Marketrends Financial Planning Ltd κ.α. ν. Koni Constructions Ltd, Αρ. Αγωγής: 455/01, 19 Μαϊου, 2008

Marketrends Financial Planning Ltd κ.α. ν. Koni Constructions Ltd, Αρ. Αγωγής: 455/01, 19 Μαϊου, 2008 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2008:A111 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Α. Ρ. ΛΙΑΤΣΟΥ, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 455/01 Μεταξύ:

1. Marketrends Financial Planning Ltd, από Λευκωσία
2. Marketrends Financial Services Ltd, από Λευκωσία Εναγόντων -και- Koni Constructions Ltd, από Λευκωσία Εναγομένων ---------------------- Και ως ετροποποιήθη δυνάμει δικαστικού διατάγματος ημερ.26.1.06: Μεταξύ:
3. Marketrends Financial Planning Ltd, από Λευκωσία
4. Marketrends Financial Services Ltd, από Λευκωσία Εναγόντων -και- Koni Constructions Ltd, από Λευκωσία Εναγομένων ------------------------------ Και δι' ανταπαιτήσεως Koni Constructions Ltd, από Λευκωσία Εναγόντων -και-
5. Marketrends Financial Planning Ltd, από Λευκωσία
6. Λάμπρος Χριστοφή, από Λευκωσία Δι΄ανταπαιτήσεως Εναγομένων ---------------------- Και ως ετροποποιήθη δυνάμει δικαστικού διατάγματος ημερ. 6.11.07: Μεταξύ:
7. Widehorizon Financial Planning Ltd, από Λευκωσία
8. Aspis Holdings Public Company Ltd, από Λευκωσία Εναγόντων -και- Koni Constructions Ltd, από Λευκωσία Εναγομένων Και δι' ανταπαιτήσεως Koni Constructions Ltd, από Λευκωσία Εναγόντων -και-
9. Aspis Holdings Public Company Ltd, από Λευκωσία
10. Λάμπρου Χριστοφή, από Λευκωσία Δι' ανταπαιτήσεως Εναγόμενων 19 Μαϊου,
11. Για τους ενάγοντες-εξ ανταπαιτήσεως εναγόμενους: κ. Δ. Κρονίδης. Για την εναγόμενη-εξ ανταπαιτήσεως ενάγουσα: κ. Π. Αγγελίδης. Α Π Ο Φ Α Σ Η Η εναγόμενη εταιρεία ήταν κατά πάντα ουσιώδη χρόνο ιδιοκτήτρια πενταόροφου κτιρίου, το οποίο βρίσκεται επί της λεωφόρου Αθαλάσσης και της οδού Πειραιώς στο Δήμο Στροβόλου (θα αναφέρεται στη συνέχεια ως το ακίνητο). Το ακίνητο αποτελείται από δύο υπόγεια, ισόγειο, μεσοπάτωμα και τέσσερις ορόφους. Στις 4.8.2000, υπεγράφη μεταξύ της εναγόμενης και της ενάγουσας 2 εταιρείας αγοραπωλητήριο έγγραφο (Τεκμήριο 1, το οποίο θα αναφέρεται στη συνέχεια ως η πρώτη συμφωνία πώλησης), δυνάμει του οποίου συμφωνήθηκε μεταξύ των συμβαλλομένων η πώληση του ακινήτου. Καθορίστηκε ως συνολικό τίμημα πώλησης το ποσό των Λ.Κ.620.000, και ως τρόπος πληρωμής του τιμήματος ο ακόλουθος: «1) Λ.Κ.4.000,00 με την υπογραφή του παρόντος εγγράφου. 2) Λ.Κ.596.000,00 με την μεταβίβαση. Νοείται ότι οιονδήποτε ποσό ήθελε πληρωθεί προς οιονδήποτε τρίτον σε σχέση με οιονδήποτε θέμα το οποίο επηρεάζει το πωλούμενο κτήμα και νοουμένου ότι η εν λόγω πληρωμή θα γίνει εν γνώσει του πωλητή από τον αγοραστή, θεωρείται ως πληρωμή έναντι του ποσού των Λ.Κ.596.000,
12. 3) Ποσό Λ.Κ.20.000,00 (είκοσι χιλιάδων) υπό τη μορφή 200.000 μετοχών της Εταιρείας MarkeTrends Financial Services ονομαστικής αξίας Λ.Κ.0.10, που θα εγγραφούν επ' ονόματι της Alambra Marketing Ltd με την μεταβίβαση.» Ας σημειωθεί πως οι μέτοχοι της εναγομένης και της Alambra Marketing Ltd είναι ταυτόσημοι. Η πρώτη συμφωνία πώλησης προνοούσε επίσης ότι υπόκειτο από πλευράς της ενάγουσας 2 στην επικύρωσή της υπό του Διοικητικού Συμβουλίου της. Την ίδια ημέρα, 4.8.2000, υπεγράφη ακόμη μια συμφωνία (Τεκμήριο 2, η οποία θα αναφέρεται στη συνέχεια ως η συμφωνία εγγύησης). Ένα από τα μέρη αυτής της συμφωνίας ήταν η εναγόμενη εταιρεία. Η ταυτότητα του δεύτερου μέρους τελεί υπό αμφισβήτηση. Ενώ στο προοίμιο της συμφωνίας αυτής φέρεται ως αντισυμβαλλόμενος κάποιος Λάμπρος Χριστοφή, προσωπικά, ο οποίος είναι ο εξ ανταπαιτήσεως 2 εναγόμενος, την υπογράφει, στο τελικό της μέρος, ως συμβαλλόμενη η ενάγουσα 2 εταιρεία. Η συμφωνία εγγύησης αυτή αναφέρεται στις μετοχές που καταβλήθηκαν ως μέρος του ανταλλάγματος της αγοράς του ακινήτου δυνάμει της πρώτης συμφωνίας. Συμφωνείται μεταξύ των συμβαλλομένων η μεταβίβαση προς την εναγόμενη ή προς οποιοδήποτε πρόσωπο ήθελε υποδείξει, των 200.000 αυτών μετοχών και παρέχεται επίσης εγγύηση ως προς την ελάχιστη τιμή της κάθε μίας από τις πιο πάνω μετοχές. Καθορίζεται ως τέτοια ελάχιστη τιμή το ποσό των Λ.Κ.3 ανά μετοχή, έτσι που στο σύνολό τους να καλύπτουν ποσό Λ.Κ.600.
13. Στις 6.10.2000 η εναγόμενη εταιρεία ως πωλήτρια, και οι ενάγουσα 1 εταιρεία, θυγατρική της ενάγουσας 2, ως αγοράστρια, προχώρησαν σε συμφωνία πώλησης του ιδίου ακινήτου (Τεκμήριο 5, η οποία θα αναφέρεται στη συνέχεια ως η δεύτερη συμφωνία πώλησης). Στο προοίμιο της συμφωνίας αυτής γίνεται αναφορά στην πρώτη συμφωνία πώλησης, και αναφέρεται: «EΠΕΙΔΗ οι Πωλητές έχουν υπογράψει συμφωνία πώλησης που αφορά το κτήμα με αριθμό εγγραφής J 2058, Τοποθεσία Περνέρες, Στρόβολος, Λευκωσία, Φ./Σχέδιο ΧΧΙ/62 W 1, τεμάχιο 1971 (που θα αναφέρεται μαζί με το κτίριο που βρίσκεται πάνω σ΄ αυτό ως το ακίνητο) με την Marketrends Financial Services Ltd, μητρική εταιρεία των Αγοραστών (που θα αναφέρεται ως MFS) και ΕΠΕΙΔΗ οι Πωλητές και η MFS επιθυμούν την ακύρωση της συμφωνίας αυτής και την αντικατάσταση της με την παρούσα συμφωνία (που θα αναφέρεται ως η Συμφωνία) και ΕΠΕΙΔΗ οι Πωλητές είναι οι αποκλειστικοί ιδιοκτήτες του πιο πάνω κτήματος και έχουν ανεγείρει πάνω στο κτήμα ένα κτίριο σύμφωνα με τους όρους και τις προδιαγραφές των σχετικών πολεοδομικών και οικοδομικών αδειών καθώς και σύμφωνα με τους νόμους και κανονισμούς της Κυπριακής Δημοκρατίας...» Το πιο πάνω προοίμιο συμφωνήθηκε όπως καταστεί αναπόσπαστο μέρος της δεύτερης συμφωνίας πώλησης. Ως τίμημα πώλησης καθορίστηκε και πάλι το ποσό των Λ.Κ.620.000, και ως τρόπος πληρωμής ο πιο κάτω: «(α) Κ£4.000 έχει ήδη καταβληθεί πριν την υπογραφή της Συμφωνίας, (β) Ποσό Κ£50,000 θα καταβληθεί με την υπογραφή της Συμφωνίας, (γ) Κ£542,000 θα καταβληθεί με την μεταβίβαση. Εννοείται ότι οποιοδήποτε ποσό καταβληθεί από τους Αγοραστές προς οποιοδήποτε τρίτο πρόσωπο σε σχέση με οποιαδήποτε απαίτηση που επηρεάζει ή επιβαρύνει το ακίνητο, και εφόσον αυτή η πληρωμή θα γίνεται μετά από την κοινοποίηση στους Πωλητές της πρόθεσης των Αγοραστών να προχωρήσουν σε τέτοια πληρωμή, θα θεωρείται ως πληρωμή έναντι του ποσού των Κ£546,
14. (δ) Ποσό Κ£24,000 (Είκοσι Τεσσάρων Χιλιάδων) με την μεταβίβαση και/ή εγγραφή στο όνομα των Πωλητών ή όπως αυτοί θα ήθελαν να υποδείξουν 240,000 μετοχών της MFS ονομαστικής αξίας Κ£0.10σ κατά τον χρόνο μεταβίβασης του ακίνητου στο όνομα των Αγοραστών.» Όλοι οι όροι της δεύτερης συμφωνίας πώλησης καθορίζονται ως ουσιαστικοί και ως παρέχοντες στο αθώο μέρος το δικαίωμα τερματισμού της. Περαιτέρω, η δεύτερη αυτή συμφωνία τελούσε υπό την αίρεση «να επικυρωθεί από το Διοικητικό Συμβούλιο των Αγοραστών καθώς και να εξασφαλιστεί μέσα σε δέκα μέρες από την υπογραφή της Συμφωνίας ικανοποιητική γνωμάτευση για την δομική κατάσταση του κτιρίου που κτίστηκε πάνω στο ακίνητο από εξειδικευμένο μηχανικό». Ολοκληρώνοντας το μέρος αυτό των αδιαμφισβήτητων γεγονότων, καταγράφω ότι η ενάγουσα 2 κατέβαλε έναντι του τιμήματος πώλησης Λ.Κ.4.000 (Τεκμήριο 4) με την υπογραφή της πρώτης συμφωνίας πώλησης και περαιτέρω ποσό Λ.Κ.25.058,12 στις 14.9.2000 (Τεκμήριο 3), υπό μορφή πληρωμής φόρων που αφορούσαν το ακίνητο. Αδιαμφισβήτητο παραμένει επίσης πως έτερο ποσό Λ.Κ.50.000 καταβλήθηκε δυνάμει των συμφωνιών πώλησης. Ό,τι αμφισβητείται σε σχέση με το ποσό αυτό είναι η ημερομηνία που καταβλήθηκε και το κατά πόσο αυτό αφορούσε την πρώτη ή τη δεύτερη συμφωνία πώλησης. Έχοντας καταγράψει ένα φάσμα γεγονότων που παραμένουν αδιαμφισβήτητα και τα οποία είναι, πιστεύω, ικανοποιητικά για να καταστήσουν πιο εύκολη την παρακολούθηση της απόφασης και της επίδικης διαφοράς, προχωρώ στην αποτύπωση των ουσιαστικών δικογραφημένων θέσεων των δύο πλευρών. Οι ενάγοντες θέτουν πως τη συμφωνία εγγύησης υπέγραψε η ενάγουσα 2 εταιρεία και ότι η συμφωνία αυτή περιείχε λάθη και/ή σύγχυση ως προς την ταυτότητα των συμβαλλομένων μερών και/ή τις υποχρεώσεις τους, τέτοιας μορφής, που οδηγούσαν σε ακυρότητά της. Ισχυρίζονται ακόμη πως προτού προηγηθεί οποιαδήποτε μεταβίβαση του ακινήτου στην ενάγουσα 2, και λόγω κοινής απόφασης και/ή συμφωνίας της ενάγουσας 2 με την εναγόμενη και μετά από επαναδιαπραγμάτευση στην οποία συμμετείχε και η ενάγουσα 1, ακυρώθηκε η πρώτη συμφωνία πώλησης του ακινήτου και συνήφθη η δεύτερη συμφωνία. Είναι περαιτέρω δικογραφημένος ισχυρισμός των εναγόντων ότι η ισχύς της δεύτερης συμφωνίας πώλησης τελούσε υπό την αίρεση της έγκρισής της από το Διοικητικό Συμβούλιο της ενάγουσας 1, το οποίο στις 23.10.2000, την τερμάτισε και/ή δεν την επικύρωσε, κοινοποιώντας τη σχετική απόφασή του στους εναγόμενους, με επιστολή των δικηγόρων της (Τεκμήριο 7). Ως λόγο τερματισμού θέτουν πως το ακίνητο δεν πληρούσε τις πρόνοιες και/ή προδιαγραφές των αρχιτεκτονικών σχεδίων και/ή αδειών. Ως προς τη δεύτερη συμφωνία πώλησης, είναι ισχυρισμός των εναγόντων ότι η ενάγουσα 1 κατέβαλε έναντι του συμφωνημένου τιμήματος ποσό £50.000, πέραν και επιπρόσθετα του καταβληθέντος ήδη από την ενάγουσα 2 παραδεκτού ποσού των Λ.Κ.29.058,
15. Αξιώνουν οι ενάγοντες, δυνάμει των πιο πάνω, την επιστροφή από την εναγόμενη εταιρεία ποσού Λ.Κ.79.058,12, ήτοι του συνολικού ποσού που κατέβαλαν σε αναφορά με τις δύο συμφωνίες πώλησης. Ισχυρίζονται ότι η εναγόμενη εταιρεία, παραλείποντας, παρά τη νόμιμη ακύρωση και/ή τερματισμό των πιο πάνω συμφωνιών, να επιστρέψουν σε αυτούς τα πληρωθέντα ποσά, πλούτισε αδικαιολόγητα και/ή χωρίς νόμιμη αιτία και/ή χωρίς να παραχωρήσει οποιοδήποτε αντάλλαγμα. Η εναγόμενη εταιρεία, στη δικογραφημένη υπεράσπισή της, παραδέχεται την καταβολή του ποσού των Λ.Κ.4.000, ισχυρίζεται όμως πως ήταν ρητός όρος της πρώτης συμφωνίας πώλησης ότι το εν λόγω ποσό θα κρατείτο ως αποζημιώσεις για τα έξοδά της. Παραδέχεται επίσης ότι τόσο η πρώτη, όσο και η δεύτερη συμφωνία πώλησης, υπόκειντο στην επικύρωσή τους από τα Διοικητικά Συμβούλια των εναγόντων. Ισχυρίζεται όμως πως η ενάγουσα 1 παρέλειψε να εξασφαλίσει μέχρι τις 16.10.2000, ως όφειλε, ικανοποιητική γνωμάτευση για τη δομική κατάσταση του ακινήτου. Έτσι, ενεργώντας σε αντίθεση με τις πρόνοιες της μεταξύ τους συμφωνίας, παραλείπει, αντισυμβατικά και παράνομα, να συμμορφωθεί με τις υποχρεώσεις της. Είναι ουσιαστικός ισχυρισμός της εναγομένης ότι ο τερματισμός της δεύτερης συμφωνίας πώλησης από την ενάγουσα 1, με επιστολή του δικηγόρου της ημερ. 23.10.2000, είναι παράνομος, καθότι, αφενός δεν εξασφαλίστηκε η σχετική έκθεση του εμπειρογνώμονα σε σχέση με τη δομική κατάσταση του κτιρίου εντός της προβλεπόμενης προθεσμίας, και, αφετέρου, καθότι ο λόγος τερματισμού δεν αφορούσε τη δομική αυτή κατάσταση. Ανταπαιτητικά αξιώνει εναντίον του εξ ανταπαιτήσεως εναγομένου 2 διαφυγόν κέρδος ή και απώλεια ίση με Λ.Κ.600.000, δυνάμει της συμφωνίας εγγύησης και λόγω μη πώλησης σε υπερτιμημένη τιμή των 200.000 μετοχών οι οποίες αναφέρονται στην πρώτη συμφωνία πώλησης. Εναντίον των εξ ανταπαιτήσεως εναγομένων 1 εδράζεται η ανταπαίτηση σε ισχυριζόμενη παράβαση της πρώτης συμφωνίας πώλησης. Είναι ισχυρισμός της εναγόμενης-εξ ανταπαιτήσεως ενάγουσας ότι η πρώτη αυτή συμφωνία δεν τερματίστηκε καθ΄ οιονδήποτε νόμιμο τρόπο και ανταξιώνει ειδικές αποζημιώσεις ύψους Λ.Κ.100.000, ως απώλεια ενοικίων λόγω εκκένωσης του ακινήτου, καθώς επίσης και γενικές και τιμωρητικές αποζημιώσεις. Στην Υπεράσπισή τους οι εξ ανταπαιτήσεως εναγόμενοι αρνούνται τις εναντίον τους αξιώσεις. Ο εξ ανταπαιτήσεως εναγόμενος 2 αρνείται ότι εγγυήθηκε προσωπικά οτιδήποτε ή ότι ανέλαβε οποιαδήποτε προσωπική υποχρέωση αναφορικά με τις επίδικες συμφωνίες. Η εξ ανταπαιτήσεως εναγόμενη 1 επαναλαμβάνει τους ισχυρισμούς της ότι η πρώτη συμφωνία πώλησης τερματίστηκε, μετά από συμφωνία όλων των μερών, γύρω στις 6.10.2000, οπόταν και υπογράφηκε η δεύτερη συμφωνία, η οποία και την αντικατέστησε. Ως αποτέλεσμα δε, τερματίστηκε και η όποια συμφωνία εγγύησης, αφού αυτή ήταν αναπόσπαστα συνδεδεμένη με την πρώτη συμφωνία πώλησης. Οι εξ ανταπαιτήσεως εναγόμενοι ισχυρίζονται περαιτέρω ότι η εξ ανταπαιτήσεως ενάγουσα ουδεμία ζημιά υπέστη αφού η πρώτη συμφωνία ακυρώθηκε και ουδέποτε απώλεσε την κατοχή ή την ιδιοκτησία του ακινήτου της. Ισχυρίζονται, καταληκτικά, ότι έστω κι αν εντοπιστεί πως παρέβησαν τις συμβατικές τους υποχρεώσεις και πάλι δεν νομιμοποιείται η εξ ανταπαιτήσεως ενάγουσα σε αποζημιώσεις αφού δεν υπέστη οποιαδήποτε ζημιά, δεδομένου ότι η αξία του ακινήτου είναι μεγαλύτερη από το ποσό που κάλυπταν οι μεταξύ τους συμφωνίες πώλησης. Θέτουν δε, επιπρόσθετα, πως τελικά το ακίνητο πωλήθηκε λίγο μετά τα επίδικα γεγονότα σε τρίτους χωρίς η εξ ανταπαιτήσεως ενάγουσα να υποστεί οποιαδήποτε ζημιά. Μοναδικός μάρτυρας για τους ενάγοντες προς απόδειξη της απαίτησής τους, ήταν ο Διευθύνων Σύμβουλός τους Λάμπρος Χριστοφή. Κατέθεσε γύρω από τις συνθήκες υπογραφής των δύο συμφωνιών πώλησης, καθώς επίσης και της συμφωνίας εγγύησης. Ήταν ουσιαστικός ισχυρισμός του πως η πρώτη συμφωνία πώλησης και η συμφωνία εγγύησης υπεγράφησαν ταυτόχρονα, στις 4.8.00, με συμβαλλόμενη και στις δύο την ενάγουσα 2 εταιρεία. Ως προς τα ποσά που καταβλήθηκαν ήταν η θέση του πως η ενάγουσα 2 εταιρεία κατέβαλε με την υπογραφή της πρώτης συμφωνίας πώλησης Λ.Κ.4.000, και, λίγο αργότερα, στις 14.9.2000, προς διευθέτηση φορολογικών υποχρεώσεων της εναγόμενης-ιδιοκτήτριας του ακινήτου, προκειμένου να καταστεί δυνατή η μεταβίβασή του, επιπρόσθετο ποσό Λ.Κ.25,058.
16. Ήταν επίσης βασικός ισχυρισμός του, ότι τόσο η πρώτη συμφωνία πώλησης, όσο και η συμφωνία εγγύησης, ακυρώθηκαν με τη σύμφωνη γνώμη όλων των συμβαλλομένων λόγω προβλήματος νομιμότητας της συμφωνίας εγγύησης. Έτσι, πάντα σύμφωνα με το μάρτυρα, τα συμβαλλόμενα μέρη προχώρησαν σε νέες διαπραγματεύσεις και τελικά στην υπογραφή της δεύτερης συμφωνίας πώλησης. Για φορολογικούς μάλιστα λόγους, συνεστήθη η ενάγουσα 1 εταιρεία, στην οποία θα εγγραφόταν και το ακίνητο. Η εναγόμενη συμφώνησε στην υπογραφή της δεύτερης αυτής συμφωνίας πώλησης και στην ακύρωση της πρώτης, αφού έλαβε, δυνάμει της δεύτερης συμφωνίας πώλησης, περαιτέρω αντάλλαγμα Λ.Κ.50.
17. Το ποσό αυτό το κατέβαλε η ενάγουσα 2, προς όφελος της ενάγουσας 1, η οποία και της το επέστρεψε στη συνέχεια. Επεξηγώντας ο μάρτυρας για ποιο λόγο στη σχετική απόδειξη πληρωμής του ποσού των £50.000 (Τεκμήριο 6) αναγράφεται ότι το ποσό αυτό καταβλήθηκε δυνάμει του αγοραπωλητηρίου εγγράφου της πρώτης συμφωνίας πώλησης, κατέθεσε ότι αυτό έγινε γιατί κατά το χρόνο καταβολής του δεν είχε ακόμη υπογραφεί η δεύτερη συμφωνία. Ως προς τη δεύτερη αυτή συμφωνία, ήταν η θέση του ότι τερματίστηκε νόμιμα, με επιστολή του δικηγόρου της ενάγουσας 1 (Τεκμήριο 7), την 23.10.2000, καθότι το ακίνητο δεν πληρούσε τις πρόνοιες της σχετικής άδειας οικοδομής, παραβιάζοντας έτσι τη μεταξύ των συμβαλλομένων συμφωνία. Αντεξεταζόμενος επέμενε στους βασικούς ισχυρισμούς του, τονίζοντας ότι ο ίδιος χειρίστηκε εκ μέρους των εναγόντων το όλο ζήτημα πώλησης του ακινήτου. Σχετικά με τη συμφωνία εγγύησης επέμενε ότι αυτή έγινε ταυτόχρονα με την πρώτη συμφωνία πώλησης και αρνήθηκε υποβολή ότι έγινε αργότερα. Επέμενε επίσης πως συμβαλλόμενη σε αυτή ήταν η ενάγουσα 2 και όχι ο ίδιος προσωπικά, αρνούμενος ανάλογη υποβολή του συνήγορου υπεράσπισης. Ως προς τα ποσά που καταβλήθηκαν από τους ενάγοντες με βάση τις συμφωνίες πώλησης, αρνήθηκε υποβολή ότι στο σύνολό τους πληρώθηκαν προς εφαρμογή της πρώτης συμφωνίας. Επέμενε ότι η πληρωμή των Λ.Κ.50.000 έγινε δυνάμει της δεύτερης συμφωνίας πώλησης και κατόπιν παραστάσεων και παράκλησης του διευθυντή της εναγομένης, Άκη Σίμωνος, ο οποίος αντιμετώπιζε τότε οικονομικά προβλήματα. Συμφωνήθηκε δε από κοινού να ακυρωθεί η πρώτη συμφωνία πώλησης και η συμφωνία εγγύησης και να υπογραφεί η δεύτερη συμφωνία. Η εναγόμενη, προς υποστήριξη της υπεράσπισής της, αλλά και για θεμελίωση της ανταπαίτησής της, παρουσίασε τη μαρτυρία του Διευθύνοντα Συμβούλου και μετόχου της Άκη (Χριστόδουλου) Σίμωνος και τριών ακόμη μαρτύρων. Ο Άκης Σίμωνος, βασικός μάρτυρας για την πλευρά της εναγομένης, κατάθεσε ότι ήταν το πρόσωπο το οποίο διαπραγματεύθηκε εκ μέρους της τις επίδικες συμφωνίες. Προτού προχωρήσει σε οποιαδήποτε συζήτηση με τους εκπροσώπους των εναγόντων ενημέρωνε το δικηγόρο του, τον οποίο και συμβουλευόταν. Του είχε τονίσει ο νομικός του σύμβουλος ότι θα έπρεπε να ήταν ιδιαίτερα προσεκτικός και να προσέχει το Λάμπρο Χριστοφή «γιατί δεν ήταν και ο καλύτερος άνθρωπος στο παζάρι». Τον συμβούλευσε μάλιστα να ζητήσει τη γνώμη του, ιδίως αν υπάρχει θέμα καταβολής του αντιτίμου μέσω μετοχών γιατί «υπάρχει και η πιθανότητα να εισχωρήσει και κάποια παρανομία στη σύμβαση». Το απόγευμα της 4.8.2000 και οι δύο πλευρές κατέληξαν στην πρώτη συμφωνία πώλησης. Επειδή προτάθηκαν στο μάρτυρα και μετοχές της ενάγουσας 2 ως μέρος του τιμήματος αγοράς, ζήτησε και πάλι τη γνώμη του δικηγόρου του, ο οποίος του υπογράμμισε ότι η ίδια η εταιρεία δεν μπορούσε να εγγυηθεί τις μετοχές της γιατί αυτό ήταν παράνομο. Με βάση αυτή τη συμβουλή ζήτησε όπως αναλάβει προσωπική εγγύηση της αξίας των μετοχών ο Λάμπρος Χριστοφή. Έτσι κι έγινε, και προς το σκοπό αυτό ετοιμάστηκαν τα έγγραφα-συμφωνίες, τα οποία και υπέγραψε στις 4.8.2000 ο μάρτυρας. Πάντα σύμφωνα με τη θέση του, επειδή ο Λάμπρος Χριστοφή είχε εγκαταλείψει το γραφείο του προτού συμπληρωθεί η ετοιμασία των εγγράφων, άλλος υπάλληλος της ενάγουσας 2 ανέλαβε να αποστείλει στο μάρτυρα την επόμενη μέρα υπογραμμένες τις συμφωνίες. Πράγματι, την επομένη, τις πήρε. Αρχικά δεν πρόσεξε ότι στο τέλος της συμφωνίας εγγύησης υπέγραφε ως συμβαλλόμενη η ενάγουσα 2 εταιρεία. Το αντιλήφθηκε λίγες μέρες αργότερα, όταν πλέον η μεταβίβαση του ακινήτου καθυστερούσε. Απέστειλε σειρά επιστολών στην ενάγουσα 2 προκειμένου να ολοκληρωθεί η μεταξύ τους συμφωνία. Διαμαρτυρήθηκε επίσης για το γεγονός ότι τη συμφωνία εγγύησης δεν υπέγραψε προσωπικά ο Λάμπρος Χριστοφή. Συγκεκριμένος υπάλληλος της ενάγουσας 2 τον διαβεβαίωνε ότι δεν υπήρχε οποιοδήποτε πρόβλημα, καθότι θα λάμβανε προς το σκοπό αυτό τραπεζική εγγύηση. Ως προς το ποσό που έλαβε η εναγόμενη, ο μάρτυρας συμφώνησε ότι όντως ανήρχετο στο συνολικό ύψος των Λ.Κ.79,058.
18. Ήταν όμως η θέση του πως το ποσό αυτό λήφθηκε δυνάμει της πρώτης συμφωνίας πώλησης και προτού λάβει χώρα η δεύτερη. Δέχθηκε επίσης ο μάρτυρας ότι η χρήση του ακινήτου δεν ήταν σύμφωνη με την πολεοδομική άδεια, καθότι οι δύο από τους τέσσερις ορόφους χρησιμοποιούνταν ως γραφεία, αντί διαμερίσματα. Τόνισε όμως ότι δεν υπήρχε νομικό πρόβλημα για τη μετατροπή τους σε γραφεία, ούτε αυτό συνεπάγετο οποιοδήποτε ουσιαστικό κόστος, γιατί το οίκημα βρισκόταν σε εμπορική ζώνη και επιτρεπόταν η χρήση γραφείων. Διέθετε δε αρκετό χώρο στάθμευσης. Επεξηγώντας στη συνέχεια τους λόγους που οδήγησαν στην υπογραφή της δεύτερη συμφωνίας πώλησης, κατάθεσε ότι η ενάγουσα 2, για φορολογικούς λόγους, ήθελε όπως το ακίνητο μεταβιβαστεί σε μια νέα, θυγατρική της, εταιρεία, την ενάγουσα
19. Έτσι, στις 6.10.2000, και μετά από διαβουλεύσεις δύο ωρών, κατέληξαν στη δεύτερη συμφωνία πώλησης. Επειδή οι ενάγοντες ήγειραν θέμα ακύρωσης της πρώτης συμφωνίας πώλησης, πράγμα το οποίο ο ίδιος δεν ήθελε, συμφώνησε τελικά, μετά από εισήγηση του δικηγόρου του, να συμπεριληφθεί στη δεύτερη συμφωνία ο όρος για ακύρωση της πρώτης. Ήξερε όμως, καθότι τον συμβούλευσε σχετικά ο νομικός του σύμβουλος, ότι ο όρος αυτός ήταν χωρίς νομική αξία, αφού δέσμευε τρίτο πρόσωπο το οποίο δεν ήταν μέρος της συμφωνίας. Τελικά, και ενώ ο μάρτυρας ανέμενε την υλοποίηση των συμφωνιών, έλαβε την επιστολή τερματισμού (Τεκμήριο 7) από το δικηγόρο των εναγόντων. Σε σχέση με το χρόνο παραλαβής της επιστολής αυτής, ήταν η θέση του ότι προγήθηκε δική του επιστολή (Τεκμήριο 14). Στο τελικό στάδιο της κατάθεσής του, και δίδοντας λεπτομέρειες προς στοιχειοθέτηση της ανταπαίτησης της εναγόμενης, ο μάρτυρας ανάφερε ότι μετά την πιο πάνω συμπεριφορά των εναγόντων, και λόγω των οικονομικών υποχρεώσεων που είχε, αναζήτησε νέους αγοραστές για να πωλήσει το ακίνητο. Τελικά πωλήθηκε σε τρίτη εταιρεία για το ποσό των £700.
20. Δεν μπορούσε να πωληθεί σε ψηλότερη τιμή, καθότι, λόγω της πτώσης που παρατηρήθηκε τότε στις αξίες των μετοχών, υπήρξε και πτώση της αγοράς ακινήτων επί της λεωφόρου στην οποία βρισκόταν το επίδικο. Ήταν η θέση του ότι η πρώτη συμφωνία πώλησης δεν ακυρώθηκε νόμιμα κι ότι αν αυτή εφαρμοζόταν μέχρι το τέλος η εναγόμενη θα λάμβανε Λ.Κ.1.200.
21. Αντί του ποσού αυτού, και πέραν των Λ.Κ.79.058, που παραδέχεται ότι έλαβε, πήρε Λ.Κ.700.000 από την πιο πάνω πώληση του ακινήτου. Επιπρόσθετα, απώλεσε η εναγόμενη και ενοίκια έξη μηνών γιατί προχώρησε στην εκκένωση του κτιρίου από τους ενοικιαστές προκειμένου να γίνει κατορθωτή η υλοποίηση της πρώτης συμφωνίας πώλησης. Την απώλεια αυτή των ενοικίων την καθόρισε σε Λ.Κ.5.000 μηνιαίως. Περαιτέρω ο μάρτυρας κατάθεσε πως η εναγόμενη απώλεσε επιπρόσθετα ποσά ενοικίων Λ.Κ.63.000 για την περίοδο Αυγούστου 2000 - Απριλίου 2001, οπόταν τελικά το ακίνητο πωλήθηκε στην τρίτη εταιρεία. Για τον υπολογισμό του ποσού αυτού έλαβε υπόψη του την ενοικίαση του κτιρίου από την τρίτη αυτή εταιρεία σε άλλο νομικό πρόσωπο με ενοίκιο Λ.Κ.84.000 ετησίως. Αντεξεταζόμενος επέμενε στους βασικούς του ισχυρισμούς, τόσο σε σχέση με τις συνθήκες υπογραφής της πρώτης συμφωνίας πώλησης, της συμφωνίας εγγύησης και τους λόγους που οδήγησαν στην υπογραφή της δεύτερης συμφωνίας, όσο και αναφορικά με τα ποσά που εισέπραξε η εναγόμενη εταιρεία. Παραδέχθηκε ότι οι ενάγοντες ουδέποτε έλαβαν κατοχή του ακινήτου και συμφώνησε σε υποβολή ότι η συμφωνία εγγύησης ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη και αποτελούσε συνέχεια της πρώτης συμφωνίας πώλησης. Επέμενε στον ισχυρισμό του ότι το ακίνητο δεν αντιμετώπιζε οποιοδήποτε σημαντικό πρόβλημα και ότι η έκδοση καλυπτικής άδειας για τους χώρους που διαμορφώθηκαν ως γραφεία ήταν τυπική διαδικασία. Επαναλαμβάνοντας τη θέση του πως τελικά το ακίνητο πωλήθηκε σε τρίτη εταιρεία για το ποσό των £700.000, αρνήθηκε υποβολή ότι η αξία του ήταν Λ.Κ.1.200.
22. Η μαρτυρία της ΜΥ2, Άννας Καζαμία, υπαλλήλου κατά τον ουσιώδη χρόνο εταιρείας στην οποία διευθυντής ήταν ο ΜΥ1, προσφέρθηκε προκειμένου να καταδειχθεί πως πράγματι η πρώτη συμφωνία πώλησης και η συμφωνία εγγύησης στάληκαν από τους ενάγοντες στο ΜΥ1 την 5.8.
23. Ήταν η θέση της μάρτυρος ότι παρέλαβε την ημέρα αυτή, κατόπιν οδηγιών του ΜΥ1, ένα φάκελο ο οποίος περιείχε «ένα συμφωνητικό» και τον παρέδωσε στη συνέχεια στο ΜΥ
24. Αντεξεταζόμενη ανάφερε ότι δεν είναι σε θέση σήμερα να αναγνωρίσει το συμβόλαιο που παρέλαβε. Ο ΜΥ3 Μιχαήλ Μιχαήλ, πολιτικός μηχανικός, πρόσφερε μαρτυρία σχετικά με το επίδικο ακίνητο και τις άδειες που το κάλυπταν. ΄Ηταν ο μελετητής και επιβλέπων μηχανικός του συγκεκριμένου έργου. Κατάθεσε ότι αρχικά η άδεια οικοδομής προέβλεπε για δύο ορόφους διαμερίσματα και δύο ορόφους γραφεία. Στην πράξη όμως έγιναν όλα γραφεία. Αρχές του 2001, και μετά από σχετική αίτηση στην αρμόδια αρχή, λήφθηκε πολεοδομική άδεια (Τεκμ. 18) για αλλαγή χρήσης κι έτσι η όποια παρανομία υπήρχε εξαλείφθηκε. Ήταν η θέση του ότι δεν υπήρχε οτιδήποτε σημαντικό το οποίο να δημιουργούσε πρόβλημα στην έκδοση της πολεοδομικής άδειας, το δε κόστος αλλαγής της χρήσης ήταν λιγότερο από Λ.Κ.1.
25. Τελευταίος μάρτυρας της εναγόμενης ήταν ο Αιμίλιος Τσίγγης, λειτουργός στο Επαρχιακό Κτηματολογικό γραφείο Λευκωσίας. Σκοπός της παρουσίας του ήταν η αναφορά στο φάκελο μεταβίβασης του επίδικου ακίνητου. Από τα στοιχεία που είχε στην κατοχή του κατέθεσε ότι στις 26.4.2001 έγινε δεκτή στο Επαρχιακό Κτηματολογικό γραφείο Λευκωσίας πράξη μεταβίβασης (Τεκμ. 20) του ακινήτου από την εναγόμενη εταιρεία, ως πωλήτρια, στην εταιρεία Brutal Holdings Ltd ως αγοράστρια. Ως τίμημα πώλησης δηλώθηκε το ποσό των Λ.Κ.700.000, τίμημα το οποίο είχε εκτιμηθεί και είχε εγκριθεί από τον Κλάδο Εκτιμήσεων του Κτηματολογίου. Αντεξεταζόμενος, επεξήγησε τη διαδικασία που ακολουθείται όταν λαμβάνει χώρα πώληση και μεταβίβαση ακινήτου μέσω του Κτηματολογίου. Κατάθεσε ότι προτού λάβει χώρα η μεταβίβαση ο σχετικός φάκελος μεταβιβάζεται στον Κλάδο Εκτιμήσεων προκειμένου να εξεταστεί κατά πόσο το τίμημα πώλησης που έχει δηλωθεί αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα. Εάν και εφόσον γίνει αποδεκτό ότι το δηλωθέν ποσό είναι λογικό, εγκρίνεται από τον Κλάδο Εκτιμήσεων το τίμημα αυτό. Προκειμένου να καταλήξει η αρμόδια υπηρεσία του Κτηματολογίου στη λογικότητα του ποσού, προχωρεί στη σύγκριση διαφόρων γειτονικών ακινήτων και κτιρίων, κάνοντας έτσι ενδελεχή έλεγχο. Σκοπός της εκτίμησης είναι ο καθορισμός των μεταβιβαστικών τελών. Με άδεια του Δικαστηρίου, και ως απόρροια προηγούμενης ενδιάμεσης απόφασης η οποία αντικείμενο είχε την ανάκληση παραδεκτού γεγονότος, επανακλητεύθηκε ο ΜΥ1 Άκης Σίμωνος. Αποκλειστικός σκοπός της μαρτυρίας του αυτής ήταν η αναφορά του στην τιμή πώλησης του ακινήτου στην εταιρεία Brutal Holdings Ltd. Επέμενε ότι το τίμημα ήταν Λ.Κ.700.000, ποσό το οποίο ενέκρινε και το Κτηματολόγιο και ανάλογα πληρώθηκαν τα μεταβιβαστικά τέλη. Λήφθηκαν έναντι αυτού του τιμήματος σε μετρητά κάτι περισσότερο από Λ.Κ.500.000 και επιπλέον δόθηκαν τρία διαμερίσματα από την αγοράστρια εταιρεία. Αντεξεταζόμενος επέμενε στη θέση του ως προς το τίμημα πώλησης του ακινήτου στην τρίτη εταιρεία, τονίζοντας ότι κατά την περίοδο της πώλησης δεχόταν πιέσεις από τράπεζες για εξόφληση υποχρεώσεών του, οι δε τιμές των ακινήτων είχαν μειωθεί λόγω των προβλημάτων που αντιμετώπιζε το Χρηματιστήριο Αξιών Κύπρου. Αρνήθηκε υποβολή ότι στην πραγματικότητα το ακίνητο πωλήθηκε για το ποσό των Λ.Κ.1.050.000 και διευκρίνισε ότι η αξία των τριών διαμερισμάτων τα οποία δόθηκαν ως αντάλλαγμα από την Brutal Holdings Ltd ήταν γύρω στις Λ.Κ.160.
26. Στον καθορισμό της αξίας αυτής κατέληξε αφού πήρε προηγουμένως τη γνώμη φίλου του αρχιτέκτονα. Προς υπεράσπιση των εξ ανταπαιτήσεως εναγομένων προσφέρθηκε η μαρτυρία του ιδίου του εξ ανταπαιτήσεως εναγόμενου 2 και ενός ακόμη μάρτυρα, του εκτιμητή ακινήτων Πόλυ Κουρουσίδη. Ο Λάμπρος Χριστοφή, όπως προαναφέρθη Διευθύνων Σύμβουλος των εναγόντων, υιοθέτησε τα όσα ανάφερε στη μαρτυρία που παρουσίασε για σκοπούς απόδειξης της υπόθεσης των εναγόντων. Αρνήθηκε ότι ο ίδιος υπέγραψε προσωπικά ως εγγυητής τη συμφωνία εγγύησης, Τεκμ.
27. Επεξηγώντας τους λόγους που οδήγησαν στον τερματισμό της δεύτερης συμφωνίας πώλησης, ανάφερε ότι οι ενάγοντες αναζητούσαν, για σκοπούς στέγασής τους, γραφεία σε κτίρια τα οποία θα πληρούσαν όλες τις προϋποθέσεις νόμιμης χρήσης τους. Όταν διαπιστώθηκε δε ότι το επίδικο ακίνητο παρέβαινε τους όρους της πολεοδομικής άδειας, αποφασίστηκε και ο τερματισμός της συμφωνίας πώλησης. Αντεξεταζόμενος επανέλαβε ότι η παραβίαση των όρων της πολεοδομικής άδειας και η χρησιμοποίηση διαμερισμάτων ως γραφείων στο επίδικο ακίνητο, ήταν σοβαρή παρανομία. Αρνήθηκε δε υποβολή ότι ο Σίμωνος ανάφερε στους ενάγοντες το πρόβλημα που υπήρχε σε σχέση με την παραβίαση των όρων αδείας. Ήταν η τελική θέση του μάρτυρα ότι η πρώτη συμφωνία πώλησης ακυρώθηκε κοινή συναινέσει από τη δεύτερη συμφωνία πώλησης, η οποία και την αντικατέστησε. Ο μάρτυρας Κουρουσίδης κατάθεσε ότι μετά από παράκληση των συνηγόρων των εναγόντων ετοίμασε γραπτή εκτίμηση (Τεκμ. 23) σε σχέση με το επίδικο ακίνητο. Σκοπός της ήταν ο εντοπισμός της αγοραίας αξίας του επίδικου ακίνητου σε δύο συγκεκριμένες ημερομηνίες: Τον Οκτώβριο του 2000 και τον Απρίλιο του
28. Χρησιμοποιώντας τη συγκριτική μέθοδο εκτίμησης κατέληξε ότι κατά την πρώτη ημερομηνία αυτή ήταν Λ.Κ.978.613 και κατά τη δεύτερη Λ.Κ.1.045,
29. Αντεξεταζόμενος επεξήγησε τη μεθοδολογία που ακολούθησε. Δέχθηκε ότι δεν μίλησε με τον ιδιοκτήτη του επίδικου ακίνητου, ούτε και βρήκε συγκριτικό παρόμοιο με το επίδικο ακίνητο. Πρόσθεσε ότι τα συγκριτικά ακίνητα που έλαβε υπόψη του είχαν ξεχωριστούς τίτλους και τόνισε πως όλα τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των υπό σύγκριση ακινήτων τα έλαβε υπόψη του προβαίνοντας στην εκτίμηση. Δέχθηκε επίσης ότι δεν γνώριζε την τιμή πώλησης του συγκεκριμένου ακίνητου, ούτε και προέβηκε σε σχετικό έλεγχο στο Κτηματολόγιο. Κατέληξε, αναφέροντας ότι για σκοπούς της έκθεσής του δεν εισήλθε μέσα στο επίδικο ακίνητο. Ο ευπαίδευτος συνήγορος των εναγόντων, αφού ανέλυσε την προφορική και γραπτή μαρτυρία, εισηγήθηκε ότι προκύπτει ξεκάθαρα πως η απαίτηση των εναγόντων δεν αμφισβητείται από τους εναγομένους. Πρόσθεσε ότι η εκ μέρους τους παραδοχή ότι τους καταβλήθηκε το συνολικό ποσό των Λ.Κ.79.058,12 έναντι του τιμήματος αγοράς του επίδικου ακινήτου και η πλήρης απουσία ανταλλάγματος που προκύπτει από τη μη ολοκλήρωση της αγοράς, είναι αρκετά για να στοιχειοθετήσουν την αξίωση των εναγόντων. Ως προς την ανταπαίτηση κάλεσε το Δικαστήριο να αξιολογήσει θετικά τη μαρτυρία που δόθηκε προς υπεράσπιση των δι΄ ανταπαιτήσεως εναγομένων. Εισηγήθηκε, κατ΄ ακολουθία, ότι τα εμπλεκόμενα μέρη εκ συμφώνου ακύρωσαν την πρώτη συμφωνία πώλησης και τη συμφωνία εγγύησης, προχωρώντας στη σύναψη και υπογραφή της δεύτερης συμφωνίας. Πρόσθεσε περαιτέρω ότι ούτως ή άλλως θα πρέπει να απορριφθεί ως αναξιόπιστη η θέση των εξ ανταπαιτήσεως εναγόντων ότι ο εξ ανταπαιτήσεως εναγόμενος 2 υπέγραψε υπό την προσωπική του ιδιότητα τη συμφωνία εγγύησης. Στήριξε την εισήγησή του αυτή σε σειρά από λόγους τους οποίους, στην έκταση που αυτό είναι απαραίτητο, θα αναφερθεί το Δικαστήριο σε κατοπινό στάδιο. Κατέληξε, εισηγούμενος ότι εν πάση περιπτώσει οι εξ ανταπαιτήσεως ενάγοντες απέτυχαν να αποδείξουν, προσφέροντας ικανοποιητική μαρτυρία, τις δικογραφημένες αξιώσεις τους σχετικά με το ύψος της ζημιάς που ισχυρίζονται ότι υπέστηκαν. Ο ευπαίδευτος συνήγορος των εναγομένων, αφού τόνισε τη διαφορετική νομική υπόσταση των εναγόντων, εισηγήθηκε ότι το γεγονός πως η ενάγουσα 2 δεν ήταν συμβαλλόμενο μέρος στην υπογραφή της δεύτερης συμφωνίας πώλησης, την αποστερεί από του να επικαλείται τους όρους της. Κατ΄ ακολουθία, πρόσθεσε, και με βάση την απορρέουσα έλλειψη συμβατικής σχέσης (privity of contract), ο όρος που εμπεριέχεται στη δεύτερη συμφωνία πώλησης για τερματισμό της πρώτης συμφωνίας είναι χωρίς ισχύ και δεν επηρεάζει τη δεσμευτικότητα της πρώτης συμφωνίας πώλησης, η οποία παραμένει αναλλοίωτη. Καθότι, δεν μπορεί μια νέα σύμβαση να τερματίζει σύμβαση στην οποία εμπλεκόμενοι ήταν διαφορετικοί συμβαλλόμενοι. Ολοκληρώνοντας ο κ. Αγγελίδης κάλεσε το Δικαστήριο να αποδεχθεί τη μαρτυρία που πρόσφερε η πλευρά των εξ ανταπαιτήσεως εναγόντων ως προς τις συνθήκες κάτω από τις οποίες έλαβε χώρα η υπογραφή της συμφωνίας εγγύησης, οι οποίες, κατά τη θέση του, θεμελιώνουν τον ισχυρισμό της πλευράς των πελατών του ότι συμβαλλόμενος σε αυτή ήταν ο εξ ανταπαιτήσεως εναγόμενος 2 προσωπικά. Η ΑΠΑΙΤΗΣΗ: Είναι γεγονός ότι τα βασικά στοιχεία που συνθέτουν την απαίτηση των εναγόντων παραμένουν ουσιαστικά χωρίς αμφισβήτηση. Αποτελεί κοινή συνισταμένη της μαρτυρίας των δύο πλευρών ότι έναντι του συμφωνηθέντος τιμήματος πώλησης καταβλήθηκε στους εναγόμενους το συνολικό ποσό των Λ.Κ.79.058,
30. Παρεμβάλλω στο σημείο αυτό ότι η επιδερμική προσπάθεια που εκδηλώθηκε σε κάποιο στάδιο από τους εναγόμενους να εισηγηθούν πως μέρος του καταβληθέντος ποσού, Λ.Κ.4.000, θα κάλυπτε έξοδα που πιθανό να υφίσταντο από τη μη τήρηση της συμφωνίας, παρέμεινε, ελλείψει σχετικής μαρτυρίας, μετέωρη και χωρίς θεμελίωση. Όπως αστήρικτη παρέμεινε επίσης η δικογραφημένη θέση τους, παράγρ. 5 της Έκθεσης Υπεράσπισης, πως το πιο πάνω ποσό των Λ.Κ.4.000 δεν θα υπολογιζόταν στην πληρωμή του τιμήματος. Ρητά αναφέρεται στην πρώτη συμφωνία πώλησης, Τεκμ. 1, και σε ευθυγράμμιση με τις θέσεις των εναγόντων, ότι στο τίμημα πώλησης περιλαμβάνεται το πιο πάνω ποσό των Λ.Κ.4.
31. Με στήριξη στα πιο πάνω είναι χωρίς δυσκολία που καταλήγει το Δικαστήριο ότι όντως το σύνολο του καταβληθέντος ποσού ήταν μέρος του συμφωνηθέντος τιμήματος αγοράς του ακινήτου. Ό,τι παρέμεινε υπό αμφισβήτηση είναι ποια από τις ενάγουσες εταιρείες κατέβαλε μέρος του τιμήματος αυτού, ήτοι τις Λ.Κ.50.
32. Σε αυτό το σημείο είναι η θέση των εναγόντων, όπως προβάλλει μέσα από τη δοθείσα μαρτυρία, ότι το ποσό αυτό δόθηκε από την ενάγουσα 2 προς όφελος της ενάγουσας 1, δυνάμει της δεύτερης συμφωνίας πώλησης. Η αντίστοιχη θέση των εναγομένων, όπως επίσης προωθήθηκε από την προσφερθείσα μαρτυρία, είναι ότι το ποσό καταβλήθηκε μεν από την ενάγουσα 2 αλλά προς υλοποίηση της πρώτης συμφωνίας πώλησης. Χωρίς κανένα δισταγμό η κατάληξη του Δικαστηρίου επί του ζητήματος αυτού είναι ότι το πιο πάνω ποσό καταβλήθηκε υπό τις συνθήκες και για τους λόγους που η πλευρά των εναγόντων παρέθεσε. Τα όσα περί αντιθέτου επιχείρησαν να προβάλουν οι εναγόμενοι αποτελούν εκ των υστέρων σκέψεις και δεν γίνονται αποδεκτά, καθότι, αφενός, αντιστρατεύονται τις δικογραφημένες τους θέσεις και, αφετέρου, καταρρίπτονται από το περιεχόμενο των δύο συμφωνιών, Τεκμ. 1 και
33. Δικαιολογώ την προσέγγιση αυτή του Δικαστηρίου: Στην παράγρ. 11 της Έκθεσης Υπεράσπισης αναφέρεται ξεκάθαρα «Σε σχέση με την παράγραφο 12 της Έκθεσης Απαίτησης η Εναγόμενη ισχυρίζεται ότι οι Ενάγοντες αρ. 1 κατέβαλαν μέχρι σήμερα προς αυτή το ποσού των Λ.Κ.50,000.00- το δε υπόλοιπο ποσό εκ Λ.Κ.4,000.00- κατεβλήθει σ΄ αυτήν πριν από την υπογραφή της Συμφωνίας ημερ. 6.10.2000.» Περαιτέρω, το περιεχόμενο των Τεκμ. 1 και 5, συνδυαζόμενο, συνάδει με τα όσα κατέθεσε σχετικά ο μάρτυρας των εναγόντων Λάμπρος Χριστοφή και καταρρίπτει τις ανάλογες θέσεις του μάρτυρα των εναγομένων Άκη Σίμωνος. Το Τεκμ. 1, σε αναφορά με τον τρόπο πληρωμής του τιμήματος, προβλέπει ότι πέραν των Λ.Κ.4.000 της προκαταβολής το υπόλοιπο ποσό των Λ.Κ.596.000 θα καταβαλλόταν με τη μεταβίβαση του ακινήτου. Συνεπώς, δεν υπήρχε λόγος να πληρωθεί δυνάμει της πρώτης αυτής συμφωνίας ενδιάμεσα άλλο ποσό, όπως αυτό των Λ.Κ.50.
34. Περαιτέρω, στη δεύτερη συμφωνία πώλησης, Τεκμ. 5, γίνεται ρητή αναφορά σε πληρωμή συγκεκριμένου ποσού Λ.Κ.50.000 με την υπογραφή αυτής της συμφωνίας. Με δεδομένο ότι τελικά μόνο ένα ποσό πληρώθηκε του ύψους των Λ.Κ.50.000, στερείται λογικής και πειστικότητας η θέση των εναγομένων ότι αυτό καταβλήθηκε δυνάμει της πρώτης συμφωνίας πώλησης. Ό,τι υπολείπεται να καταγραφεί ως σημαντικό σε σχέση με την απαίτηση είναι το επίσης αναντίλεκτο γεγονός της πλήρους έλλειψης ανταλλάγματος, δεδομένου ότι η οποιαδήποτε συμφωνία αγοράς δεν ολοκληρώθηκε, αφού δεν έλαβε χώρα ούτε κατοχή του ακινήτου από τους ενάγοντες, ούτε, τελικά, και μεταβίβασή του σε αυτούς. Όπως δε παραμένει αδιαμφισβήτητο, το ακίνητο μεταβιβάστηκε λίγους μήνες αργότερα, τον Απρίλιο του 2001, σε τρίτη εταιρεία. Τα πιο πάνω είναι αρκετά για να θεμελιώσουν και το βάθρο στήριξης της αξίωσης των εναγόντων. Όπως εντοπίζεται στην απόφαση Καλησπέρας v. Δρυάδη κ.ά.