγράφει ως λεπτομέρειες αμέλειας του Ενάγοντα τ΄ ακόλουθα: Ότι ο Ενάγοντας οδηγούσε με υπερβολική υπό τις περιστάσεις ταχύτητα, ότι παρέλειψε να λάβει τα αναγκαία μέτρα προς αποφυγή του δυστυχήματος, ότι παρέλειψε να έχει την δέουσα και/ή επαρκή προσοχή στον δρόμο, ότι παρέλειψε να χρησιμοποιήσει τα φρένα του έγκαιρα και/ή οδηγούσε με ελαττωματικά φρένα και ότι οδηγούσε αμελώς χωρίς την δέουσα φροντίδα, προσοχή, δεξιότητα και επιμέλεια ως συνετός οδηγός. Ενώπιον του Δικαστηρίου κατέθεσαν για την πλευρά του Ενάγοντα τρεις μάρτυρες. Πρώτος κατέθεσε ο Ενάγοντας Ευάγγελος Ελευθερίου (Μ.Ε.1) ο οποίος ανέφερε ότι τον επίδικο χρόνο διέμενε στην περιοχή Κάπαρη στη Δερύνεια και ότι ήταν ο ιδιοκτήτης της μοτοσικλέτας Suzuki με αριθμό εγγραφής ΕΧΑ959 με υποδύναμη 8 άλογα. Εργάζετο εποχιακά στο εστιατόριο El Cavalieri στο Πρωταρά με μηνιαίο εισόδημα £1.000 το οποίο συμπεριλάμβανε και τα φιλοδωρήματά του. Εξήγησε ότι ο μισθός του ήταν £400 μηνιαίως και ότι λάμβανε £100 με £150 ως φιλοδωρήματα από τον εργοδότη του και περίπου £450 φιλοδωρήματα από τους πελάτες. Κατέθεσε, ως Τεκμήριο 1, πιστοποιητικό από τον εργοδότη του αναφορικά με τις απολαβές του. Όσον αφορά το δυστύχημα ανέφερε ότι στις 29.8.2001 ενώ πήγαινε δουλειά και βρισκόταν επί της Λεωφόρου Κέννετυ/Κάππαρη με κατεύθυνση την Αγία Τριάδα, μπροστά από την υπεραγορά Σιαπάνη, όταν ξαφνικά και σε κοντινή του απόσταση πετάχτηκε ένα μοτοποδήλατο πίσω από τα σταθμευμένα αυτοκίνητα στην αριστερή πλευρά της πορείας του, με λοξή κατεύθυνση προς τα πάνω του. Προσπάθησε να το αποφύγει όμως επειδή βγήκε το μοτοποδήλατο σε απόσταση 10 με 15 μέτρα από αριστερά του, πολύ κοντά του, δεν πρόλαβε να το αποφύγει και συγκρούστηκαν. Το μοτοποδήλατο οδηγείτο από τον Εναγόμενο. Ήταν η θέση του ότι βρισκόταν στην αριστερή λωρίδα του δρόμου και οδηγούσε στο μέσο της. Οδηγούσε με ταχύτητα 50 χ.λ.μ. όταν είδε το μοτοποδήλατο, στα 10 με 15 μέτρα, πήγε λοξά προς τα δεξιά για να το αποφύγει όμως ο Εναγόμενος τον κτύπησε στο μπροστινό σημείο της μοτοσυκλέτας ενώ το μοτοποδήλατο του Εναγόμενου κτυπήθηκε στο κέντρο και πλευρό. Από το δυστύχημα τραυματίστηκε στα χέρια, στα πόδια και στο πρόσωπο. Επισκέφθηκε το Γενικό Νοσοκομείο Παραλιμνίου και του χορηγήθηκε φαρμακευτική αγωγή του δόθηκε αναρρωτική άδεια δύο

(2)βδομάδων. Πλήρωσε για τα φάρμακα ο ίδιος το ποσό των £50 με £60 για το οποίο δεν κράτησε οποιεσδήποτε αποδείξεις. Τη σκηνή του δυστυχήματος επισκέφθηκε η Αστυνομία και συγκεκριμένα ο Αστυφύλακας κος Μηνάς, ο οποίος ετοίμασε σχεδιάγραμμα μετά που τον ανέκρινε. Όσον αφορά την αξία της μοτοσικλέτας κατέθεσε ως Τεκμήριο 3 την απόδειξη αγοράς της για το ποσό των £2.500. Ήταν η θέση του ότι η μοτοσικλέτα του καταστράφηκε ολοσχερώς λόγω του ότι σύμφωνα με τον μηχανικό του ο σκελετός της στράβωσε και δεν διορθωνόταν. Την κατέχει μέχρι σήμερα και είναι τοποθετημένη στο περιβόλι του πατέρα του. Του έγινε προσφορά από το μηχανικό για την αγορά της για το ποσό των £150 με £200 για να χρησιμοποιηθεί ως εξαρτήματα. Επίσης, τα ρούχα του σχίστηκαν από την πτώση και την τριβή του στο οδόστρωμα. Όσον αφορά την απώλεια εισοδημάτων παρέθεσε ως Τεκμήριο 4 αντίγραφο του επιδόματος που έλαβε από τις Κοινωνικές Ασφαλίσεις και ισχυρίστηκε ότι για το συγκεκριμένο μήνα που απουσίαζε από την εργασία του δεν έλαβε οποιοδήποτε μισθό. Λόγω του τραυματισμού του στο πόδι, ο οποίος επέφερε δυσκολία στη κίνηση, όταν επέστρεψε στη δουλειά του δεν μπορούσε για 2 με 3 μήνες να εργαστεί ως σερβιτόρος και έτσι δούλεψε σε άλλο πόστο στο εστιατόριο. Κατά την αντεξέταση επέμενε στη θέση του ότι διατηρούσε ταχύτητα 50 χιλιομέτρων ανά ώρα, ενώ ισχυρίστηκε ότι η ταχύτητα του Εναγόμενου ήταν ίση με τη δική του και ότι το δυστύχημα έγινε μπροστά από την υπεραγορά Σιαπάνη στο σημείο Χ, το οποίο ο ίδιος υπέδειξε στον αστυνομικό. Ερωτηθείς, ανέφερε ότι ο Εναγόμενος βγήκε ενδιάμεσα, πίσω από τα σταθμευμένα στην υπεραγορά αυτοκίνητα, στην αριστερή του πλευρά με λοξή κατεύθυνση προς τα πάνω του. Τον είδε περίπου στα 15 μέτρα γι΄ αυτό και δεν μπόρεσε να τον αποφύγει. Όσον αφορά το βασικό του μισθό δήλωσε ότι αυτός ανέρχετο στο ποσό των £400 μηνιαίως και ότι δεν περνούσε το όριο φορολογίας αφού εργαζόταν μόνο για την καλοκαιρινή περίοδο. Καθόρισε την αξία της μοτοσικλέτας γύρω στις £2.500, των κατεστρεμένων ρούχων του στις £100 ενώ για τα άλλα του έξοδα είπε ότι δεν είχε φυλάξει οποιεσδήποτε αποδείξεις. Τα λεφτά για την αγορά της μοτοσικλέτας, η οποία δεν ήταν καινούργια, τα δανείστηκε από την τράπεζα. Υποστήριξε, ότι παρέμεινε εκτός εργασίας για ένα μήνα λόγω της φύσης της εργασίας του. Επειδή τραυματίστηκε στο πόδι δεν μπορούσε να επιστρέψει μετά τις δύο εβδομάδες αναρρωτική άδεια, που του είχε παραχωρήσει ο γιατρός και παρέμεινε εκτός εργασίας για ένα
(1)μήνα. Δεύτερος κατέθεσε ο Αστυφύλακας 3163 Μηνάς Αντωνίου (Μ.Ε.2), ο οποίος τον Αύγουστο του 2001 υπηρετούσε στον Αστυνομικό Σταθμό Παραλιμνίου ως εξεταστής δυστυχημάτων. Τις γνώσεις του για την εξέταση τέτοιων δυστυχημάτων και την κατάρτιση σχεδιαγραμμάτων τις απέκτησε από την παρακολούθηση μαθημάτων, στην Αστυνομική Ακαδημία Κύπρου, σχετικών με την διερεύνηση σοβαρών τροχαίων ατυχημάτων. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του, στις 29.8.2001 και περίπου στις 15:55 μ.μ. έφτασε στο τόπο του δυστυχήματος, έκανε μετρήσεις και ετοίμασε το σχεδιάγραμμα το οποίο αναγνώρισε στο Τεκμήριο Α προς αναγνώριση και κατέθεσε ως Τεκμήριο
  1. Επεξήγησε το σχεδιάγραμμα αναφέροντας ότι η Λεωφόρος Κέννετυ πρώην Λεωφόρος Κάπαρης είναι διπλής κατεύθυνσης. Το Α στο σχεδιάγραμμα ήταν η πορεία της μοτοσικλέτας ΕΧΑ959 που οδηγούσε ο κ. Ελευθερίου ενώ η πορεία Β ήταν η πορεία του μοτοποδηλάτου ABL599 που οδηγούσε ο κ. Γεωργίου. Την πορεία του κ. Γεωργίου την καθόρισε με το βέλος Β που τοποθέτησε επί του σχεδιαγράμματος. Επίσης, καθόρισε και το σημείο σύγκρουσης ως το σημείο Χ το οποίο ευρίσκεται εντός του δρόμου σε απόσταση 4.60cm από το ασφάλτινο παγκέτο. Από το σταθερό σημείο σε απόσταση 5.10 cm καθόρισε την τελική θέση της μοτοσικλέτας του Ενάγοντα η οποία βρισκόταν 4.30 cm εντός του δρόμου Α
  2. Το μοτοποδήλατο του Εναγόμενου βρισκόταν σύμφωνα με τις μετρήσεις του, 9.10 cm από το σταθερό σημείο και 11.05 cm εντός του δρόμου Β
  3. Η μοτοσικλέτα του Ενάγοντα άφησε εκδορές πάνω στην άσφαλτο, τις οποίες σημείωσε ως Α1 και Α2 στο σχεδιάγραμμα, μήκους 8.90 cm. Σε απόσταση 11.90 cm εντός του δρόμου και 10.60 cm από το σταθερό σημείο ήταν η τελική θέση της μοτοσικλέτας του Εναγόμενου. Και το μοτοποδήλατο του Εναγόμενου άφησε εκδορές, τις οποίες σημείωσε ως Β1 και Β
  4. Αναφερόμενος στις ζημιές του Ενάγοντα είπε ότι τα υδραυλικά της μοτοσικλέτας είχαν ζαβώσει το ίδιο και ο μπροστινός τροχός και το φτερό. Γδάρθηκε επίσης το ντεπόζιτο της βενζίνης και έσπασε το μπροστινό φανάρι. Οι ζημιές στο μοτοποδήλατο του Εναγόμενου ήταν ότι κόπηκε το τιμόνι, έσπασε το μπροστινό και πισινό φανάρι, η μπαταρία και το προστατευτικό της κάλυμμα. Κατά την αντεξέταση ισχυρίστηκε ότι ασχολείται με την εξέταση δυστυχημάτων για 4 χρόνια. Ήταν η θέση του ότι για να καθορίσει το σημείο Β επί του σχεδιαγράμματος ακολούθησε την φορά των εκδορών των δύο μοτοποδηλάτων μετά την σύγκρουση. Ενώ για να καθορίσει το σημείο Χ, δηλαδή το σημείο σύγκρουσης, χρησιμοποίησε τις φορές των δύο εκδορών επί της ασφάλτου που προκλήθηκαν από το μοτοποδήλατο του Εναγόμενου Β2 καθώς και του Ενάγοντα Α2, τις φορές με τις οποίες προκλήθηκαν οι εκδορές και την τελική θέση τους. Κατέληξε, ότι αφού η μια λωρίδα του δρόμου είχε πλάτος 5.55 cm και το σημείο σύγκρουσης ευρίσκεται 4.60 cm εντός της λωρίδας, το μοτοποδήλατο του Εναγόμενου, κατά την ώρα της σύγκρουσης ευρίσκετο 0.95 cm από την διαχωριστική γραμμή ενώ δεν ήταν κάθερο στο δρόμο ή παράλληλο, αλλά ήταν κάτι ενδιάμεσο, λοξό. Ήταν η θέση του ότι ο ίδιος ο ιδιοκτήτης της υπεραγοράς Σιαπάνης του επιβεβαίωσε ότι ο Εναγόμενος βρισκόταν στο κατάστημα πριν από την σύγκρουση. Ο ίδιος είχε πάρει κατάθεση από τον Ενάγοντα ο οποίος του ανέφερε ότι πρόσεξε σε μικρή απόσταση το μοτοποδήλατο του Εναγόμενου να κινείται στην αριστερή του πλευρά να εισέρχεται εντός του δρόμου, μέσα στην λωρίδα κυκλοφορίας του, λοξά προς τα δεξιά και να κατευθύνεται προς την αντίθετη κατεύθυνση. Πλην όμως λόγω της πολύ κοντινής απόστασης που τον είδε έκανε κλίση προς τα δεξιά όμως δεν μπόρεσε να τον αποφύγει με αποτέλεσμα τα δύο οχήματα να συγκρουστούν. Εξέφρασε την άποψη ότι λόγω του ότι ο Εναγόμενος εισήλθε από την αριστερή πλευρά του Ενάγοντα, σε μικρή απόσταση, ο Ενάγοντας δεν μπορούσε να τον δει και η σύγκρουση ήταν βίαια αφού δεν πρόλαβε να χρησιμοποιήσει τα φρένα του γι΄ αυτό και δεν υπήρχαν οποιαδήποτε ίχνη τροχοπέδησης. Ερωτηθείς κατά πόσο ο Ενάγοντας θα μπορούσε να πατήσει φρένο ήταν η θέση του ότι η απόσταση ήταν κοντινή και κατά πόσο θα έφθανε να χρησιμοποιήσει τα φρένα του εξαρτάτο αποκλειστικά από τα αντανακλαστικά του κάθε οδηγού. Καθόρισε το όριο ταχύτητας στο συγκεκριμένο σημείο του δρόμου ως 50 χιλιόμετρα, αλλά δεν μπορούσε να πει κατά πόσο ο Ενάγοντας έτρεχε αφού δεν υπήρχαν ίχνη τροχοπέδησης για να μπορεί να υπολογίσει την ταχύτητά του. Ο τελευταίος μάρτυρας για τον Ενάγοντα ήταν ο κ. Γιώργος Πογιατζής (Μ.Ε.3) ο οποίος τον Αύγουστο του 2001 ήταν μηχανικός μοτοσικλετών και διατηρούσε γκαράζ στο Παραλίμνι. Ασχολείται με τις μοτοσικλέτες εδώ και 13 χρόνια και γνωρίζει τον Ενάγοντα λόγω του ότι έπαιρνε την μοτοσικλέτα του, μάρκας Suzuki Trooper BS800, για έλεγχο και επιδιορθώσεις. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του τον Αύγουστο του 2001 ο Ενάγοντας του τηλεφώνησε ότι είχε κάποιο ατύχημα και ο ίδιος πήγε και παρέλαβε, από την περιοχή Κάππαρης, την μοτοσικλέτα. Την μετέφερε στο γκαράζ του για να εκτιμήσει τις ζημιές της. Ήταν η θέση του ότι υπέστη σοβαρές ζημιές τις οποίες καθόρισε ως ακολούθως: Ο μπροστινός τροχός ζάβωσε, το ίδιο και η ανάρτηση (suspension), ο άλλος τροχός είχε κτυπήσει, το ραδιατέρ είχε καταστραφεί ενώ ο σκελετός ζάβωσε εκεί όπου ενώνεται ο σταυρός με το τιμόνι. Μπορούσε να θυμηθεί επ΄ ακριβώς τη ζημιά της μοτοσικλέτας γιατί την είχε στο γκαράζ του για δύο με τρία χρόνια. Η μοτοσικλέτα δεν επισκευάστηκε λόγω της σοβαρής ζημιάς που υπέστη ο σκελετός της γιατί αυτός θα έπρεπε να αλλαχθεί με καινούργιο, λόγω του ότι ήταν δύσκολο να ανευρεθεί μεταχειρισμένος σκελετός. Η αλλαγή του σκελετού, από μόνη της, θα στοίχιζε £800 με £1.000, όπως ο ίδιος διαπίστωσε ρωτώντας. Το ποσό αυτό δεν περιλάμβανε τον τροχό, που έπρεπε ν΄ αντικατασταθεί, τα υδραυλικά και τις υπόλοιπες ζημιές. Ισχυρίστηκε, ότι για τον τροχό απαιτείτο το ποσό των £250 με £300, για τις υδραυλικές εμβολές χρειαζόταν το ποσό των £140, ενώ για το ραδιατέρ χρειαζόταν το ποσό των £100 με £
  5. Σε αυτά τα ποσά θα έπρεπε να προστεθούν τα εργατικά, το ίσιωμα του φτερού και το μπογιάτισμα. Ο ίδιος πρότεινε στον Ενάγοντα να την αγοράσει για το ποσό των £200 με £300 για εξαρτήματα. Ήταν η θέση του ότι μηχανές όπως αυτή του Ενάγοντα κοστίζουν μεταξύ £2.800 και £3.300 ανάλογα με την κατάστασή τους. Ο προηγούμενος ιδιοκτήτης της μοτοσικλέτας του Ενάγοντα την είχε σε καλή κατάσταση και καθόρισε την αξία της στις μεταξύ των £2.800 με £3.
  6. Αντεξεταζόμενος, ανέφερε ότι από 14 χρονών δούλευε στο συγκεκριμένο γκαράζ επιδιόρθωσης μοτοποδηλάτων μαζί με τον Ανδρέα Μουζούρη μέχρι και το
  7. Ο Ενάγοντας έπαιρνε την μοτοσικλέτα του στο συγκεκριμένο γκαράζ για τον συνηθισμένο έλεγχο και για την αλλαγή λαδιού. Ερωτηθείς ανέφερε ότι δεν γνώριζε ακριβώς την ηλικία της μοτοσικλέτας, το 2001, όμως γνώριζε ότι ήταν μοντέλο του 1997 με
  8. Όταν του υποδείχθηκαν οι φωτογραφίες, Τεκμήρια Α και Β προς αναγνώριση που έγιναν στη συνέχεια Τεκμήρια 7 και 8, ήταν η θέση του ότι από αυτές δεν μπορείς να δεις τον στραβωμένο σκελετό. Όμως, ισχυρίστηκε ότι και δύο
(2)μέχρι τρία
(3)μιλίμετρα να στραβώσει ο σκελετός της μοτοσικλέτας αυτή δεν θα είναι σταθερή στο δρόμο. Αντεξετασθείς για τα ποσά στα οποία αναφέρθηκε, ως αναγκαία για την επιδιόρθωση της μοτοσικλέτας του Ενάγοντα, ήταν η θέση του ότι λόγω του ότι έχει επιδιορθώσει μεγάλο αριθμό μοτοσικλέτων γνώριζε τις τιμές των ανταλλακτικών γι΄ αυτό και μπορούσε να πει ότι τα ανταλλακτικά, για την επιδιόρθωση της συγκεκριμένης μοτοσικλέτας του Ενάγοντα, θα κόστιζαν γύρω στις £1.800 με £2.
  1. Παράλληλα, ήταν η θέση του ότι όταν ξεκινήσει κάποια επιδιόρθωση βρίσκονται και άλλα μικρά μικρά πράγματα τα οποία αυξάνουν το κόστος. Κατά την επανεξέταση υπέδειξε στις φωτογραφίες, Τεκμήρια Α και Β προς αναγνώριση, το κόκκινο μέρος της μοτοσικλέτας και ισχυρίστηκε ότι όταν αυτό το μέρος βγει από τον σκελετό τότε είναι δύσκολο να επιδιορθωθεί. Για την Υπεράσπιση κατέθεσε ο Εναγόμενος (Μ.Υ.1), ο οποίος έδωσε την δική του εκδοχή για το τι είχε συμβεί και ο Χριστόφορος Λιασή, ο φωτογράφος (Μ.Υ.2). Ισχυρίστηκε ο Εναγόμενος (Μ.Υ.1) ότι στις 29.8.01 βρισκόταν στην υπεραγορά του κου Σιαπάνη στην οδό Κάππαρη. Φεύγοντας απ΄ εκεί με το μοτοποδήλατό του ήταν η θέση του ότι προχώρησε προς την γραμμή που ξεκινά ο δρόμος και στη συνέχεια προχώρησε στην απέναντι πλευρά του δρόμου για να στρίψει δεξιά να πάει προς την Δερύνεια. Αναγνώρισε στο Τεκμήριο 5 ότι ξεκίνησε από το σημείο Β του σχεδιαγράμματος. Διευκρίνησε, ότι από την γραμμή που ξεκινά ο δρόμος προχώρησε κάθετα μέσα στο δρόμο, σταμάτησε στη μέση του δρόμου, για να στρίψει δεξιά. Ήταν ο ισχυρισμός του, ότι ήταν σταματημένο το μοτοποδήλατό του στη μέση του δρόμου. Υποστήριξε, ότι δεν υπήρχαν αυτοκίνητα σταματημένα στην αριστερή πλευρά του δρόμου στο σούπερμαρκετ, ότι ο δρόμος ήταν καθαρός και θυμόταν ότι δεν υπήρχε καθόλου κίνηση την συγκεκριμένη ώρα. Μπήκε μέσα στο δρόμο για «να πιάσει την πλευρά που έπρεπε να πιάσει για να κατευθυνθεί δεξιά». Τότε, άκουσε ένα δυνατό θόρυβο, τον οποίο επεξήγησε ως θόρυβο μοτοσικλέτας και έγινε η σύγκρουση με αποτέλεσμα να εκτιναχθεί μακριά πάνω στο πεζοδρόμιο χωρίς να θυμάται οτιδήποτε από τη στιγμή εκείνη. Το χτύπημα ήταν βίαιο αλλά δεν άκουσε οποιαδήποτε φρένα. Αναγνώρισε στις φωτογραφίες Τεκμήρια Γ, Δ και Ε προς αναγνώριση, που έγιναν Τεκμήρια 9, 10 και 11, το μοτοποδήλατό του, το οποίο σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του κτυπήθηκε στο πίσω μέρος στον τροχό, στον άξονα, τα φτερά και το τιμόνι. Κατά την αντεξέταση ο Εναγόμενος παραδέχθηκε ότι προσπάθησε να διασταυρώσει τον δρόμο για να περάσει στην αντίθετη λωρίδα με αντίθετη κατεύθυνση από αυτή του Πρωταρά. Όμως, επέμενε στη θέση του, παρά τις επανειλημμένες ερωτήσεις της συνηγόρου του Ενάγοντα, ότι δεν υπήρχε πυκνή κίνηση στην περιοχή, ούτε και αυτοκίνητα σταθμευμένα στο σούπερμαρκετ για να παραδεχθεί στην συνέχεια ότι στην συγκεκριμένη περιοχή υπάρχει αριθμός τουριστικών καταστημάτων. Αναφορικά με την ταχύτητά του ισχυρίστηκε ότι ξεκίνησε με ταχύτητα 20 χιλιομέτρων, ενώ παράλληλα ήταν η θέση του ότι το μοτοποδήλατό του, παρά το ότι είναι αυτόματο, είναι παλιό και δεν αναπτύσει γρήγορα ταχύτητα. Αναγνώρισε ότι στο σημείο Χ, επί του σχεδιαγράμματος Τεκμήριο 5, ήταν σταματημένος για να στρίψει δεξιά και κοίταζε αριστερά και δεξιά του δρόμου. Διαπίστωσε, ότι δεν ερχόταν κανένα όχημα και από τις δύο πλευρές και ότι το μόνο που άκουσε ήταν ένας θόρυβος. Ήταν η θέση του, ότι «δεν πρόλαβα να εκκινήσω με την μοτορούα. Έκανα για να φύγω.». Ερωτηθείς, αρνήθηκε ότι προσπάθησε να περάσει και τις δύο κατευθύνσεις - λωρίδες - αμέσως για να πάρει την πορεία του. Ήταν η θέση του ότι πέρασε την πρώτη λωρίδα, σταμάτησε στη γραμμή και μετά πήγε για να μπει στην δεύτερη. Του υποδείχθηκε η κατάθεση που έδωσε στην Αστυνομία, η οποία έγινε Τεκμήριο 6 και του υποβλήθηκε ότι η κατάθεση λήφθηκε όχι μέρες μετά, όπως ήταν ο ισχυρισμός του ίδιου, αλλά μήνες μετά και ότι σ΄ αυτήν καταγράφεται η θέση του ότι δεν θυμόταν τίποτα απ΄ ότι ακολούθησε μετά που βγήκε έξω από το σούπερμαρκετ. Θέση, με την οποία συμφώνησε στην συνέχεια και ο ίδιος, όπως συμφώνησε και με την υποβολή ότι δεν μπορούσε να θυμηθεί σε ποια απόσταση εκτινάχθηκε. Για να καταλήξει, ότι το μόνο που θυμόταν ήταν το τι άκουσε, δηλαδή το θόρυβο της μοτοσικλέτας. Ήταν ο ισχυρισμός του ότι το μπροστινό μέρος της μοτοσικλέτας του Ενάγοντα κτύπησε ακριβώς στο πίσω μέρος της δικής του μοτοσικλέτας, ενώ οι υπόλοιπες ζημιές έγιναν μετά που σύρθηκε η μοτοσικλέτα. Ήταν η θέση του ότι αν ο Ενάγοντας έκανε κάποιο ελιγμό θα τον απέφευγε γιατί υπήρχε χώρος για κάποιο ελιγμό, όμως παραδέχθηκε ότι δεν θυμόταν αν ο Ενάγοντας έκανε οποιοδήποτε ελιγμό. Τελευταίος κατέθεσε ο κ. Χριστόφορος Λιασής (Μ.Υ.2) ο οποίος ανέφερε ότι είναι φωτογράφος εδώ και 9 χρόνια και ο ίδιος τράβηξε τις φωτογραφίες Τεκμήρια Α - Ε προς αναγνώριση οι οποίες έγιναν Τεκμήρια 7 μέχρι
  2. Ισχυρίστηκε, ότι το Τεκμήριο 7 αφορά την μοτοσικλέτα του Ενάγοντα, στην οποία τον οδήγησε ο Εναγόμενος. Βρισκόταν σε ένα γκαράζ, πίσω από το σκοπευτήριο Παραλιμνίου, όπου την ξεσκέπασαν και την φωτογράφησαν. Μετά την ολοκλήρωση της μαρτυρίας οι ευπαίδευτοι συνήγοροι προέβησαν σε αγορεύσεις ενώπιον του Δικαστηρίου. Ο κ. Χριστοδούλου, για τον Εναγόμενο, ισχυρίστηκε ότι τα τραύματα του Ενάγοντα ήταν επιφανειακά και ασήμαντα και δεν θα μπορούσε να υπερβεί τις £300 με £400 το ποσό της αποζημίωσης των γενικών αποζημιώσεων. Όσον αφορά τις ειδικές αποζημιώσεις, με αναφορά στην νομολογία, ισχυρίστηκε ότι η πλευρά του Ενάγοντα έχει καθήκον να αποδείξει τα κονδύλια της ειδικής ζημιάς. Εισηγήθηκε, ότι η απόδειξη που αφορά την αγορά της μοτοσικλέτας δεν αποδείκνυει την αξία της αφού το δυστύχημα έγινε 3 μήνες μετά την αγορά της. Παράλληλα, πρόβαλε τη θέση ότι ο Ενάγοντας, με την απόρριψη της πρότασης για πώληση της μοτοσικλέτας για εξαρτήματα, δεν προσπάθησε να μειώσει τις ζημιές του. Όσον αφορά την αξίωση για να ενδύματα, υποδήματα και τα φάρμακα ήταν η θέση του ότι δεν προσκομίστηκε οποιαδήποτε απόδειξη για να μπορεί να επιδικασθεί οποιοδήποτε ποσό. Ενώ, για την απώλεια εισοδήματος ισχυρίστηκε ότι το περιεχόμενο της βεβαίωσης που προσκομίσθηκε δεν έχει αποδειχθεί. Ήταν η θέση του ότι αν θα επιδικασθεί κάποιο ποσό αυτό θα πρέπει να αφορά μόνο τις 10 μέρες που ο Ενάγοντας ήταν εκτός εργασίας. Όσον αφορά την ευθύνη ο κ. Χριστοδούλου εισηγήθηκε ότι υπάρχει συντρέχουσα αμέλεια, από την πλευρά του Ενάγοντα, ο οποίος βρισκόταν στο κέντρο του δρόμου και όχι στην αριστερή του πλευρά, με αποτέλεσμα να μην μπορέσει να σταματήσει έγκαιρα όταν είδε τον Εναγόμενο. Η κα Χ" Κωνσταντή διαφώνησε με τις θέσεις του ευπαίδευτου συνήγορου του Εναγόμενου και εισηγήθηκε ότι αποκλειστική ευθύνη για το δυστύχημα φέρει ο Εναγόμενος. Με αναφορά στην μαρτυρία εισηγήθηκε ότι ο Ενάγοντας δεν αντεξετάσθηκε σε ουσιώδη σημεία της μαρτυρίας του και ότι η πορεία της μοτοσικλέτας του δεν αμφισβητήθηκε. Όσον αφορά τις ζημιές, ήταν η θέση της ότι η απόδειξη αγοράς της μοτοσικλέτας συνιστά αποδεικτικό στοιχείο για την αξία της και η χρήση της για 3 μήνες δεν εξυπακούει και απώλεια στην αξία της. Περιόρισε την αξίωσή της αναφορικά με τον ρουχισμό του Ενάγοντα στις £100 και στις £60 για τα φάρμακα, ζητήματα για τα οποία δεν αντεξετάσθηκε ο Ενάγοντας. Όσον αφορά την απώλεια εισοδημάτων ήταν η θέση της ότι η μαρτυρία ήταν αναντίλεκτη και από την στιγμή που δεν αμφισβητήθηκε και δεν αντεξέτασθηκε ο Ενάγοντας η ζημιά αυτή θα πρέπει να αποδοθεί. Ερχόμενη στην ευθύνη ήταν η θέση της ότι ο Ενάγοντας βρισκόταν στην λωρίδα του και προσπάθησε να αποφύγει την σύγκρουση κάνοντας ελιγμό εξ ου και το σημείο σύγκρουσης βρίσκεται στο συγκεκριμένο σημείο. Όμως, δεν κατάφερε να αποφύγει την σύγκρουση λόγω της πορείας του μοτοποδηλάτου. Επέσυρε την προσοχή του Δικαστηρίου στις αντιφάσεις στη μαρτυρία του Εναγόμενου ο οποίος ενώ στην αρχή θυμόταν τα πάντα στη συνέχεια παραδέχθηκε ότι δεν θυμόταν. Τελειώνοντας, εισηγήθηκε ότι η μαρτυρία η οποία προσάχθηκε από την πλευρά του Ενάγοντα, η οποία δεν κλονίστηκε κατά την αντεξέταση, δικαιολογεί την επιδίκαση τόσο των ειδικών καθώς και των γενικών αποζημιώσεων, τις οποίες άφησε στην διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Το Δικαστήριο θα εξετάσει την υπόθεση στηριζόμενο στους ισχυρισμούς που προβάλλονται στα δικόγραφα σε συνδιασμό με την μαρτυρία που έχει προσφερθεί εκ μέρους των δύο πλευρών. Θα στηριχθεί επίσης στη πραγματική μαρτυρία, Τεκμήριο 5, που συνιστά τον καλύτερο μηχανισμό για τον έλεγχο των εκδοχών που προβλήθηκαν εκατέρωθεν και το μέτρο για την αξιοπιστία της μαρτυρίας. Βλ. Γεωργία Κυριακίδου ν. Σοφρωνίου Νικολάου
(1993)1 Α.Α.Δ.
  1. Η πιο σημαντική δικαστική αποστολή αλλά πολλές φορές και το δυσκολότερο καθήκον είναι αυτό της αξιολόγησης της δοθείσας μαρτυρίας. Ασκώντας αυτό το καθήκον μου μπορώ να κατατάξω πρώτα ως αποδεκτό μάρτυρα τον Ενάγοντα (Μ.Ε.1). Ο μάρτυρας αυτός μου έκανε σε γενικές γραμμές καλή εντύπωση. Ειλικρινής στις απαντήσεις του, σαφής και σύντομος χωρίς υπερβολές. Από την όλη εικόνα και τις επί μέρους απαντήσεις του μου έδωσε την εντύπωση αληθινού μάρτυρα. Η μαρτυρία του δεν κλονίστηκε κατά την αντεξέταση. Αναφορικά με τον αστυνομικό εξεταστή Μηνά Αντωνίου, (Μ.Ε.2), θα ήθελα ν΄ αναφέρω ότι κατέθετε με θετικότητα και σοβαρότητα. Εξέτασε το ατύχημα αντικειμενικά και έδωσε στο Δικαστήριο τα ευρήματά του χωρίς οποιαδήποτε προσπάθεια εύνοιας της μιας ή της άλλης πλευράς. Απαντούσε με ειλικρίνεια και προσήλωση στην αλήθεια για κάθε τι που ερωτάτο, από όποια πλευρά κι αν προέρχοντο οι ερωτήσεις. Η μαρτυρία του καθίσταται ανεπιφύλακτα αποδεκτή. Εξήγησε δε με επαρκή σαφήνεια για το σημείο που θεώρησε ως το σημείο σύγκρουσης και την πορεία που ακολούθησε ο Εναγόμενος συναρτώντας τα με την φορά των εκδορών της κάθε μοτοσικλέτας. Είναι, κύρια, με την αντεξέταση που ανεδείχθη η απόλυτη προσήλωσή του στην αλήθεια καθώς και η προσοχή του να παραμείνει ένας μάρτυρας που ήθελε να δώσει στο Δικαστήριο επαρκή στοιχεία για να αξιολογήσει τις θέσεις του και όχι να υποκαταστήσει με οποιοδήποτε τρόπο το Δικαστήριο ως το μόνο κριτή της υπόθεσης. Ο Γιώργος Πογιατζής (Μ.Ε.3) προσήλθε στο Δικαστήριο με γνήσια επιθυμία να βοηθήσει. Ήταν ειλικρινής, ευθύς και απαντούσε χωρίς περιστροφές σ΄ ότι ερωτείτο από όποια πλευρά προερχόταν η ερώτηση. Η μαρτυρία του κρίνεται στην ολότητά της αποδεκτή. Το ίδιο ισχύει και για την μαρτυρία του φωτογράφου Χριστόφορου Λιασή (Μ.Υ.2) ο οποίος απλώς έβγαλε τις φωτογραφίες. Εν αντιθέσει με τους λοιπούς, εκείνου που η μαρτυρία του έμεινε στο σκοτάδι του ψέματος ήταν του Εναγόμενου (Μ.Υ.1) ο οποίος καμιά συστολή δεν είχε να παραδεχθεί ότι όταν έδωσε κατάθεση στην Αστυνομία, μήνες μετά το ατύχημα, δεν θυμόταν τίποτε ενώ ενώπιον του Δικαστηρίου θυμήθηκε τα πάντα για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες έγινε το δυστύχημα. Κατά την αντεξέτασή του ανέφερε τ΄ ακόλουθα: « Ε. Η κατάθεση αυτή κ. Γεωργίου λήφθηκε όχι μέρες μετά όπως μας είπατε προηγουμένως, αλλά μήνες μετά δηλαδή στις 9.11.01 συμφωνάτε μαζί μου; Α. Ναι εφόσον έτσι είναι. Ε. Και το μόνο που είπατε σε εκείνη την κατάθεση είναι ότι θυμάστε ψωνίσατε τα πράγματα που αγοράσατε στον Μαρίνο Σιαπάνη «και μετά βγήκα έξω. Απ΄ εκεί και πέρα δεν θυμάμαι τίποτε» Συμφωνείτε μαζί μου; Α. Μάλιστα. Ε. Και επίσης για το σχεδιάγραμμα που σας έδειξε ο αστυνομικός είπατε ότι δεν ξέρετε αν συμφωνείτε αφού δεν θυμάστε πως έγινε το δυστύχημα. Συμφωνάτε μαζί μου; Α. Μάλιστα. Ε. Είπατε κύριε μάρτυς από την στιγμή που βγήκατε από το Supermarket δεν θυμάστε τίποτε έτσι δεν είναι; Α. Έτσι είχα δηλώσει.» Εμφανώς, το πιο πάνω απόσπασμα από την μαρτυρία του καταδεικνύει ότι δεν ήταν σε θέση να δώσει αποτελεσματικές απαντήσεις αφού δεν μπορούσε να θυμηθεί. Ήταν έντονη η προσπάθειά του να δώσει απαντήσεις, οι οποίες να βοηθούν την δική του θέση, ότι ο ίδιος δεν έφταιγε για το δυστύχημα. Χωρίς αμφιβολία μόνο αρνητική εντύπωση μου άφησε ο Εναγόμενος αφού ενώ παραδέχθηκε ότι δεν θυμόταν συνέχιζε να επιμένει στην θέση του ότι ήταν σταματημένος όταν χτυπήθηκε. Ευρήματα και Νομική Πτυχή Εκτός των αντικειμενικών δεδομένων που προκύπτουν από το σχέδιο προβαίνω στα ακόλουθα ευρήματα, αφού σημειώνεται ότι στον επίδικο δρόμο το πλάτος των λωρίδων είναι 11.10 cm δηλαδή 5.55 η κάθε λωρίδα. Οι διαστάσεις των εμπλεκομένων μοτοσικλετών είναι της ΕΧΑ959 - του Ενάγοντα - 2.10cm Χ 8.2cm και της ABL599 - του Εναγόμενου - 1.50cm X 62 cm. Το σημείο σύγκρουσης είναι το σημείο Χ στο Τεκμήριο
  2. Με βάση τη μαρτυρία του Μ.Ε.2, όπως την έχω δεχθεί, βρίσκω ότι η σκηνή του ατυχήματος έχει ως το Τεκμήριο
  3. Η Λεωφόρος Κέννετυ/ Κάππαρης που οδηγεί στον Πρωταρά κατά τους καλοκαιρινούς μήνες είναι πολυσύχναστος δρόμος με ορατότητα και προς τις δύο κατευθύνσεις. Έχει δύο λωρίδες κυκλοφορίας που χωρίζονται με διαχωριστική γραμμή. Το σημείο σύγκρουσης σημειώθηκε εντός της πορείας του Ενάγοντα 0.95 cm από την διαχωριστική γραμμή στο σημείο Χ. Επί της ασφάλτου υπήρχαν εκδορές και από τα δύο μοτοποδήλατα, οι οποίες οδήγησαν στο εύρημα της πορείας που ακολούθησε η μοτοσικλέτα του Εναγόμενου-πορεία Β επί του σχεδιαγράμματος. Δεν ανευρέθηκαν όμως ίχνη τροχοπέδησης τα οποία ν΄ οδηγήσουν σε κάποια κατάληξη αναφορικά με την ταχύτητα και των δυο μοτοσικλέτων. Θα πρέπει σ΄ αυτό το σημείο ν΄ αναφερθεί ότι ο Μ.Ε.1 δεν αντεξετάστηκε αναφορικά με την πορεία της μοτοσικλέτας του και σε πιο σημείο του δρόμου αυτή οδηγείτο από αυτόν. Σύμφωνα και με την πρόσφατη απόφαση Philippou General Bonded Warehouse Ltd v. Κώστα Νικολαϊδη, Πολ. Εφ. 12105, ημερ. 24.10.06 όταν ένας μάρτυρας «δεν αντεξετάζεται σε ουσιώδες μέρος της μαρτυρίας του το Δικαστήριο έχει τη διακριτική ευχέρεια να θεωρήσει την παράλειψη αυτή ως αποδοχή των ισχυρισμών του στο σημείο που δεν αντεξετάστηκε». Βρίσκω λοιπόν τόσο με βάση τη μαρτυρία του Μ.Ε.2 καθώς και του Ενάγοντα Μ.Ε.1 ότι ο Ενάγοντας κινείτο με την μοτοσικλέτα του επί της Λεωφόρου Κέννετυ - πρώην Κάππαρης - με κατεύθυνση τον Πρωταρά. Οδηγούσε στην αριστερή πλευρά στο μέσο της λωρίδας του όταν ξαφνικά στα 10-15m απόσταση πρόσεξε το μοτοποδήλατο του Εναγόμενου ν΄ εισέρχεται εντός του δρόμου, πίσω από σταθμευμένα αυτοκίνητα, στην λωρίδα κυκλοφορίας του, από την αριστερή του πλευρά, λοξά, και να του αποκόπτει την πορεία του. Για ν΄ αποφύγει το μοτοποδήλατο του Εναγόμενου πήγε λοξά προς τα δεξιά χωρίς όμως ν΄ αποφευχθεί η σύγκρουση. Από την σύγκρουση το μοτοποδήλατο του Ενάγοντα σύρθηκε σ΄ απόσταση 16.30 cm. ενώ του Εναγόμενου 19.30 cm. αφήνοντας εκδορές στο οδόστρωμα. Όμως, δεν υπήρχαν οποιαδήποτε ίχνη τροχοπέδησης λόγω του ότι η απόσταση στην οποία ο Ενάγοντας είδε τον Εναγόμενο ήταν τόσο μικρή που δεν έφτασε να χρησιμοποιήσει τα φρένα του αλλά προτίμησε να κάνει ελιγμό προς τα δεξιά για να τον αποφύγει. Λόγω της σύγκρουσης τραυματίστηκαν και οι δύο οδηγοί και οι μοτοσικλέτες τους υπέστηκαν βλάβες. Ο Ενάγοντας τραυματίστηκε στα χέρια, τα πόδια και το πρόσωπο ενώ ο εναγόμενος υπέστη πιο σοβαρά τραύματα. Στη μοτοσικλέτα του Ενάγοντα ζάβωσαν τα υδραυλικά, ο μπροστινός τροχός και το φτερό ενώ καταστράφηκε το ραδιατέρ και το μπροστινό φανάρι. Λόγω των εκτεταμένων ζημιών η μοτοσικλέτα δεν επισκευάστηκε αφού θα χρειαζόταν πέραν των £1.500 για να φτιαχτεί. Η αξία της πριν το ατύχημα κυμαινόταν, λόγω της καλής κατάστασής της, γύρω στις Λ.Κ. 2.
  4. Η αμέλεια έχει καθοριστεί και περιγραφεί, σε σειρά αποφάσεων τόσο Αγγλικών όσο και Κυπριακών, ότι αποτελεί την παράλειψη εκδήλωσης ενέργειας την οποία ένας συνηθισμένος άνθρωπος θα εκδήλωνε ή την εκδήλωση ενέργειας την οποία ένας συνηθισμένος άνθρωπος θ΄ απέφευγε. Βλ. Φοινικαρίδης κ.ά ν. Γεωργίου
(1991)1 Α.Α.Δ. 465, Αναστάση ν. Γεωργίου
(1998)1(Α) Α.Α.Δ. 96 και Κουμής ν. Χίννη
(2000)1(Α) Α.Α.Δ. 383. Η αμέλεια θα πρέπει να κρίνεται αντικειμενικά με γνώμονα τις αντιδράσεις ενός σωστού οδηγού, ο οποίος χρησιμοποιεί το δρόμο με συναίσθηση ευθύνης για την ασφάλεια των άλλων που επίσης τον χρησιμοποιούν. Συνεπώς, η ίδια η αμέλεια ως αστικό αδίκημα δεν μπορεί ν΄ εξετάζεται αφηρημένα αλλά πάντοτε σε συνάρτηση με το συγκεκριμένο πρόσωπο που την επικαλείται και με αναφορά στην παράλειψη που προκάλεσε τη ζημιά. Βλ. Λάππας ν. Παφίτη
(1995)1 Α.Α.Δ. 832 και Συκοπετρίτης ν. Χριστοδούλου
(2004)1(Α) Α.Α.Δ. 218. Στην απόφαση Παπακώστα ν. Ζαπιτή
(2002)1(Α) Α.Α.Δ. 231 στην οποία υιοθετήθηκε το σκεπτικό της Βίκη ν. Νεοφύτου
(1990)1 Α.Α.Δ. 345 αναφέρθηκαν τ΄ ακόλουθα: «..... το μέτρο με το οποίο κρίνονται οι πράξεις προσώπων που χρησιμοποιούν το δημόσιο δρόμο, είναι εκείνο του μέσου συνετού ανθρώπου, και ο προσδιορισμός του καθήκοντος ενός εκάστου ποικίλλει ανάλογα με τα αντικειμενικά δεδομένα που επικρατούν στη σκηνή. Το καθήκον για τη λήψη προφυλακτικών μέτρων μορφοποιείται ενόψει κινδύνου ο οποίος διαφαίνεται κατά λογική πρόβλεψη.» Στην πρόσφατη απόφαση του Εφετείου στην υπόθεση Ευστράτιος Δημητρίου ν. Γιαννάκης Ζήνωνος, Πολ. Έφ. 12217, ημερ. 21.6.06 επαναδιατυπώθηκε η αρχή ότι το καθήκον για επιμελή οδήγηση δεν επεκτείνεται στη λήψη προληπτικών μέτρων έναντι της πιθανότητας εκδήλωσης αμέλειας από άλλους οδηγούς. Η παρούσα υπόθεση και οι συνθήκες που περιγράφηκαν κλασσικά στοιχειοθετούν αμέλεια του Εναγόμενου επί το ότι κύρια ο Εναγόμενος εισήλθε ξαφνικά και απρόοπτα στην νόμιμη πορεία του Ενάγοντα και ουσιαστικά του απέκοψε την πορεία του. Είναι φανερό ότι η ενέργεια του Εναγόμενου να αποκόψει την ορθή και νόμιμη πορεία του Ενάγοντα, με την λοξή είσοδό του στον κύριο δρόμο από το ασφάλτινο παγκέτο, χωρίς ουσιαστικά να ελέγξει το δρόμο, ήταν η γενεσιουργός αιτία της σύγκρουσης. Βλ. Μιχαήλ ν. Κυριάκου
(2004)1(Γ) Α.Α.Δ. 1825. Η πράξη του Εναγόμενου σίγουρα εγκυμονούσε κινδύνους για τα άλλα οχήματα που χρησιμοποιούσαν τον δρόμο. Η παρεμβολή του Εναγόμενου επί της πορείας και κατεύθυνσης του Ενάγοντα ήταν ανασφαλής και δημιούργησε κίνδυνο στον Ενάγοντα, ο οποίος λογικά δεν μπορούσε ν΄ αναμένει τέτοια ενέργεια. Ελάχιστη δυνατότητα υπήρχε για αποτελεσματική αντίδραση όταν ο Εναγόμενος δημιούργησε άμεσο κίνδυνο σύγκρουσης με την ανακοπή της πορείας της μοτοσικλέτας του Ενάγοντα στα 10-15 m. απόσταση. Η αντίδραση του Ενάγοντα, κάτω από τον άμεσο κίνδυνο και την αγωνία της επικείμενης σύγκρουσης, ήταν εύλογη. Βλ. Παύλου ν. Παπακυριακού
(2000)1(Β) Α.Α.Δ. 974 όπου στη σελ. 985 αναφέρθηκαν τ΄ ακόλουθα: «Καθώς έχει νομολογηθεί οι πράξεις του οδηγού ο οποίος βρίσκεται αντιμέτωπος με δίλημμα το οποίο παρουσιάζεται στο δρόμο δεν κρίνονται μικροσκοπικά. Κρίνονται υπό το πρίσμα της διλημματικής κατάστασης που προκάλεσε ο άλλος οδηγός. Ένα εσφαλμένο μέτρο που λαμβάνεται από ένα οδηγό κάτω από την αγωνία της σύγκρουσης δεν συνιστά κατ΄ ανάγκη αμέλεια. (Βλ. Ioannou and Another v. Michaelides
(1966)1 C.L.R. 235, Adamis and Another v. Eracleous
(1982)1 C.L.R. 746, 750, 751, Georgiades v. HadjiSavva
(1984)1 C.L.R. 597, Roussou v. Aristodemou
(1989)1 C.L.R. 12, Δημητρίου ν. Αστυνομίας
(1997)2 Α.Α.Δ. 190, Κωνσταντίνου ν. Φιλίππου
(1991)1 Α.Α.Δ. 1110, Κυριάκου ν. Φιλίππου
(1992)1 Α.Α.Δ. 642, Παπαχριστοδούλου ν. Χ" Νεοφύτου
(1991)1 Α.Α.Δ. 426, Κασιέρη κ.ά ν. Κυριάκου
(1997)1 Α.Α.Δ. 1246 και Ξυπτερά, πιο πάνω). Όπως λέχθηκε στην Adamis, πιο πάνω, (σε μετάφραση από το αγγλικό κείμενο) «οι πράξεις του οδηγού ο οποίου βρίσκεται αντιμέτωπος με δίλημμα το οποίο παρουσιάζεται στο δρόμο, κρίνονται υπό το πρίσμα της αγωνιώδους κατάστασης στην οποία ανευρίσκει τον εαυτό του, και του γεγονότος ότι ένας οδηγός κάτω από τέτοια πίεση μπορεί να επιλέξει πορεία η οποία δεν είναι η πλέον ενδεδειγμένη υπό τις δεδομένες συνθήκες. Δεν έχει την άνεση ή τον αναγκαίο χρόνο να αξιολογήσει διαζευκτικές λύσεις που του προσφέρονται» (Βλ. και Κωνσταντίνου ν. Φιλίππου
(1991)1 Α.Α.Δ. 1110, 1115, 1116. Βλ. επίσης Georghiades, πιο πάνω, στη σελ. 602: «. η λήψη περαιτέρω ή διαφορετικών μέτρων αποφυγής της σύγκρουσης με πιθανά καλύτερα αποτελέσματα δεν πρέπει να εξετάζεται και να μελετάται αυστηρά και με μαθηματικό τρόπο εντός της ήρεμης ατμόσφαιρας της αίθουσας του Δικαστηρίου με απόντα τα στοιχεία του πανικού και της αγωνίας..»» Βρίσκω ότι ο Ενάγοντας έκαμε ότι ήταν δυνατό υπό τις περιστάσεις για ν΄ αποφύγει τη σύγκρουση με τη μοτοσικλέτα του Εναγόμενου όταν η τελευταία μπήκε ξαφνικά στην πορεία του αφού, σύμφωνα με τα γεγονότα που έχω αποδεχθεί, ο Ενάγοντας έκανε ελιγμό δεξιά για ν΄ αποφύγει τη σύγκρουση. Το βάρος απόδειξης ότι ο Ενάγοντας παρέλειψε να πάρει επαρκή μέτρα βρίσκεται στους ώμους του Εναγόμενου, βλ. Αντωνίου ν. Ιορδάνους
(1976)1 C.L.R. 341. Η ευχέρεια του Ενάγοντα να κάνει οτιδήποτε άλλο για ν΄ αποφύγει τη σύγκρουση ήταν περιορισμένη. Η ξαφνική είσοδος της μοτοσικλέτας του Εναγόμενου στην πορεία του δεν του έδινε πολλές επιλογές. Ο Ενάγοντας έκαμε ελιγμό προς τα δεξιά αλλά δεν κατάφερε ν΄ αποφύγει τη σύγκρουση με αποτέλεσμα να συρθεί η μοτοσικλέτα στο οδόστρωμα και να τραυματιστεί από την πτώση ο Ενάγοντας. Το βάρος απόδειξης μετατέθηκε στους ώμους του Εναγόμενου ν΄ αποδείξει ότι ο Ενάγοντας έτρεχε γι΄ αυτό και δεν σταμάτησε. Ο Εναγόμενος δεν προσκόμισε οποιαδήποτε μαρτυρία που να με οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι ο Ενάγοντας έτρεχε ή ότι ο Ενάγοντας θα μπορούσε να είχε αντιληφθεί το μοτοποδήλατο του Εναγόμενου πιο νωρίς. Σύμφωνα με τη νομολογία αυτός που επικαλείται παράβαση καθήκοντος φέρει το βάρος να αποδείξει, με κριτήριο το ισοζύγιο των πιθανοτήτων, πως η παράβαση προκάλεσε ή ουσιαστικά συνέδραμε στον τραυματισμό. Δεν προσκομίστηκε ίχνος μαρτυρίας από την πλευρά του Εναγόμενου που να μπορέσει να με οδηγήσει σε τέτοια κατάληξη. Έρχομαι τώρα να εξετάσω το θέμα αν υφίσταται θέμα συντρέχουσας αμέλειας. Στην περίπτωση της αμέλειας η ευθύνη συναρτάται από την τυχόν παράλειψη της εκπλήρωσης καθήκοντος ενός οδηγού προς άλλους. Στην συντρέχουσα αμέλεια η ευθύνη υλοποιείται στην παράλειψη του άλλου οδηγού να λάβει τέτοιες προβλεπτές προφυλάξεις για την δική του ασφάλεια και την ασφάλεια της περιουσίας του. Είναι νομολογημένο ότι οι οδηγοί πρέπει να τηρούν την ουσιώδη παρατηρητικότητα κάτω υπό τις περιστάσεις και αδιάλειπτα: βλ. Κατσούρης ν. Κωνσταντίνου
(1975)1 C.L.R. 188 σελ. 192, Παύλου ν. Παπακυπριανού
(2000)1(Β) Α.Α.Δ. 974, σελ. 984, Συκοπετρίτης ν. Χριστοδούλου (ανωτέρω). Έχοντας υπόψη τις καθιερωμένες από τη νομολογία αρχές και λαμβανομένης υπόψη της μαρτυρίας που δόθηκε, ότι ο Εναγόμενος απέφραξε ουσιαστικά την πορεία του Ενάγοντα όταν εισήλθε λοξά κι απρόοπτα από την αριστερή του πλευρά στην λωρίδα οδηγήσεώς του, δεν μπορώ να προβώ σε εύρημα ότι ήταν και ο Ενάγοντας αμελής. Συνεπώς, δεν υπάρχει περιθώριο καταλογισμού, σε βάρος του Ενάγοντα, συντρέχουσας αμέλειας. Καταλήγω λοιπόν ότι αποκλειστική ευθύνη για το δυστύχημα φέρει ο Εναγόμενος. Σωματικές Βλάβες και Ειδικές Ζημιές Τα τραύματα του Ενάγοντα καταγράφονται στο ιατρικό πιστοποιητικό που κατατέθηκε ως Τεκμήριο
  1. Συνιστούσαν εκδορές ραχιαίας χώρας, αριστεράς ποδοκνημικής, δεξιού καρπού, αγκώνες και πήχεως, εκδορά στο αριστερό γόνυ και επιπολύς τραύμα δεξιάς ζυγωματικής χώρας. Λόγω αυτών των τραυμάτων ο Ενάγοντας αναγκάστηκε ν΄ απέχει από την εργασία του για 1 μήνα. Όμως, σύμφωνα με την μαρτυρία του ιδίου του Ενάγοντα ο ιατρός, ο οποίος εξέδωσε το πιστοποιητικό - Τεκμήριο 2 - του είχε παραχωρήσει μόνο 2 βδομάδες αναρρωτική άδεια. Τις άλλες δύο τις πήρε από μόνος του γιατί λόγω της φύσης του επαγγέλματός του, σερβιτόρος, δεν μπορούσε να κινείται και ισχυρίστηκε ότι δεν έλαβε μισθό για ένα μήνα. Πήρε μόνο επίδομα από το Γραφείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων Λ.Κ. 94,08 - Τεκμήριο
  2. Απώλεσε, σύμφωνα με το πιστοποιητικό που κατετέθηκε ως Τεκμήριο 1 - απολαβές ύψους £1.
  3. Ξόδεψε σε φάρμακα, οδοιπορικά και ιατρούς Λ.Κ. 60 και τα ενδύματά του, τα οποία καταστράφηκαν, άξιζαν £
  4. Αξιώνει επίσης την αξία της μοτοσικλέτας του £2.500 που ήταν η τιμή αγοράς της σύμφωνα με το Τεκμήριο
  5. Σύμφωνα με την νομολογία μας οι ειδικές αποζημιώσεις πρέπει ν΄ αποδεικνύονται με αυστηρότητα. Αυτή η προσέγγιση έχει καταγραφεί σε αριθμό αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Δηλαδή, ότι οι ειδικές ζημιές, οι οποίες ζητούνται, πρέπει να καταγράφονται στις έγγραφες προτάσεις με λεπτομέρεια και να αποδεικνύονται με αυστηρότητα. Βλ. Μεταξάκης ν. Δήμου Λευκωσίας
(2003)1 Α.Α.Δ. 467, Αντωνιάδης ν. Σταύρου
(1998)1(Β) Α.Α.Δ. 1171. Σε κάθε περίπτωση ο Ενάγων βαρύνεται με το βάρος της απόδειξης των ακριβή ποσών που αξιώνονται ως ειδικές ζημιές τα οποία, εν πάση περιπτώσει, θα πρέπει να συμπεριλάβει προηγουμένως στην Έκθεση Απαίτησης. Βλ. Κυριακίδης ν. Στεφάνου
(1999)1 Α.Α.Δ. 247, Παναγή ν. Κακόψιτου κ.ά
(2001)1 (Β) Α.Α.Δ. 839, Ευριπίδης Συκοπετρίδης Λτδ ν. Αθηνάκη
(2005)1 (Β) Α.Α.Δ. 844, Σωκράτης Ζαβρού κ.ά ν. Καριτζή κ.ά, Πολ. Εφ. 11864, ημερομηνίας 28.9.
  1. Στην υπό εξέταση υπόθεση ο Ενάγοντας δεν προσκόμισε οποιοδήποτε αποδεικτικό στοιχείο που ν΄ αφορά το ποσό που ξοδεύτηκε για φάρμακα, ιατρική περίθαλψη ή οδοιπορικά. Ούτε στοιχειοθετήθηκε η αξία των ενδυμάτων του. Αφού δεν αποδείχθηκε οποιοδήποτε από τα δύο αυτά ποσά - παρ. 7(γ) και (δ) της Έκθεσης Απαίτησης - δεν επιδικάζεται οποιοδήποτε ποσό. Για την απώλεια του εισοδήματός του ο Ενάγοντας αξιώνει το ποσό των Λ.Κ. 1.
  2. Το πιστοποιητικό αυτό δεν αμφισβητήθηκε από την πλευρά του Εναγόμενου απλά έγινε εισήγηση ότι τα φιλοδωρήματα δεν πρέπει ν΄ αποδοθούν. Ο ίδιος ο Ενάγοντας ανέφερε ότι του δόθηκε αναρρωτική άδεια για δύο βδομάδες και ο ίδιος επέλεξε να μείνει εκτός εργασίας για 1 μήνα. Δεν προσκομίστηκε οποιαδήποτε μαρτυρία από την πλευρά του Ενάγοντα αναφορικά με την αναγκαιότητα παραμονής του εκτός εργασίας για 1 μήνα, ιδιαίτερα ενόψει του ότι τα τραύματά του δεν ήταν ιδιαίτερα σοβαρά καθώς και της μαρτυρίας του ότι και όταν επέστρεψε στο εστιατόριο έκανε άλλες εργασίες, εκτός από σερβίρισμα. Οπόταν, δεν μπορώ να του αποδώσω ολόκληρο το ποσό των Λ.Κ. 1.000 αλλά το ήμιση αυτού, δηλαδή £
  3. Το ποσό £94,08 που έλαβε ως επίδομα ασθενείας δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη στον υπολογισμό των αποζημιώσεων σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 65(β) του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου Κεφ. 148 όπως τροποποιήθηκε. Μένει το ποσό που απαιτείται για την αξία της μοτοσικλέτας του Ενάγοντα £2.
  4. Η μαρτυρία που προσκομίστηκε αφορούσε την αξία της μοτοσικλέτας όταν αγοράστηκε, 3 μήνες πριν το ατύχημα, και αυτή ανερχόταν στις £2.
  5. Υπάρχει επίσης η μαρτυρία του Μ.Ε.3, ο οποίος ανέφερε ότι για να επιδιορθωθεί θα χρειαζόταν περίπου £2.000 για ανταλλακτικά. Ο μάρτυρας Μ.Ε.3 καθόρισε την αξία της μεταξύ £2.500 - £3.000 αφού ήταν σε καλή κατάσταση και ανέφερε ότι προσέφερε στον Ενάγοντα το ποσό των Λ.Κ.200-Λ.Κ300 για να την αγοράσει. Η μαρτυρία αυτή δεν αμφισβητήθηκε στην αντεξέταση οπόταν θ΄ αποδώσω το ποσό των £2.300 αναφορικά με την απώλεια της μοτοσικλέτας αφού ο Ενάγοντας δεν προέβη σ΄ οποιεσδήποτε ενέργειες για να μειώσει την απώλειά του ενώ είχε την ευκαιρία να το πράξει σύμφωνα με την μαρτυρία του Μ.Ε.3 αλλά και σύμφωνα με δική του παραδοχή επί του ίδιου θέματος. Ερχόμενη τώρα στο θέμα των γενικών αποζημιώσεων το οποίο προβάλλεται στην αξίωση του Ενάγοντα γενικά. Σύμφωνα με το σύγγραμμα Bullen & Leake & Jacobs "Precedents of Pleadings", 13η έκδ, σελ. 304 οι γενικές αποζημιώσεις αφορούν κονδύλια απώλειας που ο Ενάγοντας δεν υποχρεούται να εξειδικεύσει στα δικόγραφά του. Στο συγκεκριμένο σύγγραμμα αναφέρονται τ΄ ακόλουθα: «General Damages .. Other definitions refer to general damages as items of loss which the plaintiff is note required to specify in his pleadings. » Η πιο πάνω άποψη υποστηρίζεται και από το Annual Practice 1956 - (White Book) - όπου σε επεξηγηματικό σημείωμα της αγγλικής RSC Ord. 19 r. 6 που αφορά τις λεπτομέρειες των δικογράφων και είναι πανομοιότυπη με την δική μας Δ.19 αναφέρει ότι λεπτομέρειες πρέπει να δίδονται αναφορικά με τις ειδικές ζημιές αλλά όχι αναφορικά με τις γενικές. Σχετική είναι και η απόφαση Kennedy Hotels Ltd v. Indjirdjian
(1992)1 Α.Α.Δ. 400 όπου στην σελίδα 407 αναφέρθηκαν τ΄ ακόλουθα: «Στη Stylianou v. Papacleovoulou
(1982)1 C.L.R. 542, κρίθηκε ότι οι κυπριακοί δικονομικοί θεσμοί προσαρμοσμένοι στους παλιούς δικονομικούς θεσμούς του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Αγγλίας δεν καθιστούν απαραίτητο, επιθυμητό όσο και αν είναι, το επακριβή προσδιορισμό της θεραπείας η οποία επιδιώκεται, ούτε αποκλείουν την παροχή θεραπείας άλλης από εκείνη η οποία επιζητείται. Εφόσον στοιχειοθετούνται τα γεγονότα στο σώμα της έκθεσης απαιτήσεως για την παροχή θεραπείας, αυτή μπορεί ν΄ αποδοθεί χωρίς να έχει επιζητηθεί (βλ. επίσης Re Vandervell´ s Trusts (No. 2)
(1974)3 All E.R. 205, και Drane v. Evangelou
(1978)2 All E.R. 437). Η θέση αυτή επαναβεβαιώθηκε από το Εφετείο στην Αριστοδήμου ν. Χαραλάμπους, Πολ. Έφεση 6831, αποφασίστηκε στις 11/5/90 και θα δημοσιευθεί στους τόμους
(1990)1 Α.Α.Δ. ............................ Το Εφετείο επαναβεβαίωσε ότι μπορεί να παρασχεθεί οποιαδήποτε θεραπεία η οποία στοιχειοθετείται από τα γεγονότα που περιέχονται στην έκθεση απαιτήσεως, εφόσον αποδεικνύονται κατά τη δίκη. Κρίθηκε ότι παράλειψη επιδίωξης ειδικής θεραπείας δεν αποτελεί κώλυμα για την απόδοση της.» Επίσης σύμφωνα και με το σύγγραμμα Halsbury´ s Laws of England, 4η Έκδοση, τομ. 12
(1), παρά 812 αναφέρονται τ΄ ακόλουθα για τις γενικές αποζημιώσεις: «.. whereas general damages are those which will be presumed to be the natural or probable consequence of the wrong complained of, with the result that the plaintiff is required only to assert that such damage has been suffered.» Με βάση όσα έχω αναφέρει πιο πάνω θα πρέπει ν΄ αποδοθεί ένα ποσό για τις σωματικές βλάβες που υπέστη ο Ενάγοντας λόγω του δυστυχήματος. Οι αρχές οι οποίες πρέπει να καθοδηγούν το Δικαστήριο, κατά τον προσδιορισμό γενικών αποζημιώσεων, για τα τραύματα, τον πόνο και την ταλαιπωρία καθώς και την απώλεια της προσωπικής άνεσης του ατόμου που τα έχει υποστεί έχουν καταγραφεί με σαφήνεια στην νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου μεταξύ άλλων στις υποθέσεις Μαυροπετρή ν. Λουκά
(1995)1 ΑΑΔ 66 και Ερωτοκρίτου κ.α. ν. Φουτρή
(2001)1 (Β) ΑΑΔ 921 όπου στην σελίδα 927 αναφέρθηκαν τ΄ ακόλουθα: «Όπως έχει επανειλημμένα λεχθεί οι αποζημιώσεις θα πρέπει να συνιστούν εύλογη και δίκαιη αποκατάσταση του Ενάγοντα (Ioannou and Paraskevaides (Overseas) Ltd and another ν. Christofis
(1982)1 C.L.R. 789), αλλά το Δικαστήριο δεν θα πρέπει να αποπειράται να επιδικάσει αποζημιώσεις για το πλήρες ποσό ή να προβεί σε τέλεια χρηματική αποκατάσταση (Paraskevopoullos v. Georghiou
(1970)1 C.L.R. 116 και Xenophontos and another ν. Anastassiou
(1981)1 C.L.R. 521). Από την άλλη οι αποζημιώσεις θα πρέπει να είναι κοινωνικά αποδεκτές. Η αποζημίωση επί αδικοπραξιών σκοπό έχει την αποκατάσταση του ζημιωθέντος και όχι την τιμωρία του αδικοπραγούντος.» Δεν υπάρχει αμφιβολία εξάλλου πως υπάρχει σταθερή τάση της νομολογίας για ελευθεροποίηση των ποσών που επιδικάζονται ως γενικές αποζημιώσεις καταλήγοντας στην αύξηση των γενικών αποζημιώσεων έτσι ώστε να προσδίδεται μεγαλύτερη αξία στον ανθρώπινο πόνο. Στην υπόθεση Φοινικαρίδη κ.α ν. Γεωργίου κ.α
(1991)1 ΑΑΔ 475 αναφέρθηκαν τ΄ ακόλουθα σημαντικά στην σελίδα 489: «Σε κάθε υπόθεση είναι ανάγκη να γίνονται οι αναγκαίες προσαρμογές έχοντας υπόψη τα ιδιαίτερα περιστατικά της και βέβαια, να συνυπολογίζεται η μείωση με την πάροδο του χρόνου της αξίας του χρήματος. Σημειώνουμε εδώ, την τάση που παρατηρείται μέσα από τη νομολογία για πρόσδοση μεγαλύτερης σημασίας στον ανθρώπινο πόνο και της αγωνίας που προκαλεί η ανικανότητα που εκδηλώνεται με την επιδίκαση με την πάροδο του χρόνου πιο γενναιόδωρων αποζημιώσεων.» Αποτελεί εμπεδωμένη πλέον αρχή ότι προηγούμενες αποφάσεις που αφορούν το ποσό των αποζημιώσεων μόνο ενδεικτική σημασία μπορεί να έχουν αφού κάθε περίπτωση διαφέρει ανάλογα με το είδος και την έκταση του τραυματισμού καθώς και τις ιδιαίτερες συνθήκες της κάθε υπόθεσης. Δεν αποτελούν δηλαδή οι προηγούμενες επί του θέματος αποφάσεις δεσμευτικό προηγούμενο υπό την έννοια του stare desisis αλλά παρέχουν απλά καθοδήγηση. Η καθοδήγηση που προσφέρεται ενδείκνυται, πάντοτε βέβαια με τις απαραίτητες αναπροσαρμογές που εδράζονται στην αναλογία των τραυμάτων και των επακόλουθών τους, την ιδιαιτερότητα των συνθηκών που περιβάλλουν κάθε υπόθεση, τον παράγοντα του χρόνου και την αναπόφευκτη μείωση του χρήματος χωρίς να παραβλέπεται και το στοιχείο του πληθωρισμού. Βλ. σχετικά Σπύρου ν. Χ" Χαραλάμπους
(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ. 498, Φοινικαρίδης ν. Γεωργίου κ.ά (ανωτέρω). Έχοντας κατά νου τις πιο πάνω αρχές και καθοδηγούμενη από αυτές σε σχέση με τον προσδιορισμό του ύψους του ποσού για τον τραυματισμό που υπέστη ο Ενάγοντας θεωρώ εύλογη και δίκαιη αποζημίωση το ποσό των Λ.Κ. 500. Έχοντας υπόψη όλα όσα αναφέρθηκαν πιο πάνω εκδίδεται απόφαση υπέρ του Ενάγοντα και εναντίον του Εναγόμενου για το ποσό των £3.300, το ποσό των £2.800 θα φέρει νόμιμο τόκο από 29.8.01 ενώ το ποσό των Λ.Κ.500 θα φέρει τόκο σύμφωνα με το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου. Επιδικάζω επίσης έξοδα υπέρ του Ενάγοντα και εναντίον του Εναγόμενου, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, στην κλίμακα του επιδικασθέντος ποσού. (Υπ.) ........................... Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ ΓΓ/ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.