Alpha Asset Finance Limited ν. K K Ovolos Transport Limited κ.α., Αρ. Αγωγής: 11656/01, 29/01/08

Alpha Asset Finance Limited ν. K K Ovolos Transport Limited κ.α., Αρ. Αγωγής: 11656/01, 29/01/08 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2008:A9 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Ν. Γιαπανά, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 11656/01 Μεταξύ: Alpha Asset Finance Limited Εναγόντων -και-

1. K. K. Ovolos Transport Limited
2. Αλέξης Νικολάου
3. Γεώργιος Πασσιάς
4. Χριστάκης Ζήνωνος
5. Ανδρέας Παπαδόπουλος
6. Ανδρέας Χ. Ονησιφόρου
7. Αμαλία Ευριπίδου
8. Τάκης Μιχαήλ Εναγομένων Και ως έχει τροποποιηθεί δυνάμει διαταγής του Δικαστηρίου ημερ. 27.4.07 Μεταξύ: Alpha Bank Cyprus Limited Εναγόντων -και-
9. K. K. Ovolos Transport Limited
10. Αλέξης Νικολάου
11. Γεώργιος Πασσιάς
12. Χριστάκης Ζήνωνος
13. Ανδρέας Παπαδόπουλος
14. Ανδρέας Χ. Ονησιφόρου
15. Αμαλία Ευριπίδου
16. Τάκης Μιχαήλ Εναγομένων --------------------------------- ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 29/01/08 Εμφανίσεις: Για Ενάγοντες: κα Σαζεΐδου Για Εναγόμενο 8: κος Σωφρονίου ------------------------------- Α Π Ο Φ Α Σ Η Ο Εναγόμενος 8 κατά τον ουσιώδη χρόνο είχε εταιρεία αγοραπωλησιών φορτηγών οχημάτων διεθνών μεταφορών. Η εναγόμενη 1 εταιρεία ήταν πελάτης του και της πώλησε φορτηγά αυτοκίνητα για διεθνείς μεταφορές. Τα αυτοκίνητα χρηματοδοτήθηκαν από την Alpha Asset Finance Ltd αργότερα μετονομασθείσα σε Alpha Bank Cyprus Ltd. Πρόκειται για τα Τεκμήρια 1, 2 και
17. Ειδικότερα στο Τεκμήριο 2 που είναι το σχετικό τιμολόγιο περιγράφονται τα φορτηγά αυτοκίνητα. Παρενθετικά να αναφέρω ότι πωλητής είναι ο Εναγόμενος 8 προσωπικά και όχι κάποια εταιρεία. Με το Τεκμήριο 3 οι ενάγοντες χρηματοδότησαν την αγορά των αυτοκινήτων από την εναγόμενη 1 εταιρεία. Με το Τεκμήριο 4 υπέγραψαν ως επιπρόσθετοι εγγυητές του εγγράφου χρηματοδότησης ακόμα δύο πρόσωπα. Τόσο η εταιρεία όσο και όλοι οι εγγυητές ενάχθηκαν στην παρούσα αγωγή. Σε προγενέστερο στάδιο εκδόθηκε απόφαση εναντίον όλων. Έγινε αίτηση για παραμερισμό της απόφασης από τον εναγόμενο 8 η οποία μετά από ακρόαση εγκρίθηκε. Πιο κάτω θα αναφέρεται ως ο εναγόμενος. Ο εναγόμενος δεν ήταν εγγυητής του συμβολαίου ενοικιαγοράς. Ήταν μόνο μάρτυρας των υπογραφών όλων των εμπλεκομένων. Εκείνο όμως που έγινε, είναι ότι σε μεταγενέστερο στάδιο υπέγραψε εν λευκώ έτοιμο έντυπο εγγύησης του συμβολαίου ενοικιαγοράς το οποίο και αποτέλεσε το αντικείμενο της δικαστικής διαφοράς. Συγκεκριμένα, όπως διαφάνηκε από τη μαρτυρία και είναι παραδεκτό, τα χρηματοδοτηθέντα αυτοκίνητα, καθώς λέχθηκε, διεθνών μεταφορών, με άδεια των εναγόντων εξέρχοντο από την Κύπρο προς εκτέλεση διεθνών δρομολογίων και μεταφοράς εμπορευμάτων. Επρόκειτο για μια διαδικασία που γινόταν με γραπτή συγκατάθεση των εναγόντων. Ειδικότερα οι ενάγοντες υπέγραφαν επιστολή προς το Διευθυντή Τελωνείων ότι δεν είχαν ένσταση κάποιο συγκεκριμένο αυτοκίνητο να εξέλθει προσωρινά της Δημοκρατίας. Η κρινόμενη υπόθεση οδηγήθηκε στο Δικαστήριο ακριβώς για ένα τέτοιο αυτοκίνητο για το οποίο οι ενάγοντες έδωσαν τη συγκατάθεσή τους να φύγει προσωρινά από την Κύπρο για την εκτέλεση διεθνούς μεταφοράς εμπορευμάτων. Πρόκειται για το αυτοκίνητο-ψυγείο με αριθμό 2744CT (Τεκμήριο 10). Προς διασφάλισή τους οι ενάγοντες ζήτησαν από τον εναγόμενο να υπογράψει σχετικό έγγραφο εγγύησης και αποζημίωσης του συμβολαίου ενοιαγοράς, το οποίο και υπέγραψε εν λευκώ (Τεκμήριο 8). Αργότερα οι ενάγοντες το συμπλήρωσαν, ως είναι αντιληπτό, για την έγερση της παρούσας αγωγής (Τεκμήριο 9). Επίμαχο και επίδικο θέμα ήταν τι ακριβώς συμφώνησε και υπέγραψε ως εγγυητής σε τελευταία ανάλυση ο εναγόμενος. Η θέση των εναγόντων ήταν πως εγγυήθηκε ολόκληρο το συμβόλαιο ενοικιαγοράς. Ο εναγόμενος τότε θα απαλλασσόταν από τη σχετική εγγύηση όταν θα παρουσίαζε στους ενάγοντες όλα τα αυτοκίνητα που χρηματοδοτήθηκαν. Αντίθετα η θέση του εναγόμενου ήταν πως εγγυήθηκε μόνο το αυτοκίνητο 2744CT και οι ενάγοντες είχαν υποχρέωση να τον απαλλάξουν, από τη συγκεκριμένη εγγύηση, με την επιστροφή του αυτοκινήτου στην Κύπρο και αφού προηγουμένως το παρουσίαζε στα γραφεία των εναγόντων στη Λεμεσό. Ηγέρθη θέμα κατά τις αγορεύσεις των δύο πλευρών, κυρίως από την πλευρά του κ. Σωφρονίου ότι υπήρξε διάσταση στις θέσεις των εναγόντων με το δικόγραφό τους. Ότι ενώ μεν στην έκθεση απαιτήσεως εκείνο που οι ενάγοντες επικαλούνται είναι ότι ο εναγόμενος εγγυήθηκε την πιστή τήρηση των όρων του συμβολαίου ενοικιαγοράς, κατά την ακροαματική διαδικασία αλλοίωσαν τη δικογραφημένη τους θέση. Αντέταξε επ΄ αυτού η κα Σαζεΐδου ότι η θέση των εναγόντων παρέμεινε ως έχει. Η βάση της αξίωσης των εναγόντων ήταν η εγγύηση που υπέγραψε ο εναγόμενος. Εκείνο που κατέστη επίδικο με την υπεράσπιση ήταν κατά πόσο υπήρχε συμφωνία για απαλλαγή του εναγόμενου από την εγγύηση και αν αυτή τηρήθηκε. Θα συμφωνήσω με τη θέση της κας Σαζεΐδου. Η βάση της απαίτησης των εναγόντων εναντίον του εναγόμενου αποτελεί συμφωνία εγγύησης του συμβολαίου ενοικιαγοράς. Ο εναγόμενος με την υπεράσπισή του ήγειρε μεταξύ άλλων και θέμα όρων απαλλαγής του από την εγγύηση, οπότε το ζήτημα, από την άποψη των όρων, κατέστη επίδικο με την υπεράσπιση. Που φέρει βεβαίως, και το βάρος απόδειξης των ισχυρισμών του αφού αυτός το ήγειρε ως επίδικο. Έτυχε απάντησης από τους ενάγοντες χωρίς να τεθεί η θέση τους σε αντίθεση με την έκθεση απαίτησης. Δεν πρόβαλαν δηλαδή, κάποιο νέο ισχυρισμό αλλά απάντησαν στις διάφορες θέσεις του εναγόμενου αναφορικά με τους όρους και τις προϋποθέσεις απαλλαγής που ο ίδιος έθεσε. Έτσι μια προσεκτική μελέτη της απάντησης στην υπεράσπιση αποκαλύπτει ακριβώς ότι επαναλαμβάνουν ότι ο εναγόμενος δεν τήρησε τους όρους αποδέσμευσης που ισχυρίζεται, και συνεπώς η δοθείσα εγγύηση εξακολουθεί να τον δεσμεύει. Και επειδή ακριβώς το θέμα κατέστη επίδικο, δόθηκε και ορθώς χωρίς ένσταση μαρτυρία από όλους τους εμπλεκόμενους προς αυτή την κατεύθυνση. Έτσι και χάριν πληρότητας του ιστορικού αλλά και επιβεβαίωσης των πιο πάνω, η θέση του εναγόμενου, όπως αυτή εκφράζεται στην υπεράσπισή του, είναι ότι οι ενάγοντες παραποίησαν το έντυπο εγγύησης που υπέγραψε κατά δόλιο τρόπο ώστε να φαίνεται ότι εγγυήθηκε ολόκληρο το συμβόλαιο ενοικιαγοράς. Η θέση του είναι ότι στις 8.8.01 ζήτησε από το Διευθυντή της εναγόμενης 1 εταιρείας να του ενοικιάσει ένα εκ των χρηματοδοτηθέντων αυτοκινήτων, το 2744CT, για να πραγματοποιήσει ο ίδιος μια μεταφορά κρεάτων στα Σκόπια, νοουμένου ότι θα έπαιρνε τη συγκατάθεση των εναγόντων. Συνεννοήθηκε προφορικά με το Διευθυντή των εναγόντων, Λεωνίδα Αντωνίου, ότι για να μπορέσει να βγάλει το αυτοκίνητο εκτός Κύπρου θα έπρεπε να υπογράψει εγγύηση για την επιστροφή του αυτοκινήτου στην Κύπρο. Ως αποτέλεσμα υπέγραψε εν λευκώ το σχετικό έντυπο-εγγύηση, Τεκμήριο 8, με χειρόγραφη σημείωση του Λεωνίδα Αντωνίου ότι το εγγυητήριο αφορά το πιο πάνω όχημα και ότι αφού θα το επέστρεφε στην Κύπρο και το έδειχνε στους ενάγοντες, το εγγυητήριο θα του επιστρεφόταν ακυρωμένο. Σε μια εβδομάδα επέστρεψε το αυτοκίνητο και πήγε στο Διευθυντή των εναγόντων στη Λεμεσό για να το παρουσιάσει και να πάρει πίσω το έγγραφο. Ο Διευθυντής του είπε πως όλα είναι εντάξει και το έγγραφο ακυρώθηκε και σκίστηκε και δεν υπάρχει πλέον. Οι ενάγοντες με δόλιο τρόπο όχι μόνο δεν το έσκισαν, αλλά αφού έσβησαν τη χειρόγραφη σημείωση του Διευθυντή, συμπλήρωσαν το έγγραφο παρουσιάζοντάς τον ως εγγυητή για ολόκληρο το ποσό της ενοικιαγοράς. Θα πρέπει ακόμα να προστεθεί ότι στα πλαίσια της αίτησης για παραμερισμό της απόφασης τόσο η πλευρά των εναγόντων όσο και του εναγόμενου καταχώρησαν ένορκες δηλώσεις, το περιεχόμενο των οποίων αντιπαραβλήθηκε με τη μαρτυρία τους στο Δικαστήριο. Όπου χρειαστεί πιο κάτω θα γίνει ιδιαίτερη αναφορά σε αυτές. Τα πιο πάνω συνθέτουν σε συντομία το επίδικο θέμα, επί του οποίου η κάθε πλευρά κάλεσε μάρτυρες προς απόδειξη των εκατέρωθεν ισχυρισμών της. Αναφορά στις αγορεύσεις θα γίνει πιο κάτω και όπου τούτο κρίνεται αναγκαίο. Δεν προτίθεμαι να αναφερθώ σε έκταση στη δοθείσα μαρτυρία. Θα επικεντρωθώ σε όσα διημείφθησαν την επίδικη και καθοριστική ημερομηνία που είναι η 10.8.
18. Συνάγεται ότι την ημέρα εκείνη ο εναγόμενος πήγε στα γραφεία των εναγόντων στη Λεμεσό με αίτημα να του δοθεί η συγκατάθεση των εναγόντων για να βγει εκτός Κύπρου το πιο πάνω όχημα. Μίλησε με το Λεωνίδα Αντωνίου, ΜΕ2, Υπεύθυνο Εργασιών Χρηματοδοτήσεων Λεμεσού. Παρεμβάλω πως το έγγραφο χρηματοδότησης Τεκμήριο 1 υπεγράφη την 29.12.99 στη Λευκωσία. Επρόκειτο, ως κατέδειξε η μαρτυρία για συμφωνία που αφορούσε τα γραφεία της Λευκωσίας, πλην όμως αποτάθηκαν στα γραφεία της Λεμεσού χάριν ευκολίας του εναγόμενου. Σύμφωνα με τον Αντωνίου, όταν ο εναγόμενος του είπε ότι ήθελε την άδεια της τράπεζας για να του επιτρέψει την έξοδο του αυτοκινήτου στο εξωτερικό, του εξήγησε ότι χρειαζόταν η έγκριση του Πάμπου Κωνσταντίνου, Γενικού Διευθυντή Εργασιών Κύπρου, ΜΕ
19. Ο Αντωνίου έδωσε τον αριθμό του κινητού τηλεφώνου του Κωνσταντίνου, γιατί βρισκόταν με άδεια στον Πρωταρά, και ο εναγόμενος του τηλεφώνησε. Του εξήγησε τι ήθελε και ήταν επί τούτου η θέση του Κωνσταντίνου, ΜΕ1, πως επειδή δύο ακόμα από τα χρηματοδοτημένα αυτοκίνητα βρίσκονταν ήδη στο εξωτερικό, δεν ήταν πρόθυμος να δώσει τέτοια συγκατάθεση χωρίς πρόσθετες εγγυήσεις. Έτσι ζήτησε από τον εναγόμενο να υπογράψει προσωπικά ο ίδιος ως εγγυητής των υποχρεώσεων της εναγόμενης εταιρείας που πήγαζε από το συμβόλαιο ενοικιαγοράς, που αφορούσε μεταξύ άλλων και το συγκεκριμένο αυτοκίνητο που ήθελε ο εναγόμενος την έξοδό του από την Κύπρο. Όταν ο εναγόμενος θα παρουσίαζε στον Αντωνίου όλα τα χρηματοδοτημένα αυτοκίνητα τότε θα απαλλασσόταν από την εγγύηση. Εδώ κρίνω σκόπιμο να παρεμβάλω τι κατέθεσε ο εναγόμενος. Κατ΄ αρχήν θα πρέπει να λεχθεί ότι διαφοροποιήθηκε από την υπεράσπισή του κατά τούτο. Ενώ στην υπεράσπιση αναφέρεται ότι ο ίδιος ζήτησε από την εναγόμενη εταιρεία να του ενοικιάσει το συγκεκριμένο αυτοκίνητο, κατά την κυρίως εξέτασή του κατέθεσε ότι κάποιος άλλος συνάδελφός του ήθελε να το ενοικιάσει. Όταν μάλιστα στην παρουσία του συμφωνήθηκε η ενοικίαση, ο ιδιοκτήτης είπε ότι είχε καθυστερημένες δόσεις στην τράπεζα και έπρεπε να δοθεί η άδεια της τράπεζας για να βγει το αυτοκίνητο στο εξωτερικό. Έτσι μεσολάβησε ο ίδιος γιατί το είχε ξανακάμει αφού είχε καλές σχέσεις με την τράπεζα και ότι είναι εντάξει να εγγυηθεί το συγκεκριμένο αυτοκίνητο ότι θα επιστρέψει στην Κύπρο. Τόνισε με έμφαση ότι δεν είχε ο ίδιος κάποιο όφελος στη μεταφορά, και απλώς έκαμνε διευκόλυνση. Ήταν ακόμα σαφής ότι την προσφορά για τα κρέατα στη Βοσνία την είχε κάποιος Παναγιώτου, και επειδή ήταν ο πωλητής των αυτοκινήτων, απλώς ήθελε να βοηθήσει. Θα πρέπει όμως εδώ να παρεμβάλω ότι στην ένορκή του δήλωση, ημερομηνίας 15.3.02, αναφέρει ότι ο ίδιος ζήτησε να το ενοικιάσει για να μεταφέρει ο ίδιος κρέατα στα Σκόπια, στη στρατιωτική δύναμη του ΝΑΤΟ. Ανάλογος, ως λέχθηκε, είναι και ο ισχυρισμός στην υπεράσπιση. Η αντίφαση βέβαια είναι προφανής, όπως προφανής κρίνω πως είναι και ο λόγος. Και τούτο γιατί αφενός ο ΜΕ1 κατέθεσε, χωρίς να αμφισβητηθεί, ότι ο εναγόμενος του έλεγε ότι ουσιαστικά η εναγόμενη εταιρεία είναι δική του και αφετέρου για να καταδείξει ότι χωρίς όφελος δεν θα μπορούσε να υπογράψει τέτοιας μορφής και έκτασης εγγύηση. Να προσθέσω ακόμα πως ο Κωνσταντίνου ανέφερε, και δεν έχει αμφισβητηθεί, ότι ο εναγόμενος ήταν το πρόσωπο που διαχειριζόταν τις δραστηριότητες της εναγόμενης εταιρείας και διευθέτησε ξανά έξοδο αυτοκινήτων της εταιρείας στο εξωτερικό. Σχετική προς αυτή την κατεύθυνση ήταν και η μαρτυρία του Αντωνίου, ότι δηλαδή διαχειριστής της εναγόμενης εταιρείας ήταν ο Μιχαήλ και αυτός διευθετούσε την έξοδο των αυτοκινήτων από την Κύπρο. Άλλωστε το είχε ξανακάμει. Ακριβώς σε αυτά τα πλαίσια ο Κωνσταντίνου κατέθεσε ότι ο Μιχαήλ γνώριζε που βρίσκονταν και τα άλλα δύο αυτοκίνητα της εταιρείας, γι΄ αυτό και του ζήτησε να υπογράψει προσωπικά ως εγγυητής. Όταν θα φρόντιζε την επιστροφή τους στην Κύπρο και τα παρουσίαζε στην τράπεζα τότε θα τον απάλλασσαν από την προσωπική εγγύηση. Δεν είναι εξάλλου τυχαίο ότι και πάλι ο Κωνσταντίνου κατέθεσε και δεν αμφισβητήθηκε ότι, παρόλο που ο εναγόμενος δεν είχε εξουσία επί των αυτοκινήτων, του έλεγε ότι ήταν στενός συνεργάτης με ένα εκ των διευθυντών και ότι υπήρχε μεταξύ τους συμφωνία να αγοράσει την εταιρεία και γνώριζε πού βρίσκονταν τα αυτοκίνητα. Δεν πρέπει ακόμα να διαφεύγει της προσοχής ότι η μεταφορά των εμπορευμάτων θα γινόταν από τον εναγόμενο διά ίδιον όφελος, έστω και αν προσπάθησε να διαφοροποιηθεί επί τούτου. Και ακριβώς γι΄ αυτό κρίνω πως δεν πρόκειται για μια τυχαία και επουσιώδη αντίφαση, αλλά για μια σαφώς επιλεγμένη πλην όμως εμφανή διαφοροποίηση στη θέση του που αφορά το όλο πλέγμα των σχέσεών του τόσο με την εναγόμενη εταιρεία όσο και με τους ενάγοντες. Και ακριβώς ο ΜΕ1, χωρίς αυτό το συγκεκριμένο υπόβαθρο, δεν θα είχε κανένα λόγο να επιτρέψει, με όλους τους κινδύνους, την έξοδο των χρηματοδοτημένων αυτοκινήτων εκτός Κύπρου. Ακολούθως, σύμφωνα με τον εναγόμενο, πήγε μαζί με τους άλλους στο κατάστημα των εναγόντων και είδε κάποιο Βάσο Μιχαηλίδη. Του είπε ο Μιχαηλίδης, ότι τον ενημέρωσαν από τη Λευκωσία και είναι εντάξει για να υπογράψει. Έτσι υπόγραψε ένα ασυμπλήρωτο έγγραφο. Ο ΜΕ2 του είπε ότι του εγγυάται πως μόλις επιστρέψει το αυτοκίνητο θα σχίσει το έγγραφο. Όταν επέστρεψε το αυτοκίνητο, το πήρε προσωπικά ο ίδιος στην τράπεζα και βγήκε έξω ο Μιχαηλίδης και το είδε. Αντεξεταζόμενος επί του συγκεκριμένου θέματος δέχθηκε ότι μίλησε με τον Κωνσταντίνου που βρισκόταν στον Πρωταρά. Η θέση του ήταν πως ο Κωνσταντίνου του είπε "εντάξει φόρτωσε το και να πάρεις το χαρτί τη Δευτέρα". Δεν θυμόταν όμως σε σχετική ερώτηση τι είπαν με τον Κωνσταντίνου, μόνο ότι είναι εντάξει, γιατί αυτό τον ενδιέφερε. Σημειώνω πάντως πως το "χαρτί", που είναι η συγκατάθεση των εναγόντων, δόθηκε αυθημερόν και όχι κάποια άλλη ημερομηνία. Σε υποβολή ότι ο Κωνσταντίνου του είπε ότι δεν δεχόταν να βγει το αυτοκίνητο εκτός Κύπρου λόγω των κινδύνων και πως υπήρχαν ακόμα δύο αυτοκίνητα εκτός Κύπρου, εκτός αν υπέγραφε προσωπικά ως εγγυητής του συμβολαίου, αρνήθηκε λέγοντας ότι δεν ήταν δυνατόν να δεχθεί τέτοια πρόταση και όλα αυτά είναι πονηρές σκέψεις του Κωνσταντίνου. Γι΄ αυτό ανέφερα προηγουμένως ότι η πιο πάνω αντίφαση του εναγόμενου δεν είναι τυχαία. Στην ερώτηση για ποιο λόγο, εν τοιαύτη περιπτώσει ο Κωνσταντίνου θα επέτρεπε να φύγει εκτός Κύπρου το αυτοκίνητο, η απάντησή του ήταν "ρωτάτε τον Κωνσταντίνου". Βεβαίως ότι ο εναγόμενος δεν θυμόταν τι συμφώνησε με τον Κωνσταντίνου δεν μπορεί, ούτε κατ΄ ελάχιστον, να γίνει αποδεκτό. Είναι προφανές και ξεκάθαρο ότι δεν ήθελε να απαντήσει και όχι ότι δεν θυμόταν. Θεωρώ πως για ένα τέτοιο κρίσιμο, αν όχι και το ουσιωδέστερο, και καθοριστικό ζήτημα που αφορά την όλη συναλλαγή, να μη θυμόταν τι συμφωνία έκαμε με τον Κωνσταντίνου που ήταν και ο μόνος, σε τελική ανάλυση, αρμόδιος να δώσει τη συγκατάθεσή του για την έξοδο του αυτοκινήτου. Σε άλλο μέρος της μαρτυρίας του, αρνούμενος ότι υπέγραψε ως εγγυητής του συμβολαίου ενοικιαγοράς, ανέφερε ότι δεν είχε το δικαίωμα να πάρει τα αυτοκίνητα άλλου και να τα πάρει στην τράπεζα. Με την ίδια όμως λογική και αφού δεν είχε τέτοιο δικαίωμα ή κάποιο συμφέρον, πώς θα παρουσίαζε, έστω, το 2744CT στην τράπεζα. Δεδομένου μάλιστα όπως κατέθεσε ήταν απλώς μια βοήθεια προς τους πελάτες του. Από την άλλη προσθέτω πως οι ΜΕ1 και 2 κατέθεσαν ότι εγγυήθηκε ξανά αυτοκίνητα της εναγόμενης 1 εταιρείας, το δέχθηκε και ο ίδιος, οπότε, πώς αναλάμβανε τέτοια ευθύνη παρουσίασης των αυτοκινήτων στους ενάγοντες, έναντι μιας εταιρείας που σε τελική ανάλυση δεν είχε καμιά δέσμευση ή άλλη υποχρέωση και απλώς τους πώλησε αυτοκίνητα. Θεωρώ πως είναι άκρως ασύνηθες, αν όχι και ιδιαίτερα περίεργο, να εγγυάται εκ των υστέρων τα αυτοκίνητα των πελατών του, όταν μάλιστα κατέθεσε πως δεν μπαίνει εγγυητής στα συμβόλαια ενοικιαγοράς, και να αναλαμβάνει μάλιστα να τα παρουσιάζει στη τράπεζα. Είναι όμως σημαντικά τα γεγονότα που έλαβαν χώρα μετά την τηλεφωνική τους συνδιάλεξη. Και τούτο γιατί ως διεφάνη από τη μαρτυρία, ήταν άμεσο αποτέλεσμα της τηλεφωνικής τους συμφωνίας. Ο Κωνσταντίνου κατέθεσε ότι αμέσως μετά τηλεφώνησε στον Αντωνίου και τον ενημέρωσε ότι ο Μιχαήλ θα υπέγραφε προσωπικά έγγραφο εγγύησης της ενοικιαγοράς και τότε θα δινόταν η συγκατάθεση για την έξοδο του αυτοκινήτου. Είναι ακόμα σημαντικό να λεχθεί πως ο Κωνσταντίνου κατέθεσε ότι ο Αντωνίου μετά την υπογραφή του εγγράφου του τηλεφώνησε και του είπε ότι ο Μιχαήλ είπε ότι η μεταξύ τους συμφωνία ήταν πως το έγγραφο εγγύησης θα επιστρεφόταν όταν θα του παρουσίαζε το συγκεκριμένο αυτοκίνητο, το 2744CT, καθώς και όλα τα υπόλοιπα αυτοκίνητα της ενοικιαγοράς, γεγονός που το επιβεβαίωσε. Ο Αντωνίου επί του θέματος αυτού κατέθεσε ότι μετά την πιο πάνω τηλεφωνική συνομιλία, ο Κωνσταντίνου του τηλεφώνησε και του είπε ότι μίλησε με το Μιχαήλ και συμφώνησαν ότι θα επιτρεπόταν η έξοδος του αυτοκινήτου, νοουμένου ότι ο Μιχαήλ θα υπέγραφε εγγυητής των υποχρεώσεων της ενοικιαγοράς, γεγονός που επιβεβαίωσε και ο Μιχαήλ. Όταν μάλιστα ο Μιχαήλ υπέγραψε το έγγραφο εγγύησης, Τεκμήριο 8, του είπε ότι συνεννοήθηκε με τον Κωνσταντίνου πως όταν θα παρουσίαζε τα αυτοκίνητα της ενοικιαγοράς θα του επέστρεφαν το έγγραφο εγγύησης. Μίλησε με τον Κωνσταντίνου, ο ΜΕ2, ακριβώς για το συγκεκριμένο αυτό ζήτημα και του επιβεβαίωσε τα συμφωνηθέντα. Και εδώ ακριβώς εστιάζεται και το κρίσιμο θέμα. Κατέθεσε ο Αντωνίου ότι πήρε μια χειρόγραφη σημείωση σε ξεχωριστή κόλλα και ουσιαστικά έγραψε όσα του είπε ο Μιχαήλ και του επιβεβαιώθηκαν από τον Κωνσταντίνου. Και προσθέτω το εξής σημαντικό. Ήταν ο εναγόμενος που του ζήτησε, έτσι κατέθεσε ο ΜΕ2, να γράψει σε ένα πρόχειρο χαρτί τη συμφωνία του με τον Κωνσταντίνου. Είναι σημαντικό εδώ να ξεκαθαρίσει το εξής. Σύμφωνα με όλους τους εμπλεκόμενους επρόκειτο για δύο συμφωνίες. Η μία ήταν πως για να επιτραπεί η έξοδος του αυτοκινήτου, ο Μιχαήλ θα υπέγραφε ως εγγυητής του συμβολαίου ενοικιαγοράς. Αυτό ενδιέφερε τους ενάγοντες και αποτελούσε προυπόθεση για την δική τους εξασφάλιση. Η άλλη ενδιέφερε τον Μιχαήλ. Αφορουσε την απαλλαγή του από την εγγύηση. Όταν υπέγραψε την εγγύηση ανέφερε στον Αντωνίου ότι συμφώνησε με τον Κωνσταντίνου πως θα απαλλασσόταν από την εγγύηση όταν θα παρουσίαζε τα αυτοκίνητα της χρηματοδότησης. Γιαυτό και ζήτησε από τον Αντωνίου να γράψει σε μια χειρόγραφη σημείωση το θέμα της απαλλαγής του. Άλλως η εγγύηση θα παρέμενε ανοικτή και άνευ όρων, δέσμευση που σαφώς ενδιέφερε τον εναγόμενο. Ακολούθως, ο ΜΕ2, τα έβαλε μαζί και τα φωτοτύπησε και τα έστειλε με φαξ στο γραφείο του Κωνσταντίνου στη Λευκωσία. Πρόκειται ως λέχθηκε για το Τεκμήριο
20. Έδωσε ένα αντίγραφο στο Μιχαήλ μαζί με τη συγκατάθεση για την έξοδο του αυτοκινήτου, Τεκμήριο
21. Ήταν ξεκάθαρη η θέση του ότι επρόκειτο για μια πρόχειρη σημείωση και την έγραψε για να θυμάται την προφορική τους συμφωνία. Ήταν ακόμα σαφής ότι η χειρόγραφη σημείωση γράφτηκε μπροστά στον εναγόμενο που επειγόταν να πάρει την επιστολή για το αυτοκίνητο. Αρνήθη ότι έγραψε τη σημείωση για να θυμάται ότι αφορούσε μόνο το αυτοκίνητο 2744CT και αρνήθη ότι αργότερα είπε του εναγόμενου ότι έσκισε το έγγραφο της εγγύησης, αλλά αντίθετα του είπε ότι η συμφωνία ήταν να παρουσιάσει όλα τα αυτοκίνητα της ενοικιαγοράς. Επί του συγκεκριμένου υπεδείχθη στον Αντωνίου η ένορκη δήλωση που υπέγραψε στα πλαίσια της αίτησης για ακύρωση της απόφασης εναντίον του εναγόμενου. Ότι στην παράγραφο 7 ορκίσθη ότι είναι ο εναγόμενος που παραποίησε το έγγραφο εγγύησης, παρουσιάζοντας τη χειρόγραφη σημείωση που του δόθηκε σε ξεχωριστό χαρτάκι ως σημείωση πάνω στο έγγραφο. Και τούτο γιατί στην παράγραφο 4 της ίδιας ένορκης δήλωσης ανέφερε ότι το χαρτάκι το έδωσε στο Μιχαήλ, μαζί με αντίγραφο της εγγύησης που υπέγραψε. Προτού αξιολογηθεί η μαρτυρία του Αντωνίου επί του συγκεκριμένου αυτού θέματος, κρίνω πως είναι σημαντικό να λεχθεί τι κατέθεσε ο εναγόμενος επ΄ αυτού. Να ξεκαθαρίσω όμως από τώρα πως σύμφωνα με τον Αντωνίου, το Τεκμήριο 8 που αργότερα συμπληρώθηκε και είναι το Τεκμήριο 9 και το χαρτί που έγραψε τα συμφωνηθέντα μεταξύ Κωνσταντίνου και εναγόμενου είναι δύο ξεχωριστά έγγραφα. Απλώς επί του Τεκμηρίου 8 τοποθέτησε το χαρτί, και τα φωτοτύπησε μαζί ως ένα έγγραφο και μετά το απέστειλε με φαξ στη Λευκωσία. Τούτο ως αληθές γεγονός επιβεβαιώνεται από το τεκμήριο
22. Ο εναγόμενος κατά την κυρίως εξέταση κατέθεσε ότι υπέγραψε εν λευκώ μόνο το έγγραφο εγγύησης, και ότι ο Αντωνίου του εγγυήθηκε πως όταν επιστρέψει το συγκεκριμένο αυτοκίνητο θα έσχιζε την εγγύηση. Δεν αναγνώρισε τη χειρόγραφη σημείωση του Αντωνίου ενώ αντίγραφο του εγγράφου πήρε μετά την έγερση της αγωγής, όταν διαμαρτυρήθηκε στον Αντωνίου. Αντεξετάστηκε ειδικά επί της χειρόγραφης αυτής σημείωσης. Ρωτήθηκε αν γράφτηκε μπροστά του και απάντησε αρνητικά, θεωρώντας το Τεκμήριο 8 παραποιημένο. Είναι, ως κατέθεσε, γραμμένη η σημείωση σε άλλη κόλλα και είναι παραποιημένα και φωτοτυπήθηκε. Ήταν σίγουρος επιμένοντας ότι δεν γράφτηκε μπροστά του. Του υπεδείχθη η παράγραφος 8 της ένορκής του δήλωσης ημερ. 15.3.2002, στην οποία ορκίσθη ότι ". . . μου δόθηκε ένα εγγυητήριο το οποίο ήταν ασυμπλήρωτο, το υπέγραψα αφού προηγουμένως ο κ. Λεωνίδας Αντωνίου έγραψε με το δικό του γραφικό χαρακτήρα ότι τούτο αφορά το φορτηγό τρέιλερ 2744CT και δεσμεύτηκε προσωπικά πως με την επιστροφή του θα μου επέστρεφε πίσω το ρηθέν έγγραφο". Η αμηχανία πλέον του μάρτυρα ήταν έντονη, διάχυτη και προφανής. Απάντησε συγχισμένα πως το χειρόγραφο του το έδωσε ο Αντωνίου και ότι μάλιστα "είπετε ότι εγώ το έγραψα". Σε νέα ερώτηση ότι γράφτηκαν δηλαδή στην παρουσία του απάντησε ότι δεν θυμάται, ούτε επίσης θυμόταν αν φεύγοντας του έδωσαν αντίγραφο του Τεκμηρίου
23. Νομίζω πως με όσα μόλις ανέφερα δεν χρειάζονται να λεχθούν πολλά. Η αντιφατικότητα του μάρτυρα και οι υπεκφυγές του είναι προφανείς, και η εκλεκτική κατά το δοκούν μνήμη του αξιοσημείωτη. Δύο ουσιαστικά ζητήματα εγείρονται, και επί των δύο ο εναγόμενος δεν θυμόταν. Το ένα τι συμφώνησε τηλεφωνικά με τον Κωνσταντίνου, άλλωστε αυτός μίλησε μαζί του, αφού στο Λεωνίδα Αντωνίου απλώς ανέφεραν και επιβεβαίωσαν τα συμφωνηθέντα που τα κατέγραψε στη χειρόγραφη σημείωση. Και το άλλο αφορά τη χειρόγραφη σημείωση που σύμφωνα με τον Αντωνίου την κατέγραψε καθ΄ υπόδειξιν του, αν γράφτηκε μπροστά του, παίρνοντας μάλιστα ως συνάγεται και το πρωτότυπο. Ακόμα και να δεχθώ ότι ο εναγόμενος δεν θυμόταν, που το απορρίπτω βεβαίως καθ΄ ολοκληρίαν ως παντελώς παράλογο, και πάλι η μαρτυρία των ΜΕ1 και 2 παρέμεινε αναντίλεκτη. Εν πάση περιπτώσει και σε κάθε περίπτωση όσα κατέθεσαν επιβεβαιώνονται εκ των γεγονότων και των σχετικών εγγράφων. Θεωρώ εντελώς αδιανόητο και παράλογο ο εναγόμενος να μη θυμάται τίποτε από όσα συμφώνησε με τον Κωνσταντίνου και όσα έγιναν στην παρουσία του με τον Αντωνίου. Η διαπίστωση του Δικαστηρίου, στη βάση των όσων έχουν αναφερθεί και στα ευρύτερα πλαίσια αξιολόγησης της μαρτυρίας, είναι ότι ο εναγόμενος απέφυγε επιμελώς να αναφέρει τα συμφωνηθέντα και όσα λέχθηκαν με τον Αντωνίου και κατέφυγε στην εύκολη και βολική λύση ότι δεν θυμόταν. Παρεμβάλλω εδώ ως προς την αξιολόγηση της μαρτυρίας πως όπως λέχθηκε στην υπόθεση Sayed v. Πλοίου M/V Mary John κ.α.