Σπύρος Θεοδούλου ν. Κωνσταντίνος Ρουμελιώτης, Αρ. Αγωγής: 8121/04, 19.2.2008 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2008:A29 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Γ. Κυριακίδου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 8121/04 Μεταξύ: Σπύρος Θεοδούλου Ενάγοντα -και- Κωνσταντίνος Ρουμελιώτης Εναγομένου -------------------------- HMEΡΟΜΗΝΙΑ: 19.2.2008 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τον Ενάγοντα: κα Πολυβίου Για τον Εναγόμενο: Καμία εμφάνιση ---------------------------- Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την παρούσα αγωγή ο Ενάγοντας διεκδικεί ειδικές αποζημιώσεις εναντίον του Εναγομένου για ζημιές που υπέστη λόγω τροχαίου δυστυχήματος το οποίο επεσυνέβηκε στις 24.9.2002 στην Λεωφόρο Μακαρίου στη Λεμεσό ενώ ήταν οδηγός του οχήματος με αρ. εγγραφής ΗΝΕ222 που συγκρούσθηκε με το όχημα DAX534 που οδηγούσε ο Εναγόμενος. Το ειδικώς οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα καταχωρήθηκε στις 31.8.2004 και με υποκατάστατο επίδοση επιδόθηκε η αγωγή στην Μινέρβα Ασφαλιστική Εταιρεία Λτδ λόγω του ότι το όχημα του Εναγομένου ήταν ασφαλισμένο σε αυτή και καταχωρήθηκε σημείωμα εμφάνισης υπό διαμαρτυρία στις 26.5.2005. Με αίτηση ημερομηνίας 16.6.2005 ο Ενάγοντας ζήτησε απόφαση ως η Απαίτηση λόγω μη καταχώρησης της υπεράσπισης. Στις 12.9.2005 όταν ορίσθηκε για πρώτη εμφάνιση ο συνήγορος Εναγομένου ζήτησε χρόνο για να καταχωρηθεί υπεράσπιση και ορίσθηκε 18.10.2005 και στις 11.11.2005 ζήτησε την άδεια να αποχωρήσει από συνήγορος της ασφαλιστικής γιατί δεν ενδιαφέρετο για την αγωγή και η άδεια εδόθη και η αίτηση ορίσθηκε για απόδειξη αφού η συνήγορος της Ενάγουσας ανέφερε ότι επιδιώκει απόφαση η οποία θα εκτελεσθεί με βάση το άρθρο 23
(2)του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων (Ασφάλιση έναντι Τρίτου) Νόμος 96
(1)/2000 κατά την ακροαματική διαδικασία. Κατά την ακροαματική διαδικασία κατέθεσαν ο Ενάγοντας Σπύρος Θεοδούλου (ΜΕ1) και ο Αστυφύλακας 2268 Στέλιος Στυλιανού (ΜΕ2). Σύμφωνα με τα αδιαμφισβήτητα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης τα οποία γίνονται αποδεκτά ο Ενάγοντας ήταν ιδιοκτήτης και οδηγός του οχήματος με αρ. εγγραφής ΗΝΕ222 κατά μήκος της Λεωφόρου Μακαρίου στη Λακατάμια με κατεύθυνση προς Λευκωσία και ο Εναγόμενος οδηγούσε το όχημα του με αρ. εγγραφής DAX534 στον ίδιο δρόμο με την ίδια κατεύθυνση ακολουθώντας το όχημα του Ενάγοντα. Σε κάποιο σημείο της εν λόγω λεωφόρου ο Εναγόμενος κτύπησε στο προπορευόμενο όχημα του Ενάγοντα το οποίο κινείτο νόμιμα και κανονικά στην πορεία του. ΕΥΘΥΝΗ Ως προς τη νομική πτυχή της εξέτασης και εξακρίβωσης αμέλειας, συντρέχουσας αμέλειας και του καθορισμού ευθύνης μεταξύ των διαδίκων ο Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Πικής (όπως ήταν τότε) αναφέρει τα ακόλουθα στην υπόθεση Μαυρίδης ν. Dharaghji
(1990)1 AAΔ 1013. «Το ουσιαστικό δίκαιο προβλέπεται από τα άρθρα 51, 57 και 64 του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου Κεφ. 148: Η ορθή προσέγγιση του Δικαστηρίου όπως αποφασίστηκε στην υπόθεση Fitzgerald v. Lord
(1988)2 All ER 961 είναι: Το Δικαστήριο αποφασίζει πρώτα που έχει αποδειχθεί αμέλεια σε βάρος των Εναγομένων. Εάν η απόφαση είναι καταφατική τότε εξετάζει με βάση το άρθρο 57 αν ο Ενάγων έχει συντρέχουσα αμέλεια. Αποφασίζει το ποσοστό της ευθύνης μεταξύ των Εναγομένων, από τη μια και Ενάγοντα από την άλλη και μειώνει το ποσό των αποζημιώσεων ανάλογα με το ποσοστό της συντρέχουσας αμέλειας του Ενάγοντα.» Στον καταμερισμό της ευθύνης μεταξύ δύο οδηγών οι καθοριστικοί παράγοντες είναι η υπαιτιότητα και η αιτιώδης συνάφεια μεταξύ της αμέλειας των οδηγών της σύγκρουσης και της ζημιάς που προηγήθηκε και αποτελεί το αντικείμενο της δίκης (Βλ. Χαράλαμπος ν. Στυλιανού
(1991)1 (Α) ΑΑΔ 284). Όπως έχει επισημανθεί στην υπόθεση Φοινικαρίδης ν. Γεωργίου κ.α.
(1991)1 ΑΑΔ η έννοια της αμέλειας ως πραγματικού γεγονότος συνίσταται στην παράλειψη επίδειξης εύλογης προσοχής κάτω από τις συγκεκριμένες περιστάσεις της κάθε υπόθεσης. Η συμπεριφορά ενός οδηγού εξετάζεται και κρίνεται με βάση το επίπεδο του μέσου συνετού ανθρώπου δηλαδή με βάση την αντίληψη ενός συνηθισμένου οδηγού και όχι του ενεχόμενου οδηγού. (Βλ. Μαρκαντώνης ν. Δημάκη
(1989)1 C.L.R. 387) και ο προσδιορισμός του καθήκοντος ποικίλει ανάλογα με τα αντικειμενικά δεδομένα που επικρατούν στη σκηνή. Το καθήκον για λήψη προφυλακτικών μέτρων διαφαίνεται κατά τη λογική πρόβλεψη. (Βλ. Βίκης ν. Νεοφύτου
(1990)1 Α.Α.Δ. 345). Στην παρούσα υπόθεση σύμφωνα με την μαρτυρία του Ενάγοντα (ΜΕ1) και λαμβάνοντας υπόψη την πραγματική μαρτυρία όπως αυτή απεικονίζεται στο σχεδιάγραμμα της σκηνής τους δυστυχήματος, Τεκμήριο Α, το οποίο ετοίμασε και κατέθεσε ο ΜΕ2 Αστυφύλακας 2268 Στέλιος Στυλιανού, ο Εναγόμενος παρέλειψε να έχει απόσταση ασφαλείας προς το προπορευόμενο αυτοκίνητο με αποτέλεσμα να κτυπήσει το προπορευόμενο του όχημα το οποίο κινήτο νόμιμα και κανονικά στο δρόμο. Υπό το φως των πιο πάνω κρίνω ότι η ευθύνη του Εναγόμενου είναι δεδομένη για το επίδικο δυστύχημα. Δεν δόθηκε οποιαδήποτε εξήγηση για αυτή την οδική συμπεριφορά του και ως εκ τούτου καταλήγω ότι ο Εναγόμενος ευθύνεται εξ ολοκλήρου για το δυστύχημα. ΕΙΔΙΚΕΣ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙΣ: Στην παράγραφο 5 του ειδικώς οπισθογραφημένου κλητηρίου εντάλματος παρατίθενται λεπτομέρειες ειδικών ζημιών ύψους ΛΚ1.036. Η μαρτυρία που δόθηκε για ειδικές αποζημιώσεις δόθηκε από τον Ενάγοντα και παρουσιάσθηκε ως Τεκμήριο Β εκτίμηση του Γεώργιου Τζιηρκαλλή. Η μαρτυρία του Ενάγοντα παρέμεινε αναντίλεκτη, κρίνεται αξιόπιστη και συνεπώς επιδικάζω στον Ενάγοντα ως ειδικές αποζημιώσεις το ποσό των ΛΚ1.036 ως η έκθεση απαίτησης. Καταληκτικά των πιο πάνω εκδίδεται απόφαση υπέρ του Ενάγοντα και εναντίον του Εναγομένου, με βάση το άρθρο 23
(2)του Περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων (Ασφάλιση έναντι Τρίτου) Νόμος 96
(1)/2000, για ποσό ΛΚ1.036 ως (ειδικές αποζημιώσεις) πλέον τόκο προς 8% από 31.8.2004 πλέον έξοδα όπως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή. (Υπ.) ........ Γ. Κυριακίδου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΕΠ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο