Universal Bank Ltd ν. Plyntex Ltd κ.α., Αρ. Αγωγής: 3079/03, 23 Απριλίου, 2008

(2)φορές ετησίως». Ως δικονομική βάση επικαλούνται τη Δ.25, θ. 6 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και τις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα επί των οποίων εδράζεται το αίτημα τίθενται στην ένορκη δήλωση δικηγόρου η οποία συνεργάζεται με τους δικηγόρους των εναγόντων. Είναι η ουσιαστική της θέση ότι κατά τη δήλωση της εκ συμφώνου απόφασης στο Δικαστήριο εκ παραδρομής παραλείφθηκε, από τους συνηγόρους των εναγόντων, να γίνει αναφορά στην κεφαλαιοποίηση των τόκων, με αποτέλεσμα να μην καταγραφεί και στην απόφαση. Η παράλειψη αυτή αποτελεί, σύμφωνα με την ενόρκως δηλούσα, αποκλειστικά και μόνο τυχαίο λάθος ή αθώα παράλειψη από τους συνηγόρους των εναγόντων. Ήταν δε κατά τις διαπραγματεύσεις μεταξύ των μερών κοινή πρόθεση και/ή βούληση και των δύο πλευρών να συμπεριληφθεί και/ή να δηλωθεί στην εκ συμφώνου απόφαση η πιο πάνω κεφαλαιοποίηση των τόκων. Καταλήγει η ενόρκως δηλούσα τονίζοντας ότι είναι ορθό και δίκαιο να τροποποιηθεί η εκδοθείσα απόφαση ούτως ώστε να αποδίδει την πραγματική πρόθεση των διαδίκων ή και των δικηγόρων τους κατά την έκδοση της δικαστικής απόφασης στις 21.9.2007. Οι Καθ΄ ων οι αίτηση δεν ενίστανται στο πιο πάνω αίτημα. Αντιθέτως, με δήλωση του συνηγόρου τους στο Δικαστήριο κατά την εξέταση της Αίτησης, συμφώνησαν στην αιτούμενη τροποποίηση και δεν διεκδίκησαν έξοδα. Το Δικαστήριο, παραπέμποντας την ευπαίδευτη συνήγορο των Αιτητών στις αποφάσεις Ε. G. Falekkos Ltd v. Reana Manufacturers Ltd

(1999)1 ΑΑΔ 443 και Στέλλα Λάμπρου v. Λάμπρου Λάμπρου

(2002)1 ΑΑΔ 1092, ζήτησε να την ακούσει ως προς το κατά πόσο του παρέχεται η εξουσία να ικανοποιήσει την αιτούμενη θεραπεία. Ήταν η θέση της κας Παπαδοπούλου ότι η παράλειψη αναφοράς εκ μέρους των δικηγόρων των εναγόντων κατά τη διευθέτηση της υπόθεσης σε κεφαλαιοποίηση των τόκων εμπίπτει στα όρια που καλύπτει η Δ.25, θ.6 και συνεπώς παρέχεται ανάλογα η εξουσία στο Δικαστήριο να προβεί στην αιτούμενη τροποποίηση. Προς στήριξη της εισήγησής της παρέπεμψε το Δικαστήριο στην Αγγλική απόφαση Graigmyle v. Inchcape, Law Reports 1942, Ch. D. 394. Την ανέλυσε, τονίζοντας ότι τα γεγονότα της προσομοιάζουν με αυτά της υπό κρίση υπόθεσης. Στην υπόθεση Pearlman (Veneers) S.A. v. Bartels

(1954)3 All E.R. 659, η οποία υιοθετήθηκε στην απόφαση Λάμπρου (ανωτέρω), εξετάστηκε το ερώτημα κατά πόσο μια τροποποίηση μπορεί να επιτραπεί μετά την έκδοση απόφασης. Αφορούσε αίτηση για τροποποίηση του Κλητηρίου Εντάλματος, των πρακτικών της διαδικασίας και του περιεχομένου της απόφασης, με αντικατάσταση του ονόματος του εναγομένου από Bernard Bartels σε Josef Bartels. Το Αγγλικό εφετείο αποδέχθηκε την αίτηση. Ο Δικαστής Denning έθεσε ως εξής το ζήτημα. «When the substantive judgment is not being altered, but only the title of the action, it is to my mind quite plain that this court has ample jurisdiction to correct any misnomer or misdescription at any time whether before or after judgment». Η πιο πάνω προσέγγιση υιοθετήθηκε είκοσι περίπου χρόνια αργότερα στην υπόθεση Mercer Alloys Corporation and another v. Rolls Royce Ltd.

(1972)1 All E.R. 211, που αφορούσε επίσης τροποποίηση του ονόματος ενός εκ των διαδίκων μετά την έκδοση εκ συμφώνου απόφασης. Ο Δικαστής Davies τόνισε ότι το Δικαστήριο έχει, πέραν της θεσμικής κάλυψης, σύμφυτη εξουσία να επιτρέψει εκείνες τις τροποποιήσεις που είναι αναγκαίες για την ορθή απονομή της δικαιοσύνης. Στην υπόθεση Fallekos (ανωτέρω) γίνεται εκτενής ανασκόπηση της Αγγλικής και Κυπριακής νομολογίας γύρω από τα λάθη ή παραλείψεις που καλύπτονται από τη Δ.25, θ.6, αλλά και τις γενικότερες εξουσίες του Δικαστηρίου βάσει της Δ.25, θ.5 ή και της συμφυούς εξουσίας του. Αφορούσε και η υπόθεση αυτή αίτημα για διόρθωση λανθασμένου ονόματος διαδίκου μετά την έκδοση της απόφασης. Εξετάζοντας το Ανώτατο Δικαστήριο τα πλαίσια εφαρμογής της Δ.25, θ.6, ουσιαστικά πανομοιότυπης με την αντίστοιχη Αγγλική O.28, r.11, επισήμανε ότι τα λάθη ή παραλείψεις που καλύπτονται από τη διάταξη αυτή έχουν αναφορά, όχι στην ουσία, αλλά στη διατύπωση της απόφασης και οι προβλεπόμενες διορθώσεις επιδιώκουν να την εναρμονίσουν με την πραγματική πρόθεσή της. Υιοθέτησε δε την προσέγγιση προηγούμενης απόφασης του εφετείου στην υπόθεση Sofocli v. Leonidou

(1988)1 C.L.R. 583, όπου ο Δικαστής Πικής, με αναφορά στην υπόθεση R v. Gripps

(1983)3 All E.R. 72 (CA), παρατήρησε τα ακόλουθα στη σελ. 587: «.the caselaw is consistent in stressing that the powers of the Court under r.6 of Ord. 25 are confined to the correction of clerical mistakes and errors arising from accidental slips or omissions. The inherent power of the Court to correct errors or omissions is again limited to errors owing to failure to give expression in the order or judgment to the manifest intention of the Court.» Περαιτέρω, το εφετείο στην απόφαση Fallekos υιοθέτησε το ακόλουθο απόσπασμα από την υπόθεση Σιβιτανίδης v. Χαραλάμπους

(1993)1 ΑΑΔ 179, 184: «Η εξουσία για διόρθωση απόφασης από το ίδιο το δικαστήριο που την εξέδωσε, περιορίζεται σε γραμματικά λάθη και παραλείψεις και έχει ως αντικείμενο την προσαρμογή ατελούς κειμένου στην έκδηλη κατά τα άλλα πρόθεση του Δικαστηρίου.» Eίναι γεγονός ότι η υπόθεση Graigmyle (ανωτέρω) καλύπτεται με γεγονότα ουσιαστικά ταυτόσημα με αυτά της παρούσας. Ο συνήγορος του Αιτητή δεν είχε ζητήσει τη συμπερίληψη στην απόφαση προηγηθέντων εξόδων του, με αποτέλεσμα και να μην καταγραφούν στην απόφαση. Ήταν η θέση του συνήγορου στην αίτηση για τροποποίηση της απόφασης πως το λάθος στην απόφαση του Δικαστηρίου οφειλόταν στην εκ παραδρομής παράλειψη του συνηγόρου να ζητήσει τα έξοδα και ως εκ τούτου το Δικαστήριο είχε εξουσία, δυνάμει της O.28, r.11, να το διορθώσει. Καθώς εάν η απόφαση εξέφραζε ορθά την πρόθεση του Δικαστηρίου, τότε δεν θα τροποποιείτο κατ΄ εφαρμογή της πιο πάνω διαταγής, εφόσον όμως δεν έγινε αναφορά στα έξοδα, το Δικαστήριο δεν έστρεψε την προσοχή του σε αυτά, με αποτέλεσμα να μην εκδώσει - όπως θα έπραττε αν γνώριζε σχετικά - ανάλογη διαταγή. Δεν υπήρξε ένσταση από την άλλη πλευρά. Ο Δικαστής Morton κατά την εξέταση του εγερθέντος ζητήματος στηρίχθηκε στις αποφάσεις Fritz v. Hobson 14 Ch. D. 542 και Chessum & Sons v. Gordon

(1901)1 Q.B.

1. Στην υπόθεση Fritz ο δικηγόρος του Αιτητή παρέλειψε να ζητήσει τα έξοδα συγκεκριμένης αναβολής και, κατ΄ ακολουθία, δεν έγινε σχετική πρόβλεψη στη διαταγή του Δικαστηρίου. Ο αιτητής αποτάθηκε στο Δικαστήριο ζητώντας τροποποίηση και/ή διόρθωση της απόφασης, ούτως ώστε να δοθούν τα έξοδα. Στηρίχθηκε, μεταξύ άλλων, στην O.ΧLI.A η οποία ήταν πανομοιότυπη με την μετέπειτα Ο.28, r.
2. Ο αντίδικος δικηγόρος κατά την πορεία εξέτασης του αιτήματος εισηγήθηκε ότι η πιο πάνω διαταγή δεν εφαρμόζεται, καθότι δεν πρόκειτο περί τυχαίας διολίσθησης ή παράλειψης. Πρόσθεσε ότι οι λέξεις αυτές έχουν τη σημασία διολίσθησης ή παράλειψης να συμπεριληφθεί στη διαταγή κάτι το οποίο όντως το Δικαστήριο διέταξε να γίνει. Δεν εφαρμόζονται δε στις περιπτώσεις τυχαίας παράλειψης εκ μέρους των δικηγόρων να το ζητήσουν και δεν δίδουν το δικαίωμα στο Δικαστήριο να παράσχει κάτι το οποίο θα ήταν υπόχρεο να είχε παράσχει. Ο Δικαστής Fry δεν συμμερίστηκε την προσέγγιση αυτή του δικηγόρου. Κατέληξε ότι δυνάμει της Ο.XLI.A είχε εξουσία να τροποποιήσει την εκδοθείσα απόφαση. Αιτιολογώντας, ανάφερε τα ακόλουθα: "In my view the error in the present case has arisen from the accidental omission of counsel to call my attention to the adjourned motion when I pronounced my judgment, an omission very natural at a time when counsel´s attention was directed to matters of greater importance. In substance, the motion was before me at the trial, for my attention was called to the affidavits made upon it. I recollect quite enough of what took place, and I am confirmed in my recollection by the notes which I made at the time, to know that all the affidavits upon the motion were in substance before me at the trial, and that the various witnesses who made those affidavits were examined in the course of the proceedings. On this ground, therefore, I think I have jurisdiction to make the order". Στην υπόθεση Chessum (ανωτέρω) και πάλι ο δικηγόρος ο οποίος εμπλεκόταν παρέλειψε να ζητήσει συγκεκριμένα έξοδα. Το αίτημα για τροποποίηση της εκδοθείσας απόφασης εδραζόταν στην Ο.28, r.
3. Το Δικαστήριο αποδέχθηκε το αίτημα, αναφέροντας στη σελ. 399: "There can be no doubt that according to the justice of the case the plaintiffs ought to be paid this sum or whatever may be allowed as a proper sum upon taxation. It is satisfactory to know that no technical rule stands in the way of the court making an order to that effect". Με καθοδήγηση τις πιο πάνω αποφάσεις ο Δικαστής Morton κατέληξε ως εξής στην υπόθεση Graigmyle: "Thus, I have had cited to me cases where the omissions arose by a slip on the part of counsel, on the part of a solicitor, and on the part of a party to the action. Having regard to those authorities, I am safisfied that I can make the order asked for under the provisions of O. XXVIII., r.
4. It is true that when the case was before me, I made the order which I intended to make in regard to the costs for which I was asked to make provision, but there was an accidental omission of the part of counsel, and I did not make the order which I would have made if that accidental omission had not occurred." Επανερχόμενος στην υπό εξέταση υπόθεση, λαμβάνω υπόψη τα ακόλουθα αδιαμφισβήτητα στοιχεία: Η αιτούμενη τροποποίηση αφορά ζήτημα το οποίο καλυπτόταν από τις δικογραφημένες στην Έκθεση Απαίτησης θέσεις των εναγόντων. Στηριζόταν δε σε δικαίωμα που τους παρέχει ο περί Ελευθεροποίησης του Επιτοκίου και Συναφών Θεμάτων Νόμος, Ν.160(Ι)/99, άρθρο 3

(1)(δ). Το όλο ζήτημα προέκυψε από έκδηλα τυχαία διολίσθηση και εκ παραδρομής παράλειψη της συνηγόρου των εναγόντων να ζητήσει την αποτύπωση στην απόφαση αυτού που τα ενδιαφερόμενα μέρη είχαν συμφωνήσει να δηλώσουν. Είναι για το λόγο αυτό και μόνο που το Δικαστήριο δεν εξέδωσε ανάλογη απόφαση, την οποία και θα εξέδιδε εάν η ανωτέρω διολίσθηση δεν λάμβανε χώρα. Με γνώμονα τα πιο πάνω δικαιολογείται η ικανοποίηση του αιτήματος των εναγόντων με την προσθήκη στην εκ συμφώνου εκδοθείσα απόφαση και αμέσως μετά τη φράση «πλέον τόκο 8% το χρόνο από σήμερα μέχρι εξοφλήσεως» των ακολούθων «με κεφαλαιοποίηση των τόκων ή και ανατοκισμό δύο

(2)φορές ετησίως». Συνακόλουθα το συντεταγμένο διάταγμα (drawn up order) να επανασυνταχθεί ανάλογα, όταν και εάν ζητηθεί από τους ενάγοντες. Υπό τις συνθήκες - και δεδομένου ότι δεν έχουν ζητηθεί έξοδα από καμία πλευρά - καμία διαταγή ως προς αυτά. [Υπ.] Α. Ρ. Λιάτσος, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Χ.Θ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο