← Κύπρος

ΟΚΕΑΝ (GJ) DRILLING LTD ν. ΛΑΪΚΗ ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ (ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΕΙΣ) ΛΤΔ, Αρ. Αγωγής: 7348/06., 31 Μαρτίου, 2008

ΟΚΕΑΝ (GJ) DRILLING LTD ν. ΛΑΪΚΗ ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ (ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΕΙΣ) ΛΤΔ, Αρ. Αγωγής: 7348/06., 31 Μαρτίου, 2008 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2008:A74 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: N. Γ. Σάντη, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 7348/

  1. Μεταξύ: ΟΚΕΑΝ (G.J.) DRILLING LTD Ενάγοντες. και ΛΑΪΚΗ ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ (ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΕΙΣ) ΛΤΔ Εναγόμενοι. --------------------- Ημερομηνία: 31 Μαρτίου,
  2. Εμφανίσεις: Για τους Ενάγοντες: Ο κ. Μ. Μενελάου. Για τους Εναγόμενους : Οι κ.κ Δ. Χατζηνέστορος και Ε. Μιχαήλ. ------------------------ Α Π Ο Φ Α Σ Η Οι ενάγοντες απαιτούν από τους εναγόμενους αποζημιώσεις συνολικού ύψους Λ.Κ.100.500 (€171.714.44), καθώς και παραδειγματικές αποζημιώσεις για κατ' ισχυρισμόν παράνομη ιδιοποίηση και επέμβαση σε διατρητική τους μηχανή (drilling machine). Τα πιο κάτω προκύπτουν ως παραδεκτά γεγονότα μεταξύ των διαδίκων:
  3. Σε όλους τους ουσιώδεις χρόνους οι ενάγοντες ήταν εταιρεία νομότυπα εγγεγραμμένη στον Έφορο Εταιρειών, ενώ οι εναγόμενοι χρηματοδοτικός οργανισμός που ασχολούνταν ανά το παγκύπριο με χρηματοδοτήσεις και ενοικιαγορές.
  4. Στις 2.6.00, οι εναγόμενοι προέβησαν στη χρηματοδότηση με ενοικιαγορά (αριθμός συμβολαίου 4585291) («η χρηματοδότηση»), ενός φορτηγού αυτοκινήτου μάρκας Leyland, με αριθμό εγγραφής JD676 («το αυτοκίνητο»), μαζί με μια διατρητική μηχανή Ruston Bucyrus, με στοιχεία ER50/16XL7 και RB15916 («η διατρητική μηχανή»). Ενοικιαγοραστής ήταν κάποιος Σταύρος Σολωμονίδης από τη Λεμεσό και πωλητής κάποιος Ανδρέας Χαραλάμπους και πάλι από τη Λεμεσό (βλ. Τεκμήριο 5).
  5. Η δηλωθείσα αξία του αυτοκινήτου μαζί με τη διατρητική μηχανή ήταν Λ.Κ.5.
  6. Αφού ο αγοραστής πλήρωσε Λ.Κ.1.500, ως προκαταβολή, η χρηματοδότηση από τους εναγόμενους προς τον αγοραστή έγινε για Λ.Κ.3.500 (βλ. Τεκμήριο 4).
  7. Κατά τον Αύγουστο του 2001, επειδή ο ενοικιαγοραστής δεν πλήρωνε συμφώνως του συμβολαίου ενοικιαγοράς, καταχωρίσθηκε εκ μέρους των εναγομένων η αγωγή 5444/01 στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού εναντίον του πρωτοφειλέτη και των εγγυητών. Στην πιο πάνω αγωγή εκδόθηκε απόφαση εναντίον των εναγομένων στις 3.10.01 (βλ. Τεκμήριο 6).
  8. Το αυτοκίνητο και η διατρητική μηχανή βρέθηκαν εγκαταλελειμμένα σε ανοιχτό χώρο στη Λεμεσό και αφού κατασχέθηκαν, ρυμουλκήθηκαν και μεταφέρθηκαν στο χώρο φύλαξης κατασχεθέντων αντικειμένων της εταιρείας Auction Yard Ltd, έναντι αμοιβής, όπου παρέμειναν υπό την κατοχή της μέχρι τη μέρα του πλειστηριασμού.
  9. Στις 7.10.03, έλαβε χώρα από την Auction Yard Ltd, πλειστηριασμός στον οποίο συμπεριλαμβανόταν προς πώληση το αυτοκίνητο και η διατρητική μηχανή που πλειοδοτήθηκαν στο ποσό των Λ.Κ.560, με τελευταίο πλειοδότη κάποιο Ανδρέα Κυριάκο (βλ. Τεκμήριο 7).
  10. Στις 17.5.04 ο δικηγόρος των εναγόντων απέστειλε επιστολή προς τους εναγόμενους (βλ. Τεκμήριο 8), οι οποίοι και απάντησαν με επιστολή τους ημερομηνίας 11.6.2004 (βλ. Τεκμήριο 9).
  11. Στις 8.2.99, ο Οργανισμός Χρηματοδοτήσεως Τραπέζης Κύπρου Λτδ, ως ο ιδιοκτήτης της διατρητικής μηχανής δυνάμει συμβολαίου ενοικιαγοράς ημερομηνίας 8.4.97 (βλ. Τεκμήριο 3), με τους εδώ ενάγοντες ως ενοικιαστές, καταχώρησε την αγωγή 1480/99, στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας εναντίον, μεταξύ άλλων, των εναγόντων και του Ιάκωβου Κωστάππη (ΜΕ1) (βλ. Τεκμήριο 1), στην οποία εκδόθηκε ερήμην απόφαση εναντίων όλων των εναγομένων στις 23.9.99 (βλ. Τεκμήριο 2).
  12. Η διατρητική μηχανή είχε αγοραστεί σε δημόσιο πλειστηριασμό στις 14.3.91, από κάποιο Ανδρέα Βιολάρη ο οποίος, την ίδια μέρα, την πούλησε στους ενάγοντες (βλ. Τεκμήριο 11). Είναι εκδοχή των εναγόντων ότι καθ' όλους τους ουσιώδεις χρόνους ήσαν οι εγγεγραμμένοι ιδιοκτήτες ή οι δικαιούμενοι σε εγγραφή τού αυτοκινήτου με αριθμό εγγραφής ND599, μάρκας Bedford το οποίο ήταν εξοπλισμένο με τη διατρητική μηχανή (βλ. Τεκμήριο 10), που είχαν τεθεί σε ενοικιαγορά με τον Οργανισμό Χρηματοδοτήσεως Τραπέζης Κύπρου Λτδ στις 8.4.97 (βλ. Τεκμήριο 3). Περί το Μάρτιο 1999, οι ενάγοντες διά του Διευθυντή τους Ιάκωβου Κωστάππη (ΜΕ1), προέβηκαν σε διαδικασία πώλησης της διατρητικής μηχανής σε κάποιο Χρίστο Ηλία από τη Λεμεσό και προς τούτο του την έδωσαν για δοκιμασία και έλεγχο για κάποιες μέρες. Το μηχάνημα δεν επιστράφηκε από τον υποψήφιο αγοραστή με αποτέλεσμα οι ενάγοντες αλλά και οι αστυνομικές αρχές να τον αναζητούν. Μετά από πληροφορίες των εναγόντων για πώληση σε πλειστηριασμό κάποιας διατρητικής μηχανής, αυτοί την εντόπισαν και επιθεώρησαν διαπιστώνοντας ότι ήταν η δική τους. Τότε ανακάλυψαν τα περί (κατ' ισχυρισμόν) παράνομης ενοικιαγοράς της από τους εναγόμενους στις 2.6.
  13. Ως αποτέλεσμα αυτής της εξέλιξης και των αγωγών που ακολούθησαν, υπέστηκαν ζημιές και απώλειες τις οποίες απαιτούν από τους εναγόμενους. Για στοιχειοθέτηση της υπόθεσης και της εκδοχής που προώθησαν, οι ενάγοντες προσέφεραν την προφορική μαρτυρία των Ιάκωβου Κωστάππη (ΜΕ1) και Μάρκου Παρασκευά (ΜΕ2). Η εκδοχή των εναγομένων είναι ότι στις 2.6.00, προέβησαν στη χρηματοδότηση του οχήματος και λόγω του ότι οι διατρητικές μηχανές δεν έχουν αριθμό εγγραφής, όπως άλλα μηχανοκίνητα οχήματα, ήταν αδύνατο να ελέγξουν τον ιδιοκτήτη της. Στις 10.3.03, ο Ιάκωβος Κωστάππης (ΜΕ1), ισχυρίστηκε στο Διευθυντή της Auction Yard Ltd, ότι η διατρητική μηχανή ήταν ιδιοκτησία των εναγόντων. Μετά την εξέλιξη αυτή και με τη συναίνεση του Ανδρέα Κυριάκου, ο πλειστηριασμός σε σχέση με τη διατρητική μηχανή ακυρώθηκε με σκοπό τη διερεύνηση των ισχυρισμών του Ιάκωβου Κωστάππη (ΜΕ1). Οι εναγόμενοι προσπάθησαν να επιλύσουν τη φερόμενη ως προκύπτουσα διαφορά πλην όμως οι ενάγοντες δε συνεργάστηκαν προς αυτή την κατεύθυνση. Η εκδοχή των εναγομένων διαμορφώθηκε και προωθήθηκε από την προφορική μαρτυρία των υπαλλήλων των εναγομένων Δημήτρη Χριστοφίδη (ΜΥ1) και Γιώργου Ανδρέου (ΜΥ2), καθώς και του υπαλλήλου τής Auction Yard Ltd, Αντώνη Αντωνιάδη (ΜΥ3). Η πλήρης έκταση της μαρτυρίας βρίσκεται καταγραμμένη στα πρακτικά και δεδομένης της παράθεσης και ανάλυσης των εκατέρωθεν εκδοχών αλλά και των ευρημάτων που ακολουθούν, δε χρειάζεται να παρατεθεί λεπτομερώς. Κάτι τέτοιο δε θα εξυπηρετούσε κανένα πρακτικό σκοπό. Είναι αυτονόητο ότι κάθε αποδεκτή αναφορά των μαρτύρων (όπως και το περιεχόμενο των κατατεθέντων τεκμηρίων), αξιολογήθηκαν πλήρως και στον επιτρεπτό βαθμό, ανεξαρτήτως της απουσίας ρητής παράθεσης στην απόφαση (βλ. Liberty Mediterranean Cruises Mouss Ltd v. Haris Zacharia Engineering Co. Ltd και Άλλων

(2007)1 (Β) Α.Α.Δ. 916). Κατά τις αγορεύσεις, οι ευπαίδευτοι συνήγοροι, εφοδιάζοντας το Δικαστήριο με γραπτό περίγραμμα των εισηγήσεων τους, επικεντρώθηκαν στην αξιοπιστία της μαρτυρίας και τις νομικές παραμέτρους της διαφοράς, καλώντας το Δικαστήριο να απορρίψει, για συγκεκριμένους λόγους, την αντίδικη θεώρηση και να αποδεχθεί πλήρως τις αντιστοίχως προβαλλόμενες θέσεις. Οι Ιάκωβος Κωστάππης (ΜΕ1) και Μάρκος Παρασκευά (ΜΕ2), δε μου δημιούργησαν θετική εντύπωση. Ήταν φανερό από τον τρόπο που έδιναν τη μαρτυρία τους αλλά και από το περιεχόμενο της, ότι σκοπός τους δεν ήταν η παράθεση όλης της αλήθειας αλλά η εξυπηρέτηση, με κάθε τρόπο ασύμβατο με αυτή, των συμφερόντων των εναγόντων, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά στο ζήτημα των ζητούμενων αποζημιώσεων και του τρόπου υπολογισμού τους. Για παράδειγμα, υπήρξαν αντιφάσεις και γενικόλογες τοποθετήσεις του Ιάκωβου Κωστάππη (ΜΕ1), αναφορικά με τη μηνιαία απώλεια σε αξία εργασίας της διατρητικής μηχανής. Στην Έκθεση Απαίτησης οι ενάγοντες ισχυρίζονται ότι η απόδοση αυτή ήταν γύρω στις Λ.Κ.100 ημερησίως, δηλαδή γύρω στις Λ.Κ.3.000 το μήνα, ενώ στη μαρτυρία του ο Ιάκωβος Κωστάππης (ΜΕ1), όχι χωρίς παλινδρομήσεις, κατάληξε ότι το ποσό αυτό πρέπει να ήταν γύρω στις Λ.Κ.1.500, το μήνα. Παρόμοια διαπίστωση γίνεται και με αναφορά στην αξία της διατρητικής μηχανής η οποία στην Έκθεση Απαίτησης προσδιορίζεται σε Λ.Κ.25.000 ενώ στη μαρτυρία του Ιάκωβου Κωστάππη (ΜΕ1), στις Λ.Κ.18.000, χωρίς δυνατότητα όμως εκ μέρους του να αναφερθεί στο σκεπτικό πίσω από τη διαπίστωση αυτή και χωρίς να μπορεί να εξηγήσει το ποσό της ενοικιαγοράς των Λ.Κ.5.000, για το αυτοκίνητο μαζί με τη διατρητική μηχανή, ως το Τεκμήριο 5. Παρομοίως, η μαρτυρία του Μάρκου Παρασκευά (ΜΕ2), επί του ζητήματος της αξίας της διατρητικής μηχανής ήταν επίσης ανακόλουθη και συγκεχυμένη. Είπε ότι κατά το 2000, για λόγους που δε μπορούσε να εξηγήσει με σαφήνεια, η αξία της ήταν Λ.Κ.25.000, ενώ σήμερα γύρω στις Λ.Κ.4.000-Λ.Κ.5.000. Με εξαίρεση κάποιες πτυχές της μαρτυρίας του που διατυπώθηκαν με ευθύτητα και ειλικρίνεια (και στις οποίες γίνεται ρητή αναφορά πιο κάτω στην απόφαση), απορρίπτω τη μαρτυρία του Ιάκωβου Κωστάππη (ΜΕ1), ως αναξιόπιστη. Με προϋπόθεση την πλήρη και επαρκή αιτιολογία, η ευχέρεια του Δικαστηρίου να δέχεται μέρος της μαρτυρίας ενός μάρτυρα ως αξιόπιστο και να απορρίπτει άλλο μέρος της ως αναξιόπιστο, είναι καλώς εμπεδωμένη στο δίκαιο μας, χωρίς να σημαίνει ότι η δυνατότητα αυτή είναι απόλυτη και ανεξέλεγκτη (βλ. πιο πρόσφατα, Αντωνίου v. Xρίστου
(2006)1(Β) Α.Α.Δ. 888). Η μαρτυρία του Μάρκου Παρασκευά (ΜΕ2), απορρίπτεται στην ολότητά της ως αναξιόπιστη. Οι μάρτυρες των εναγομένων μού δημιούργησαν καλή εντύπωση. Ήσαν σαφείς και συγκεκριμένοι στις τοποθετήσεις τους και δεν κλονίστηκαν κατά την αντεξέταση. Κάποιες μικροαντιφάσεις που παρατηρήθηκαν σε επουσιώδη ζητήματα, καθόλου δεν επηρέασαν τη συνολικώς θετική εικόνα που εξέπεμψαν. Τουναντίον, ενίσχυσαν την εντύπωση ότι η μαρτυρία τους ήταν ανεπιτήδευτη και γνήσια. Οι ενάγοντες, μέσω του Ιάκωβου Κωστάππη (ΜΕ1), ήσαν δεσμευμένοι με τους όρους της συμφωνίας ενοικιαγοράς - Τεκμήριο 3, που είχαν συνάψει με τον Οργανισμό Χρηματοδοτήσεως Τραπέζης Κύπρου Λτδ, για τη διατρητική μηχανή, να μη μεταβιβάσουν τα δικαιώματα τους επί του αντικειμένου ενοικιαγοράς σε τρίτο πρόσωπο πριν από την εξόφληση του λογαριασμού τους. Τούτο σημειώνεται σε περίοπτη θέση επί της συμφωνίας ενοικιαγοράς, αμέσως κάτω από το χώρο υπογραφής των μαρτύρων της υπογραφής των εγγυητών. Σύμφωνα με τις πρόνοιες του όρου 4(γ) του Τεκμηρίου 3, οι ενάγοντες είχαν υποχρέωση να μην (ή επιχειρούν να) ενοικιάζουν, δανείζουν, πουλούν, εκχωρούν, μεταβιβάζουν, διαθέτουν, διαπραγματεύονται ή αποχωρίζονται την κατοχή ή έλεγχο της διατρητικής μηχανής. Σύμφωνα με τον όρο 4(στ), οι ενάγοντες δε μπορούσαν να παριστάνουν τους ιδιοκτήτες της διατρητικής μηχανής εκτός και εάν η αγορά της συμπληρώθηκε από αυτούς με βάση τους όρους της συμφωνίας και δόθηκε σε αυτούς τελική απαλλαγή από τον Οργανισμό Χρηματοδοτήσεως Τραπέζης Κύπρου Λτδ, κάτι που δεν έγινε. Η απόφαση στην αγωγή 1480/99 - Τεκμήριο 2, εναντίον των εναγομένων και του Ιάκωβου Κωστάππη (ΜΕ1) (μεταξύ άλλων), εκδόθηκε, παραδεχτώς (χωρίς οι εναγόμενοι να παρουσιαστούν να υπερασπιστούν την εναντίον τους αγωγή), λόγω παράληψης των εναγομένων να καταβάλουν τα συμφωνηθέντα ενοίκια από 8.10.97 μέχρι 8.1.99, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί υπόλοιπο ύψους Λ.Κ.2,939.35, πλέον τόκοι. Πριν την καταχώρηση της αγωγής, οι ενάγοντες (Οργανισμός Χρηματοδοτήσεως Τραπέζης Κύπρου Λτδ), ειδοποίησαν επανειλημμένως τους εναγόμενους όπως πληρώσουν τα καθυστερημένα ποσά, χωρίς αποτέλεσμα, γεγονός που οδήγησε στο γραπτό τερματισμό της συμφωνίας στις 27.10.
  1. Ο Ιάκωβος Κωστάππης (ΜΕ1), παραδέχθηκε κατά την αντεξέταση ότι παρέλαβε την επιστολή τερματισμού ημερομηνίας 27.10.98, πριν την απαρχή των προσπαθειών των εναγόντων να πουλήσουν τη διατρητική μηχανή σε τρίτους, κατά παράβαση ασφαλώς των όρων της συμφωνίας - Τεκμήριο
  2. Συμφωνώ με τους ευπαίδευτους δικηγόρους των εναγομένων ότι το περιεχόμενο της επιστολής του δικηγόρου των εναγόντων ημερομηνίας 17.5.04 - Τεκμήριο 8 (του οποίου το περιεχόμενο αποτελεί παραδεχτό γεγονός, με αποτέλεσμα να μην έχει οποιαδήποτε σημασία το γεγονός ότι αποστάληκε άνευ βλάβης των δικαιωμάτων των εναγόντων), είναι αποκαλυπτικό του τι πράγματι έλαβε χώραν αναφορικώς με την προσπάθεια των εναγόντων να διαθέσουν τη διατρητική μηχανή σε τρίτο. Αναφέρεται στην τρίτη παράγραφο της πρώτης σελίδας της επιστολής - Τεκμήριο 8, ότι: «Το εν λόγω μηχάνημα εσυνεφωνήθει μεταξύ των πελατών μου και του κ. Χρίστου Ηλία εκ Λεμεσού όπως αγορασθεί υπό του δεύτερου, ο οποίος εξεδήλωσε πρόθεση όπως δοκιμάσει και/ή ελέγξει το μηχάνημα προ της αγοράς αυτού σε διάνοιξη διατρήσεως. Το εν λόγω μηχάνημα μετά από εύλογο χρονικό διάστημα παρέμεινε απλήρωτο και παρανόμως στην κατοχή του προαναφερθέντος, ο οποίος προέβει και σε δυστύχημα δι' αυτού στην Λάνια της Επαρχίας Λεμεσού όπου αναζητείτο τόσο υπό της Αστυνομίας όσο και υπό των πελατών μου.» Εκτός από αυτά, υπάρχει και η ένορκη αναφορά του Ιάκωβου Κωστάππη (ΜΕ1), ότι συμφώνησε με το Χρίστο Ηλία να του την πουλήσει έναντι ποσού Λ.Κ.60.000, το οποίο θα πληρωνόταν σε μετρητά και ακίνητη περιουσία. Από τα πιο πάνω προκύπτει και έτσι βρίσκω, ότι οι ενάγοντες, ενώ η διατρητική μηχανή αποτελούσε αντικείμενο ενοικιαγοράς με τον Οργανισμό Χρηματοδοτήσεως Τραπέζης Κύπρου Λτδ και παρά τους ρητούς περί του αντιθέτου όρους της σχετικής συμφωνίας - Τεκμήριο 3, αλλά και τον γραπτό τερματισμό της συμφωνίας εκ πλευράς Οργανισμού Χρηματοδοτήσεως Τραπέζης Κύπρου Λτδ στις 27.10.98, που κοινοποιήθηκε στους ενάγοντες και με βάση τον οποίο καλούνταν να επιστρέψουν τη διατρητική μηχανή στον Οργανισμό Χρηματοδοτήσεως Τραπέζης Κύπρου Λτδ (βλ. Τεκμήριο 1) όπως και παρά την ύπαρξη απόφασης και διατάγματος για επιστροφή της στον Οργανισμό Χρηματοδοτήσεως Τραπέζης Κύπρου Λτδ (βλ. Τεκμήριο 1), παράνομα, αυθαίρετα και αυτόβουλα παρέδωσαν την κατοχή της διατρητικής μηχανής σε τρίτο. Από τη μέρα του τερματισμού της συμφωνίας και ένεκα των λόγων που οδήγησαν στην απόφαση αυτή, το άμεσο δικαίωμα κατοχής της διατρητικής μηχανής επανήλθε στον Οργανισμό Χρηματοδοτήσεως Τραπέζης Κύπρου Λτδ, που ήταν και ο θεματοφύλακας και ιδιοκτήτης της, ανεξαρτήτως του γεγονότος ότι η μηχανή ουδέποτε επιστράφηκε από τους ενάγοντες λόγω της διάθεσης - πώλησης της προς τον Χρίστο Ηλία. Όταν ακυρώθηκε ο πλειστηριασμός λόγω του παραπόνου που είχαν υποβάλει οι ενάγοντες αναφορικώς με τα κατ' ισχυρισμόν ιδιοκτησιακά τους δικαιώματα επί της διατρητικής μηχανής, οι εναγόμενοι, μέσω των νομικών τους συμβούλων, κάλεσαν γραπτώς τους ενάγοντες να παρουσιάσουν αποδεικτικά στοιχεία των ισχυρισμών τους περί ύπαρξης δικαιωμάτων επί του επίδικου αντικειμένου εντός προκαθορισμένου χρόνου, στην οποία οι ενάγοντες δεν ανταποκρίθηκαν με αποτέλεσμα τόσον το αυτοκίνητο όσον και η διατρητική μηχανή να πεταχτούν λόγω του ότι βρίσκονταν σε μη χρησιμοποιήσιμη κατάσταση (βλ. Τεκμήριο 9). Η δικαιολογία που δόθηκε από τον Ιάκωβο Κωστάππη (ΜΕ1), ότι δήθεν δε χρειαζόταν να ανταποκριθεί στο κάλεσμα αυτό διότι, έτσι και αλλιώς, η διατρητική μηχανή ήταν σε μη χρησιμοποιήσιμη κατάσταση, πέραν του ότι δεν ήταν καθόλου πειστική (αφού, ουσιαστικά, παραγνώριζε τις ουσιώδεις προσπάθειες που γίνονταν εκ πλευράς εναγομένων για διαλεύκανση του τι προβλήθηκε από τους ενάγοντες ως διαφιλονικούμενο), ήταν και αντιφατική με άλλη τοποθέτηση του μάρτυρα ότι δεν είχε λάβει γνώση του περιεχομένου της επιστολής αυτής, καθώς και με άλλη συναφή τοποθέτηση ότι είχε λάβει γνώση της επιστολής, πλην όμως πολύ αργά για να μπορέσει να συμμορφωθεί με οποιεσδήποτε υποδείξεις ή οδηγίες περιέχονταν σε αυτήν. Καθιστώ επίσης ως μέρος των ευρημάτων μου όλα όσα αναφέρθηκαν πιο πάνω ως σύνοψη της εκδοχής των εναγομένων. Οι ενάγοντες κατά το χρόνο της κατ' ισχυρισμό ιδιοποίησης, δηλαδή στις 2.6.00, δεν είχαν είτε πραγματική είτε εξυπακουόμενη κατοχή της διατρητικής μηχανής αλλά ούτε και δικαίωμα άμεσης κατοχής της (βλ. Clerk and Lindsell On Torts, 17η έκδ, παρ.13-51[1] και 13-58[2]). Αναφορικώς με την αξίωση στη βάση της παράνομης επέμβασης επί της διατρητικής μηχανής εκ πλευράς εναγομένων, οι ενάγοντες έπρεπε πρώτα να αποδείξουν ότι διατηρούσαν την κατοχή της κατά το χρόνο της φερόμενης επέμβασης, κάτι το οποίο δεν πέτυχαν (βλ. Αρτέμης & Ερωτοκρίτου, Αστικά Αδικήματα, 2003, Τομ. 1, σελ. 136-137). Ως εκ τούτου, δεν τίθεται καν θέμα συζήτησης περί απόδειξης από τους εναγόμενους (αποδειχθείσας, έστω, της επέμβασης), ότι η πράξη τους δεν ήταν παράνομη. Το δικαίωμα κατοχής που είχαν οι ενάγοντες, τερματίστηκε λόγω της δικαστικής απόφασης - Τεκμήριο
  3. Υπό τις περιστάσεις, οι εναγόμενοι ενήργησαν, σε όλους τους ουσιώδεις χρόνους, νομίμως και επιμελώς. Η αγωγή δε μπορεί να πετύχει. Δεδομένης της κατάληξης, δε θεωρείται εδώ σκόπιμη ή ευχερής η ενασχόληση με το θέμα των αποζημιώσεων που θα μπορούσαν κατ' ισχυρισμό να αποδοθούν στους ενάγοντες σε περίπτωση που θα πετύχαιναν στην αξίωση τους, αφού ο προσδιορισμός του είδους και ύψους των αποζημιώσεων εξαρτάται από πάρα πολλές παραμέτρους, όχι άσχετες με τη συμπεριφορά των μερών και τα ευρήματα που έχουν διατυπωθεί στην προκειμένη περίπτωση εδώ αναφορικώς με το ζήτημα της κρίσης επί του αγώγιμου δικαιώματος εναντίον των εναγομένων. Η αγωγή απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των εναγομένων και εναντίων των εναγόντων, όπως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.)........... Ν. Γ. Σάντης, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Μ.Ρ. [1] «Plaintiff must have possession or immediate right to possession. The general rule is that a person has title to sue for conversion if and only if he had, at the time of the conversion, either actual possession or the immediate right to possession. It is not necessary to prove a title of absolute ownership and indeed to owner may not sue unless he either possesses or has the immediate right to posses. So a purchaser of goods in whom the title is vested cannot sue for conversion until he pays or tenders the price and thus becomes entitled less than ownership, such as a pledge or the owner of an undivided half-share, should not sue in conversion.» [2] «Title by Mere Possession. It has been already seen that in actions of conversion, the issues as to the property in the goods is not directly raised. Inasmuch however as the right to possession must ultimately be derived from the owner, the question of title is very material. If the defendant can show that the plaintiff has no right whatever to possession of the property in question, he must necessarily succeed.» cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.