Επί τοις αφορώσι τον Κώστα Βλάχου κ.α., Γενική Αίτηση: 2/07, 5 Σεπτεμβρίου, 2007

(1)/04) άρθρο 52, τους περί Συνεργατικών Εταιρειών Θεσμούς, Θ.79, τους περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.48 θ. 1, 2 και 3 και τις γενικές εξουσίες του Δικαστηρίου, τη νομολογία και την πρακτική του. Η Αίτηση συνοδεύεται από την Ένορκη Δήλωση του κου Αντώνη Καλλένου, Γραμματέα - Διευθυντή της Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Αγίας Νάπας, ο οποίος γνωρίζει τα γεγονότα λόγω της ενεργού συμμετοχής του στην όλη διαδικασία που αφορά την υπό κρίση Αίτηση. Αναφέρει ότι οι Καθ΄ ων η Αίτηση ειδοποιήθηκαν από τον Διαιτητή, στις 19.5.05 ότι θα διεξαγόταν η διαδικασία διαιτησίας στις 13.6.05 και υπέγραψαν και οι δυο σχετικές δηλώσεις επίδοσης της ειδοποιήσης, τις οποίες επεσύναψε ως Τεκμήρια 1 και

1. Στις 13.6.05 εκδόθηκε η διαιτητική απόφαση εναντίον και των δυο Καθ΄ ων η Αίτηση για το ποσό των Λ.Κ. 5.646,41 με τόκο 9% από 13.6.05 μέχρι εξοφλήσεως πλέον Λ.Κ. 48 έξοδα της Διαιτητικής Απόφασης. Δεν εμφανίστηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου κατά την λήψη της απόφασης. Η διαιτητική απόφαση επεδόθη στους Καθ΄ ων η Αίτηση στις 4.7.
2. Έκτοτε, είναι ο ισχυρισμός του, ότι υποσχέθηκαν επανειλημμένα ότι θ΄ αποπληρώσουν το συγκεκριμένο ποσό αλλά ουδέν έπραξαν προς αυτή την κατεύθυνση. Δηλώνει, ότι έχει παρέλθει η προθεσμία, χωρίς να καταχωριστεί οποιαδήποτε αίτηση-έφεση εναντίον της απόφασης ή να ληφθεί οποιονδήποτε άλλο ένδικο μέσο και γι΄ αυτό το λόγο η διαιτητική απόφαση έχει καταστεί τελεσίδικη. Παράλληλα, ισχυρίζεται ότι οι Καθ΄ ων η Αίτηση 1 και 2 δεν έχουν καταβάλει, από την έκδοση της απόφασης μέχρι τώρα, οποιοδήποτε ποσό γι΄ αυτό και ζητείται η άδεια του Δικαστηρίου για την εγγραφή της απόφασης στα μητρώα αποφάσεων του Επαρχιακού Δικαστηρίου. Η πιο πάνω Αίτηση αντιμετώπισε την Ένσταση των Καθ΄ ων η Αίτηση 1 και 2, η οποία καταχωρίστηκε στις 15.2.
3. Η νομική βάση της Ένστασης είναι ο περί Διαιτησίας Νόμος Κεφ. 4, ο περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμος (Ν. 22/85), οι περί Συνεργατικών Εταιρειών Θεσμοί, οι περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμοί Δ.48 Θ.4-9 και Δ.18, Θ. 1-9 και οι συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Καταγράφησαν δυο λόγοι ένστασης, οι οποίοι είναι σε συντομία οι ακόλουθοι: Ότι υπάρχει δεδικασμένο μεταξύ των ιδίων προσώπων αφού εναντίον των Καθ΄ ων η Αίτηση 1 και 2 είχε εγερθεί η αγωγή Αρ. Αγ.615/90 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Αμμοχώστου, η οποία απερρίφθηκε στις 19.3.1991 ανεπιφύλακτα. Η Ένσταση υποστηρίζεται από την Ένορκη Δήλωση του Καθ΄ ου η Αίτηση 1 κου Κώστα Βλάχου ο οποίος δηλώνει ότι έχει προσωπική γνώση των γεγονότων και ισχυρίζεται ότι για το ίδιο επίδικο χρέος είχε εγερθεί στο Επαρχιακό Δικαστήριο Αμμοχώστου η Αγ. Αρ. 615/90 εναντίον των 1) Γεώργιου Αρέστη Χατζηπαναγή 2) Κώστα Βλάχου και 3) Χρυσόστομου Αντωνίου. Στη συγκεκριμένη αγωγή εκδόθηκε απόφαση εναντίον του κου Γεώργιου Χατζηπαναγή για το ποσό των Λ.Κ. 1.978,42 με τόκο 9% ετησίως από 19.1.90 πλέον Λ.Κ. 94,70 έξοδα ενώ για τους Εναγόμενους 2 και 3 η αγωγή απορρίφθηκε με Λ.Κ. 50 έξοδα. Οπόταν, κατά την άποψή του, λόγω του δεδικασμένου αυτού οι Αιτητές δεν μπορούν ν΄ επανέλθουν εναντίον τους με την διαδικασία της διαιτησίας. Επεσύναψε την συνταχθείσα απόφαση ως Τεκμήριο Α. Προτού οι δυο πλευρές προχωρήσουν στις αγορεύσεις τους προέβησαν σε παραδεκτά γεγονότα αναφορικά με την υπόθεση. Αποδέχθηκαν από κοινού ότι είχε εγερθεί η αγωγή Αρ. Αγ. 615/90 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Αμμοχώστου εναντίον του κου Χατζηπαναγή και των Καθ΄ ων η Αίτηση 1 και 2 στην υπό κρίση αίτηση, ότι η συγκεκριμένη αγωγή αφορούσε το ίδιο γραμμάτιο, για το οποίο έγινε η διαδικασία διαιτησίας και ότι στις 19.4.1991 εξεδόθη απόφαση εναντίον του εναγόμενου 1, κου Χατζηπαναγή, μόνο ενώ για τους άλλους απεσύρθηκε με επιφύλαξη. Καταχωρίστηκαν, προς απόδειξη των παραδεκτών γεγονότων, ως τεκμήρια το Κλητήριο Ένταλμα της Αγ. Αρ. 615/90 - Τεκμήριο 1 - η εκδοθείσα απόφαση εναντίον του Εναγόμενου 1 - Τεκμήριο 2 - και το πρακτικό του Δικαστηρίου που αφορούσε την απόσυρση της συγκεκριμένης αγωγής - Τεκμήριο
4. Αυτά επαναλαμβάνω κατατέθηκαν εκ συμφώνου. Ο κος Τυπογράφος, στην αγόρευσή του ενώπιον του Δικαστηρίου, ισχυρίστηκε ότι η διαιτητική απόφαση εξεδόθηκε μετά που έγιναν όλες οι νόμιμες διαδικασίες και αφού επεδόθη προσωπικά στους Καθ΄ ων η Αίτηση 1 και 2 η ειδοποίηση για την διεξαγωγή της διαιτητικής διαδικασίας. Στις 13.6.05 επέλεξαν, οι Καθ΄ ων η Αίτηση 1 και 2, να μην παρουσιαστούν και εξεδόθη η διαιτητική απόφαση. Τους επεδόθη στις 4.7.05 αλλά και πάλι δεν επέδειξαν ενδιαφέρον για να την ακυρώσουν, οπόταν έχει καταστεί τελική. Όσο αφορά τον ισχυρισμό περί δεδικασμένου ήταν η εισήγηση του κου Τυπογράφου ότι αυτός ο ισχυρισμός δεν μπορεί να προβληθεί σ΄ αυτό το στάδιο γιατί η υπό κρίση αίτηση αφορά δικονομικό δίκαιο ενώ ο συγκεκριμένος λόγος ένστασης αφορά ουσιαστικό δίκαιο. Το θέμα αυτό, του δεδικασμένου, θα μπορούσε να προβληθεί κατά την διαδικασία έκδοσης της διαιτητικής απόφασης ή με την καταχώρηση έφεσης εναντίον της διαιτητικής απόφασης σύμφωνα με το άρθρο 52 εδάφιο

(5)του περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου. Οι Καθ΄ ων η Αίτηση 1 και 2 επέλεξαν να μην ασκήσουν τα εκ του Νόμου απορρέοντα δικαιώματά τους οπόταν, ήταν η εισήγησή του προς το Δικαστήριο, η διαιτητική απόφαση είναι τελεσίδικη και δεν μπορεί να προβάλλεται η συγκεκριμένη ένσταση. Επιπρόσθετα, εισηγήθηκε ότι η συμπεριφορά των Καθ΄ ων η Αίτηση τους εμποδίζει από του ν΄ εγείρουν το συγκεκριμένο θέμα αφού γνώριζαν τόσο για την έναρξη της διαδικασίας καθώς και για την έκδοση της απόφασης και έμειναν αδρανείς. Ο κος Χατζηχριστοδούλου υπεραμύνθηκε της θέσης του ότι υπάρχει δεδικασμένο προωθώντας την άποψη ότι η υπό εξέταση αίτηση αφορά το ίδιο γραμμάτιο μ΄ αυτό της Αγ.Αρ. 615/90 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Αμμοχώστου, για το οποίο εκδόθηκε η απόφαση ημερομηνίας 19.3.1991 - Τεκμήριο

1. Οπόταν, υπάρχει δεδικασμένο αναφορικά με την απόρριψη της αγωγής, στην έκταση που αυτή αφορούσε τους Καθ΄ ων η Αίτηση 1 και 2, και οποιαδήποτε διαιτητική απόφαση παραμένει μετέωρη γιατί βασίζεται σ΄ ανύπαρκτο χρέος έστω κι αν τηρήθηκαν όλες οι απαιτούμενες διαδικασίες. Καταλήγοντας, έκαμε αναφορά στην απόφαση Πατσαλίδης ν. Δίσπυρου Πολ. Εφ. 11552 ημερ. 19.1.06 για να εισηγηθεί ότι η απόρριψη της αγωγής εναντίον των Καθ΄ ων η Αίτηση 1 και 2, στις 19.3.1991, συνιστά δεδικασμένο αφού δεν ζητήθηκε η άδεια για απόσυρση της. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Αρχίζοντας από την τελευταία εισήγηση του δικηγόρου των Καθ΄ ων η Αίτηση 1 και 2, η οποία βασίστηκε στο σκεπτικό της απόφασης Πατσαλίδης ν. Δίσπυρου, (ανωτέρω). Θα ήθελα ν΄ αναφέρω ότι τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου το πρακτικό του Δικαστηρίου ημερομηνίας 19.3.1991, Τεκμήριο 3, έτσι ώστε να μπορεί να διαπιστωθεί κατά πόσο ζητήθηκε άδεια για απόσυρση της αγωγής εναντίον των Καθ΄ ων η Αίτηση 1 και
2. Άδεια δεν ζητήθηκε. Όμως, οφείλω να επισύρω την προσοχή του κου Χατζηχριστοδούλου στο γεγονός ότι έγινε από κοινού παραδεκτό, στην αρχή της παρούσας διαδικασίας, ότι εξεδόθη απόφαση εναντίον του Εναγόμενου 1 ενώ η αγωγή εναντίον των Εναγόμενων 2 και 3, Καθ΄ ων η Αίτηση 1 και 2, στην υπό κρίση αίτηση, απεσύρθηκε με επιφύλαξη. Αυτό καταγράφει το Τεκμήριο
3. Οπόταν, σύμφωνα και με το σκεπτικό της απόφασης στην υπόθεση Nigmedzianov v. Παναγίδου

(2005)1(Β) ΑΑΔ 1440 δεν μπορεί το Δικαστήριο ν΄ αγνοήσει την δήλωση των δικηγόρων που έγινε ενώπιόν του. Σύμφωνα επίσης και με το σκεπτικό της πρόσφατης απόφασης Έλενα Γιαννακού ν. Lois Builders Ltd κ.ά, Πολ. Έφ. 87/05, ημερ. 23.2.07 η δήλωση των δικηγόρων και η αποδοχή συγκεκριμένου τεκμηρίου, στην υπό εξέταση περίπτωση του πρακτικού ημερομηνίας 19.3.1991, αυτοδεσμεύει όλους τους εμπλεκόμενους, ακόμα και το Δικαστήριο. Με δεδομένη την πιο πάνω κατάληξή μου δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή η δεύτερη εισήγηση του ευπαιδεύτου συνηγόρου, η οποία βασίστηκε στο σκεπτικό της απόφασης Πατσαλίδης ν. Δίσπυρου (ανωτέρω), αφού ο ίδιος στην αρχή της διαδικασίας αποδέχθηκε ότι είχε αποσυρθεί η αγωγή μ΄ επιφύλαξη εναντίον των Καθ΄ ων η Αίτηση 1 και 2. Ερχόμενη τώρα σ΄ αυτή τούτη την εισήγηση ότι υπάρχει δεδικασμένο, το οποίο πηγάζει από την απόφαση στην Αγ. Αρ. 615/90 και ως εκ τούτου δεν μπορεί να υπάρξει διαιτητική απόφαση επί ανύπαρκτου χρέους. Με βάση το άρθρο 52 του περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου (Ν.22/85), η διαφορά συνεργατικής εταιρείας με μέλος της εμπίπτει στα πλαίσια διαιτησίας με παραπομπή σε διαιτητή, στα πλαίσια του ίδιου Νόμου. Δεν υπάρχει αμφισβήτηση επ΄ αυτού ούτε και για το δικαίωμα εγγραφής της διαιτητικής απόφασης με βάση τη Δ.47, Θ. 1-3 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Συνεπώς, υπάρχει επαρκές δικονομικό βάθρο για την αίτηση. Ενώ, σύμφωνα με το εδάφιο

(5)του άρθρου 52 του περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου εάν η απόφαση του διαιτητή δεν εφεσιβληθεί στο Δικαστήριο εντός 21 ημερών από την γνωστοποίησή της στα εμπλεκόμενα μέρη τότε καθίσταται τελική. Το Δικαστήριο έχει εξουσία ν΄ ακυρώσει διαιτητική απόφαση, σύμφωνα με το εδάφιο

(2)του άρθρου 20 του περί Διαιτησίας Νόμου (Κεφ.4), μόνο στην περίπτωση που η διαιτησία διεξάχθηκε παράτυπα ή η διαιτητική απόφαση εκδόθηκε παράτυπα και για κανένα άλλο λόγο. Ερχόμενη τώρα στα γεγονότα της υπό εξέταση υπόθεσης προκύπτει ότι μεταξύ 23.5.05 - 27.5.05 επεδόθη στους Καθ΄ ων η αίτηση 1 και 2 ειδοποίηση του Διαιτητή με την οποία τους καλούσε όπως παραστούν στις 13.6.05 ενώπιόν του για την διεξαγωγή της διαδικασίας της διαιτησίας - Τεκμήρια 1 και 2 στην Αίτηση. Οι Καθ΄ ων η Αίτηση 1 και 2 επέλεξαν να μην εμφανιστούν, όπως προκύπτει από το λεκτικό της απόφασης του Διαιτητή - Τεκμήριο 3 στην Αίτηση. Η απόφαση του Διαιτητή ημερομηνίας 13.6.05 επεδόθη προσωπικά στους Καθ΄ ων η Αίτηση 1 και 2 στις 4.7.05, σύμφωνα με τα Τεκμήρια 4 και 5 στην Αίτηση. Όμως, επέλεξαν και οι δυο να μην εφεσιβάλουν την απόφαση που τους επεδόθηκε καθιστώντας την μ΄ αυτό τον τρόπο τελεσίδικη. Το θέμα του δεδικασμένου, το οποίο τώρα προβάλλεται, θα έπρεπε να είχε τεθεί ενώπιον του Διαιτητή ή να είχε προωθηθεί ως λόγος έφεσης εναντίον της διαιτητικής απόφασης. Πράγμα όμως που δεν έγινε. Οι Καθ΄ ων η Αίτηση είχαν δύο ευκαιρίες να προβάλουν τον ισχυρισμό τους όμως επέλεξαν να μείνουν σιωπηλοί, γνωρίζοντας ότι εναντίον τους είχε εκδοθεί μια απόφαση για την καταβολή κάποιου ποσού. Οπόταν, δεν μπορεί τώρα να τίθεται ως λόγος για μη εγγραφή μιας τελεσίδικης απόφασης. Καταλήγω λοιπόν ότι δεν μπορεί στο παρόν στάδιο να εξεταστεί θέμα δεδικασμένου. Κατά την άποψή μου οποιαδήποτε άλλη κατάληξη θα καταστρατηγούσε την τελεσιδικία των διαδικασιών αφού οι διάδικοι κατά το δοκούν θα μπορούσαν να εγείρουν νομικά θέματα σε ατέρμονες διαδικασίες κατά παράβαση των προθεσμιών που τίθενται από τον εκάστοτε νόμο που ρυθμίζει τις σχέσεις μεταξύ των μερών. Για τους λόγους που έχω εξηγήσει πιο πάνω θεωρώ ότι η αίτηση της Αιτήτριας θα πρέπει να πετύχει και εκδίδω διάταγμα εγγραφής της διαιτητικής απόφασης εναντίον των Καθ΄ ων η Αίτηση 1 και 2. Τα έξοδα της παρούσας διαδικασίας, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, θα βαραίνουν τους Καθ΄ ων η Αίτηση 1 και 2. (Υπ.) ........................... Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο