ΜΑΡΚΟΥ ΣΙΗΜΗΤΡΑ ν. ΓΙΑΝΝΗ ΛΟΥΚΑ, Αρ. Αγωγής: 689/06, 16 Οκτωβρίου 2007 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDAMM:2007:A32 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ (που συνεδριάζει στη Λάρνακα) ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Παπαϊωάννου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 689/06 Μεταξύ: ΜΑΡΚΟΥ ΣΙΗΜΗΤΡΑ Ενάγοντα -και- ΓΙΑΝΝΗ ΛΟΥΚΑ Εναγομένου ____________________ Ημερομηνία: 16 Οκτωβρίου 2007 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τον Ενάγοντα: Η κα Μικελλίδου. ΑΠΟΦΑΣΗ Με την αγωγή αυτή ο ενάγων αξιώνει τιμωριτικές αποζημιώσεις και γενικές και ειδικές αποζημιώσεις για επίθεση, τόκο, έξοδα και Φ.Π.Α.. Όπως αναφέρεται στην έκθεση απαίτησης κατά ή περί την 28.3.2005 ο εναγόμενος στην περιοχή Κάππαρη στο Παραλίμνι σκόπιμα, απρόκλητα και εκ προθέσεως επιτέθηκε στον ενάγοντα και με τα χέρια του και / ή με ξύλινο αντικείμενο, κτύπησε τον ενάγοντα στο πρόσωπο και σε άλλα μέρη του σώματος προκαλώντας του σωματικές βλάβες, ζημιές και απώλειες. Σύμφωνα με την παράγραφο 4 της έκθεσης απαίτησης οι λεπτομέρειες των σωματικών βλαβών του ενάγοντα συνίστανται σε τραύμα στη μετωπιαία χώρα δεξιά μήκους 3 cm - 5 cm και συρραφή με πέντε ραφές, εκδορά στο δεξί αντιβράχιο, πονοκέφαλο, πόνο και ζάλη. Περαιτέρω, ο ενάγων υπέστη προσβολή και εξευτελισμό της προσωπικότητας και αξιοπρέπειας του. Παρά το γεγονός ότι το κλητήριο ένταλμα επιδόθηκε δεόντως στον εναγόμενο στις 28.11.2006 ο τελευταίος παρέλειψε να εμφανιστεί στη διαδικασία με αποτέλεσμα ο ενάγων να προχωρήσει σε απόδειξη της υπόθεσης. Ο μοναδικός μάρτυρας ήταν ο ίδιος ο ενάγων ο οποίος κατέθεσε ότι στις 28.3.2005 ενώ είχαν συναντηθεί με τον εναγόμενο σε μπυραρία για να συζητήσουν για «ένα θέμα οικογενειακό», ο εναγόμενος απρόκλητα του επιτέθηκε με τη «στέκα» μπιλιάρδου κτυπώντας τον στο πρόσωπο και άλλα μέρη του σώματος. Ζαλίστηκε και έχασε το φως του. Επισκέφθηκε οδηγώντας σιγά σιγά την Αστυνομία. Μετά επισκέφθηκε το Νοσοκομείο και του εκδώσαν σχετικό πιστοποιητικό, Τεκμήριο 1. Παρακολούθησα τον ενάγοντα με προσοχή ενώ κατέθετε και βρίσκω τη μαρτυρία του αξιόπιστη. Κατέθεσε με φυσικότητα και πειστικότητα. Καταλήγω συνεπώς σε ανάλογα ευρήματα. Το αστικό αδίκημα της επίθεση προβλέπεται στο άρθρο 26 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148, ο οποίος έχει κωδικοποιήσει σχετικές αρχές του κοινοδικαίου. Σύμφωνα με το άρθρο 26 η «επίθεση συνίσταται στην εκ προθέσεως χρήση κάθε είδους βίας κατά του προσώπου άλλου, είτε με κτύπημα, επαφή, μετακίνηση είτε άλλως πως ... χωρίς τη συναίνεση του ...». Είναι η κατάληξή μου, συνεπώς πως η συμπεριφορά του εναγόμενου συνιστά επίθεση, δηλαδή χρήση εκ προθέσεως βίας εναντίον του ενάγοντα με κτυπήματα χωρίς τη συναίνεση του. Κατά συνέπεια, ο ενάγων δικαιούται σε αποζημιώσεις. Ως ζήτημα γενικής αρχής το θύμα επίθεσης δικαιούται σε αποζημιώσεις οι οποίες υπολογίζονται στην ίδια βάση με τις αποζημιώσεις για σωματικές βλάβες που προκύπτουν ως αποτέλεσμα οποιουδήποτε άλλου αστικού αδικήματος. Παραπέμπω στο σύγγραμμα Mc Gregor on Damages, 15η έκδ., παρ. 1615 όπου αναφέρονται τα εξής: ″In so far as an assault and battery results in physical injury to the plaintiff, the damages will be calculated as in any other action for personal injury. Beyond this, the tort of assault affords protection not only from physical injury but also from the insult which may arise from interference with the person. Thus a further head of damage is the injury to feelings, i.e. the indignity, mental suffering, disgrace and humiliation, that may be caused. ″ Το θέμα των παραδειγματικών αποζημιώσεων το πραγματεύτηκε η υπόθεση Socrates Eliades v. Vassos Lyssarides
(1979)1 C.L.R. 254. Η υπόθεση αυτή αφορούσε επίθεση σε αίθουσα του ξενοδοχείου ″Χίλτον″ στην παρουσία αρκετών προσώπων. Το Εφετείο επικύρωσε την επιδίκαση αποζημιώσεων Λ.Κ.700 διαπιστώνοντας όμως ότι στην πραγματικότητα είχαν επιδικαστεί από το πρωτόδικο Δικαστήριο ως επαυξημένες αποζημιώσεις (aggravated damages) και όχι ως παραδειγματικές (exemplary damages), αφού δόθηκαν με αναφορά προς το αίσθημα αξιοπρέπειας και περηφάνιας του θύματος. Όπως αναφέρεται σε απόσπασμα που παρατίθεται από τους Winfield and Jolowicz on Tort (10η έκδ. σελ. 555-556): ″These ″aggravated damages″ are truly compensatory, being given for the injury to the plaintiff's proper feelings of dignity and pride. Exemplary damages on the other hand, are not compensatory but are awarded to punish the defendant and to deter him from similar behavior in the future″. Η υπόθεση Gregoriades v. Kyriakides
(1970)1 C.L.R. 120 αφορούσε απρόκλητη επίθεση στο χώρο του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας. Πρωτοδίκως αλλά και κατ΄ έφεση κρίθηκε πως η πράξη, αποτελούσε βιαιοπραγία υπό επιβαρυντικές περιστάσεις και ότι υπήρχε ανάγκη επιδίκασης παραδειγματικών αποζημιώσεων. Το Εφετείο αύξησε το ποσό των γενικών αποζημιώσεων από Λ.Κ.100 σε Λ.Κ.300. Εκτενέστερη ανάλυση του θέματος έγινε στην υπόθεση Papakokkinou and others v. Kanther
(1982)1 C.L.R. 65 στην οποία αναφέρονται τα εξής στη σελ. 77: ″The fact is that conduct accompanied by a marked element of arrogance, insolence or malice, may justify an award of exemplary damages, particularly if it tends to humiliate the victim of the tort. Therefore, no conflict is discernible between the decisions of the Supreme Court in Gregoriades v. Kyriakides
(1971)1 C.L.R. 120, and Eliades v. Lyssarides
(1979)1 C.L.R. 254, and the decision in Rookes, supra. Arguably, the damages awarded in the above cases classify as ″aggravated″, an intermediate category between compensatory and exemplary damages; a kind of inflated compensatory damages, inflated to the extent of indicating the disapproval of the Court of the conduct of the defendant but within the range of compensatory damages. ″ Το Δικαστήριο στην πιο πάνω υπόθεση θα έκλινε προς την υιοθέτηση της ευρύτερης προσέγγισης που επιτρέπει την επιδίκαση παραδειγματικών αποζημιώσεων όπου το αστικό αδίκημα είναι τόσο αξιόμεμπτο ώστε να αξίζει τιμωρίας από το αστικό δίκαιο. Περαιτέρω, με αναφορά στην υπόθεση Cassell & Co Ltd v. Broome
(1972)1 All E.R. 801 επιδοκιμάστηκε η θέση ότι είναι λάθος να διαχωρίζονται οι γενικές αποζημιώσεις από τις παραδειγματικές. Στο τέλος θα πρέπει να δίδεται ένα ποσό βασισμένο στη σφαιρική αντίληψη των γεγονότων της υπόθεσης. Οι ειδικές αποζημιώσεις, όπως έχει νομολογηθεί, πρέπει να αποδεικνύονται με αυστηρότητα, με σαφήνεια και συγκεκριμένα στοιχεία, δεν είναι αρκετό να προβάλλονται στα δικόγραφα (Βλ.: Ηρακλέους v. Ταχύπλοου σκάφους ″Νίκη″ κ. ά.
(1994)1 Α.Α.Δ. 510 και Χριστοδούλου v. Αγαθοκλέους
(1997)1 (Α) Α.Α.Δ. 396). Ο ενάγοντας στην παράγραφο 7 της έκθεσης απαίτησης αναφέρει τις λεπτομέρειες ειδικών ζημιών, χωρίς όμως αναφορά σε οποιαδήποτε ποσά. Μεταξύ αυτών αναφέρεται η απώλεια τριών ημερομισθίων. Στην αξίωση 9
(3)αναφέρεται ποσό Λ.Κ.160. Πλην της αναφοράς του μάρτυρα σε απώλεια επτά ημερομισθίων ύψους Λ.Κ.60 έκαστο ουδεμία άλλη μαρτυρία δεν έχει προσκομιστεί σε σχέση με τις ειδικές ζημιές. Ούτε και σε σχέση με τα επτά ημερομίσθια έχει προσκομισθεί οποιαδήποτε απόδειξη ή προφορική επεξήγηση, προκύπτει δε ασυνέπεια με τη δικογραφημένη θέση του ενάγοντα. Συνεπώς οι αξιώσεις για ειδικές ζημιές δεν έχουν αποδειχθεί. Όσον αφορά τις γενικές αποζημιώσεις, οι αρχές που καθοδηγούν τα Δικαστήρια κατά τον καθορισμό του ύψους τους συνοψίζονται στην απόφαση Χαριλάου v. Νικολάου
(2003)1 Α.Α.Δ. στις σελ. 1473 και 1474, είναι πολύ καλά θεμελιωμένες και δεν θα τις επαναλάβω. Έχοντας υπόψη μου όλα τα πιο πάνω έχω την άποψη ότι οι αποζημιώσεις στην παρούσα πρέπει να προσλάβουν παραδειγματικό χαρακτήρα. Λαμβάνω υπόψη μου το απρόκλητο της επίθεσης εναντίον του ενάγοντα, την προσβολή της προσωπικότητας και αισθημάτων αξιοπρέπειας και περηφάνιας του καθώς και τη φύση και έκταση του τραυματισμού του. Με βάση όλα τα πιο πάνω καταλήγω ότι το ποσό των Λ.Κ.600 είναι εύλογο και δίκαιο για να τον αποζημιώσει για τον πόνο και ταλαιπωρία και ιδιαίτερα για την προσβολή της προσωπικότητας και της αξιοπρέπειας του αλλά και για να δείξει την απαρέσκεια του Δικαστηρίου στις πράξεις του εναγόμενου. Εκδίδεται απόφαση υπέρ του ενάγοντα και εναντίον του εναγόμενου για το ποσό των Λ.Κ.600 πλέον νόμιμο τόκο και έξοδα ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο στην ανάλογη κλίμακα. (Υπ.) ............ Μ. Παπαϊωάννου, Ε.Δ. /Λ.Σ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο