Δημήτρης Σάββα Μάρκου ν. Κυπριακή Δημοκρατία διά του Γεν. Εισαγγελέα κ.α., Αρ. Αγωγής 551/05, 9.2.2007 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDAMM:2007:A5 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ Ενώπιον: Τ. Θ. Οικονόμου, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής 551/05 Μεταξύ: Δημήτρης Σάββα Μάρκου Ενάγοντα -και-
- Κυπριακή Δημοκρατία, διά του Γεν. Εισαγγελέα
- Δήμος Αγίας Νάπας Εναγομένων Ημερομηνία: 9.2.
- Εμφανίσεις: Για ενάγοντα: Ο κ. Σύζινος για κ. Δειλινό. Για εναγόμενο 1: Ο Ιάκωβος Χ΄Νικολάου για κ. Μαππουρίδη. Για εναγόμενο 2: Η κα Βαλανίδου ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Ο ενάγοντας, ιδιοκτήτης τεμαχίου γης στην Αγία Νάπα, ενάγει τη Δημοκρατία και το Δήμο Αγίας Νάπας για παράνομη επέμβαση σε μέρος του τεμαχίου του με την κατασκευή δρόμου. Ζητά διάταγμα άρσης της επέμβασης και αποζημιώσεις. Οι εναγόμενοι λέγουν με τις Υπερασπίσεις τους ότι σε άδεια οικοδομής που εξέδωσε το 1989 ο Δήμος (τότε Συμβούλιο Βελτιώσεως) είχε τεθεί όρος όπως ο ενάγοντας παραχωρήσει τμήμα του τεμαχίου στα πλαίσια ρυμοτομίας για τη διεύρυνση του δρόμου. Όρο τον οποίο ο ενάγοντας ουδέποτε προσέβαλε. Λέγουν περαιτέρω ότι ανήγειρε την οικοδομή χωρίς όμως να συμμορφωθεί στον εν λόγω όρο. Τον οποίο όμως η Δημοκρατία είχε υπόψη της όταν το Τμήμα Δημοσίων Έργων κατασκεύασε το δρόμο. Γι΄ αυτό και δεν προχώρησε σε απαλλοτρίωση όπως έκαμε με τα υπόλοιπα επηρεαζόμενα κτήματα. Γι΄ αυτούς τους λόγους οι εναγόμενοι υποβάλλουν ότι ο ενάγοντας κωλύεται να διεκδικεί αποζημιώσεις. Επιπρόσθετα όμως η Δημοκρατία ισχυρίζεται στην Υπεράσπιση της ότι στην περίπτωση που θα κληθεί να καταβάλει οποιεσδήποτε αποζημιώσεις προς τον ενάγοντα, θα δικαιούται συνεισφοράς και/ή κάλυψης από το Δήμο καθ΄ ότι ο Δήμος παρέλειψε να διασφαλίσει την εγγραφή του επίδικου τμήματος του τεμαχίου δυνάμει του εν λόγω όρου με αποτέλεσμα να βρίσκεται ακόμα εγγεγραμμένο στο όνομα του ενάγοντα. Προκύπτει απ΄ όσα αναφέρονται στην Υπεράσπιση πως η θέση της Δημοκρατίας είναι ότι ο Δήμος μπορούσε να διασφαλίσει την εγγραφή, αντιλαμβάνομαι στο όνομα της Δημοκρατίας, αν ελάμβανε μέτρα για την παράλειψη του ενάγοντα να εξασφαλίσει πιστοποιητικό τελικής έγκρισης. Μετά τη συμπλήρωση των δικογράφων η υπόθεση ορίστηκε για οδηγίες και για ακρόαση. Ακρόαση δεν έγινε γιατί δηλώθηκε πως οι διάδικοι, έχοντας συμφωνήσει μερικά από τα γεγονότα, είχαν πρόθεση να καταθέσουν πλήρως κοινώς αποδεκτά γεγονότα ώστε το Δικαστήριο να εκδικάσει νομικό και μόνο ζήτημα. Η πρόθεση τους δεν έχει ακόμα υλοποιηθεί. Στο μεταξύ προέκυψε το υπό εξέταση τώρα ζήτημα ως εξής: Ο ενάγοντας καταχώριση ειδοποίηση διακοπής της αγωγής, δυνάμει της Δ.15, κ.1, εναντίον του Δήμου άνευ βλάβης των δικαιωμάτων του. Η δικηγόρος του Δήμου δήλωσε προφορικά στο Δικαστήριο ότι δεν είχε ένσταση. Ένσταση είχε όμως η Δημοκρατία. Ήταν η θέση του ευπαίδευτου δικηγόρου της ότι ο ενάγοντας μετά που έχει καταχωριστεί υπεράσπιση και μετά που η υπόθεση έχει οριστεί για ακρόαση έπαυσε να είναι dominus litis. Περιπλέον, η Δημοκρατία απέκτησε από τη διαδικασία ένα πλεονέκτημα εφόσον «έθεσε το θέμα απαίτησης από συνεναγόμενο». Διακοπή της αγωγής θα της στερήσει αυτό το πλεονέκτημα, εφόσον η ανατρεπτική προθεσμία εντός της οποίας θα μπορούσε να προσεπικαλέσει το Δήμο ως τριτοδιάδικο έχει παρέλθει. Οι ευπαίδευτοι δικηγόροι των εναγομένων επικαλέστηκαν, όπως το έθεσαν, τη στοιχειώδη λογική ότι αν ο ενάγοντας επιθυμεί να διακόψει την αγωγή εναντίον του ενός εναγομένου, ο άλλος εναγόμενος δεν έχει λόγο. Ως άνω το υπόβαθρο της θέσης της Δημοκρατίας είναι η αντίληψη ότι απέκτησε πλεονέκτημα στη διαδικασία εφόσον «έθεσε το ζήτημα απαίτησης από συνεναγόμενο». Το πώς όμως τίθεται δεόντως τέτοιο ζήτημα διέπεται από τις πρόνοιες της Δ.10, κ.12, των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, όπως έχουν εξηγηθεί στην Ιωαννίδης ν. Χαραλάμπους κ.α.
(1992)1 Α.Α.Δ. 558. Η Δ.10, κ.12
(2)προβλέπει ότι σε περίπτωση απαίτησης μεταξύ συνεναγομένων θα ακολουθείται η διαδικασία που ισχύει σε σχέση με προσεπίκληση τριτοδιαδίκου. Αναφέρονται σχετικά τα εξής στην παραπάνω απόφαση (σελ. 567-568). «Στην παρούσα περίπτωση ο Εφεσείων είχε καθήκον όσο και δικαίωμα να υποβάλει την απορριφθείσα αίτηση για οδηγίες εν όψει του γεγονότος ότι η απαίτηση του εναντίον του συνεναγομένου του αφορούσε πλήρη κάλυψη του ποσού της αποζημίωσης αναφορικά με το οποίο εκκρεμούσε απαίτηση εναντίον του όχι υπό την ιδιότητα του αδικοπραγήσαντα μαζί με το συνεναγόμενό του, αλλά λόγω ευθύνης του εκ προστήσεως που πήγαζε από τη σχέση εργοδότη - εργοδοτούμενου που υφίστατο μεταξύ του και του οδηγού του αυτοκινήτου κατά τον ουσιώδη χρόνο Στην παρούσα περίπτωση είχαν εφαρμογή όλες οι πρόνοιες της Δ.10 εκτός εκείνων που προβλέπουν για άδεια του Δικαστηρίου για την έκδοση της Ειδοποίησης Τριτοδιαδίκου, η οποία περιττεύει εφόσο ο Εφεσίβλητος 2 ήταν ήδη διάδικος στην αγωγή. Το κείμενο της Δ.10 θ.2 των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας αντιγράφει πλήρως το κείμενο της αντίστοιχης Αγγλικής Διάταξης 16 Α, θ.12. Στο σύγγραμμα The Annual Practice 1962, Τόμος 1, σ. 390, η εφαρμογή του πιο πάνω θεσμού οριοθετείται ως εξής: "Application of the Rule. Except where the two defendants are sued as tortfeasors liable in respect of the same damage, it is necessary for a defendant who claims against his co-defendant relief of any of the kinds mentioned in the rule to issue and serve upon him a third party notice under this rule and a summons for third party directions under r.7." Εν προκειμένω η σχέση των συνεναγομένων και η προβαλλόμενη μεταξύ τους διαφορά, δεν είναι σχέση και διαφορά μεταξύ συναναδικοπραγούντων αναφορικά με την ίδια ζημία. Θα έπρεπε μετά που το ζήτημα ετέθη στα δικόγραφα να ακολουθήσει επίδοση ειδοποίησης από τη Δημοκρατία προς το Δήμο και ανταλλαγή δικογράφων μετά από οδηγίες που θα ζητούσε η Δημοκρατία. Αντ΄ αυτού η υπόθεση ορίστηκε για ακρόαση επί των υφιστάμενων δικογράφων χωρίς ποτέ να έχει εγερθεί πράγματι το θέμα που τώρα προβάλλεται ως το υπόβαθρο της ένστασης. Άρα η ένσταση όπως έχει τεθεί στερείται βάσης. Εν πάση περιπτώσει θα εξετάσω το ζήτημα και υπό το φως της Δ.15 που διέπει τα της διακοπής αγωγής. Πριν την καταχώριση υπεράσπισης ή και μετά, αλλά οπωσδήποτε πριν να διενεργηθεί άλλο διαδικαστικό διάβημα ο ενάγοντας μπορεί να διακόψει την αγωγή χωρίς άδεια από το Δικαστήριο. Αν όμως η διαδικασία προχωρήσει ή αν ο εναγόμενος αποκτήσει πλεονέκτημα από τη διαδικασία αποστέρηση του οποίου θα ήταν άδικη, ο ενάγοντας δεν είναι πλέον απόλυτος dominus litis [Δ.15, κ.1, Eleftheriades v. Cyprus Hotels
(1985)1 C.L.R. 677]. Απαιτείται άδεια του Δικαστηρίου ώστε να διασφαλίζεται ότι ο ενάγοντας δεν επιδιώκει τακτικό πλεονέκτημα. Η πρακτική σημασία της άδειας είναι ότι εμπεριέχει την αναγνώριση στον ενάγοντα δικαιώματος καταχώρισης νέας αγωγής (Πατσαλίδης ν. Δίσπυρου, Πολ. Έφ. 11552, ημερ. 19.1.2006). Κατά τα άλλα θα επιτραπεί η διακοπή, εφόσον δεν είναι επιθυμητό να υποχρεωθεί ο ενάγοντας να συνεχίσει τη διαδικασία παρά τη θέληση του [Kypreos v. Kypreos
(1984)1 C.L.R. 565]. Αυτά ισχύουν στην περίπτωση που ο ενάγοντας δίδει μονομερώς ειδοποίηση διακοπής δυνάμει της Δ.15, κ.1. Όταν όμως καταχωρείται από κοινού γραπτή συναίνεση υπογραμμένη από τους διαδίκους, όπως προβλέπεται από τις πρόνοιες της Δ.15, κ.2, το θέμα λήγει χωρίς το Δικαστήριο να έχει επί τούτου διακριτική ευχέρεια (βλ. Eleftheriades, ανωτ., σελ. 688). Έτσι αν ο ενάγοντας και ο Δήμος ακολουθούσαν τις πρόνοιες της Δ.15, κ.2, δεν θα ετίθετο θέμα άδειας από το Δικαστήριο. Με την δήλωση, ως άνω, της δικηγόρου του Δήμου ότι δεν έχει ένσταση, το αποτέλεσμα είναι, κατ΄ ουσία, το ίδιο. Ο σκοπός της Δ.15, κ.1 σε συνδυασμό με τη δυνατότητα που παρέχει η Δ.15, κ.2 υποδηλώνουν ότι το ζήτημα της διακοπής εξετάζεται σε σχέση με τον ενάγοντα και τον εναγόμενο στον οποίο αφορά η διακοπή. Αλλά και αν ακόμα ο άλλος εναγόμενος είχε λόγο, εν προκειμένω ό,τι έχει επικαλεστεί η Δημοκρατία ως πλεονέκτημα από τη διαδικασία είναι, ως άνω, αβάσιμο. Τέλος, αν και στην ειδοποίηση διακοπής δεν δίδονται λόγοι, σημειώνεται ότι στην ίδια την Υπεράσπιση της Δημοκρατίας αναφέρεται ότι ο δρόμος που συνιστά την κατ΄ ισχυρισμό επέμβαση κατασκευάστηκε από τα Δημόσια Έργα. Ενόψει αυτής της επίσημης δήλωσης από τη Δημοκρατία, προς τι θα επέμενε ο ενάγοντας εναντίον του Δήμου; Ακόμα κι αν υφίστατο έγκυρη απαίτηση μεταξύ των εναγομένων, δεν θα επρόκειτο για αυτοτελή δικονομική σχέση που θα μπορούσε να μείνει εν ζωή ως τέτοια, ενώ δηλώνεται ότι η επέμβαση δεν έγινε από το Δήμο. Τυχόν διαφορές Δημοκρατίας - Δήμου είναι σε άλλο πλαίσιο και μπορούν να επιλυθούν με άλλη αγωγή. Δίδεται άδεια. Η αγωγή εναντίον του εναγομένου 2 απορρίπτεται με έξοδα υπέρ του ενάγοντα τα οποία καλούνται να συμφωνήσουν οι ενδιαφερόμενοι διάδικοι εντός 7 ημερών, άλλως ν΄ αναφερθούν στο Δικαστήριο για περαιτέρω οδηγίες. (Υπ.)................ Τ. Θ. Οικονόμου, Α.Ε.Δ. /ΣΣΑ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο