ΕΠΙΣΗΜΟΥ ΠΑΡΑΛΗΠΤΗ ΩΣ ΕΚΚΑΘΑΡΙΣΤΗ ΤΗΣ BLUE SEAL SHOES LTD ν. Χρ. Ιωάννου Υιοι (Υποδήματα) Λτδ, Αρ. Αγωγής: 4404/05, 28 Μαΐου 2008 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup
- on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2008:A119 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ι. Ιωαννίδη, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 4404/05 Μεταξύ: ΕΠΙΣΗΜΟΥ ΠΑΡΑΛΗΠΤΗ ΩΣ ΕΚΚΑΘΑΡΙΣΤΗ ΤΗΣ BLUE SEAL SHOES LTD Ενάγοντα και Χρ. Ιωάννου & Υιοι (Υποδήματα) Λτδ Εναγομένων ΚΑΙ ΔΥΝΑΜΕΙ ΔΙΑΤΑΓΗΣ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΗΜΕΡ. 22.3.2006: Μεταξύ: ΛΕΩΝΙΔΑ ΚΙΜΩΝΟΣ ως Εκκαθαριστή της BLUE SEAL SHOES LTD Ενάγοντα και Χρ. Ιωάννου & Υιοι (Υποδήματα) Λτδ Εναγομένων ----- Αίτηση ημερ. 4.3.2008 ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 28 Μαΐου 2008. Για Αιτητή-Ενάγοντα: κ. Κ. Χατζηϊωάννου (κα Θεοφάνους για να ακούσει απόφαση) Για Καθ΄ ων η Αίτηση-Εναγομένους: κ. Χ. Κυριακίδης (κ. Χατζηπαρασκευάς για να ακούσει απόφαση) A Π Ο Φ Α Σ Η Ο Ενάγων, με αγωγή που κατατέθηκε στις 31.5.2005, αξιώνει εναντίον των Εναγομένων το ποσό των Λ.Κ.145.785, πλέον τόκους. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες της Έκθεσης Απαίτησης, το ποσό αυτό αξιώνεται για εμπορεύματα που πωλήθηκαν και παραδόθηκαν και για υπηρεσίες που παρασχέθηκαν από την υπό εκκαθάριση εταιρεία Blue Seal Shoes Ltd στους Εναγομένους. Οι τελευταίοι με το δικόγραφο τους αρνούνται την αιτούμενη θεραπεία. Στις 22.3.2007 οι Εναγόμενοι καταχώρισαν αίτηση για παροχή ασφάλειας εξόδων, και το Δικαστήριο στα πλαίσια της εν λόγω αίτησης εξέδωσε στις 27.6.2007, το ακόλουθο διάταγμα (παρατίθεται αυτολεξεί): «Εκδίδεται κατά συνέπεια διάταγμα με το οποίο διατάσσεται η ενάγουσα εταιρεία όπως δώσει ασφάλεια για τα έξοδα της εναγομένης για το ποσό των £3.000 είτε με κατάθεση του ποσού στο δικαστήριο είτε με την παράδοση ανέκκλητης τραπεζικής εγγύησης στον Πρωτοκολλητή του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας εντός 30 ημέρων από σήμερα. Εκδίδεται περαιτέρω διάταγμα ως οι παράγραφοι Β και Γ του Αιτητικού της αίτησης.» Οι παράγραφοι Β και Γ του Αιτητικού της αίτησης προνοούν τα ακόλουθα: Β. Διάταγμα του Δικαστηρίου διατάττον την αναστολή κάθε περαιτέρω διαδικασίας στην παρούσα υπόθεση μέχρι να δοθεί η εξαιτούμενη ασφάλεια από μέρους των εναγόντων. Γ. Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο η Αγωγή εναντίον των Εναγομένων να θεωρείται ως απορριφθείσα με έξοδα υπέρ των εναγομένων, σε περίπτωση που δεν δοθεί τέτοια ασφάλεια εξόδων εντός του χρόνου που θα καθορίσει το Δικαστήριο. Κατά τον χρόνο έκδοσης του πιο πάνω διατάγματος η αγωγή ήταν ήδη ορισμένη για ακρόαση στις 19.9.2007, ημερομηνία η οποία είχε δοθεί στις 22.1.2007. Στις 19.9.2007 ο Ενάγων υπέβαλε αίτημα αναβολής στο οποίο οι Εναγόμενοι δεν έφεραν ένσταση, ζήτησαν όμως τα έξοδα τους. Το Δικαστήριο ανέβαλε την υπόθεση λόγω ελλείψεως χρόνου, αφού ήταν απασχολημένο με άλλη συνεχιζόμενη ακρόαση. Όρισε την υπόθεση για ακρόαση στις 6.3.2008. Στις 4.3.2008 υποβλήθηκε η υπό εκδίκαση αίτηση με την οποία ο Ενάγων αξιώνει τις ακόλουθες θεραπείες: «Α. Παράταση του χρόνου εντός του οποίου να γίνει αίτηση για παράταση του χρόνου εντός του οποίου να κατατεθεί εγγύηση για ασφάλεια εξόδων. Β. Παράταση του χρόνου εντός του οποίου μπορεί να κατατεθεί η τραπεζική εγγύηση για ασφάλεια εξόδων των εναγομένων μέχρι 5 ημέρες μετά τη σύνταξη του διατάγματος για παράταση του χρόνου.» Η αίτηση βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 θ.θ.8 και 9, Δ.57. θ.θ.1, 2, Δ.60, Δ.64 και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του κ. Χρυσούλλη Δημητρίου, ο οποίος φέρεται ως πρώην Διευθυντής της υπό εκκαθάριση εταιρείας και δεόντως εξουσιοδοτημένος από τον εκκαθαριστή της εταιρείας να προβεί στην εν λόγω ένορκη δήλωση. Θεωρώ σκόπιμο να παραθέσω αυτολεξεί μέρος από το περιεχόμενο της εν λόγω ένορκης δήλωσης του: 3. Την 22.3.2007 οι εναγόμενοι κατεχώρησαν αίτηση για ασφάλεια εξόδων τους επικαλούμενοι ότι ο ενάγων ήγειρε την αγωγή υπό την ιδιότητα του ως εκκαθαριστής. Οι δικηγόροι του ενάγοντα με πληροφόρησαν περί τούτου και τους εξέφρασα την προθυμία μου να καταθέσω την όποια εγγύηση το Δικαστήριο ήθελε διατάξει αν διέτασσε. Φυσικά ήταν και ο εκκαθαριστής ενήμερος τόσον περί της αίτησης όσον και περί της προθυμίας μου να καταθέσω την όποιαν εγγύηση ήθελε διαταχθεί. 4. Την 27.6.2007 το Δικαστήριο διέταξε την κατάθεση τραπεζικής εγγύησης στον Πρωτοκολλητή ύψους Λ.Κ.3.000 ή (€5125,80) για ασφάλεια εξόδων των εναγομένων. 5. Λόγω παρεξήγησης μεταξύ των δικηγόρων και του εκκαθαριστή δεν ειδοποιήθηκα αφού ο ένας πίστευε ότι ο άλλος με είχε ειδοποιήσει, με αποτέλεσμα να μην κατατεθεί η τραπεζική εγγύηση στον Πρωτοκολλητή εντός της προθεσμίας. Οι καλοκαιρινές διακοπές συνέτειναν στο να μην υπάρξει η αναγκαία παρακολούθηση. 6. Το γεγονός της μη κατάθεσης της εγγύησης διαπιστώθηκε την περασμένη εβδομάδα όταν στα πλαίσια ετοιμασίας για ακρόαση της υπόθεσης 4403/05 Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας που είναι ορισμένη σήμερα, μεταξύ εμού ως ενάγοντα και του Χρ. Αχιλλέως διευθυντού των εναγομένων στην παρούσα αναζητήσαμε κάποια έγγραφα από τον φάκελο που τηρεί ο δικηγόρος στην παρούσα υπόθεση οπότε και μου υπεδείχθη ότι δεν υπήρχε φωτοαντίγραφο της εγγύησης και μου ζητήθηκε. Εξέφρασα φυσικά την έκπληξη μου και μετά από διερεύνηση διαπιστώθηκε η παράλειψη και η παρεξήγηση. Το Δικαστήριο έδωσε οδηγίες όπως η αίτηση επιδοθεί στην πλευρά των Εναγομένων. Οι τελευταίοι καταχώρισαν ένσταση με την οποία ζητούν απόρριψη της αίτησης για τους ακόλουθους λόγους: 1. Το Δικαστήριο δεν κέκτηται δικαιοδοσία να εγκρίνει αίτηση παράτασης χρόνου μετά από απόρριψη της αγωγής ή/και το δικαστήριο έχει καταστεί functus officio ή/και η εκδοθείσα απόφαση έχει καταστεί τελεσίδικη ή/και αμετάκλητη ή/και η αίτηση είναι αβάσιμη ή/και άνευ αντικειμένου ή/και αλυσιτελής, καθ΄ ότι η υπό τον ως άνω τίτλο και αριθμό αγωγή έχει απορριφθεί. 2. Η αίτηση είναι αβάσιμη ή/και άνευ αντικειμένου ή/και αλυσιτελής, καθ΄ ότι η αγωγή έχει ήδη απορριφθεί και η εν λόγω απόρριψη δεν είναι δυνατό να θεραπευθεί με αίτημα παράτασης χρόνου καταχώρισης ασφάλειας εξόδων. 3. Η αίτηση υποβάλλεται με υπέρμετρη καθυστέρηση ή/και μετά που η αγωγή έχει ήδη απορριφθεί. 4. Η καθυστέρηση στην υποβολή της αίτησης δεν αιτιολογείται ή/και δεν αιτιολογείται επαρκώς ή/και οι λόγοι που προβάλλονται προς αιτιολόγηση της καθυστέρησης είναι αβάσιμοι. 5. Τυχόν έγκριση του αιτήματος θα προκαλέσει ανεπανόρθωτη βλάβη στα ουσιαστικά και δικονομικά δικαιώματα των εναγομένων, κατά τρόπο που δεν είναι δυνατό να αποζημιωθεί με κατάλληλη διαταγή εξόδων. 6. Η αίτηση είναι κακόπιστη. 7. Η αίτηση παραβιάζει το δικαίωμα των εναγομένων για διεξαγωγή δίκης εντός ευλόγου χρόνου 8. Οι εξαιτούμενες θεραπείες είναι παράτυπες ή/και αντιφατικές ή/και δικονομικά απαράδεκτες. Η ένσταση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του κ. Αχιλλέα Νικολάου, διευθυντή των Εναγομένων, στο περιεχόμενο της οποίας θα αναφερθώ όπου ήθελε κριθεί αναγκαίο. Με άδεια του Δικαστηρίου ο Ενάγων καταχώρισε συμπληρωματική ένορκη δήλωση στην οποία ο κ. Χρυσούλλης Δημητρίου αναφέρει, ανάμεσα σε άλλα, τα ακόλουθα: «2. Όταν προέβαινα στην ένορκο δήλωση μου ημερ. 4.3.2008 δεν εγνώριζα ότι το Δικαστήριο στις 27.6.07 είχε εκδώσει διάταγμα ως το Β και Γ της αίτησης για ασφάλεια εξόδων και το πληροφορήθηκα μετά την καταχώριση της αίτησης ημερ. 4.3.2008. 3.(α) Οι εναγόμενοι δεν συμμορφώθησαν με το διάταγμα του Δικαστηρίου ημερ. 2.3.06 το οποίο τους επεδόθη την 19.5.06 ήτοι μετά την τροποποίηση του τίτλου δεν ακολούθησαν τους θεσμούς με την εξής έννοια: (
- i)Δεν κατεχώρησαν τροποποιημένη εμφάνιση (
- ii)Η υπεράσπιση τους και όλες οι επακόλουθες ενέργειες τους φέρουν λανθασμένο τίτλο κατά παράβαση της Δ.63. (β) Οι εναγόμενοι την 19.9.07 εμφανίσθησαν κατά την ακρόαση και μάλιστα στο αίτημα για αναβολή του δικηγόρου του ενάγοντα δεν έφεραν ένσταση αλλά και τούτο από μνήμης της δικηγόρου που εμφανίστηκε ζήτησαν έξοδα που όμως δεν επιδικάσθηκαν. (γ) Το διάταγμα του Δικαστηρίου ημερ. 27.6.07 δεν συνετάχθη μέχρι πολύ μετά την προθεσμία που έτασσε και ουδέποτε επεδόθη στον ενάγοντα ή τον δικηγόρο του. (δ) Στον Κατάλογο Εξόδων που υπέβαλαν οι δικηγόροι των εναγομένων απαιτούν έξοδα και για την εμφάνιση τους στις 19.9.07.» Και οι δύο ευπαίδευτοι συνήγοροι αγόρευσαν προς υποστήριξη των θέσεων των πελατών τους παραπέμποντας και στη σχετική νομολογία. Έχω θέσει ενώπιον μου τα όσα ανέφεραν με τις εμπεριστατωμένες αγορεύσεις τους και θα σταθώ σε αυτά όπου ήθελε κριθεί αναγκαίο. Ο κ. Χατζηϊωάννου αγορεύοντας εισηγήθηκε πως το εκδοθέν διάταγμα παροχής ασφάλειας εξόδων ημερ. 27.6.2007 είναι άκυρο για διάφορους λόγους. Το πρώτο πράγμα που παρατηρώ είναι πως η εισήγηση αυτή δεν καλύπτεται από τις θεραπείες που αξιώνονται με την υπό εκδίκαση αίτηση των πελατών του. Εν πάση περιπτώσει θα σχολιάσω τα όσα ανέφερε γύρω από το πιο πάνω θέμα. Η πρώτη εισήγηση του ήταν ότι το εκδοθέν διάταγμα είναι άκυρο επειδή εκδόθηκε σε αίτηση η οποία είχε λανθασμένο τίτλο. Από τον τίτλο της αίτησης ημερ. 22.3.2007 φαίνεται ότι εκείνο το οποίο ελλείπει είναι ο προηγούμενος τίτλος, αφού το κλητήριο ένταλμα είχε τροποποιηθεί στις 22.3.2006. Με άλλα λόγια δεν αμφισβητείται ότι στον τίτλο της αίτησης υπήρχαν οι σωστοί διάδικοι. Με όλο το σεβασμό, θεωρώ την πιο πάνω εισήγηση αβάσιμη για τους ακόλουθους λόγους: (α) Αν αυτή είναι η θέση του κ. Χατζηϊωάννου, ότι δηλαδή η εκδοθείσα διαταγή παροχής ασφάλειας εξόδων είναι άκυρη, τότε γιατί ζητά με την παρούσα αίτηση παράταση χρόνου για να συμμορφωθεί με αυτήν; (β) Τέτοιο θέμα δεν ηγέρθηκε όταν εκδικάζετο η αίτηση ημερ. 22.3.2007 και συνεπώς θεωρώ πως ο κ. Χατζηϊωάννου κωλύεται τώρα να εγείρει τέτοιο θέμα και μάλιστα στα πλαίσια της υπό εκδίκαση αίτησής του. (γ) Και το κυριότερο, το τροποποιημένο κλητήριο ένταλμα καταχωρίστηκε σύμφωνα με τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας και από αυτό φαίνονται οι πραγματικοί διάδικοι. Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Έλληνας κ.ά. ν. Χριστοδούλου
(1993)1 Α.Α.Δ. 485, 488, ο τίτλος της αγωγής είναι εκείνος τον οποίο φέρει η αγωγή περιλαμβανομένης και κάθε τροποποίησης του. Το γεγονός ότι η αίτηση ημερ. 22.3.2007 δεν συμπεριέλαβε τον προηγούμενο τίτλο, δεν δημιουργεί ασάφεια σε σχέση με την ταυτότητα των διαδίκων και σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να καταστήσει το εκδοθέν διάταγμα παροχής ασφάλειας εξόδων άκυρο. Στην υπόθεση Έλληνας (πιο πάνω), στην οποία έκανε αναφορά ο κ. Χατζηϊωάννου, τα γεγονότα ήταν εντελώς διαφορετικά αφού εκεί ο αρχικός διάδικος (Εναγόμενος 2) είχε αποβιώσει μετά την έγερση της αγωγής. Η ειδοποίηση έφεσης η οποία υποβλήθηκε έφερε τον Εναγόμενο 2 ως ζώντα διάδικο αφού δεν γινόταν αναφορά στην τροποποίηση του τίτλου. Επίσης από την ειδοποίηση έφεσης δεν μπορούσε να προσδιοριστεί ποιος ήταν ο εφεσείων αφού σε αυτήν αναφέρετο ως εφεσείων «ο Εναγόμενος». Κρίθηκε ότι η έφεση ήταν άκυρη. Παραθέτω το σχετικό απόσπασμα από τη σελ. 491 της απόφασης: «.Ο όρος «εναγόμενος» εξ ονόματος του οποίου υποβλήθηκε η έφεση δεν αποκαλύπτει ποιος εκ των δυο φερομένων ως εναγομένων άσκησε την έφεση· αν δε ερμηνευθεί ότι περιλαμβάνει και τους δύο εναγόμενους τότε η ειδοποίηση φέρει ως ασκούντα την έφεση ανύπαρκτο διάδικο.» Να σημειωθεί επίσης πως το δικόγραφο «Απάντηση» που καταχώρισε στις 21.11.2006 ο κ. Χατζηϊωάννου, ως δικηγόρος του Ενάγοντα, δεν φέρει τον προηγούμενο τίτλο. Δεν με βρίσκουν σύμφωνο ούτε τα όσα ανέφερε ο κ. Χατζηϊωάννου γύρω από τη μη επίδοση της διαταγής παροχής ασφάλειας εξόδων. Θεωρώ σκόπιμο να αναφέρω πως η διαταγή εκδόθηκε κατόπιν αίτησης δια κλήσεως η οποία γνωστοποιήθηκε στην άλλη πλευρά. Περαιτέρω, η έκδοση της έλαβε χώρα στην παρουσία του δικηγόρου του Ενάγοντα και μάλιστα κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας. Συνεπώς δεν ετίθετο θέμα επίδοσης της διαταγής για να δεσμευθεί ο διάδικος εναντίον του οποίου εκδόθηκε. Άλλωστε, όταν το Δικαστήριο εξέδωσε τη διαταγή διέταξε όπως η προθεσμία των 30 ημερών αρχίσει να υπολογίζεται από την ημερομηνία έκδοσης της. Τέλος, αβάσιμη είναι και η εισήγηση του ότι δεν υπάρχει έγκυρη εμφάνιση δικηγόρου εκ μέρους των Εναγομένων, επειδή αυτοί όφειλαν να καταχωρίσουν τροποποιημένο σημείωμα εμφάνισης μετά την τροποποίηση του κλητηρίου εντάλματος. Όπως ορθά ανέφερε ο κ. Κυριακίδης, με αναφορά στο Annual Practice, 1958, Volume 1, σελ.633[1], κάτι τέτοιο δεν είναι αναγκαίο. Επί της ουσίας τώρα της αίτησης. Η έκδοση του διατάγματος παροχής ασφάλειας εξόδων και η μη παροχή της ασφάλειας αυτής, δεν αμφισβητούνται. Δεν αμφισβητείται επίσης ότι το Δικαστήριο κατά την έκδοση του διατάγματος παροχής ασφάλειας εξόδων διέταξε όπως η αγωγή εναντίον των Εναγομένων «θεωρείται ως απορριφθείσα με έξοδα υπέρ των εναγομένων, σε περίπτωση που δεν δοθεί τέτοια ασφάλεια εξόδων εντός του χρόνου που θα καθορίσει το Δικαστήριο.» Ακολούθως θα παραθέσω τη Nομολογία που υπάρχει όταν διάδικος δεν συμμορφώνεται με διαταγή παροχής ασφάλειας εξόδων η οποία περιέχει όρο για απόρριψη της αγωγής. Υπόθεση Adidas Ltd v. Krashias Shoe Ltd. (Αρ.2)
(1990)1 A.A.Δ.
- Στην εν λόγω υπόθεση το Εφετείο μετά από αίτηση των Εφεσιβλήτων -Εναγομένων, εξέδωσε την ακόλουθη διαταγή ως προς την παροχή εκ μέρους των Εφεσειόντων, ασφάλειας για τα έξοδα των Εφεσιβλήτων: «Δικαστήριο: Ενόψει της συμφωνίας η οποία έχει επέλθει, διατάσσεται όπως οι εφεσείοντες - καθ΄ ων η αίτηση καταθέσουν τραπεζική εγγύηση για ποσό £1.000 μέσα σε χρονικό διάστημα δύο μηνών. Στο μεταξύ η διαδικασία της έφεσης θα ανασταλεί. Σε περίπτωση μη συμμόρφωσης η έφεση θα θεωρείται ως απορριφθείσα. Τα έξοδα της αίτησης θα ακολουθήσουν το αποτέλεσμα της έφεσης, αλλά δεν θα βαρύνουν εν πάση περιπτώσει τους αιτητές. Σε περίπτωση συμμόρφωσης θα υποβληθεί, μετά την καταχώριση της ασφάλειας για τα έξοδα, αίτηση για τον ορισμό της έφεσης για ακρόαση.» Σε μεταγενέστερο στάδιο οι Εφεσίβλητοι υπέβαλαν αίτηση ζητώντας όπως «διακηρυχθεί ότι η πολιτική έφεση 7288 έχει εκπέσει και έπαυσε να αποτελεί θέμα της δευτεροβάθμιας δικαιοδοσίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου λόγω της παράλειψης των εφεσειόντων να καταθέσουν την εγγύηση η οποία προβλέπεται στη διαταγή του Δικαστηρίου της 14.5.90.» Οι εφεσείοντες παραδέχθηκαν ότι η κατατεθείσα εγγύηση δεν ανταποκρινόταν στους όρους που έθεσε το Δικαστήριο, ήταν όμως η θέση τους, για λόγους που δεν ενδιαφέρουν εδώ, ότι ουσιαστικά υπήρξε συμμόρφωση. Το Δικαστήριο αφού διαπίστωσε ότι η κατατεθείσα εγγυητική δεν ανταποκρινόταν στους όρους για ασφάλεια των εξόδων που είχαν τεθεί με την απόφαση του Δικαστηρίου ημερ. 14.5.90, καταλήγει ως εξής: «Δεν παρέχεται διακριτική ευχέρεια στο Δικαστήριο να μεταβάλει σ΄ αυτό το στάδιο τους όρους της διαταγής του Δικαστηρίου της 14.5.
- Βάσει των προνοιών της Δ.60, θ.5 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, παρέχεται διακριτική ευχέρεια στο Δικαστήριο να διατάξει, κατά το χρόνο έκδοσης της διαταγής για την ασφάλεια των εξόδων, την απόρριψη της αγωγής σε περίπτωση μη συμμόρφωσης. Αυτό έγινε μάλιστα σ΄ αυτή την υπόθεση με την έγκριση των μερών. Συνεπώς, η παράλειψη των εφεσειόντων να συμμορφωθούν με τη διαταγή της 14.5.90, επέφερε και την έκπτωση της έφεσης, η οποία κρίνεται ως απορριφθείσα. Δεν επιθυμούμε να προδικάσουμε την τύχη οποιασδήποτε αίτησης που θα μπορούσε να υποβληθεί στο μέλλον σε σχέση με την επαναφορά της έφεσης. Το θέμα δεν εγείρεται ενώπιόν μας και δεν θα μας απασχολήσει. Θεωρητικά η αίτηση η οποία αποτέλεσε το αντικείμενο της σημερινής μας απόφασης, δεν ήταν αναγκαία. Οι αμφισβητήσεις όμως των εφεσειόντων ως προς την εγκυρότητα της κατατεθείσας εγγύησης, καθιστούσαν αναγκαία την προσφυγή στο Δικαστήριο για τη διαπίστωση και διευκρίνιση των εκατέρωθεν δικαιωμάτων και υποχρεώσεων των διαδίκων, γεγονός που δικαιολογεί και την έκδοση διαταγής για τα έξοδα υπέρ των αιτητών-εφεσιβλήτων.» Υπόθεση Ζεμενίδου ν. Ζεμενίδη (Αρ.2)
(1992)1 Α.Α.Δ. 578. Εδώ η εφεσείουσα με αίτηση της στο Οικογενειακό Δικαστήριο ζητούσε διάφορες θεραπείες, που εδώ δεν ενδιαφέρουν. Επειδή συνήθως κατοικούσε εκτός Κύπρου, ο εφεσίβλητος στα πλαίσια της πιο πάνω αίτησης καταχώρισε αίτηση με την οποία ζητούσε διαταγή του Δικαστηρίου για παροχή ασφάλειας εξόδων. Το Δικαστήριο μετά από ακροαματική διαδικασία διέταξε την εφεσείουσα όπως δώσει ασφάλεια για έξοδα. Σύμφωνα με την απόφαση, παράλειψη εκ μέρους της εφεσείουσας να παράσχει την ορισθείσα ασφάλεια για τα έξοδα «τότε η αίτηση θα απορρίπτετο» (will stand dismissed). Εναντίον της απόφασης του πρωτόδικου Δικαστηρίου καταχωρίστηκε έφεση. Κατά την ημερομηνία που αυτή ήταν ορισμένη για ακρόαση, ο συνήγορος του εφεσίβλητου εισηγήθηκε ότι η έφεση ήταν άνευ αντικειμένου αφού η εφεσείουσα δεν είχε μέχρι τότε συμμορφωθεί με τη διαταγή του πρωτόδικου Δικαστηρίου να παράσχει ασφάλεια εξόδων. Το Εφετείο σε συμφωνία με τα όσα ανέφερε ο ευπαίδευτος συνήγορος του εφεσίβλητου απέρριψε την έφεση. Κατέληξε ως εξής: « Το πρωτόδικο Δικαστήριο, στην άσκηση της εξουσίας του σύμφωνα με τη Δ.60, θ.5, και όπως είναι σαφές από τη διατύπωση της διαταγής που έδωσε - «θα απορρίπτεται» (will stand dismissed) - διάταξε την απόρριψη της αίτησης στην περίπτωση που η ενάγουσα δεν έδιδε την ασφάλεια εξόδων στην καθορισμένη προθεσμία. Η αίτηση, με την άπρακτη από μέρους της ενάγουσας εκπνοή της προθεσμίας των 60(εξήντα) ημερών, έπαυσε να υπάρχει γιατί είχε απορριφθεί. Η ενάγουσα θα μπορούσε να αποταθείς το Δικαστήριο για παράταση του χρόνου, πράγμα που δεν έπραξε. Οι συνέπειες της παράλειψης της επήλθαν λόγω της μη συμμόρφωσης της.» Υπόθεση HE.NI.PA. Estates Co. Ltd v. Club Dido Gesmbh
(1995)1 Α.Α.Δ.
- Στην εν λόγω υπόθεση οι Ενάγοντες διατάχθηκαν από το πρωτόδικο Δικαστήριο να καταθέσουν στο Δικαστήριο ως ασφάλεια για τα έξοδα των Εναγομένων το ποσό των £10.000 υπό μορφή τραπεζικής εγγυητικής επιστολής. Θεωρώ σκόπιμο να παραθέσω αυτολεξεί την εκδοθείσα διαταγή όπως καταγράφεται στην απόφαση του Εφετείου: «Α) Όπως οι ενάγοντες καταβάλουν εις το Δικαστήριο ως ασφάλεια δι΄ έξοδα των εναγομένων το ποσό των Λ.Κ.10.000 υπό μορφήν τραπεζικής εγγυητικής επιστολής. Β) Την αναστολή πάσης διαδικασίας μέχρι της καταθέσεως του κατά τα ανωτέρω ποσού δια ασφάλεια εξόδων. Γ) Την απόρριψιν της αγωγής εάν το κατά τα ανωτέρω οριζόμενον ποσόν δεν κατατεθεί εντός 10 ημερών από σήμερα. Δ) Τα έξοδα επιφυλάσσονται.» Οι Eνάγοντες δεν μπόρεσαν να παράσχουν την εγγύηση μέσα στο χρονικό διάστημα που καθορίστηκε στο διάταγμα και καταχώρισαν αίτηση με την οποία ζητούσαν παράταση του χρόνου για να συμμορφωθούν με αυτό. Η άλλη πλευρά έφερε ένσταση υποστηρίζοντας πως βάσει της προηγούμενης διαταγής του Δικαστηρίου η αγωγή δεν υπήρχε πλέον αφού απορρίφθηκε αυτόματα στο τέλος του χρονικού διαστήματος που παρασχέθηκε για την κατάθεση της ασφάλειας των εξόδων. Η τραπεζική εγγυητική επιστολή δεν κατατέθηκε στο Δικαστήριο εντός της ταχθείσας προθεσμίας των 10 ημερών. Έντεκα μήνες αργότερα οι Ενάγοντες καταχώρισαν αίτηση και ζητούσαν δυνάμει της Δ.57 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας παράταση χρόνου μέχρι τις 29.6.03 για να καλύψει την καταχώριση της εγγυητικής επιστολής που καταχωρίστηκε τρεις μέρες μετά την ταχθείσα προθεσμία. Το πρωτόδικο Δικαστήριο συμπέρανε ότι στις περιπτώσεις που δεν δίδεται η εγγύηση εντός του χρόνου που ορίζεται, το Δικαστήριο «δύναται» να απορρίψει την αγωγή και ότι η αγωγή δεν απορρίπτεται αυτόματα έστω και αν έχει παρέλθει ο χρόνος που ορίστηκε. Στην Έφεση που καταχώρισαν οι Εναγόμενοι κατά της πιο πάνω απόφασης έγινε ευρεία αναφορά στη λειτουργία της Δ.60 θ.5 και στη σχετική Νομολογία. Η πλειοψηφία του Εφετείου (Αρτεμίδης, Κούρρης) αποφάσισε πως το ζητούμενο δεν ήταν η ερμηνεία και εφαρμογή του εκ συμφώνου διατάγματος αλλά αν θα επιτρεπόταν στο δικηγόρο της εφεσείουσας να προβάλει τον ισχυρισμό πως η αγωγή θεωρείται απορριφθείσα. Η πλειοψηφία έδωσε αρνητική απάντηση, αφού έλαβε υπόψη τα ακόλουθα γεγονότα: «. Είναι αναμφισβήτητο το γεγονός πως μετά τη λήξη της προθεσμίας των 10 ημερών για την κατάθεση της εγγύησης, ο δικηγόρος της εφεσείουσας πήρε πολλάκ αι διάφορα βήματα στη διαδικασία, τα οποία και αντιμετώπισε ο δικηγόρος της εφεσίβλητης. Συγκεκριμένα, ο δικηγόρος της εφεσείουσας με επιστολή στο συνάδελφο του ζήτησε περισσότερες και καλύτερες λεπτομέρειες της εκθέσεως απαιτήσεως. Ο δικηγόρος της εφεσίβλητης ανταποκρίθηκε αλλά δεν ικανοποίησε το συνάδελφό του, που αποτάθηκε με αίτησή του στο Δικαστήριο. Η αίτηση τούτη συμβιβάστηκε, και ο δικηγόρος της εφεσίβλητης παρέσχε τις λεπτομέρειες που απαιτούσε ο δικηγόρος της εφεσείουσας. Την ίδια μέρα είχε καταχωριστεί και δεύτερη αίτηση από το δικηγόρο της εφεσείουσας με την οποία ζητούσε τη διαγραφή ορισμένων παραγράφων από την έκθεση απαιτήσεως. Και αυτή η αίτηση συμβιβάστηκε προς ικανοποίηση της αιτήσεως του δικηγόρου της εφεσείουσας. Οι αιτήσεις αυτές ορίστηκαν για μνεία μερικές φορές και οι δικηγόροι εμφανίστηκαν στη γνωστή αυτή διαδικασία για τη διευθέτησή τους. Το Δικαστήριο όρισε πρώτα για μνεία την αγωγή και μετά για ακρόαση, σε δύο συνεχείς ημέρες, μέσα στο Μάη. Ο δικηγόρος της εφεσείουσας όταν καταχώρισε την έκθεση υπερασπίσεως, ήγειρε σ΄ αυτή το ζήτημα της ανυπαρξίας της αγωγής.» Κατέληξε πως αν γινόταν δεκτή η εισήγηση του δικηγόρου της εφεσείουσας θα σήμαινε πως αυτός θα μπορούσε να επιλέγει τον χρόνο υποβολής του ισχυρισμού του όποτε ήθελε, ακόμη και την τελευταία στιγμή κατά την ακρόαση πιθανής έφεσης στην αγωγή, κάτι το οποίο θα ήταν απαράδεκτο και άδικο. Η απόφαση της μειοψηφίας (Χρυσοστομής) ήταν η ακόλουθη: « Κατά συνέπεια η αγωγή μετά την άπρακτη παρέλευση των 10 ημερών από τις 14.6.93, θεωρείται, σύμφωνα με το διάταγμα της 14.10.93, αυτοδικαίως απορριφθείσα και κανένα από τα μετέπειτα διαβήματα που λήφθηκαν και από τις δύο πλευρές, δεν μπορούν να την αναβιώσουν, ούτε να προσφέρουν οποιαδήποτε ερμηνεία στο διάταγμα της 14.6.93, αλλά και ούτε μπορούν με την πρόταση του κωλύματος (estoppel) να παράσχουν την κάλυψη ότι η αγωγή εξακολουθεί να βρίσκεται στη ζωή ή ότι τα διαβήματα αυτά ήσαν έγκυρα. Όλα τα διαβήματα που λήφθηκαν μετά την απόρριψη της αγωγής ήταν θνησιγενή, όπως θνησιγενής ήταν και η υπό κρίση αίτηση. .». Τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης διαφέρουν κατά πολύ από τα γεγονότα της υπόθεσης HE.NI.PA. Estates Co Ltd (πιο πάνω). Με άλλα λόγια, εδώ δεν έχουμε την περίπτωση όπου ο διάδικος λαμβάνει πολλά και διάφορα διαβήματα στη διαδικασία τα οποία η άλλη πλευρά αντιμετωπίζει, μετά την παρέλευση της προθεσμίας εντός της οποίας έπρεπε να είχε δοθεί η ασφάλεια εξόδων. Σε σχέση με την εμφάνιση των Εναγομένων στις 19.9.2007 παρατηρώ τα ακόλουθα. Η εν λόγω ημερομηνία ακρόασης, ως ελέχθη πιο πάνω, είχε δοθεί πολύ πριν από την ημερομηνία που εκδόθηκε η διαταγή παροχής ασφάλειας εξόδων. Από την παράγραφο 10 της ένορκης δήλωσης που υποστηρίζει την ένσταση, φαίνεται πως οι Εναγόμενοι θεωρούσαν ότι στις 19.9.2007 δεν είχε εκπνεύσει ο χρόνος εντός του οποίου έπρεπε να είχε παρασχεθεί η ασφάλεια εξόδων αφού είναι η θέση τους πως ο χρόνος των δικαστικών διακοπών (10 Ιουλίου - 9 Σεπτεμβρίου) δεν υπολογίζεται. Βεβαίως το Δικαστήριο θεωρεί πως οι δικαστικές διακοπές δεν διέκοψαν τον χρόνο των 30 ημερών που καθορίστηκε από το Δικαστήριο και όχι από τους Κανονισμούς. Εν πάση περιπτώσει, η πιο πάνω εμφάνιση δεν συνιστά λήψη πολλών και διαφόρων διαβημάτων στη διαδικασία, όπως είχαμε στην υπόθεση HE.NI.PA. Estates Co Ltd (πιο πάνω). Περαιτέρω, στις 6.3.2008, ημερομηνία που η αγωγή ήταν ορισμένη και πάλι για ακρόαση, οι Εναγόμενοι δήλωσαν ενώπιον του Δικαστηρίου πως δεν υπήρχε πλέον αγωγή αφού ο Ενάγων είχε παραλείψει να συμμορφωθεί με την εκδοθείσα διαταγή παροχής ασφάλειας εξόδων. Μάλιστα κατά την εν λόγω ημερομηνία ανέφεραν ότι είχαν ήδη καταχωρίσει στις 15.1.2008, και όντως καταχώρισαν, κατάλογο εξόδων μαζί με επιστολή η οποία απευθυνόταν προς τον Πρωτοκολλητή με το ακόλουθο περιεχόμενο: «Αναφορικά με την υπό τον ως άνω τίτλο και αριθμό υπόθεση σας επισυνάπτω διάταγμα ημερομηνίας 27.6.2007 σύμφωνα με το οποίο η αγωγή εναντίον των εναγομένων θα θεωρείτο ως απορριφθείσα με έξοδα υπέρ των εναγομένων σε περίπτωση που δεν δοθεί ασφάλεια εξόδων εντός 30 ημερών από τις 27.6.
- Εν όψει του ότι δεν έχει καταχωρηθεί σχετική ασφάλεια εξόδων και η αγωγή θεωρείται ως απορριφθείσα σας επισυνάπτω κατάλογο εξόδων για ψήφιση.» Υπό το φως όλων των πιο πάνω, θεωρώ πως η αγωγή έχει απορριφθεί 30 ημέρες μετά την έκδοση της διαταγής παροχής ασφάλειας εξόδων. Κατά συνέπεια η αίτηση είναι καταδικασμένη σε αποτυχία και απορρίπτεται. Ο Ενάγων καταδικάζεται στα έξοδα της αίτησης όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Νοείται ότι με την παρούσα απόφαση δεν προδικάζεται η τύχη οποιασδήποτε αίτησης που θα μπορούσε να υποβληθεί σε σχέση με την επαναφορά της αγωγής. (Υπ.) Ι. Ιωαννίδης Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΦΚ [1] Delivery of an Amended Writ to a Defendant who Has Appeared. - It is sufficient to deliver a copy of the amendment to any defendant who has appeared; and it is not necessary for him to enter a second appearance; the first appearance stands as an appearance to the amended writ (Paxton v. Baird, [1893] 1 Q.B. 130). cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο