Αναφορικά με την Μαρία Κλεάνθους, Αιτ. Πτωχ.: 154/08, 30 Απριλίου, 2008

(2)και συνεπώς δεν τυγχάνει εφαρμογής ο καν. 41, ο οποίος δίδει εξουσία στο Δικαστήριο να παρατείνει τον χρόνο τέλεσης της πράξης πτώχευσης. Κατά την εισήγηση του λοιπόν και σύμφωνα με το άρθρο 3

(1)(ζ) του Περί Πτωχεύσεως Νόμου η πράξη πτώχευσης έχει διαπραχθεί 7 ημέρες μετά την επίδοση της ειδοποίησης, δηλαδή στις 13-11-07 και άρα η αίτηση πτώχευσης που καταχωρίστηκε στις 28-2-08 είναι εκπρόθεσμη, αφού η 3μηνη περίοδος έληξε στις 13-2-

1. Από τη δική του πλευρά ο κ. Χριστοδούλου εισηγείται πως η 3μηνη προθεσμία άρχισε αμέσως μετά την απόσυρση της αίτησης ακύρωσης, δηλ. στις 8-2-
2. Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία πως σύμφωνα με τον κ.41 στην περίπτωση καταχώρισης ΄Ενορκης Δήλωσης για Ακύρωση Ειδοποίησης εντός 3 ημερών από την επίδοση, το Δικαστήριο έχει την εξουσία να παρατείνει την 7ήμερη προθεσμία που τίθεται στην οπισθογράφηση για διάπραξη της πράξης πτώχευσης. Η πρακτική που ακολουθείται (σύμφωνα και με απόφαση του Δικαστή Ναθαναήλ στην Ειδ. Πτωχ. 1349/05 ημερ. 17.10.05) είναι πως με την καταχώριση της ένορκης δήλωσης από τον πιστωτή και τον ορισμό της για ακρόαση σε ημερομηνία πέραν του 7ήμερου από την επίδοση της ειδοποίησης, τότε αυτόματα η προθεσμία των 7 ημερών στην οποία διενεργείται πράξη πτώχευσης αναστέλλεται μέχρις ότου το Δικαστήριο εκδικάσει την υπόθεση. Στην περίπτωση όμως που ο Οφειλέτης δεν επικαλείται οποιονδήποτε από τους λόγους που αναφέρονται στο άρθρο 3

(1)(ζ) και τον κ.40

(2)τότε θα πρέπει να αποταθεί με αίτηση διά κλήσεως για ακύρωση της ειδοποίησης, όπως εξηγείται στο σύγγραμμα Williams and Muir Hunter on Bankruptcy, 19η εκδ., σελ. 38. Όπως περαιτέρω αναφέρεται, εάν επιλεγεί αυτή η οδός τότε δεν ισχύει ο χρονικός περιορισμός των 3 ημερών για την καταχώριση της αίτησης, πράγμα που λογικά σημαίνει ότι ο οφειλέτης μπορεί να καταχωρίσει την αίτηση του οποτεδήποτε μετά, δηλαδή ακόμα και μετά τη λήξη της 7ήμερης προθεσμίας, όταν πλέον θα έχει διαπραχθεί η πράξη πτώχευσης (βλ. υπ. The Debtor v. Harman

(1957)2 All E.R. 216). Αυτό ακριβώς έγινε και στην παρούσα υπόθεση. Παρά ταύτα όμως ούτε ο σχετικός νόμος ούτε και οι κανονισμοί φαίνεται να προβλέπουν άλλη δυνατότητα παράτασης της προθεσμίας συμμόρφωσης με ειδοποίηση πτώχευσης, δηλαδή εκτός αυτής που προβλέπεται από τον κ.41. Ο κανονισμός αυτός είναι ταυτόσημος με τον παλαιό κ.141, και σημερινό κ.139 των Αγγλικών περί Πτωχεύσεως Κανονισμών. Υπ' αυτή την έννοια είναι καθοδηγητικά τα όσα αναφέρονται στο σύγγραμμα Williams and Muir Hunter on Bankruptcy, 19η εκδ. σελ. 50 με αναφορά στην υποθ. The Debtor v. Ampthill Rural District Council

(1953)2 All E.R. 561: «Act of bankruptcy must be within three months of petition .................................................................................................... In Re a Debtor (10 of 1953)91, the debtor had applied to set aside a notice under the old B.R. 141 (now 139), time for compliance with the notice having been extended under that Rule, and his application was dismissed. On appeal, the Divisional Court held the notice to be bad and set it aside; but on appeal by the creditor, the Court of Appeal92 "restored" the registrar´s order dismissing the application to set aside, by which time more than three months had elapsed since the date of that order. The creditor then obtained a receiving order on a petition founded on an act of bankruptcy alleged to have been committed on the day following the judgment of the Court of Appeal, but that order was rescinded, and the petition dismissed, on the ground that the "restoration" of the registrar´s order caused the act of bankruptcy to be committed on the day following that order, so that the petition was out of time. It appears from this case that there is no power to extend time for compliance with a notice except under the Rules:" Φαίνεται λοιπόν πως δεν υπάρχει σ΄ αυτή την περίπτωση δυνατότητα παράτασης και σαφέστερα δηλώνεται τούτο στα σχόλια υπό τον κ.139, στη σελ. 584, αναφορικά με την καταχώριση αίτησης για ακύρωση (και όχι ένορκης δήλωσης) ως εξής: «To set aside notices on other grounds (e.g. discharge of the debt by payment or compounding, defective form or service etc), the debtor cannot employ this procedure, but must apply by motion to the registrar. 16 Time for compliance cannot be extended pending the hearing;" Είναι προφανές ότι στην περίπτωση που τελικά επιτύχει η αίτηση για ακύρωση της ειδοποίησης δεν προκύπτει οποιοδήποτε πρόβλημα επειδή συμπαρασύρεται και η διαπραχθείσα πράξη πτώχευσης. Εάν όμως τελικά η αίτηση απορριφθεί είτε κατόπιν ακρόασης είτε κατόπιν απόσυρσης, τότε δημιουργείται ζήτημα όσον αφορά την 3μηνη προθεσμία. Η επιλογή που έχει ο πιστωτής είναι μάλλον να προωθεί την αίτηση του ανεξαρτήτως τυχόν αίτησης για ακύρωση. Λύση όμως δεν φαίνεται να υπάρχει στην περίπτωση που αίτηση επιτύχει πρωτοδίκως αλλά ακυρωθεί κατ' έφεσιν, οπότε σύμφωνα και με την υποθ. The Debtor v. Ampthill (ανωτέρω) ο χρόνος ανατρέχει στην αρχική πράξη πτώχευσης. Πιθανώς όμως αυτό είναι θέμα που χρήζει νομοθετικής ρύθμισης. Στην παρούσα περίπτωση πρέπει να σημειωθεί εν πάση περιπτώσει πως η 3μηνη προθεσμία έληγε κατ' ακρίβειαν στις 14-2-08, δηλαδή 6 ημέρες μετά την απόρριψη της αίτησης ακύρωσης, αλλά εν τούτοις οι Πιστωτές δεν καταχώρισαν εγκαίρως την αίτηση τους για έκδοση διατάγματος παραλαβής. Δεν υπάρχει συνεπώς πιθανότητα επιτυχίας της, αφού η μια εκ των προϋποθέσεων που απαιτούνται από το άρθρο 5

(1)(γ) του Κεφ. 5 δεν μπορεί να στοιχειοθετηθεί. H πράξη πτώχευσης έχει συμβεί σε χρόνο πέραν των 3 μηνών που προηγούνται της αίτησης. Για όλους τους πιο πάνω λόγους η προδικαστική ένσταση επιτυγχάνει και η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ της Οφειλέτιδας ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή. Το ποσόν των €187,95 να επιστραφεί στους δικηγόρους των Πιστωτών. (Υπ.)............. Χ. Β. Χαραλάμπους, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Α.Λ.Ο. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο