← Κύπρος

Ελένη Πηλίδη κ.α. ν. BELCO Ltd κ.α., Αρ. Αγωγής: 8178/07, 30 Μαΐου 2008

Ελένη Πηλίδη κ.α. ν. BELCO Ltd κ.α., Αρ. Αγωγής: 8178/07, 30 Μαΐου 2008 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2008:A129 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Γ. Κυριακίδου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 8178/07 Μεταξύ:

  1. Ελένη Πηλίδη
  2. FOKIA LTD Ενάγοντες -και-
  3. BELCO Ltd
  4. Χαράλαμπος Χαραλάμπους
  5. Μαρία Κωνσταντίνου
  6. Χλόη Φιλίππου
  7. Διαχειριστική Επιτροπή Μεγάρου Πάπυρος μέσω του Προέδρου και Γραμματέας αυτής Εναγομένων -------------------------- Αίτηση ημερομηνίας 18.7.2007 για προσωρινό διάταγμα HMEΡΟΜΗΝΙΑ: 30 Μαΐου 2008 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για Αιτήτές-Ενάγοντες: κος Χ' Χάννας Για Καθ'ων η Αίτηση-Εναγόμενους 1,2,4: κος Παπαλοϊζου Για Καθ'ης η Αιτήση Εναγόμενη: κα Κακογιάννη ---------------------------- ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Οι Ενάγοντες με κλητήριο γενικώς οπισθογραφημένο ζητούν δήλωση του Δικαστηρίου ότι οι Εναγόμενοι παράνομα, παράτυπα κατακρατούν και/ή επεμβαίνουν και/ή χρησιμοποιούν αποκλειστικά το κοινόχρηστο χώρο της πολυκατοικίας που οδηγεί προς τα καταστήματα ιδιοκτησίας και/ή κατοχής των Εναγόντων. Επίσης διάταγμα που να διατάσσει τους Εναγόμενους να παύσουν κάθε κατακράτηση και/ή επέμβαση ή αποκλειστική χρήση και διάταγμα που να διατάσσει τους Εναγόμενους να αποσύρουν τους στύλλους και πασσάλους και/ή γλάστρες και όλα τα αντικείμενα που εμποδίζουν την πρόσβαση των Εναγόντων στο κατάστημα τους. Με την παρούσα αίτηση οι Αιτητές ζητούν: Α. Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου που να διατάσσει τους Εναγόμενους ή/και τους αντιπροσώπους ή/και τους υπηρέτες ή/και τους εκδοχείς αυτών όπως άμεσα παύσουν κάθε κατακράτηση ή/και επέμβαση ή/και αποκλειστική χρήση ή/και κάρπωση του κοινόχρηστου χώρου της πολυκατοικίας Μέγαρο Πάπυρος επί της Οδού Θεμιστοκλή Δέρβη 6, Λευκωσία στα δεξιά πλευρά της πολυκατοικίας («Ο κοινόχρηστος χώρος») που οδηγεί προς τα καταστήματα Αρ. Θ και Η ιδιοκτησίας ή/και κατοχής των Εναγόντων («Τα καταστήματα») μέχρι τελικής εκδίκασης της παρούσας αγωγής ή νεωτέρας διαταγή του Δικαστηρίου.» Β. Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου που να διατάσσει τους Εναγόμενους ή/και τους αντιπροσώπους ή/και τους υπηρέτες ή/και τους εκδοχείς αυτών όπως άμεσα αφαιρέσουν ή/και αποσύρουν τους στύλους ή/και πάσσαλους ή/και γλάστρες ή/και τραπέζια ή/και όλα τα αντικείμενα τα οποία εμποδίζουν ή/και επηρεάζουν την ελεύθερη πρόσβαση ή/και διακίνηση των Εναγόντων προς τα Καταστήματα τους μέχρι τελικής εκδίκασης της παρούσας αγωγής ή νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου. Η νομική βάση της αίτησης εδράζεται στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο, Κεφ. 6 άρθρα 4,5 και 9, στον περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60, άρθρο 32, στους περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.48 θ.1-9 και στη συμφυή εξουσία του Δικαστηρίου. Το πραγματικό υπόβαθρο της αίτησης τίθεται με την ένορκη δήλωση του Κυριάκου Ανδρέου Διευθυντή της Ενάγουσας 2, ο οποίος αφού υιοθετεί το περιεχόμενο του κλητηρίου εντάλματος αναφέρει ότι η Ενάγουσα αρ. 2 είναι η ενοικιάστρια και κάτοχος των καταστημάτων στην πολυκατοικία ΠΑΠΥΡΟΣ τις τελευταίες δύο δεκαετίες ενώ ιδιοκτήτρια αυτών είναι η Ενάγουσα
  8. Κατέχει επίσης τα καταστήματα με αρ. 6, 7,8 και 9 στην διπλανή πολυκατοικία αρ. 10 και ασχολείται μεταξύ άλλων με την χονδρική και λιανική πώληση προϊόντων ζώων. Τα εν λόγω καταστήματα για πολλά χρόνια χρησιμοποιούνται ως αποθήκες καθώς και χώρος περιποίησης σκύλων και γάτων και για όλα αυτά τα χρόνια ουδεμία διένεξη ή διαφορά υπήρξε μεταξύ των κατόχων των καταστημάτων στην πολυκατοικία Πάπυρος μέχρι πρόσφατα. Η Εναγόμενη 1 είναι ο ενοικιαστής ή/και κάτοχος του καταστήματος ή/και εστιατορίου με την επωνυμία «Περί Ορέξεως» και το οποίο βρίσκεται επίσης στο ισόγειο της επίδικης πολυκατοικίας και οι Εναγόμενοι 2-4 αξιωματούχοι της. Στις 30.3.2007 η Εναγόμενη 5, μέσω του δικηγόρου της, απέστειλε επιστολή προς την Ενάγουσα 2 με την οποία την καλούσαν να σταματήσει να σταθμεύει τα αυτοκίνητα της Ενάγουσας 2 εταιρείας στον επίδικο κοινόχρηστο χώρο και η Ενάγουσα 1 συμμορφώθηκε άμεσα (Τεκμήριο 3). Παρ' όλα αυτά περί τα τέλη Απριλίου 2007, οι Εναγόμενοι 1-4, τοποθέτησαν ατσάλινους πασσάλους/στύλους, τραπέζια, γλάστρες και διάφορα άλλα αντικείμενα, επί του κοινόχρηστου χώρου που ευρίσκεται στη δεξιά πλευρά της πρόσοψης του κτιρίου που οδηγεί προς τα καταστήματα. Η Εναγόμενη 5 αποδέχθηκε με την ανοχή της και την απραξία της την παράνομη και αντινομική στάση των Εναγομένων 1-
  9. Ως αποτέλεσμα της τοποθέτησης των στύλλων και των άλλων αντικειμένων απεκόπη κάθε πρόσβαση προς τα καταστήματα ειδικότερα μέσω αυτοκινήτου η οποία είναι απαραιτήτως αναγκαία για την φορτοεκφόρτωση διαφόρων εμπορευμάτων. Τόσο η Ενάγουσα αρ. 1 όσο και η Ενάγουσα αρ. 2 έχουν καλή βάση αγωγής και καλή νομική υπόθεση εναντίον των Εναγομένων με πολύ σοβαρές πιθανότητες επιτυχίας και θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο αν επιτραπεί η παράνομη χρήση του κοινόχρηστου χώρου. Επίσης ισχυρίζεται ότι η Ενάγουσα 2 εταιρεία έχει απωλέσει δύο υπαλλήλους για το λόγο ότι η φορτοεκφόρτωση κατέστη πολύ δύσκολη μετά την τοποθέτηση των στύλλων και των άλλων αντικειμένων, εφόσον αναγκάζοντο να μεταφέρουν διάφορα βαριά σακίδια σε απόσταση πέραν των 40 μέτρων, ενώ αντιμετωπίζεται και πρόβλημα στην πρόσληψη νέου προσωπικού και συνεπεία αυτών καθυστερούν οι παραγγελίες των πελατών ώστε να κινδυνεύει η εμπορική εύνοια και φήμη της εταιρείας. Επίσης ισχυρίζεται ότι η Ενάγουσα 1 κινδυνεύει να απωλέσει το πλήρες ενοίκιο καθώς δεν είναι πρόθυμη η Ενάγουσα 2, να καταβάλει το πλήρες ενοίκιο υπό αυτές τις αντίξοες συνθήκες. Το Δικαστήριο αφού εξέτασε την υπό κρίση αίτηση για τους λόγους που αναφέρονται στη σχετική απόφαση του έδωσε οδηγίες για την επίδοση της στην άλλη πλευρά. Οι Εναγόμενοι καταχώρησαν ένσταση η οποία στηρίζεται στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ. 6 άρθρα 4,5,6,7 και 9, στον περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60, άρθρα 2,21,29,31,32 και 43 στον περί Εταιρειών Νόμο, στους περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.48, θ.1-4 και 9, Δ.64 και στις γενικές εξουσίες του Δικαστηρίου. Οι λόγοι ένστασης έχουν ως ακολούθως:
  10. Oι Ενάγοντες - Αιτητές δεν έχουν αγώγιμο δικαίωμα εναντίον των Εναγομένων και/ή δεν έχουν αιτία αγωγής και/ή δεν έχουν καλή και/ή βάσιμη υπόθεση εναντίον των και/ή δεν υπάρχει πιθανότητα και/ή ορατή πιθανότητα επιτυχίας στις αιτούμενες δια της αγωγής και αίτησης θεραπείες και/ή οι Ενάγοντες δεν νομιμοποιούνται στις αιτούμενες θεραπείες.
  11. Oι Ενάγοντες - Αιτητές δεν έχουν και/ή δεν δείχνουν και/ή δεν αναφέρουν στην ένορκο δήλωση τους οποιοδήποτε και/ή οποιοδήποτε βάσιμο λόγο και/ή αιτία και/ή δικαιολογία και/ή άλλως πως για να αιτιολογήσουν και/ή στηρίξουν την επείγουσα ανάγκη εκδόσεως των αιτούμενων διαταγμάτων και/ή την δυσκολία και/ή αδυναμία απόδοσης δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο και/ή άλλως πώς αν δεν εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα και/ή άλλως πως.
  12. Η ένορκη δήλωση δεν υποστηρίζει επαρκώς και/ή καθόλου το αιτητικό της αίτησης και/ή είναι γενική και/ή αόριστη και/ή αβάσιμη και/ή ψευδής και/ή άλλως πως. Ο ενόρκως δηλών δεν αποκαλύπτει όλα τα γεγονότα και/ή σκοπίμως αποκρύπτει ουσιώδη γεγονότα με τρόπο που καθιστά αυτή ελλιπή και/ή παραπλανητική. Η Εναγόμενη 4 με ένορκο δήλωση που συνοδεύει την ένσταση αρνείται τους ισχυρισμούς που εμπεριέχονται στην ένορκο δήλωση του Διευθυντή της Ενάγουσας και αναφέρει ότι η παρούσα αγωγή κινήθηκε τόσο εναντίον της όσο και εναντίον των υπολοίπων Εναγομένων παράτυπα, παράνομα και καταχρηστικά και χωρίς να υπάρχει οποιοδήποτε αγώγιμο δικαίωμα των Εναγόντων - Αιτητών εναντίον τους προσωπικά, ούτε εναντίον της Εναγομένης 1 εταιρείας αλλά ούτε και οποιαδήποτε βάσιμη υπόθεση ή απαίτηση. Περαιτέρω αναφέρει ότι τα εν λόγω υποστατικά βρίσκονται στο πλαϊνό μέρος της πολυκατοικίας «Πάπυρος» και αυτά χρησιμοποιούνται μόνο ως αποθήκες, ενώ το κυρίως κατάστημα των Αιτητών βρίσκεται στο μπροστινό μέρος της διπλανής πολυκατοικίας. Αναφέρει επίσης ότι το εστιατόριο «Περί Ορέξεως» βρίσκεται στο συγκεκριμένο ακίνητο από το Δεκέμβριο του
  13. Είναι η θέση της ότι η Ενάγουσα εταιρεία παράνομα χρησιμοποιεί τις εν λόγω αποθήκες ως χώρο περιποίησης σκύλων και γάτων καθότι δεν διαθέτει σχετική άδεια για τον σκοπό αυτό και ούτε πρόκειται να της δοθεί τέτοια άδεια αφού η αποθήκη αυτή βρίσκεται ακριβώς δίπλα από τα αδειούχα μαγειρεία του εστιατορίου. Τόσο ο διευθυντής όσο και οι υπάλληλοι της Ενάγουσας μάλιστα προέβαιναν παρανόμως στο λούσιμο σκύλων έξω από την αποθήκη αυτή και ακριβώς δίπλα από την πόρτα των μαγειρείων με εμφανή τον κίνδυνο για την υγεία και με αποτέλεσμα να δημιουργείται οχληρία. Η Εναγόμενη εταιρεία είχε προβεί σε καταγγελία στις αρμόδιες υπηρεσίες του Υγειονομείου κατά ή περί τα τέλη Δεκεμβρίου 2006 οι οποίοι προέβησαν σε συστάσεις στην Ενάγουσα εταιρεία χωρίς να υπάρξει συμμόρφωση. Είναι επίσης ισχυρισμός της ότι η χρήση της διόδου αυτής για να σταθμεύουν τα αυτοκίνητα τους δεν είναι νόμιμη. Απορρίπτει επίσης τον ισχυρισμό ότι ουδεμία διένεξη ή διαφορά υπήρξε μεταξύ των διαδίκων, αλλά ισχυρίζεται ότι ο διευθυντής των Εναγόντων 2 με την στάση και συμπεριφορά του δημιουργούσε προβλήματα και προστριβές καθότι από της έναρξης της λειτουργίας του εστιατορίου αυθαίρετα χρησιμοποιούσε το κοινόχρηστο χώρο πέρασμα που βρίσκεται ανάμεσα στα δύο καταστήματα ως χώρο στάθμευσης των αυτοκινήτων της εταιρείας του αλλά και άλλων ιδιωτικών οχημάτων, με αποτέλεσμα να αποκόπτει την διέλευση των διερχομένων αλλά και την είσοδο και έξοδο από την μπροστινή πόρτα του εστιατορίου αλλά κυρίως από την πλαϊνή είσοδο των μαγειρείων. Περαιτέρω το εν λόγω πρόσωπο αλλά και άλλοι υπάλληλοι της Ενάγουσας εταιρείας συνήθιζαν να εισέρχονται με ταχύτητα εντός του εν λόγω χώρου με αποτέλεσμα κατά ή περί τα τέλη Μαρτίου 2007 να προκληθεί ατύχημα. Παραπονέθηκαν επανειλημμένως προς το εν λόγω άτομο χωρίς να μπορέσει κανένας να συζητήσει μαζί του ώστε να βρεθεί μια λύση. Περαιτέρω παραπονέθηκαν επανειλημμένα στην Διαχειριστική Επιτροπή και σε επικοινωνία με τον δικηγόρο της εστάληκε επιστολή, προς την Ενάγουσα 2, ημερομηνίας 30.3.
  14. Οι Καθ'ων η Αίτηση με την σύμφωνη γνώμη της Διαχειριστικής Επιτροπής προχώρησαν στην τοποθέτηση ατσάλινου πάσσαλου ώστε να εμποδίσουν την παράνομη στάθμευση των οχημάτων των Αιτητών και να καταστήσουν το εν λόγω πέρασμα προσπελάσιμο για τους πεζούς αλλά και την είσοδο και έξοδο από την πλαϊνή πόρτα των μαγειρείων του εστιατορίου. Όσον αφορά τα υπόλοιπα αντικείμενα που φαίνονται στις φωτογραφίες που ελήφθησαν από τους Αιτητές αυτά δεν βρίσκονται στον εν λόγω χώρο καθημερινά αλλά αντιθέτως αυτά ευρίσκοντο εκεί μόνο για μία ημέρα καθότι αυτά είχαν μεταφερθεί από το εστιατόριο σε άλλο χώρο που οι Καθ'ων η Αίτηση διατηρούν, αλλά και εν πάση περιπτώσει αυτά δεν απέκλεισαν το χώρο. Επίσης οι γλάστρες που τοποθετήθηκαν εκεί αυτές βρίσκονται στο πλάι και καθαρά για καλλωπισμό του χώρου και δεν παρεμβαίνουν στο χώρο. Είναι επίσης η θέση της ότι από τις φωτογραφίες που λήφθηκαν τόσο από την ίδια όσο και από τους Αιτητές φαίνεται καθαρά ότι υπάρχει είσοδος και πέρασμα προς τον χώρο των αποθηκών των Αιτητών τον οποίο μάλιστα χρησιμοποιούν μέχρι σήμερα ως χώρο πρόσβασης αλλά και ως χώρο στάθμευσης των οχημάτων τους και από φωτογραφίες φαίνεται ότι το ιδιωτικό όχημα της εταιρείας των Εναγόντων όπως επίσης και το φορτηγό τους βρίσκονται σταθμευμένα ακριβώς έξω από τις αποθήκες τους και επίσης ότι οι Ενάγοντες έκοψαν προ πολλού παράνομα τους πασσάλους που ευρίσκοντο εκεί για να καταστήσουν την φορτοεκφόρτωση από και προς την αποθήκη πιο εύκολη και είναι ψευδής ο ισχυρισμός των εις την παράγραφο 13 της ένορκης δήλωσης ότι απεκόπη κάθε πρόσβαση προς τα καταστήματα τους και δεν μπορεί να γίνει η φορτοεκφόρτωση διαφόρων εμπορευμάτων. Επανειλημμένα τόσο ο διευθυντής των Αιτητών όσο και οι υπάλληλοι του χρησιμοποιούν το εν λόγω πέρασμα για να μεταφέρουν εμπορεύματα από και προς τις αποθήκες. Απορρίπτει τον ισχυρισμό των Αιτητών αλλά και του δικηγόρου τους (Τεκμήριο 6 των Αιτητών) ότι έγινε ανάληψη δέσμευσης αφαίρεσης των στύλλων. Είναι ισχυρισμός της περαιτέρω ότι οι Αιτητές δεν ήρθαν στο Δικαστήριο με «καθαρά χέρια» καθότι σκόπιμα απέκρυψαν και διαστρέβλωσαν ουσιώδη γεγονότα και στοιχεία. Η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος θα προκαλούσε μεγάλη ζημιά στο εν λόγω εστιατόριο καθότι ο σκοπός των Αιτητών είναι να χρησιμοποιούν τον εν λόγω χώρο παράνομα ως χώρο στάθμευσης ως έπρατταν στο παρελθόν , κλείνοντας την είσοδο και έξοδο από τα μαγειρεία του εστιατορίου αλλά περαιτέρω εμποδίζοντας την προσπέλαση των πεζών από τον πίσω δρόμο προς το εστιατόριο, δημιουργώντας περαιτέρω καθημερινά κίνδυνο σε οιονδήποτε θα εξέρχεται του εστιατορίου. Δεν δικαιολογείται η καταχώρηση της παρούσας αίτησης και αγωγής εφόσον συνεχίζουν να έχουν πρόσβαση και χώρο στάθμευσης των οχημάτων των και οι λόγοι που το έπραξαν είναι καθαρά εκδικητικοί καθότι η διένεξη αυτή συνεχίζεται εδώ και πολλά έτη. Τέλος αναφέρει ότι εάν δοθεί το αιτούμενο διάταγμα είναι ωσάν να αποφασίζεται η ουσία της αγωγής καθότι οι θεραπείες είναι ουσιαστικά ακριβώς οι ίδιες και δεν θα είναι δύσκολο και/ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο με την έκδοση αιτούμενων διαταγμάτων καθότι οιανδήποτε ζημιά υποστούν οι Αιτητές αυτή είναι αποτιμητή εις χρήμα και οι Καθ'ων η Αίτηση είναι σε θέση να τους αποζημιώσουν. Ο Καθ'ου η Αίτηση 5 καταχώρησε ένσταση η οποία στηρίζεται στους ίδιους περίπου λόγους ένστασης πιο πάνω και υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του γραμματέας της διαχειριστικής επιτροπής κ. Δώρου Ζαβαλή με την οποία αρνείται τους ισχυρισμούς του Αιτητή και επιπρόσθετα ισχυρίζεται ότι οι Εναγόμενοι 1-4 ενημέρωσαν την διαχειριστική επιτροπή για την τοποθέτηση των πασάλων. Ο Αιτητής με συμπληρωματική ένορκο δήλωση εμμένει στους αρχικούς ισχυρισμούς του και αρνείται τους ισχυρισμούς των Εναγομένων. Οι συνήγοροι αγόρευσαν μετά το πέρας της ακροαματικής διαδικασίας υποστηρίζοντας τις εκατέρωθεν θέσεις. Κύρια βάση της αίτησης με την οποία εκδόθηκαν τα διατάγματα είναι το άρθρο 32 του Νόμου 14/60, η δε κλασσική τώρα υπόθεση Οδυσσέως ν. Pieris Estates Ltd

(1982)1 A.A.Δ. 557, έχει προδιαγράψει τα κριτήρια που θα πρέπει να ικανοποιηθούν σωρευτικά πριν εξεταστεί και το ισοζύγιο της ευχέρειας με τη συνεκτίμηση όλων των σχετικών παραγόντων. Τα τρία κριτήρια ως γνωστό είναι (α) να υπάρχει σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση, (β) να διαφαίνεται ότι υπάρχει πιθανότητα ο Ενάγων να επιτύχει στην αγωγή, και (γ) να είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο χωρίς την έκδοση του διατάγματος. Κατά την εξέταση της ουσίας της αίτησης το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη του τα κατ' αντιπαράθεση ισχυριζόμενα γεγονότα και θέσεις των διαδίκων, χωρίς να διαφεύγει της προσοχής ότι σε ενδιάμεσες αιτήσεις, όπως είναι και η παρούσα, δεν εξετάζεται σε βάθος η προσφερόμενη μαρτυρία, ούτε και γίνεται οποιαδήποτε τελεσίδικη αξιολόγηση της αξιοπιστίας των μαρτύρων ή ευρήματα επί γεγονότων, παρά μόνο για να διαπιστωθεί η ύπαρξη της αναγκαίας εκείνης νομικής και πραγματικής βάσης που ικανοποιούν ή όχι τα κριτήρια του άρθρου 32 (Jonitexo v. Adidas
(1984)1 AAΔ 263 και Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου
(1995)1 ΑΑΔ 248 σελ. 269-70). Το πρώτο κριτήριο ικανοποιείται με την αποκάλυψη μιας συζητήσιμης υπόθεσης με αναφορά στα καταχωρημένα δικόγραφα, ενώ το δεύτερο κριτήριο ικανοποιείται με την αποδεικτική δύναμη της υπόθεσης και σχετίζεται με την ένδειξη ή παρουσίαση ορατής πιθανότητας επιτυχίας. Έτσι, το πρώτο κριτήριο σχετίζεται κατ' ουσίαν με τη νομική και μόνο θεμελίωση της αξίωσης, όπως διατυπώνεται στο κλητήριο ένταλμα, το δε δεύτερο προχωρεί ένα πρόσθετο βήμα συσχετίζοντας τη νομική αυτή θεμελίωση με την προσφερόμενη μαρτυρία όπως εξάγεται από τις ενόρκους δηλώσεις για την πραγματική θεμελίωση της αγωγής επί των γεγονότων. Επαρκεί, σε αυτό το στάδιο, να καταδειχθεί κάτι πέραν της απλής πιθανολόγησης, αλλά και κάτι λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων για να ικανοποιηθεί το δεύτερο αυτό κριτήριο. Το τρίτο κριτήριο ικανοποιείται όπου οι αποζημιώσεις θεωρούνται ότι δεν αποτελούν ικανοποιητική θεραπεία στις περιστάσεις της υπόθεσης. Αν η αποτίμηση σε χρήμα μπορεί να γίνει εύλογα, τότε η έκδοση του διατάγματος ή η διατήρηση του σε ισχύ αποκλείεται. Ακόμη και ασυνήθης δυσκολία στην εκτίμηση της ζημιάς δεν αποτελεί κατ' ανάγκη έρεισμα για την έκδοση του διατάγματος (ΚΟΤ ν. Θεωρή
(1989)1 ΑΑΔ (Ε) 255, Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν. Χατζηβασίλη
(1989)1 ΑΑΔ (Ε) 152, Larticon Co v. Detergenta Developments Ltd
(2004)1 AAΔ 1121). Επιπρόσθετα με τις πιο πάνω τρεις προϋποθέσεις το Δικαστήριο θα σταθμίσει αν είναι εύλογο και δίκαιο να εκδώσει ή διατηρήσει το διάταγμα. H αξίωση των Εναγόντων όπως φαίνεται από το γενικώς οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα αφορά παράνομη επέμβαση επί του κοινόχρηστου χώρου της πολυκατοικίας που οδηγεί προς τα καταστήματα ιδιοκτησίας και/ή κατοχής των Εναγόντων. Ως φαίνεται από τα γεγονότα η Ενάγουσα 1 είναι ιδιοκτήτρια των επιδίκων καταστημάτων ενώ η Ενάγουσα 2 είναι ενοικιάστρια των εν λόγω καταστημάτων τα οποία χρησιμοποιούνται ως αποθήκες. Η εναγόμενη 1 είναι ενοικιάστρια ενός άλλου καταστήματος στην ίδια πολυκατοικία το οποίο χρησιμοποιείται ως εστιατόριο ενώ οι Εναγόμενοι 2-4 ενάγονται υπό την ιδιότητα τους ως αξιωματούχοι της Εναγομένης 1. Η Εναγόμενη 5 είναι η Διαχειριστική Επιτροπή της επίδικης πολυκατοικίας. Με δεδομένο ότι τόσο η Ενάγουσα 2 όσο και οι Εναγόμενοι 1-4 κατέχουν καταστήματα στην ίδια πολυκατοικία θα πρέπει να εξετασθεί αν υπό το φως της μαρτυρίας που ετέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου δικαιολογείται εκ πρώτης όψεως η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση που αφορά το θέμα της διάπραξης παράνομης επέμβασης εκ μέρους των Καθ'ων η Αίτηση Εναγομένων καθώς και ότι υπάρχει πιθανότητα να δικαιούται σε θεραπεία. Σύμφωνα με το άρθρο 43
(1)του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου παράνομη επέμβαση σε ακίνητη ιδιοκτησία συνίσταται σε παράνομη είσοδο ή σε παράνομη πρόκληση ζημιάς ή σε παράνομη παρέμβαση στην ιδιοκτησία αυτή από οποιοδήποτε πρόσωπο. Ως έχει νομολογηθεί το αδίκημα αυτό στρέφεται εναντίον της κατοχής ακινήτων και σκοπός είναι η προστασία τέτοιας κατοχής (βλ. Adamou v. Christofi
(1974)1 CLR
  1. Ο κύριος της περιουσίας δεν μπορεί να ενάγει σε σχέση με παράνομη επέμβαση εκτός αν έχει προκληθεί ζημιά στην περιουσία ή όπου η επέμβαση έχει μόνιμο χαρακτήρα. Με βάση τα γεγονότα της υπόθεσης ως αποκρυσταλλώθηκαν από τις ενόρκους δηλώσεις των Εναγόντων και δεν αμφισβητούνται αλλά και φωτογραφίες που επισυνάφθηκαν δεν υπάρχει μαρτυρία ότι προκλήθηκε ζημιά στην ίδια την περιουσία που διεκδικεί η Ενάγουσα 1 ούτε η ισχυριζόμενη επέμβαση έχει μόνιμο χαρακτήρα αφού η ισχυριζόμενη επέμβαση συνίσταται σε τοποθέτηση πασάλων που αποκόπτουν μόνο την πρόσβαση αυτοκινήτων στο κοινόχρηστο χώρο και τοποθέτηση τραπεζιών και γλάστρων και όχι οποιοδήποτε μόνιμο χαρακτήρα. Ενόψει των πιο πάνω δεν έχει αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως ή σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση ούτε πιθανότητα επιτυχίας αναφορικά με την Ενάγουσα 1 και ως εκ τούτου το αίτημα της για έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων θα πρέπει να απορριφθεί. Επίσης δεν υπάρχει μαρτυρία ότι η τοποθέτηση των πιο πάνω αντικειμένων έγινε από συγκεκριμένο ή από οποιονδήποτε από τους Εναγόμενους 2-4 υπό την προσωπική τους ιδιότητα. Ο ισχυρισμός των Εναγόντων αφορά παράνομη παρέμβαση που έγινε από την Εναγόμενη 1 οπότε δεν έχει αποδειχθεί ότι διαπράχθηκε το επίδικο αδίκημα από τους αξιωματούχους της εταιρείας ώστε να δικαιολογείται εκ πρώτης όψεως σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση εναντίον αυτών των προσώπων και ως εκ τούτου ούτε το αίτημα εναντίον των Εναγομένων 2-4 θα μπορούσε να εγκριθεί και απορρίπτεται. Ούτε για την διαχειριστική επιτροπή της πολυκατοικίας υπάρχει μαρτυρία που να δικαιολογεί ότι αυτή έχει οποιαδήποτε ανάμειξη στην τοποθέτηση των εν λόγω αντικειμένων εκτός από την θέση ότι αυτή παρέλειψε να λάβει μέτρα εναντίον της Εναγομένης
  2. Σημειώνω ότι τόσο η Ενάγουσα 2 όσο και η Εναγόμενη 1 και Εναγόμενη 5 είναι συγκάτοχοι του κοινόχρηστου χώρου με δικαίωμα χρήσης του. Με αυτό ως δεδομένο και έχοντας υπόψη ότι εναντίον συνιδιοκτητών, συγκατόχων μπορεί να εγερθεί αγωγή για παράνομη επέμβαση από άλλους συγκατόχους μόνο όπου αυτοί εκδιώκονται από την περιουσία τους (βλ. Koukoullou and Another v. Koukoulli
(1985)1 CLR 355), δεν φαίνεται από τα γεγονότα της παρούσας αίτησης να δικαιολογείται τέτοιο εύρημα αφού από το σύνολο των γεγονότων που παρουσιάσθηκαν εξάγεται το συμπέρασμα ότι η Ενάγουσα 2 δεν μπορεί να χρησιμοποιεί το χώρο με διέλευση αυτοκινήτων και όχι αποκλεισμό της από το χώρο αφού μπορεί να γίνει χρήση του χώρου για διέλευση πεζών και δεν υπάρχει εκδίωξη από τον χώρο. Σημειώνω επίσης ότι η Ενάγουσα 2 αποδέχτηκε ως ανέφερε στην ένορκο δήλωση του ο Διευθυντής της Ενάγουσας ότι εστάληκε επιστολή από την Εναγομένη 5 που περιόριζε την χρήση του χώρου αυτού από την Ενάγουσα 2 για στάθμευση αυτοκινήτων στο χώρο (βλ. Τεκμήριο 3) και οι ίδιοι συγκατατέθηκαν και συμμορφώθηκαν με αυτή και λαμβάνοντας επίσης υπόψη και τη θέση του Διευθυντή της Ενάγουσας στη συμπληρωματική ένορκο δήλωση του ότι κατά περιοδικό χρόνο γίνεται χρήση του χώρου και με την είσοδο αυτοκινήτων δεν βρίσκω ότι έχει εκ πρώτης όψεως αποδειχθεί παράνομη επέμβαση εναντίον της Ενάγουσας 2 από τους συγκατόχους της του κοινόχρηστου χώρου και ως εκ τούτου δεν έχει αποδειχθεί από τους Ενάγοντες συζητήσιμη υπόθεση εναντίον της Εναγόμενης 1 και της Εναγομένης 5. Ανεξάρτητα από τα πιο πάνω εξετάζοντας επίσης και την τρίτη προϋπόθεση ούτε αυτή έχει αποδειχθεί αφού με βάση τα γεγονότα όπως τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου δεν δικαιολογείται εύρημα ότι η Ενάγουσα 2 θα υποστεί ανεπανόρθωτη ζημιά η οποία να μην μπορεί να αποτιμηθεί σε χρήμα. Οι αόριστες αναφορές του Διευθυντή της Ενάγουσας 2 για δυσκολίες στην φορτοεκφόρτωση εμπορευμάτων απώλεια υπαλλήλων, δυσκολία στην ανεύρεση άλλων υπαλλήλων και ότι πιθανόν να απωλεσθούν πελάτες της εταιρείας δεν τεκμηριώνουν ανεπανόρθωτη ζημιά η οποία να μην μπορεί να αποτιμηθεί σε χρήμα. Σημειώνω τέλος ότι η αίτηση δεν θα μπορούσε να εγκριθεί ούτε με βάση το ισοζύγιο ευχέρειας έχοντας υπόψη το σύνολο των γεγονότων που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου και λαμβάνοντας υπόψη τους ισχυρισμούς της Εναγόμενης 1 για παρεμπόδιση της χρήσης της πλαϊνής πόρτας του εστιατορίου τους αλλά και για το λόγο ότι με την έκδοση των αιτουμένων διαταγμάτων αποφασίζεται η ουσία της αγωγής αφού τα αιτούμενα διατάγματα είναι πανομοιότυπα σε λεκτικό με εκείνα τα οποία ζητείται να αποδοθούν σαν βασική θεραπεία της αγωγής. Ως έχει νομολογηθεί εκεί όπου το αίτημα για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων είναι ταυτόσημα με τα αιτούμενα διατάγματα της αγωγής και η τυχόν έκδοση τους επιφέρει ουσιαστικά και τον τερματισμό της διαφοράς μεταξύ των διαδίκων ή του ενδιαφέροντος τους να συνεχίσουν με την ταχύτατη εκδίκαση της αγωγής σε συνάρτηση με το ισοζύγιο της ευχέρειας δεν πρέπει να παραχωρούνται (βλ. Goody's Evagorou Ltd v. Lani Restaurants Ltd
(1998)1 AAΔ. Η παρούσα υπόθεση δεν είναι τέτοια που να δικαιολογούσε την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων στο στάδιο αυτό. Για τους πιο πάνω λόγους η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα εναντίον Εναγόντων και υπέρ των Εναγομένων όπως θα υπολογισθούν και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............ Γ. Κυριακίδου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΕΠ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.