Γεωργίου Καστανά κ.α. ν. Λάμπρου Αντωνίου, Αρ. Αγωγής: 456/05, 19 Σεπτεμβρίου 2007

Γεωργίου Καστανά κ.α. ν. Λάμπρου Αντωνίου, Αρ. Αγωγής: 456/05, 19 Σεπτεμβρίου 2007 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDAMM:2007:A30 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ (που συνεδριάζει στη Λάρνακα) ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Παπαϊωάννου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 456/05 Μεταξύ:

1. Γεωργίου Καστανά, από το Αυγόρου
2. Κώστα Καστανά δια των γονιών του Γεωργίου και Ελευθερίας Καστανά, από το Αυγόρου Εναγόντων -και- Λάμπρου Αντωνίου, από το Λιοπέτρι Εναγομένου ____________________ Ημερομηνία: 19 Σεπτεμβρίου 2007 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τους Ενάγοντες: Ο κ. Γιώργος Πιττάτζης. Για τον Εναγόμενο: Ο κ. Δημητρίου με τον κ. Μυλωνά. ΑΠΟΦΑΣΗ Οι ενάγοντες αξιώνουν από τον εναγόμενο ειδικές αποζημιώσεις για ζημιές στο αυτοκίνητο του ενάγοντα 1 και αποζημιώσεις για σωματικές βλάβες και ζημιές που υπέστη ο ενάγοντας 2 συνεπεία τροχαίου δυστυχήματος που συνέβη στις 11.12.
3. Οι ενάγοντες επιρρίπτουν στον εναγόμενο την ευθύνη του δυστυχήματος ο οποίος, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς τους έστριψε δεξιά και απέκοψε την πορεία του ενάγοντα
4. Θα σταθώ στις λεπτομέρειες αμέλειας που αποδίδονται στον εναγόμενο όπου ήθελε κριθεί αναγκαίο. Ο εναγόμενος στην υπεράσπιση του αρνείται ότι ευθύνεται για το δυστύχημα και ισχυρίζεται ότι το δυστύχημα συνέβη λόγω της αμέλειας του ενάγοντα
5. Παρά το γεγονός ότι τα ποσά που διεκδικούνται είναι σχετικά μικρά και τα θέματα που εγείρονται δεν είναι ιδιαίτερα πολύπλοκα υπήρχε αμφισβήτηση όλων των θεμάτων με αποτέλεσμα η μαρτυρία να είναι μακροσκελής. Έχω θέσει ενώπιον μου το σύνολο της προσαχθείσας μαρτυρίας. Την παραθέτω σε γενικές γραμμές και θα σταθώ σε συγκεκριμένα μέρη αυτής όπου ήθελε κριθεί αναγκαίο. Ο Μ.Ε.1, αστυφύλακας 4843, ήταν ο εξεταστής του δυστυχήματος. Στις 11.12.2004 εξέτασε το τροχαίο δυστύχημα στο οποίο ενέχονταν τα οχήματα με αρ. εγγραφής ΒΒΜ828 και το ΑΒΜ
6. Ετοίμασε σχέδιο της σκηνής, Τεκμήριο 1, το οποίο εξήγησε. Το δυστύχημα συνέβηκε στο δρόμο Αυγόρου - Λιοπετρίου, παρά την αίθουσα δεξιώσεων «ΖΗΔΗΠΑ». Ο ενάγοντας 2 οδηγούσε το αυτοκίνητο με αρ. εγγραφής ΒΒΜ828 προς Λιοπέτρι (πορεία Β) ενώ ο εναγόμενος, Λάμπρος Αντωνίου το αυτοκίνητο με αρ. εγγραφής ΑΒΜ440 προς Αυγόρου με πρόθεση να μπει στο χώρο στάθμευσης της αίθουσας «ΖΗΔΗΠΑ». Οι τελικές θέσεις των αυτοκινήτων φαίνονται με τα γράμματα Α1 (του ΑΒΜ440) και Β1 (του ΒΒΜ828), αντίστοιχα. Με το γράμμα Χ φαίνεται το σημείο σύγκρουσης που «έκρινε ο αστυφύλακας που πήγε πρώτος στη σκηνή» ενώ με γράμμα Χ1 το σημείο σύγκρουσης που υποδείχθηκε από τον Κώστα Καστάνα. Ο δρόμος χωρίζεται από άσπρη συνεχόμενη γραμμή. Δεξιά και αριστερά του δρόμου υπάρχουν ασφάλτινα παγκέτα πλάτους 0.70 μ.. Το σημείο Χ απέχει 3.00 μ. και από τα δύο παγκέτα. Από το σημείο Χ υπάρχει ορατότητα 300 - 400 μ.. Η άσφαλτος ήταν λεία. Ο Μ.Ε.1 δεν πήγε στη σκηνή, του δόθηκε το πρόχειρο σχέδιο από το οποίο ετοίμασε το τελικό. Το αυτοκίνητο ΒΒΜ828 ήταν κτυπημένο στο κέντρο του μπροστινού του μέρους με ώθηση προς τα πίσω ενώ το ΑΒΜ440 στην αριστερή πλευρά του μπροστινού μέρους. Στην αριστερή μεριά του δρόμου σύμφωνα με την πορεία του εναγόμενου υπάρχει χωράφι με υψομετρική διαφορά 80 - 100 εκ.. Με βάση το πρόχειρο σχέδιο του αστυφύλακα 2270 (Μ.Υ.2) το σημείο Χ ήταν στη μέση του δρόμου, πάνω στη διαχωριστική γραμμή. Μετά από παράπονο των εναγόντων, από πληροφόρηση που είχε, διαπίστωσε ότι ο πατέρας του Μ.Υ.2 είναι πρώτος ξάδελφος του εναγόμενου. Ο Μ.Ε.1 ανέφερε ότι με βάση το κτύπημα των δύο αυτοκινήτων το αυτοκίνητο του εναγόμενου ανέκοψε την πορεία του αυτοκινήτου του ενάγοντα. Το γεγονός αυτό προκύπτει από το πρόχειρο σχέδιο και τις καταθέσεις. Αντεξεταζόμενος, ανέφερε ότι ο ίδιος πήγε στη σκηνή στις 13.12.2004 με το Μ.Υ.2, ο οποίος του εξήγησε το πρόχειρο σχέδιο (Τεκμήριο 4) από το οποίο ο ίδιος ετοίμασε το σχέδιο του. Δεν έκανε καμιά επέμβαση στο Τεκμήριο
7. Στο σημείο εκείνο το πλάτος του δρόμου είναι 6 μ.. Στις 20.12.2004 ο Κώστας Καστάνας του υπέδειξε το σημείο σύγκρουσης το οποίο ο Μ.Ε.1 σημείωσε ως Χ1 στο πρόχειρο σχέδιο: ήταν η μόνη του προσθήκη στο Τεκμήριο
8. Ο εναγόμενος δεν υπέδειξε οποιοδήποτε σημείο. Σύμφωνα με το Μ.Ε.1 η μισή δεξιά πλευρά του αυτοκινήτου του εναγόμενου πέρασε την άσπρη γραμμή και εισήλθε στην αντίθετη πλευρά, με βάση τις ζημιές. Ο Μ.Ε.1 συμφώνησε ότι σύμφωνα με τον ανεξάρτητο μάρτυρα, Αυξέντη Νικολάου, το δυστύχημα συνέβη στην πλευρά και πορεία του εναγόμενου. Με βάση τις μετρήσεις, για να στρίψει κάποιος δεξιά σύμφωνα με την πορεία του εναγόμενου προς το χώρο στάθμευσης από το σημείο Χ θα ήταν αδύνατο λόγω υψομετρικής διαφοράς, εκτός αν κρατούσε διαγώνια πορεία. Στον ενάγοντα δεν δόθηκε ιατρικό παραπεμπτικό για να εξεταστεί. Ο ενάγων ήταν 17 χρονών και έτρεχε 80 χ.α.ω.. Ήταν μη κατοικημένη περιοχή. Δεν δικαιολογείτο κατηγορία για αμελή οδήγηση γιατί δεν ήταν τόσο πυκνή η κίνηση, παρά τις καταθέσεις των Ελένης Αντωνίου και του εναγόμενου. Κατηγόρησε τον εναγόμενο μόνο με την κατάθεση του Καστάνα και τα ευρήματα, δηλαδή το σημείο σύγκρουσης και τις ζημιές των οχημάτων. Το όριο ταχύτητας ήταν 80 χ.α.ω., ο δρόμος ήταν καθαρός. Σε υποβολή ότι η τοποθέτηση του «Χ» είναι αυθαίρετη απάντησε ότι ο Μ.Υ.2 το έβαλε. Ο Μ.Ε.2 ήταν ο Άγγελος Αγαθαγγέλου, διπλωματούχος μηχανολογίας και εκτιμητής από το Institute of Automotive Engineer Assessors Λονδίνου. Παρακολούθησε επίσης μαθήματα αναπαράστασης τροχαίων δυστυχημάτων του Traffic Institute του Northwestern University. Έχει προβεί σε δεκάδες αναπαραστάσεις τροχαίων δυστυχημάτων και έχει δώσει μαρτυρία στο Δικαστήριο πάνω από είκοσι φορές. Σχετικός κατάλογος προσόντων και εμπειρίας του Μ.Ε.2 κατατέθηκαν ως Τεκμήριο
9. Ετοίμασε έκθεση για το δυστύχημα, Τεκμήριο
10. Μελέτησε το σχεδιάγραμμα της σκηνής της αστυνομίας και την αστυνομική έκθεση με σκοπό την αναπαράσταση του δυστυχήματος και τον εντοπισμό του σωστού σημείου σύγκρουσης. Επισκέφθηκε δε τη σκηνή για επαλήθευση των μετρήσεων. Από τις φωτογραφίες των ενεχόμενων οχημάτων διαπίστωσε ότι το κτύπημα που δέχθηκε το όχημα ΑΒΜ440 ήταν στην αριστερή μπροστινή γωνία με διαγώνια κατεύθυνση από αριστερά προς τα δεξιά και από μπροστά προς τα πίσω, ενώ το κτύπημα που δέχθηκε το όχημα ΒΒΜ828 ήταν κέντρο μπροστά από μπροστά προς τα πίσω με διαγώνια κλίση από δεξιά προς αριστερά. Στην έκθεση του ο μάρτυρας καταλήγει στα ακόλουθα στη σελίδα 2: «Επειδή γνωρίζουμε το σημείο επαφής και την κατεύθυνση που δέχθηκε το κτύπημα το όχημα Α1 (ΑΒΜ440) συμπεραίνουμε ότι το εν λόγω όχημα είχε πρόθεση να στρίψει δεξιά άρα ελάττωσε την ταχύτητα του κάτω από 20 χ.α.ω. ενώ το όχημα Β1 (ΒΒΜ828) συνέχισε ευθεία με την ίδια ταχύτητα που ταξίδευε και παρόλο που στην προσπάθεια του να αποφύγει την σύγκρουση, φρέναρε, αλλά δεν το κατάφερε λόγω ταχύτητας και ολίσθησης του οχήματος του στον βρεγμένο δρόμο, μπορούμε να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι το όχημα Β1 είχε μεγαλύτερη ταχύτητα από το όχημα Α1, επομένως είχε και μεγαλύτερη ορμή. Αυτό σημαίνει ότι και τα δύο οχήματα πρέπει να μετακινήθηκαν μετά την σύγκρουση προς την κατεύθυνση που είχε το όχημα με την μεγαλύτερη ορμή, δηλαδή το όχημα Β1.» Σύμφωνα δε με το μάρτυρα οι τελικές θέσεις Α1 και Β1 τεκμηριώνουν ότι το σωστό σημείο σύγκρουσης είναι το Χ1 διότι συνάδουν σε σχέση με το σημείο επαφής τους και την κατεύθυνση που δέχθηκαν το κτύπημα. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι στο σχέδιο 2 του Τεκμηρίου 7 φαίνεται ότι το ΑΒΜ440 δέχθηκε κτύπημα στην αριστερή γωνιά, σύμφωνα με το βέλος με την κατεύθυνση Β. Τη φόρμουλα της ορμής που ανέφερε στην κυρίως εξέταση του δεν την χρησιμοποίησε γιατί αυτή χρησιμοποιείται μόνο για να βρεθεί η ταχύτητα. Εδώ το ζητούμενο ήταν το σημείο σύγκρουσης και δεν ήταν ουσιώδες το θέμα της ταχύτητας για εντοπισμό του σημείου σύγκρουσης. Σε ερώτηση πώς κατέληξε στο Τεκμήριο 7 στο συμπέρασμα ότι το ΑΒΜ440 είχε ταχύτητα κάτω από 20 χ.α.ω. ανέφερε ότι με βάση τη θέση του οδηγού είχε πρόθεση να στρίψει δεξιά. «Είναι επίσης λογικό να συμπεραίνουμε ... ότι μείωσε την ταχύτητα του για να ολοκληρώσει ασφαλές το στρίψιμο του», είπε επί λέξει. Αρνήθηκε ότι όσα λέει βασίζονται σε εικασίες και θεωρίες. Σε ερώτηση πώς συμπέρανε ότι η ορμή του Β1 ήταν μεγαλύτερη απάντησε ότι την ώρα της σύγκρουσης έβρεχε, ο δρόμος ήταν ολισθηρός και ο μέσος όρος οδηγών θα φρενάρει άρα δεν θα μειώνετο η ταχύτητα πριν τη σύγκρουση. Σύμφωνα με το μάρτυρα το όχημα Β1 λόγω του ότι είχε μεγαλύτερη ταχύτητα και μεγαλύτερη ορμή περιστράφηκε επί του άξονα του και συνέχισε την πορεία του. Το Α1 δεν περιστράφηκε διότι μετατοπίστηκε ολόκληρο προς τα πίσω. Αρνήθηκε υποβολή ότι το πίσω μέρος του οχήματος Β έμεινε στο πάνω μέρος του δρόμου το οποίο δεικνύει ότι η σύγκρουση έγινε στη λωρίδα κυκλοφορίας του Α. Σε ερώτηση γιατί στο σχέδιο 1 του Τεκμηρίου 7 δεν σημειώνει σύνορα ή είσοδο - έξοδο ανέφερε ότι δεν υπάρχουν, είναι έκταση γης που χρησιμοποιείται ως χώρος στάθμευσης. Σε υποβολή ότι κατά το χρόνο του δυστυχήματος στο χώρο υπήρχε υψομετρική διαφορά και δεν θα μπορούσε να μπει στο χώρο το αυτοκίνητο πριν το σύνορο απάντησε ότι δεν υπάρχουν σύνορα. Ο χώρος είναι ανοικτός και επίπεδος με το δρόμο. Δεν συμφώνησε ότι η κατάσταση το Νοέμβριο 2006 που επισκέφτηκε το χώρο ήταν διαφορετική . Διαφώνησε ότι η πραγματική κατάσταση που είδε είναι αυτή που φαίνεται στο Τεκμήριο
11. Ο Μ.Ε.3 ήταν ο Γιάννης Τσούκρας. Είναι παντρεμένος με την κόρη του ενάγοντα 1 και αδελφή του ενάγοντα
12. Τον πήρε τηλέφωνο κάποιος φίλος του πέντε λεπτά μετά το δυστύχημα. Μετέβη στη σκηνή όπου τα αυτοκίνητα ήταν ήδη φορτωμένα στο ρυμουλκό και αναχωρούσαν. Ο εν λόγω φίλος του είπε ότι ο αστυνομικός που μετέβη στη σκηνή ήταν συγγενής του εναγόμενου και ότι προσπαθούν να φορτώσουν την ευθύνη στον ενάγοντα
13. Σε ερώτηση ποιος ήταν ο φίλος του απάντησε ο αδελφός του. Μαζί με τον πεθερό του και δύο αστυνομικούς μετέβηκαν αργότερα στη σκηνή όπου ο Μ.Ε.3 τους υπέδειξε τριάντα πόδια στόπερ του ενάγοντα 2 στη λωρίδα και γυαλιά στο δρόμο. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι δεν υπέβαλε παράπονο για τη συγγένεια του αστυνομικού με τον εναγόμενο. Τα στόπερ τα είδε και ο πεθερός του και ο αστυνομικός, τα μέτρησαν μαζί με τον τελευταίο, ο οποίος του είπε πως δεν ήταν σίγουρος αν ήταν του ενάγοντα
14. Τα περί στόπερ δεν τα ανέφερε στο Μ.Ε.
15. Αρνήθηκε υποβολή πως ήρθε να καταθέσει για να βοηθήσει την υπόθεση του κουνιάδου του. Ήταν από την αρχή στο δυστύχημα, «όταν μελετήσεις τα στοιχεία και πάεις στον τόπο θα καταλάβεις ποιος λέει αλήθεια», είπε χαρακτηριστικά. Ο Μ.Ε.4 ήταν ο ενάγοντας
16. Ανέφερε ότι στις 11.12.2004 οδηγούσε το αυτοκίνητο του πατέρα του με αρ. εγγραφής ΒΒΜ828 από το Αυγόρου προς Λιοπέτρι. Από την αντίθετη κατεύθυνση έρχονταν δύο αυτοκίνητα τα οποία είδε από το περίπτερο «λίγο πριν» το κέντρο «ΖΗΔΗΠΑ». Έβρεχε. Όταν μειώθηκε η απόσταση περίπου στα 20 μ. είδε ότι το πρώτο αυτοκίνητο άρχισε να μπαίνει «στην πάντα του». Όταν το είδε ο Μ.Ε.4 πάτησε στόπερ αλλά λόγω της βροχής το αυτοκίνητο του πήγε τριφτό και συγκρούσθηκε με το πρώτο αυτοκίνητο. Είδε το άλλο αυτοκίνητο που έφευγε. Επήλθε σύγκρουση «στην πάντα του». Κτυπήθηκε στο στήθος λόγω της ζώνης ασφαλείας. Μεταφέρθηκε από τον πατέρα του στο Νοσοκομείο Παραλιμνίου όπου έμεινε μια νύχτα. Του εξέδωσαν το Τεκμήριο
17. Ακολούθως επισκέφθηκε στην κλινική «ΛΗΤΩ» το Χρίστο Φιλίππου, ο οποίος του εξέδωσε το Τεκμήριο
18. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι κατά το δυστύχημα ήταν περίπου 17 χρονών και δεν ήταν κάτοχος άδειας οδηγού ή ασφάλειας. Ήταν η πρώτη φορά που παρανομούσε. Διαφώνησε πως ως εκ τούτου ήταν άπειρος. Οδηγούσε με 80 χ.α.ω. τόσο στον ευθύ δρόμο όσο και στις απότομες στροφές. Είδε τα φώτα των δύο αυτοκινήτων σε απόσταση 200 μ.. Το ένα αυτοκίνητο ήταν πίσω από το άλλο. Ο ίδιος οδηγούσε στην αριστερή μεριά του δρόμου, όχι όμως εντελώς αριστερά γιατί υπήρχε χαντάκι. Η σύγκρουση έγινε στο Χ
19. Το αυτοκίνητο του δεν πήγε τριφτό δεξιά προς το σημείο Χ
20. Το πρόχειρο σχέδιο Τεκμήριο 4 δεν του το έδειξε ο Μ.Υ.2, δέχθηκε όμως ότι το υπέγραψε και ότι για να υπογράψει πρέπει να συμφώνησε με αυτό. Στο κέντρο «ΖΗΔΗΠΑ» υπήρχαν πολλά αυτοκίνητα, είχε γάμο, αλλά πριν τη σύγκρουση υπήρχαν στο δρόμο μόνο το δικό του αυτοκίνητο και άλλα δύο. Ο ίδιος δεν ελάττωσε από τα 80 χ.α.ω.. Τα δύο αυτοκίνητα πήγαιναν με την ίδια ταχύτητα. Δέχθηκε ότι στην κατάθεση του, Τεκμήριο 2, είπε ότι η ταχύτητα των άλλων δύο αυτοκινήτων ήταν «πάρα πολύ χαμηλή». Σε ερώτηση γιατί είπε άλλα στο Δικαστήριο απάντησε «Εν τζιαι είπα άλλα, απλώς δεν θυμούμαι, έχει καιρό και δεν θυμούμαι πώς έγινε η κουβέντα». Στο Νοσοκομείο τον πήραν ο γαμπρός του και ο πατέρας του. Είπε στον αστυνομικό στη σκηνή ότι τραυματίστηκε και ήθελε να πάει στο Νοσοκομείο. Σε ερώτηση γιατί δεν πήγε αφού υπήρχε στη σκηνή ασθενοφόρο απάντησε ότι δεν του είπαν να πάει ή να μην πάει. Αρνήθηκε ότι οδηγούσε ζικ-ζακ και ότι οδήγησε στην πορεία του εναγόμενου. Επίσης αρνήθηκε ότι οδηγούσε με μεγάλη ταχύτητα, απρόσεκτά και επικίνδυνα σε πυκνή τροχαία κίνηση. Αρνήθηκε ότι παρέλειψε να ελαττώσει ταχύτητα αφού οδηγούσε κοντά σε χώρο στάθμευσης ενώ υπήρχε γάμος και είχε αντιληφθεί ότι το ένα αυτοκίνητο θα έστριβε δεξιά. Αρνήθηκε επίσης ότι δεν έπαθε κανένα τραυματισμό. Επανεξεταζόμενος ανέφερε ότι το συγκεκριμένο αυτοκίνητο δεν το είχε ξαναοδηγήσει αλλά είχε γνώσεις «από οδήγηση». Ο Μ.Ε.5 είναι ισιωτής και μπογιατζής αυτοκινήτων. Συμφώνησε να επιδιορθώσει και επιδιόρθωσε το αυτοκίνητο ΒΒΜ828 με βάση την εκτίμηση (Τεκμήριο 15), του εκτιμητή Ττόφαρου. Δούλεψαν μαζί με το γιο του για 15 - 20 μέρες στο αυτοκίνητο αλλά μπορεί να το είχαν στο γκαράζ πέραν από ένα μήνα. Τα εξαρτήματα τα πήρε από κάποιο Αντρέα Μαργάρη, ο οποίος του έκδωσε τα τιμολόγια, Τεκμήριο 18 για Λ.Κ.618,86 και Τεκμήριο 19 για Λ.Κ.1.
21. Ο Μ.Ε.5 έκδωσε τις αποδείξεις Τεκμήριο 17 και Τεκμήριο 16 για τα πιο πάνω ποσά, αντίστοιχα, στο Γιώργο Καστάνα. Χρέωσε Λ.Κ.1.220 για τις επιδιορθώσεις (Τεκμήριο 20). Το αυτοκίνητο δεν του το έφεραν μόλις κτύπησε αλλά αργότερα. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι το αυτοκίνητο δεν του το παρέδωσαν αμέσως μετά το δυστύχημα αλλά 1-2 μήνες μετά. Το αυτοκίνητο έμεινε 1-2 μήνες κοντά τους. Οι Λ.Κ.1.220 που χρέωσε ήταν για τα εργατικά. Αρνήθηκε υποβολή ότι είπε ψέματα για να δείξει υπερβολικό ποσό και το τα τιμολόγια είναι πλαστά. Ο Μ.Ε.6, ήταν ο ενάγοντας
22. Ήταν ο ιδιοκτήτης του αυτοκινήτου ΒΒΜ
23. Δεν είχε επιτρέψει στο γιο του να το οδηγήσει. Αναγνώρισε τα Τεκμήρια 16,17 και
24. Πλήρωσε τα εν λόγω ποσά στον Μ.Ε.5.. Ο γαμπρός του οδήγησε τον ενάγοντα 2 στο Νοσοκομείο Παραλιμνίου. Για να μεταβαίνει στη δουλειά του, στη Λευκωσία έπαιρνε «δανεικό» αυτοκίνητο μέχρι να επιδιορθωθεί το αυτοκίνητο του. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι κάποιος συγγενής του τον οδήγησε στη σκηνή, αποφεύγοντας να αναφέρει ποιος «ήταν ένας Γιαννής, Γιώρκος, ποιος ήταν ...». Ο εναγόμενος και η γυναίκα του «έκαναν θέατρο», έκαναν τους αρρώστους, έπεσαν στο έδαφος. Όταν ήρθε το ασθενοφόρο ήταν και ο γιος του εκεί. Δεν ήθελε να μπει στο ασθενοφόρο. Ο ίδιος δεν πήγε στο Νοσοκομείο. Αρνήθηκε υποβολή ότι το αυτοκίνητο δεν άξιζε Λ.Κ.5.000 κατά την ημέρα του δυστυχήματος και ότι οι ζημιές που ανέφερε δεν ήταν οι πραγματικές. Ο Μ.Ε.7 αναπληρωτής λοχίας Λ. Τσαγγάρης, δύο τρεις μέρες μετά το δυστύχημα δέχθηκε παράπονο από το Μ.Ε.3 ότι κάποιος συνάδελφος του στη σκηνή ήταν συγγενής του εναγόμενου. Ο Μ.Ε.7 του ανέφερε ότι το δυστύχημα θα εξεταζόταν από τον αστυνομικό σταθμό Αυγόρου και ότι οι συνάδελφοι απλώς μετέβηκαν στη σκηνή. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι δεν πήρε μέρος στις ανακρίσεις. Ο Μ.Ε.8, Ορθόδοξος Ευαγγελίδης, είναι εκτιμητής εδώ και 7 χρόνια. Κατάθεσε εκτίμηση και φωτογραφίες, Τεκμήριο 22, του αυτοκινήτου ΑΒΜ440, το οποίο βρισκόταν στο σπίτι του εναγόμενου. Το αυτοκίνητο ήταν κτυπημένο στο αριστερό μπροστινό μέρος, δηλαδή στο αριστερό μπροστινό φτερό και τροχό, αριστερό μπροστινό μέρος προφυλακτήρα και μπροστινής ποδιάς, αριστερό μπροστινό μέρος εσώφτερου. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι το αυτοκίνητο ήταν total loss, είχε υποστεί ολική καταστροφή. Δεν προχώρησε γι΄ αυτό το λόγο σε ολική εκτίμηση αλλά σε εκτίμηση της αξίας του αυτοκινήτου πριν το δυστύχημα και μετά. Ο Μ.Ε.9 ήταν ο Χριστόφορος Ττόφαρος, επαγγελματίας εκτιμητής. Κατάθεσε το Τεκμήριο 23, έκθεση εκτίμησης του αυτοκινήτου ΒΒΜ828 και φωτογραφίες που απεικονίζουν τις ζημιές. Η αξία ενός αυτοκινήτου που έχει εμπλακεί σε σοβαρό δυστύχημα και έχει επιδιορθωθεί μειώνεται 10 - 15%. Οι ζημιές ήταν σοβαρές, επηρεάστηκαν τρία διαφορετικά συστήματα, όπως το κιβώτιο ταχυτήτων και ψύξης. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι την εκτίμηση ζήτησε ο Μ.Ε.
25. Είδε το αυτοκίνητο στο γκαράζ του τελευταίου. Επεξήγησε συγκεκριμένα σημεία της έκθεσης του. Η αξία του αυτοκινήτου ήταν Λ.Κ.4.500 πριν το δυστύχημα. Εξήγησε γιατί δεν έβγαλε total loss το αυτοκίνητο. Του υπεβλήθη ότι η αξία ήταν Λ.Κ.3.
26. Ο Μ.Ε.10, Δρ. Φιλίππου, είναι ιδιώτης γιατρός ορθοπεδικός. Εξέδωσε το Τεκμήριο 24 σύμφωνα με το οποίο εξέτασε τον Κώστα Καστάνα στις 13.12.2004 ο οποίος παραπονείτο για πόνους στο θώρακα και τον αυχένα, δυσκολία στην αναπνοή με πόνο κυρίως τα βράδια. Σύμφωνα με το Τεκμήριο 24 ο Κώστας Καστάνας είχε αιμάτωμα στο πρόσθιο μέρος του θώρακα με «ψηλαφική επώδυνη αντίδραση κυρίως στο στέρνο». Επίσης υπήρχε σπασμός ραχιαίων μυών με επώδυνο περιορισμό κινήσεων αυχένα. Η διάγνωση ήταν «σοβαρή κάκωση θώρακα και στέρνου. Μετατραυματικό αυχενικό σύνδρομο. Κάκωση αριστερού γονάτου». Του συνέστησε ξεκούραση και φυσιοθεραπεία, έπαιρνε αντιφλεγμονώδη αναλγητικά. Η αποθεραπεία κράτησε δύο μήνες κατά τους οποίους υπέφερε με δυνατούς πόνους και ενοχλήσεις. Βασικά αποθεραπεύτηκε. Το Τεκμήριο 14 το ετοίμασε την πρώτη μέρα που τον είδε. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι η κάκωση γονάτου δεν ήταν δικό του εύρημα αλλά το συμπεριέλαβε λόγω του πιστοποιητικού του Νοσοκομείου. Στο πιστοποιητικό του Νοσοκομείου, Τεκμήριο 13, δεν αναφέρονται τα όσα αναφέρει στη διάγνωση του αλλά αναφέρονται εκδορές στο αριστερό γόνατο. Στο Τεκμήριο 25 είχε παραλείψει να γράψει το μετατραυματικό αυχενικό σύνδρομο το οποίο είχε διαγνώσει στις 13.12.2004, στο Τεκμήριο 14, έτσι το πρόσθεσε στο Τεκμήριο
27. Αρνήθηκε υποβολή ότι τα πιστοποιητικά του παρουσιάζουν αντιφάσεις και ότι δεν υπήρχε οποιαδήποτε κάκωση θώρακα ή στέρνου. Στο Νοσοκομείο είχε δει το Μ.Ε.4 ο γιατρός υπηρεσίας, όχι ειδικός και η εξέταση ήταν επιφανειακή (βλ. Τεκμήριο 26). Ο Μ.Ε.11, δικηγόρος Κωστάκης Μουτσουρής, είχε προηγουμένως επιχειρήσεις ενοικίασης αυτοκινήτων για 24 χρόνια περίπου. Με βάση πληροφορίες που έλαβε από τον πρώην συνεργάτη του Χρ. Πέτσα, τα διπλοκάμπινα αυτοκίνητα ενοικιάζονται Λ.Κ.25 - 35 την ημέρα, «εξαρτάται από τους πελάτες και τις μέρες». Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι η τιμή εξαρτάται από την κατηγορία του αυτοκινήτου. Διαφώνησε ότι δεν υπάρχουν διπλοκάμπινα προς ενοικίαση. Ο Μ.Υ.1 ήταν ο Αυξέντης Νικολάου. Είδε το αυτοκίνητο του ενάγοντα 2, Μ.Ε.4, να οδηγείται από Αυγόρου προς Λιοπέτρι ζικ-ζακ, σε δευτερόλεπτα ο ίδιος στάθμευσε και το είδε να παίρνει τη λωρίδα άλλου αυτοκινήτου που ερχόταν από Λιοπέτρι. Συγκρούσθηκαν. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι ο ίδιος βρισκόταν σε απόσταση 50 μ.. Ο εναγόμενος δεν έστριψε ελαφρά προς το χώρο στάθμευσης. Ο ίδιος είχε βιαστεί να μπει στο χώρο στάθμευσης για να μην τον κτυπήσει ο Μ.Ε.
28. «Του πάτησε» και τον είδε που κτύπησε τον άλλο, σε πέντε δέκα δευτερόλεπτα. Τα αυτοκίνητα κτυπήθηκαν μούτρα με μούτρα στη λωρίδα του εναγόμενου. Αρνήθηκε υποβολή ότι η σύγκρουση δεν έγινε στη δεξιά λωρίδα του δρόμου. Αρνήθηκε ότι ήρθε να υποστηρίξει το συγχωριανό του. Δεν τον γνωρίζει. Ο Μ.Υ.2 ήταν ο αστ. 2270, Γ. Λάμπρου. Υιοθέτησε το Τεκμήριο 27 στο οποίο ανέφερε, μεταξύ άλλων, ότι επισκέφθηκε τη σκηνή του δυστυχήματος στις 11.12.2004, η ώρα 18.
29. Βρήκε τα οχήματα στην τελική τους θέση. Στη σκηνή ήταν ο οδηγός και συνοδηγός του ΑΒΜ440 οι οποίοι είχαν τραυματιστεί. Ο οδηγός του άλλου αυτοκινήτου, ΒΒΜ828, απουσίαζε από τη σκηνή. Παρών ήταν ο πατέρας του. Στη σκηνή έφθασε ασθενοφόρο και μετέφερε τους τραυματίες στο Νοσοκομείο. Στην παρουσία του Γιώργου Καστάνα ετοίμασε πρόχειρο σχέδιο, Τεκμήριο
30. Ο δρόμος είναι άσφαλτος καλής επιφάνειας, ευθύς και επίπεδος. Διαχωρίζεται από άσπρη γραμμή. Δεν υπάρχει οδικός φωτισμός. Βρίσκεται εκτός κατοικημένης περιοχής, με όριο ταχύτητας 80 χ.α.ω.. Την ώρα του δυστυχήματος ήταν βρεγμένος. Το σημείο σύγκρουσης Χ εντοπίστηκε από τον ίδιο και σημειώθηκε με το γράμμα Χ. Εκεί εντοπίστηκαν γυαλιά σπασμένα και ίχνη μπογιάς στο δρόμο. Το Χ βρισκόταν στην πορεία του ΑΒΜ
31. Ο Γιώργος Καστάνας του παρουσιάστηκε αρχικά ως ο οδηγός του ΒΒΜ
32. Όταν τον ξαναρώτησε και αφού ο Μ.Υ.2 είχε μάθει ότι ο οδηγός ήταν ο γιος του ο οποίος έφυγε από την σκηνή, του είπε πως οδηγούσε ο γιος του. Πήγε επί τόπου στις 13.12.2004 και υπέδειξε στο Μ.Ε.1 τις μετρήσεις του στο πρόχειρο σχέδιο. Μετά την εξέταση του δυστυχήματος πληροφορήθηκε τυχαία ότι ο εναγόμενος είναι συγγενής του πατέρα του. Σημείωσε με κόκκινο χρώμα τις μετρήσεις του Τεκμηρίου 4 που δεν του ανήκουν (μέτρηση 3.00 πάνω από το σημείο σύγκρουσης και Χ1). Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι ο ίδιος δεν ήταν ο εξεταστής του δυστυχήματος. Την ημέρα που εξέτασε το δυστύχημα δεν γνώριζε ότι ο εναγόμενος ήταν συγγενής του. Στο Τεκμήριο 1 υπάρχουν διαφορές με το Τεκμήριο
33. Το σημείο Χ ο ίδιος το τοποθέτησε στην αριστερή πλευρά του δρόμου ενώ στο τελικό σχέδιο φαίνεται στη μέση του δρόμου. Οι μετρήσεις είναι οι ίδιες. Στο Τεκμήριο 4 υπάρχουν μετρήσεις που ο ίδιος δεν τοποθέτησε. Δεν είχε δει τον Μ.Ε.4 στη σκηνή. Του είπαν ότι έφυγε από τη σκηνή περπατητός. Ο Μ.Ε.6 του απολογήθηκε διότι παρουσιάστηκε αρχικά ως ο οδηγός και ο Μ.Υ.2 το ανέφερε στους ανωτέρους του. Βλέποντας τις ζημιές έκρινε ότι η σύγκρουση ήταν μετωπική. Σε ερώτηση πώς έβγαλε αυτό το συμπέρασμα ενόψει του ότι οι ζημιές του ΑΒΜ440 ήταν στη μπροστινή αριστερή γωνιά ενώ του άλλου αυτοκινήτου σε όλο το μπροστινό μέρος απάντησε ότι αν και δεν είναι ειδικός μπορεί να αντιληφθεί ότι ο οδηγός του ΒΒΜ828 είχε αλλάξει λωρίδα και ίσως ο άλλος οδηγός είχε κάνει κάποια προσπάθεια να αποφύγει τη σύγκρουση την τελευταία στιγμή. Αρνήθηκε υποβολή ότι ήταν προκατειλημμένος και ότι το σημείο σύγκρουσης Χ δεν συνάδει με τη λογική. Ο Μ.Υ.3 ήταν ο Λάμπρος Αντωνίου, εναγόμενος. Ανέφερε, μεταξύ άλλων, ότι στις 11.12.2004 οδήγησε το αυτοκίνητο με αρ. εγγραφής ΑΒΜ440 για να πάνε με τη σύζυγο του σε αρραβώνες στο κέντρο «ΖΗΔΗΠΑ» στο Αυγόρου. Πενήντα μέτρα πριν το κέντρο ελάττωσε ταχύτητα και έδειξε την πρόθεση του ότι θα έστριβε δεξιά. Σε κλάσματα δευτερολέπτου είδε φώτα αυτοκινήτου να έρχονται κατά πάνω τους και το αυτοκίνητο συγκρούσθηκε στο δικό τους. Δεν είχε χρόνο να αντιδράσει. Ο ψηλός νεαρός που το οδηγούσε του είπε «Όι θκιε, αστυνομία, μεν φέρεις αστυνομία». Ο ίδιος κτύπησε στο γόνατο και η γυναίκα του στο μέτωπο. Οδηγήθηκαν με ασθενοφόρο στο Νοσοκομείο Παραλιμνίου. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι πριν το δυστύχημα δεν υπήρχε άλλο αυτοκίνητο μπροστά του. Δεν αναγνώρισε τον αστυνομικό στη σκηνή. Σε ερώτηση αν βρισκόταν 5 - 6 μ. από το χώρο στάθμευσης όταν είδε τα φώτα και ξαφνικά του κτύπησε το άλλο αυτοκίνητο συμφώνησε. Δεν πρόλαβε να στρίψει το αυτοκίνητο του. Αρνήθηκε ότι υπήρχε αυτοκίνητο μπροστά του, το οποίο έστριψε, μπήκε και ο ίδιος στη δεξιά λωρίδα και όταν έφυγε ο άλλος αντικρίσθηκε με τον ενάγοντα. Ο Μ.Υ.4 ήταν ο Θράσος Ο΄Μαχόνυ. Του είχαν δοθεί οδηγίες από την ασφαλιστική εταιρεία Commercial Union να εξετάσει τις ζημιές του αυτοκινήτου με αρ. εγγραφής ΒΒΜ
34. Στις 11.1.2005 επισκέφθηκε το γκαράζ του Λ. Καλαθά στο Λιοπέτρι όπου διαπίστωσε ότι το όχημα ήταν ήδη ξηλωμένο. Ζήτησε να δει τα ανταλλακτικά που χρειάζονταν αντικατάσταση. Κάποια ήταν διαθέσιμα ενώ τα άλλα, όπως του είπαν, είχαν πετάξει. Ετοίμασε κατάλογο με τα ανταλλακτικά που δεν ήταν σε θέση να του δείξουν. Ετοίμασε σχετική επιστολή προς την C. Union, Τεκμήριο 28, στην οποία αναφέρει ότι έχει αμφιβολίες όσον αφορά την αντικατάσταση ορισμένων εξαρτημάτων (τα οποία δεν του παρουσίασαν) τα οποία αναφέρει. Επίσης το κόστος εργασίας κατά τη γνώμη του είναι ψηλό. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι δεν μπορεί να εκφέρει γνώμη αν οι ζημιές που προκλήθηκαν στο όχημα είναι αυτές που αναφέρονται στην έκθεση του Μ.Ε.9 στο Τεκμήριο 23 επειδή δεν του έδειξαν τα ανταλλακτικά. Παρακολούθησα με προσοχή τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενώπιον μου και αφού εξέτασα τη μαρτυρία τους καταλήγω στα πιο κάτω. Ο Μ.Ε.1 γενικά μου έκανε καλή εντύπωση. Σημειώνω, βεβαίως, ότι η μαρτυρία του συνίστατο κυρίως στην επεξήγηση του Τεκμηρίου 1 στο οποίο αποτύπωσε τις μετρήσεις του Μ.Υ.2, ο οποίος είχε επισκεφθεί τη σκηνή, στο πρόχειρο σχέδιο, Τεκμήριο
35. Αποδέχομαι την αποτύπωση των εν λόγω μετρήσεων στο Τεκμήριο 1 πλην του σημείου Χ εφόσον ο ίδιος ο Μ.Υ.2 αμφισβήτησε ότι η μέτρηση των 3.00 μ. και η τοποθέτηση του εν λόγω σημείου στη μέση του δρόμου έγιναν από τον ίδιο, ενώ ο Μ.Ε.1 είχε αναφέρει ότι ο Μ.Υ.2 έλαβε τη μέτρηση. Παρέμεινε, συνεπώς, άγνωστο ποιος έλαβε την μέτρηση του σημείου Χ του Τεκμηρίου 1 με αποτέλεσμα η αποδοχή του εν λόγω σημείου να είναι ακροσφαλής. Προσθέτω ότι στη θέση του σε σχέση με τον τρόπο που συνέβη το δυστύχημα βασιζόμενος, όπως είπε στις ζημιές των αυτοκινήτων, δεν μπορεί να δοθεί οποιαδήποτε βαρύτητα αφού παρέμεινε ατεκμηρίωτη. Ο μάρτυρας δεν έχει παραθέσει στο Δικαστήριο οποιαδήποτε επιστημονικά κριτήρια με βάση τα οποία το Δικαστήριο να μπορεί να προβεί σε δικά του ανεξάρτητα συμπεράσματα σε σχέση με τις εν λόγω ζημιές. Στη μαρτυρία του Μ.Ε.2 δεν μπορώ να προσδώσω οποιαδήποτε βαρύτητα. Η μαρτυρία δεν ήταν πειστική παρέμεινε δε ασαφές στο τέλος της μαρτυρίας του σε ποια μέθοδο ή δεδομένα βασίστηκε για να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι το Χ1 ήταν το «σωστό σημείο σύγκρουσης». Ενώ στην κυρίως εξέταση του ο μάρτυρας ανέφερε ότι χρησιμοποίησε τη φόρμουλα Μ (ορμή) = W (βάρος) Χ V (ταχύτητα) στην αντεξέταση ανέφερε ότι δεν χρησιμοποίησε την πιο πάνω φόρμουλα διότι αυτή χρησιμοποιείται μόνο για να βρεθεί η ταχύτητα η οποία εδώ «δεν ήταν ουσιώδης». Ήταν όμως εμφανές ότι για να στηρίξει τα επιχειρήματα του αναφέρθηκε πολλές φορές στις ταχύτητες των δύο οχημάτων οι οποίες είτε δεν ανέφερε από πού προέκυψαν είτε βασίστηκαν σε δικά του αυθαίρετα συμπεράσματα. Αναφέρει, π.χ., στη σελίδα 2 της έκθεσης του: «συμπεραίνουμε ότι το εν λόγω όχημα είχε πρόθεση να στρίψει δεξιά άρα ελάττωσε την ταχύτητα του κάτω από 20 χ.α.ω». Απετέλεσαν αφετηρία του συλλογισμού του μάρτυρα δεδομένα που θα έπρεπε να ήταν μέρος της κατάληξης του, δεδομένα που δεν ανέφερε από πού προέκυψαν αλλά και υποθέσεις. Λόγου χάριν, όπως, ενδεικτικά, ανέφερε «είναι λογικό να συμπεράνουμε ότι μείωσε την ταχύτητα του για να ολοκληρώσει ασφαλές το στρίψιμο του». Δεν θεωρώ ότι ο μάρτυρας έχει παραθέσει στο Δικαστήριο οποιαδήποτε βάσιμα επιστημονικά κριτήρια με βάση τα οποία να μπορεί το Δικαστήριο να καταλήξει σε οποιαδήποτε δικά του συμπεράσματα. Πέραν των πιο πάνω, δημιουργούνται ερωτηματικά από τη θέση του μάρτυρα ότι δεν υπήρχε κατά το χρόνο του δυστυχήματος ή της επίσκεψης του στη σκηνή υψομετρική διαφορά μεταξύ του χώρου στάθμευσης «ΖΗΔΗΠΑ» και του δρόμου και γι΄ αυτό δεν φαίνεται τέτοια διαφορά στο σχέδιο 2 της έκθεσης του. Η πιο πάνω θέση του συγκρούεται με τη μαρτυρία των Μ.Ε.1 και Μ.Ε.
36. Ο Μ.Ε.3 δεν μπορώ να πω ότι δεν μου έκανε καλή εντύπωση. Η μαρτυρία του όμως δεν προσθέτει οτιδήποτε στην υπόθεση των εναγόντων. Στη θέση του περί ύπαρξης 30 ποδών στόπερ του ενάγοντα 2 δεν μπορεί να δοθεί βαρύτητα αφού πέραν του ότι δεν έχουν συνδεθεί με το αυτοκίνητο του ενάγοντα 2 τέτοια θέση δεν τέθηκε στο Μ.Υ.2, ο οποίος επισκέφθηκε τη σκηνή. Ο Μ.Ε.4 μου έκανε φτωχή εντύπωση. Βρίσκω ότι η μαρτυρία του στερείται πειστικότητας και θετικότητας σε πολλά δε σημεία διέπετο από αοριστία και αυτό αντανακλάτο έντονα από τον τρόπο που απαντούσε τις ερωτήσεις κατά την αντεξέταση του. Ήταν εμφανές ότι η μνήμη του ήταν επιλεκτική, επικαλείτο δε τον πολύ καιρό που πέρασε όταν δεν ήταν σίγουρος τι να απαντήσει ή όταν είχε ήδη δώσει απάντηση για την οποία φαινόταν να είχε μετανιώσει. Ενδεικτικά αναφέρω ότι ενώ στο Δικαστήριο ανέφερε ότι το αυτοκίνητο του εναγόμενου και το άλλο οδηγούνταν με την ίδια με τη δική του ταχύτητα όταν του υπεδείχθη ότι στην κατάθεση του στην αστυνομία, Τεκμήριο 2, είπε ότι πήγαιναν πάρα πολύ σιγά, απάντησε «εν τζιαι είπα άλλα, απλώς δεν θυμούμαι, έχει καιρό και δεν θυμούμαι πώς έγινε η κουβέντα». Ξενίζει δε η θέση του μάρτυρα, έχοντας υπόψη τα όσα ανέφερε, ότι δεν οδηγούσε απρόσεκτα και ότι δεν ήταν άπειρος. Δεν αποδέχομαι τη θέση του ως προς τον τρόπο που συνέβη το δυστύχημα. Οι Μ.Ε.5, 9 και 11 μου έκαναν καλή εντύπωση. Η μαρτυρία τους δεν κλονίστηκε καθ΄ οιονδήποτε τρόπο και την αποδέχομαι. Καλή εντύπωση μου έκαναν και οι Μ.Ε.7 και
37. Βεβαίως η μαρτυρία των τελευταίων δεν προσθέτει οτιδήποτε στην υπόθεση των εναγόντων και διερωτώμαι γιατί κλήθηκαν να καταθέσουν. Ο Μ.Ε.10 μου έκανε πολύ καλή εντύπωση και τον δέχομαι ως αξιόπιστο μάρτυρα. Δεν θεωρώ ότι η μαρτυρία του παρουσίασε οποιαδήποτε αντίφαση και την αποδέχομαι. Ο Μ.Ε.6 δεν μου έκανε καλή εντύπωση. Ήταν εμφανής η προσπάθεια του με τη μαρτυρία του να βοηθήσει την υπόθεση του γιου του. Η μαρτυρία του διέπετο από υπερβολή και στερείτο πειστικότητας. Πλην των ποσών τα οποία πλήρωσε στο Μ.Ε.5 και του γεγονότος ότι χρησιμοποίησε «δανεικό» αυτοκίνητο τα οποία ήταν τα μόνα σημεία της μαρτυρίας του τα οποία φαίνονται αληθινά δεν αποδέχομαι τη μαρτυρία του. Σημειώνω ότι το γεγονός ότι ήταν ιδιοκτήτης του οχήματος ΒΒΜ828 δεν αμφισβητήθηκε (βλ. Τεκμήριο 21). Τη μαρτυρία του Μ.Υ.1 δεν την αποδέχομαι. Θεωρώ ότι η εκδοχή του ήταν εξωπραγματική και έχω ενδοιασμούς να την αποδεχθώ. Το γεγονός ότι ο ίδιος προπορευόταν του αυτοκινήτου του εναγόμενου προβλήθηκε για πρώτη φορά στο Δικαστήριο αφού ο μάρτυρας δεν έκανε μνεία του τόσο σημαντικού γεγονότος στη κατάθεση του, Τεκμήριο
38. Θεωρώ, ως εκ τούτου, ότι αποτελεί προϊόν ύστερης σκέψης. Ο Μ.Υ.2 μου έκανε καλή εντύπωση και μου έδωσε την εντύπωση του αμερόληπτου εξεταστή. Η μαρτυρία του παρά τη μακρά και πιεστική αντεξέταση του παρέμεινε ακλόνητη. Αποδέχομαι τις δικές του μετρήσεις στο πρόχειρο σχέδιο, Τεκμήριο 4, και την τοποθέτηση του σημείου Χ στην αριστερή πλευρά του δρόμου. Αποδέχομαι τη μαρτυρία του πλην των συμπερασμάτων ότι η σύγκρουση ήταν, με βάση τις ζημιές, μετωπική τα οποία παρέμειναν ατεκμηρίωτα και ελλιπή ως προς οποιοδήποτε επιστημονικό υπόβαθρο. Αποδέχομαι δε τη θέση του ότι έμαθε ότι ο εναγόμενος ήταν συγγενής του πατέρα του μετά την εξέταση του δυστυχήματος. Ο Μ.Υ.3 μου έκανε εξαιρετική εντύπωση και το δέχομαι ως αξιόπιστο μάρτυρα χωρίς κανένα ενδοιασμό. Η μαρτυρία του ήταν σαφής, λιτή και χωρίς υπερβολές και σταθερή και δεν παρατήρησα οποιαδήποτε αντίφαση. Θεωρώ σκόπιμο στο σημείο αυτό να σημειώσω ότι η υποβολή της υπεράσπισης ότι υπήρχε μπροστά του αυτοκίνητο το οποίο έστριψε και ότι μπήκε και ο ίδιος στη δεξιά λωρίδα, συγκρουόμενος όταν έφυγε το άλλο αυτοκίνητο με τον ενάγοντα δεν συνάδει με την εκδοχή του ίδιου του ενάγοντα. Προσθέτω ότι η θέση του Μ.Υ.3 ότι ελάττωσε ταχύτητα και έδειξε την πρόθεση του ότι θα έστριβε δεν αμφισβητήθηκε από την υπεράσπιση. Συναφώς αναφέρω ότι η μαρτυρία του συνάδει πλήρως με την πραγματική μαρτυρία, και συγκεκριμένα το σημείο σύγκρουσης στο οποίο κατέληξε ο Μ.Υ.
39. Η μαρτυρία του Μ.Υ.4 δεν έχει οποιαδήποτε αποδεικτική αξία αφού εκ των πραγμάτων δεν μπορούσε να εκφέρει γνώμη για το ύψος των ζημιών του ΒΒΜ
40. Με βάση τη μαρτυρία που έχει τεθεί ενώπιον μου καταλήγω ότι στις 11.12.2004 ο εναγόμενος οδηγούσε το αυτοκίνητο με αρ. εγγραφής ΑΒΜ440 στο δρόμο Αυγόρου - Λιοπετρίου που προς Αυγόρου με πρόθεση να στρίψει δεξιά στο χώρο στάθμευσης της αίθουσας «ΖΗΔΗΠΑ». Πενήντα μέτρα πριν την αίθουσα ελάττωσε ταχύτητα και έδειξε την πρόθεση του να στρίψει δεξιά. Προτού προλάβει να στρίψει, σε κλάσματα δευτερολέπτου είδε τα φώτα του αυτοκινήτου που οδηγούσε ο ενάγοντας 2 να έρχονται κατά πάνω του, με αποτέλεσμα τα δύο αυτοκίνητα να συγκρουστούν στη λωρίδα του εναγόμενου. Δεν είχε χρόνο να αντιδράσει. Τα δύο αυτοκίνητα υπέστησαν ζημιές. Όλα τα αποδεκτά ευρήματα των Μ.Ε.1 και Μ.Υ.2 καθίστανται και ευρήματα του Δικαστηρίου. Τόσο ο εναγόμενος και η σύζυγος του όσο και ο ενάγοντας 2 τραυματίστηκαν. Έχοντας υπόψη μου τα πιο πάνω ευρήματα και τις νομικές αρχές που εφαρμόζονται κρίνω ότι η οδική συμπεριφορά του εναγόμενου δεν δείχνει ούτε την έλλειψη της δέουσας προσοχής και επιμέλειας υπό τις περιστάσεις της υπόθεσης ούτε απέχει από αυτή του λογικού και συνετού οδηγού. Προϋπόθεση για την απόδοση αμέλειας αποτελεί η επενέργεια αμελούς πράξης στην πρόκληση του δυστυχήματος ως θέμα άμεσης αιτιώδους σχέσης μεταξύ της πράξης και του δυστυχήματος. Ο εναγόμενος εδώ οδηγούσε στο δρόμο κρατώντας τη λωρίδα του έχοντας ελαττώσει ταχύτητα αφού είχε πρόθεση να στρίψει δεξιά, βρέθηκε αντιμέτωπος με το αυτοκίνητο του ενάγοντα 2 το οποίο οδηγείτο κατά πάνω του, στη λανθασμένη πλευρά του δρόμου. Δεν είχε χρόνο να αντιδράσει, με αποτέλεσμα να συγκρουστούν. Ο εναγόμενος δεν μπορούσε να προβλέψει ότι ο ενάγοντας 2 θα οδηγούσε στην αντίθετη κατεύθυνση κυκλοφορίας ούτε και είχε τη δυνατότητα να λάβει οποιαδήποτε μέτρα να αποφύγει τη σύγκρουση όταν βρέθηκε αντιμέτωπος με το αυτοκίνητο του ενάγοντα (βλ. Κουμή v. Χίνη