Αναφορικά με τη Μαργαρίτα Πετρίδου, Πτωχευτική Αίτηση 149/08, 14.5.08 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup
- on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2008:A107 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΠΤΩΧΕΥΣΕΩΝ Ενώπιον: Μ. Χριστοδούλου, Π.Ε.Δ. Πτωχευτική Αίτηση 149/08 Αναφορικά με τη Μαργαρίτα Πετρίδου, από Στρόβολο Αίτηση ημερ. 26.2.08 από Alfa Bank Ltd, από Λευκωσία Ημερομηνία: 14.5.08 Εμφανίσεις: Για αιτήτρια: κα Κόκκινου Για καθ΄ ης η αίτηση: κ. Κ. Ορφανίδης Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την υπό κρίση αίτηση επιδιώκεται η έκδοση διατάγματος παραλαβής της περιουσίας της καθ΄ ης η αίτηση (στο εξής η Χρεώστρια), δυνατότητα που παρέχεται στο Δικαστήριο από το άρθρο 4 του Περί Πτωχεύσεως Νόμου, Κεφ.5. Τα γεγονότα που συνθέτουν την υπόθεση, ουσιαστικά, δεν αμφισβητούνται. Όπως προκύπτει τόσο από την αίτηση της αιτήτριας Τράπεζας (στο εξής η Τράπεζα) όσο και από την ένσταση της Χρεώστριας, αλλά και από τις αντίστοιχες υποστηρικτικές ενόρκους δηλώσεις:- 1. Η Χρεώστρια κατά το μεγαλύτερο μέρος των τελευταίων έξι μηνών πριν την καταχώριση της αίτησης διέμενε στην οδό Αγγαίου αρ. 4, στο Στρόβολο. 2. Η Χρεώστρια οφείλει στην Τράπεζα €1.076.808,37, (£630.227,94), πλέον τόκους και έξοδα, δυνάμει τελικής απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας ημερ. 5.12.06 στην αγωγή 2633/06. Η εν λόγω απόφαση επισυνάπτεται ως τεκμ.Α στην ένορκη δήλωση του υπαλλήλου της Τράπεζας Σ. Άδωνη (ΜΑ.2), ο οποίος επιβεβαίωσε και προφορικά ότι μετά την έκδοση της δεν διενεργήθηκε οποιαδήποτε πληρωμή. Επιβεβαίωσε, επίσης, ότι η Τράπεζα δεν έχει οποιανδήποτε εξασφάλιση για το εξ αποφάσεως χρέος επί της περιουσίας της Χρεώστριας, αλλά δεν ήταν σε θέση να αναφέρει κατά πόσο έχει τέτοια εξασφάλιση επί της περιουσίας οιουδήποτε των λοιπών συνεναγομένων. 3. Στις 12.11.07 επιδόθηκε προσωπικά στη Χρεώστρια η Ειδοποίηση Πτώχευσης υπ΄ αρ. 2214/07 (στο εξής η Ειδοποίηση), με την οποία καλείτο να εξοφλήσει το εκ δικαστικής αποφάσεως χρέος της εντός επτά ημερών διαφορετικά, όπως της τονιζόταν, θα διέπραττε πράξη πτώχευσης και δυνατόν να ελαμβάνονταν εναντίον της σχετικά μέτρα. Η Χρεώστρια αντέδρασε με καταχώριση ένορκης δήλωσης προβάλλοντας διάφορους λόγους για παραμερισμό της Ειδοποίησης. Εκδικάστηκε στις 22.2.08 και το Δικαστήριο, αυθημερόν, έκδωσε απόφαση με την οποία, αφού επεσήμανε ότι η ένορκη δήλωση της Χρεώστριας ισοδυναμούσε με αίτηση για παραμερισμό της Ειδοποίησης, την απέρριψε ως αβάσιμη με έξοδα εναντίον της. Τα σχετικά με την Ειδοποίηση επιβεβαιώθηκαν και από την Πρωτοκολλητή στο αρμόδιο Τμήμα Πτωχεύσεων Γ. Μακρίδου (ΜΑ.1), η οποία παρουσίασε και το σχετικό φάκελο (τεκμ.1) και 4. Η Τράπεζα προχώρησε στην καταχώριση της υπό κρίση αίτησης στις 26.2.08, δηλαδή τέσσερις ημέρες μετά την έκδοση της πιο πάνω απόφασης. Είναι θέση της Τράπεζας ότι η παράλειψη της Χρεώστριας να συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις της Ειδοποίησης, κι αυτό μέσα στην περίοδο των τριών μηνών που προηγήθηκαν της καταχώρισης της αίτησης, συνιστά διάπραξη πράξης πτώχευσης, γι΄αυτό και το αίτημα της για έκδοση διατάγματος παραλαβής της περιουσίας της. Η Χρεώστρια - η οποία δεν εμφανίσθηκε στο δικαστήριο για προφορική μαρτυρία, ούτε κάλεσε οποιοδήποτε μάρτυρα - προβάλλει με την ένσταση της τρεις (βασικά) λόγους για απόρριψη της αίτησης, τους ακόλουθους:- 1. Η αίτηση δεν ικανοποιεί τις προϋποθέσεις που τάσσει ο νόμος και/ή η νομολογία. Η Ειδοποίηση, προβάλλει στην ένορκη δήλωσή της, τής επιδόθηκε 12.11.07 ενώ η αίτηση καταχωρήθηκε στις 26.2.08, δηλαδή αφού παρήλθε η προβλεπόμενη περίοδος των τριών μηνών. Στη θέση αυτή δόθηκε ιδιαίτερη βαρύτητα στο στάδιο των αγορεύσεων. Το Δικαστήριο που εκδίκασε την Ειδοποίηση, υποστήριξε ο ευπαίδευτος συνήγορός της, δεν επέκτεινε, όπως όφειλε, (Καν.41 των Πτωχευτικών Κανονισμών) το χρόνο διάπραξης της πράξης πτώχευσης και, επομένως, η πράξη πτώχευσης συντελέσθηκε μέσα στις 7 ημέρες της Ειδοποίησης, δηλαδή στις 19.11.07. Επομένως η αίτηση είναι εκπρόθεσμη (αρ.5(
- c)Κεφ.5). Η παράλειψη του Δικαστηρίου, αντέτεινε η ευπαίδευτη συνήγορος της Τράπεζας, να επεκτείνει τον αναφερθέντα χρόνο δεν καθιστά την αίτηση εκπρόθεσμη. Παρέπεμψε σχετικά στον Καν.41, σύμφωνα με τον οποίο δεν διαπράττεται πράξη πτώχευσης πριν την έκδοση απόφασης σ΄ ότι αφορά την Ειδοποίηση. 2. Το πρόσωπο που ορκίσθηκε για την Τράπεζα (δηλαδή ο ΜΑ.2) δεν ήταν σε θέση να το πράξει. Η άγνοια του μάρτυρα, υποστήριξε ο συνήγορός της, για ύπαρξη ή όχι εμπράγματων εξασφαλίσεων προς όφελος της Τράπεζας από τους υπόλοιπους συνεναγόμενους της αγωγής 2633/06, ως επίσης και αν υπαρχει ή όχι σε εξέλιξη διαδικασία εκποίησης τους, υποδηλεί ότι το εν λόγω πρόσωπο δεν ήταν σε θέση να προβεί στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση. Το πρόσωπο που ορκίσθηκε για την Τράπεζα, αντέτεινε η κα Κόκκινου, έχει προσωπική γνώση σ΄ ότι αφορά την αλήθεια των γεγονότων που παραθέτει στην ένορκη του δήλωση, όπως προνοείται από τον Καν.50
(2)και 3. Η αίτηση είναι καταχρηστική και/η εκδικητική. Η πτωχευτική διαδικασία, επεσήμανε ο κ. Ορφανίδης, επιφέρει σοβαρές συνέπειες τόσο στο υπό πτώχευση άτομο όσο και στην κοινωνία. Ενόψει τούτου, η Τράπεζα όφειλε να λάβει μέτρα εκτέλεσης προτού προχωρήσει με την υπό εξέταση αίτηση. Δεν το έπραξε και, επομένως, η αίτηση είναι καταχρηστική. Η πτωχευτική διαδικασία, αντέτεινε η άλλη πλευρά, δεν συνιστά μέτρο εκτέλεσης. Συνεπώς, αν η Τράπεζα προχώρησε ή όχι με τα αναφερθέντα μέτρα είναι θέμα άσχετο με την παρούσα διαδικασία. Αρχίζοντας από τον πρώτο λόγο ένστασης παρατηρώ τα ακόλουθα:- Σύμφωνα με το άρθρο 5(c) του Περί Πτωχεύσεως Νόμου η αίτηση για έκδοση διατάγματος παραλαβής θα πρέπει να καταχωρείται μέσα σε τρεις μήνες από τη διάπραξη της πράξης πτώχευσης. Στην προκειμένη περίπτωση με την έκδοση της Ειδοποίησης ενεργοποιήθηκαν οι πρόνοιες του άρθρου 3
(1)(g) του Περί Πτωχεύσεων Νόμου, σύμφωνα με τις οποίες πράξη πτώχευσης διαπράττεται όταν ο χρεώστης - η Χρεώστρια στην προκειμένη περίπτωση - παραλείψει να ανταποκριθεί θετικά μέσα σε επτά
(7)ημέρες από την επίδοση σ΄ αυτόν της Eιδοποίησης. Η Eιδοποίηση επιδόθηκε προσωπικά στη Χρεώστρια στις 12.11.07 η οποία δύο ημέρες μετά, στις 14..11.07, καταχώρισε ένορκη δήλωση με την οποία πρόσβαλλε την εγκυρότητα της. Η καταχώριση της εν λόγω ένορκης δήλωσης, όπως προνοείται από τον Καν.41, επενέργησε ως αίτηση για παραμερισμό της Eιδοποίησης με αποτέλεσμα καμιά πράξη πτώχευσης δεν θα μπορούσε ένα διαπραχθεί πριν την εκδίκασή της. Παραθέτω, σχετικά, αυτούσιο το σχετικό κανονισμό:- «
- The filing of such affidavit shall operate as an application to set aside the bankruptcy notice, and thereupon the Registrar shall fix a day for hearing such application, and not less than three days before the day so fixed shall give notice thereof both to the debtor and the creditor at the addresses given by them under rule
- If the application cannot be heard until after the expiration of the time specified in the bankruptcy notice as the day on which the act of bankruptcy will be complete, the Court shall extend the time, and no act of bankruptcy shall be deemed to have been committed under the notice until the application has been heard and determined. Κατ΄ ακολουθία των πιο πάνω, η παράλειψη του Δικαστηρίου να επεκτείνει το χρόνο διάπραξης της πράξης πτώχευσης μέχρι 22.2.08 - ημερομηνία που εκδίκασε και αποφάσισε την ένορκη δήλωση (αίτηση) της Χρεώστριας - είναι άνευ σημασίας, γιατί, όπως προνοείται από τον Καν.41, μέχρι τότε δεν μπορούσε να διαπραχθεί πράξη πτώχευσης. Έπεται ότι η σχετική εισήγηση του ευπαίδευτου συνηγόρου της Χρεώστριας ότι η πράξη πτώχευσης διαπράχθηκε 7 ημέρες μετά την επίδοση της Ειδοποίησης προς την Χρεώστρια δεν ευσταθεί και απορρίπτεται. Το πρόβλημα, συνεπώς, που εγείρεται από την παράλειψη του Δικαστηρίου να επεκτείνει το χρόνο διάπραξης της πράξης πτώχευσης περιορίζεται σ΄ αυτή καθ΄ εαυτή την απόφαση του. Δηλαδή, κατά την άποψή μου, το Δικαστήριο θα μπορούσε να καθορίσει με την απόφαση το χρόνο για συμμόρφωση της Χρεώστριας στην Ειδοποίηση διαφορετικά θα διέπραττε πράξη πτώχευσης. Δεν το έπραξε με αποτέλεσμα, ως θέμα λογικής συνέπειας, η διάπραξη της πράξης πτώχευσης να αντιστοιχεί στην ημερομηνία απόρριψης της ένορκης δήλωσης (αίτησης) της. Για όλα τα πιο πάνω κρίνω ότι η Χρεώστρια θεωρείται ότι διέπραξε πράξη πτώχευσης με την απόρριψη της ένορκης δήλωσης (αίτησης) της στις 22.2.08 και η αίτηση της Τράπεζας που καταχωρήθηκε 4 ημέρες μετά δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι είναι εκπρόθεσμη ή εκτός της περιόδου των τριών μηνών του αρ.5(c). Έπεται ότι ο πρώτος λόγος ένστασης δεν ευσταθεί και απορρίπτεται. Ακολουθεί η εξέταση του δεύτερου λόγου που άπτεται της ικανότητας του ΜΑ.2 να προβεί στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση. Σχετικός είναι ο Καν.50
(2)που έχει ως ακολούθως:- «
(2)Any affidavit filed in support of the petition must be made by a person who can swear from his own knowledge to truth of the facts to which he deposes». Ο κ. Ορφανίδης επεχείρησε να τεκμηριώσει το σχετικό λόγο ένστασης, επικαλούμενος άγνοια του ενόρκως δηλούντα σε σχέση με την ύπαρξη ή όχι εμπράγματων εξασφαλίσεων από τους συνεναγόμενους της Χρεώστριας στην αγωγή 2633/06. Στην ένορκη του δήλωση, όμως, ο ενόρκως δηλών δεν αναφέρεται σ΄ αυτό το θέμα. Ό,τι σχετικά αναφέρει είναι ότι η Τράπεζα δεν έχει ασφάλεια επί της περιουσίας της Χρεώστριας, κάτι που δεν αμφισβητείται. Όπως δεν αμφισβητείται και η ύπαρξη αναλλοίωτου του εκ δικαστικής αποφάσεως χρέους της Χρεώστριας. Επομένως, η Τράπεζα σ΄ ότι αφορά την Χρεώστρια δεν είναι ασφαλισμένος Πιστωτής (αρ.5
(2)και 2 του Κεφ.5) και οι ενδεχόμενες εξασφαλίσεις που έχει επί της περιουσίας οιουδήποτε των συνεναγομένων της είναι άνευ σημασίας (βλ. Αναφορικά με τον Τάκη Οικονομίδη
(1997)1 ΑΑΔ 1253). Έπεται ότι κι αυτός ο λόγος δεν ευσταθεί και απορρίπτεται. Τέλος, αβάσιμη κρίνεται και η θέση ότι η αίτηση είναι καταχρηστική και/ή εκδικητική. Το θέμα κατάχρησης της δικαστικής διαδικασίας, σε υποθέσεις της εξεταζόμενης φύσεως, εξετάσθηκε στην υπόθεση Πετράκη ν. Κίμωνος
(2006)1 (Β) ΑΑΔ 1311, 1317 από την οποία και το απόσπασμα που ακολουθεί:- «Το όλο θέμα είναι θέμα γεγονότων. Εκεί που δεν υπάρχουν στοιχεία δόλου ή αθέμιτης εξασφάλισης χρημάτων ή πλεονεκτημάτων προς όφελος του συγκεκριμένου αιτητή-πιστωτή και εις βάρος του χρεώστη και των άλλων πιστωτών του, αίτηση εκδόσεως διατάγματος παραλαβής δεν θεωρείται ότι γίνεται για παράλληλο και αθέμιτο σκοπό ή κατά κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας, έστω και αν έχει σαν συνεπαγόμενο αποτέλεσμα κάποιο πλεονέκτημα για τον πιστωτή». Υπό τα περιστατικά της υπό κρίση περίπτωσης δεν συντρέχουν τα πιο πάνω στοιχεία δόλου ή αθέμιτης εξασφάλισης χρημάτων ή πλεονεκτημάτων προς όφελος της Τράπεζας και σε βάρος της Χρεώστριας ή άλλων πιστωτών της, ούτε προωθήθηκε κατά τρόπο συγκεκριμένο κάτι τέτοιο. Αυτό που προβλήθηκε είναι ότι η Τράπεζα όφειλε πριν καταχωρήσει την αίτηση να λάβει μέτρα εκτέλεσης, εισήγηση που άπτεται των εσωτερικών ελατηρίων που ώθησαν την Τράπεζα για καταχώριση της αίτησης, στα οποία όμως δεν μπορεί να ασκηθεί έλεγχος (βλ. Mερκης ν. Intertobacco (Cyprus) Ltd,
(2006)1 (B) AAΔ 788. Συνακόλουθα ούτε κι αυτή η θέση ευσταθεί. Για όλα τα πιο πάνω κρίνω ότι ουδείς από τους προβληθέντες λόγους ένστασης ευσταθεί και ό,τι απομένει είναι αν το Δικαστήριο, ασκώντας τη δυνατότητα που του παρέχει το άρθρο 4, θα προχωρήσει ή όχι στην έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Από την εξέταση της αίτησης και της προσκομισθείσας μαρτυρίας διαπιστώνεται ότι πληρούνται όλες οι προβλεπόμενες από το Νόμο προϋποθέσεις για έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, κάτι που διαφάνηκε και από την εξέταση των λόγων που πρόβαλε η Χρεώστρια για απόρριψη της αίτησης. Πιο συγκεκριμένα, έχει αποδειχθεί η τοπική δικαιοδοσία του Δικαστηρίου, ότι η Χρεώστρια οφείλει στην Τράπεζα €1.076.808,37 σεντ, πλέον τόκους και έξοδα, δυνάμει τελικής απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας ημερ. 5.12.06 στην αγωγή 2633/06, ότι η απόφαση αυτή δεν αναστάληκε, ότι ως αποτέλεσμα απόρριψης από το Δικαστήριο της ένορκης δήλωσης (αίτησης) της Χρεώστριας για παραμερισμό της Ειδοποίησης διέπραξε στις 22.2.08 πράξη πτωχεύσεως και, τέλος, ότι η υπό κρίση αίτηση καταχωρήθηκε μέσα στην προβλεπόμενη από το νόμο προθεσμία. Σ΄ ότι δε αφορά την αναφερθείσα ευχέρεια, δεν έχω εντοπίσει οτιδήποτε που να επενεργεί προς την κατεύθυνση μη αποδοχής της αίτησης με αποτέλεσμα, ασκώντας τη σχετική δυνατότητα, εκδίδεται διάταγμα παραλαβής της περιουσίας της Χρεώστριας. Η Χρεώστρια, με την επίδοση σ΄ αυτή αντιγράφου του διατάγματος, να παρουσιασθεί στον Επίσημο Παραλήπτη ο οποίος καθίσταται Παραλήπτης της περιουσίας της. Τα έξοδα της αίτησης, όπως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή, θα είναι προς όφελος των πιστωτών και εναντίον της Χρεώστριας. (Υπ.) Μ. Χριστοδούλου, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο, Πρωτοκολλητής /κβπ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο