Μάϊκ Τύμβιος, Αρ. Αίτησης: 326/98, 27 Ιουνίου 2008

(1),

(2),

(3),

(4)και 102 επί της πρακτικής και των συμφυών εξουσιών του Δικαστηρίου των γενικών αρχών του Δικαίου των αρχών της φυσικής δικαιοσύνης. Υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του Αιτητή ο οποίος αναφέρει ότι το 1997 η υπ' αρ. 16136/90 προσφυγή του ΕΔΑΔ κατά της Τουρκίας για χαμένα εισοδήματα από ακίνητη περιουσία που είχε στα κατεχόμενα έγινε αποδεκτή και κατά την 31.7.03 εξεδόθη καταδικαστική απόφαση εναντίον της Τουρκίας σύμφωνα με την οποία δικαιούται αποζημιώσεις. Στις 22.9.2003 απευθύνθηκε στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας για δανειοδότηση και/ή παροχή εγγύηση δια δανειοδότηση, με εγγύηση την κατεχόμενη περιουσία του και η οποία αποτελείται από 600 σκάλες γης στην Τύμπου αξίας πέραν των ΛΚ18.000000 και για μεταβίβαση των δικαιωμάτων του για αποζημιώσεις από την απόφαση του ΕΔΑΔ και στις 2.10.2003 έλαβε επιστολή από το Προεδρικό Μέγαρο σε απάντηση της επιστολής του η οποία απέρριπτε το αίτημα του. Επειδή ευρισκόταν υπό τις συνεχείς πιέσεις από τον Επίσημο Παραλήπτη ως εκκαθαριστή της περιουσίας του και αφού είχε προσπαθήσει να βρει τρόπο για να πληρώσει τους διαφόρους πιστωτές του ανεπιτυχώς, και παρά τις συνεχείς προσπάθειες και εκκλήσεις του προς το ΕΔΑΔ για να εκδώσει την απόφαση του για αποζημιώσεις, αυτές δεν έφεραν αποτέλεσμα υπό αυτές τις συνθήκες και πιέσεις και κατόπιν προτροπής του ΕΔΑΔ για φιλικό διακανονισμό με την Τουρκία κατέληξε μέσω του ΕΔΑΔ σε φιλικό διακανονισμό με την Τουρκία για να του καταβληθεί το ποσό των $1.000.000 και 22 σκάλες ακίνητης περιουσίας στη Λάρνακα, με αντάλλαγμα την απόσυρση της προσφυγής του στο ΕΔΑΔ. Ο Επίσημος Παραλήπτης άρχισε να ασκεί πίεση και να προχωρά στην εκποίηση της περιουσίας του στην ελεύθερη περιοχή, ήτοι την πώληση των μηχανημάτων του Βιοχημικού και Μικροβιολογικού εργαστηρίου του, καθώς επίσης και της ακίνητης του περιουσίας, ήτοι δύο διαμερισμάτων που βρίσκονται στην οδό Κλημένος 26 στον Άγιο Δομέτιο στη Λευκωσία. Την 27.11.2007 έλαβε επιστολή από τον Επίσημο Παραλήπτη που τον πληροφορούσε ότι δια την διαδικασία πώλησης της πιο πάνω αναφερόμενης ακίνητης του περιουσίας θα ελάμβανε γνωμάτευση από το Γενικό Εισαγγελέα. Στις 21.1.08 πληροφορήθηκε ότι ο παραλήπτης της περιουσίας του χωρίς καμία πληροφορία ή επικοινωνία μετά την επιστολή του της 27.11.2007 πώλησε ακίνητη του περιουσία αντί του ποσού των £425.000 της οποίας όμως η αξία ήτο πολύ μεγαλύτερη. Στις 23.1.2008 ο δικηγόρος του απέστειλε επιστολή στον Επίσημο Παραλήπτη ζητώντας διάφορες πληροφορίες και ότι με τις πράξεις του ο Επίσημος Παραλήπτης προκαλεί ζημιές στον ίδιο και περαιτέρω τον πληροφορούσε ότι δεν αποδέχεται τις διάφορες πράξεις του. Στις 4.2.08 έλαβε επιστολή από το ΕΔΑΔ ότι ο Επίσημος Παραλήπτης την 11.1.08 είχε αποστείλει επιστολή στο ΕΔΑΔ προς τον Γραμματέα Τρίτου Τμήματος η οποία αποσκοπούσε στην αποτροπή του φιλικού διακανονισμού. Στις 5.2.08 ο δικηγόρος του επισκέφθηκε την κα Καθητζιώτου στο γραφείο της για να επιθεωρήσει τους φακέλους αλλά η ανταπόκριση ήτο αρνητική. Ισχυρίζεται ότι όλες οι ενέργειες του παραλήπτη είναι εναντίον των συμφερόντων του αλλά και των συμφερόντων των πιστωτών του και ότι ο Επίσημος Παραλήπτης ως δημόσιος λειτουργός ακολουθεί οδηγίες της κυβέρνησης οι οποίες είναι αντίθετες με τις δικές του και των συμφερόντων του. Ισχυρίζεται περαιτέρω ότι η πώληση του ακινήτου που έγινε 17.1.08 έγινε χωρίς ειδοποίηση και ενεργώντας εναντίον των συμφερόντων του πώλησε το ακίνητο του σε τιμή χαμηλότερη από την πραγματική του αξία. Ο παραλήπτης αρνείται και/ή μέχρι σήμερα δεν τον ενημέρωσε εάν έχει προβεί σε οποιαδήποτε ενέργεια για αποδοχή του φιλικού διακανονισμού όπως οι οδηγίες του στο οποίο έχει προβεί για να μπορέσει να πληρώσει τους πιστωτές του και να αποκατασταθεί. Ο Επίσημος Παραλήπτης με τις πράξεις του προκάλεσε και συνεχίζει να προκαλεί ζημιές, ταλαιπωρίες και έξοδα εναντίον του και εάν δε παραμείνει ως Επίσημος Παραλήπτης θα του προκαλέσει ανεπανόρθωτες ζημιές. Ο φιλικός διακανονισμός ο οποίος θα γίνει μέσω του ΕΔΑΔ είναι για το ποσόν των $1.000.000 και παραχώρηση 22 σκάλων στην Λάρνακα αξίας περίπου πέραν των £10.000.000 και με τον πιο πάνω φιλικό διακανονισμό θα εξοφλήσει τους πιστωτές τους θα έχει μεγάλη οικονομική επιφάνεια και φερεγγυότητα η οποία θα είναι προς το συμφέρον του και το συμφέρον των πιστωτών του. Η συνεχής καταπίεση από πράξεις του Παραλήπτη καταπατούν τα συνταγματικά του δικαιώματα. Ζητά αναστολή του διατάγματος για τουλάχιστον έξι μήνες για να μπορέσει να υλοποιήσει τον φιλικό διακανονισμό, ο οποίος είναι προς το συμφέρον των πιστωτών του και του ιδίου. Η συνέχιση του διατάγματος με παραλήπτη τον Επίσημο Παραλήπτη ο οποίος δεν ακολουθεί τις οδηγίες του οι οποίες είναι προς το συμφέρον του και των πιστωτών του, του προκαλεί τεράστιες οικονομικές ζημιές παραβίαση και καταπίεση των δικαιωμάτων του που κατοχυρώνονται από το σύνταγμα της Κύπρου και την Ευρωπαϊκή σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, του αποστερεί το δικαίωμα διάθεσης της περιουσίας του και την πληρωμή των χρεών του και αποκατάσταση του. Η παραμονή του παραλήπτη της περιουσίας του, εμποδίζει την εφαρμογή του φιλικού διακανονισμού και του προκαλεί ταλαιπωρίες, έξοδα και ζημιές. Η στάση του Επίσημου Παραλήπτη και η αλληλογραφία του με το ΕΔΑΔ, η άρνηση του για αποδοχή του διακανονισμού και αποστολής σχετικής ειδοποιήσεως στο ΕΔΑΔ, προκαλεί κωλυσιεργία και καταστροφικές συνέπειες τόσο στον ίδιο, την οικογένεια του και τους πιστωτές του γι' αυτό επιβάλλεται η αλλαγή του γιατί θα είναι αδύνατο σε κατοπινό στάδιο να απονεμηθεί δικαιοσύνη. Ενόψει όλων των ανωτέρω αναφερομένων γεγονότων πιστεύει ότι υπό τις περιστάσεις είναι ορθό και δίκαιο όπως εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Ο Καθ'ου καταχώρισε ένσταση η οποία βασίζεται στον Περί Πτωχεύσεως Νόμο Κεφ. 5, άρθρα 9, 20, 31, 49, 54, 58, 68, 70, 71, 86, 87, 116(α)(β)(η), 117 στους Περί Πτωχεύσεως Κανονισμούς Κ.16, Κ.72, Κ.105 στους θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48, θ.4 και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση της Νίτσας Καθητζιώτου, βοηθού εξεταστή στον Κλάδο Πτωχεύσεων στο Τμήμα του Εφόρου Εταιρειών και Επίσημου Παραλήπτη με την οποία εγείρονται οι εξής προδικαστικές ενστάσεις: (α) Η αίτηση πάσχει καθότι ο τίτλος της αίτησης είναι λανθασμένος. Σύμφωνα με το Νόμο εφόσον έχει εκδοθεί διάταγμα παραλαβής εναντίον του Μιχαήλ Τύμβιου οφείλει σε όλες τις διαδικασίες να αναφέρονται το πραγματικό του όνομα το οποίο είναι «Μιχαήλ Τύμβιος σε Πτώχευση». (β) Ο αιτητής πτωχεύσας Μιχαήλ Τύμβιος εμποδίζεται από το να καταχωρεί οποιαδήποτε αίτηση πριν την πληρωμή των επιδικασθέντων εξόδων του Επίσημου Παραλήπτη σε προηγούμενες αιτήσεις για ακύρωση και αναστολή του διατάγματος παραλαβής. Ο πτωχεύσας προβαίνει συνεχώς σε κατάχρηση των δικαστικών διαδικασιών χωρίς να πληρώνει ούτε τα έξοδα στα οποία καταδικάζεται. (γ) Επίσης εγείρεται προδικαστική ένσταση λόγω κωλύματος της εκδίκασης της εν λόγω υπόθεσης από το συγκεκριμένο Δικαστήριο καθότι ξεπερνά κατά πολύ την κλίμακα δικαιοδοσίας. Σε σχέση με την ουσία της αίτησης αφού αναφέρεται στο ιστορικό της υπόθεσης αρνείται τους ισχυρισμούς του Αιτητή και ισχυρίζεται ότι μετά την δημοσίευση του διατάγματος παραλαβής περιήλθαν σε γνώση του Επίσημου Παραλήπτη 17 πιστωτές και μέχρι σήμερα έχουν καταχωρηθεί στο γραφείο του Επίσημου Παραλήπτη δεκατρείς επαληθεύσεις. Ένα δε από αυτά αφορούσε δάνειο που δημιουργήθηκε μετά το διάταγμα παραλαβής (Βάσος Κουτζιή). Μέχρι σήμερα μόνο δύο εξοφλητικές αποδείξεις έχουν ληφθεί στο Γραφείο του Επίσημου Παραλήπτη, μία από την Ελληνική Τράπεζα και μία από το Τμήμα Εσωτερικών Προσόδων και μέχρι σήμερα έχουν πληρωθεί από τον Επίσημο Παραλήπτη στην Τράπεζα Κύπρου Λτδ το ποσό των €38.463,09 και στη ΣΠΕ Στροβόλου το ποσό των €256.412,00 από την πώληση των ακινήτων με αρ. εγγρ. 24/1174 και 24/1177, ενώ παραμένουν πιστωτές οι οποίοι δεν έχουν ακόμη πληρωθεί και επισυνάπτει κατάσταση οφειλομένων ποσών. Αρνείται ότι ο Αιτητής βρισκόταν υπό τις συνεχείς πιέσεις από τον Επίσημο Παραλήπτη αλλά ισχυρίζεται ότι ο Επίσημος Παραλήπτης επέδειξε μεγάλη ανοχή στις πράξεις και ενέργειες του Αιτητή. Από την έκδοση του διατάγματος παραλαβής μέχρι και σήμερα ο Αιτητής καταχώρησε εννέα φορές αιτήσεις για ακύρωση και αναστολή του διατάγματος παραλαβής από δική του πρωτοβουλία και στις πλείστες περιπτώσεις ο επίσημος παραλήπτης έδινε την συγκατάθεση του και εξασφαλιζόταν με διάταγμα του Δικαστηρίου η αναστολή του διατάγματος παραλαβής για μεγάλο χρονικό διάστημα σε βαθμό που η παρούσα αίτηση μπορεί να χαρακτηρισθεί ως κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας. Δυστυχώς αυτός ο χρόνος ενώ δινόταν από τον Επίσημο Παραλήπτη για να εξοφληθούν οι πιστωτές, ροκανιζόταν χωρίς καμία θετική ενέργεια εκ μέρους του πτωχεύσαντα. Επισημαίνει ότι ο Επίσημος Παραλήπτης δεν είναι παραλήπτης της περιουσίας του Αιτητή αλλά διαχειριστής της και ουδέποτε άσκησε πίεση για να εκποιηθεί η περιουσία του Αιτητή, αλλά αντιθέτως καθυστέρησε πάρα πολλά χρόνια, αφού πέρασαν 10 χρόνια από εκδόσεως του διατάγματος παραλαβής για εκποίηση της περιουσίας του και η διαδικασία πώλησης ξεκίνησε μετά από παράκληση των συνιδιοκτητών των δύο διαμερισμάτων που ανήκαν στον πτωχεύσαντα. Απορρίπτει τους ισχυρισμούς του Αιτητή ότι πώλησαν το ακίνητο χωρίς να τον πληροφορήσουν ή να επικοινωνήσουν μαζί του και ισχυρίζεται ότι κατά τον Αύγουστο του 2007 ο Αιτητής ενώ ευρισκόταν σε γραφείο του στο Γραφείο του Επίσημου Παραλήπτη του εδόθη από την ίδια δια χειρός αντίγραφο της προκήρυξης προσφορών και ο Επίσημος Παραλήπτης προχώρησε στη διαδικασία προσφορών και εκποίησης τηρώντας κατά γράμμα όλες τις πρόνοιες του Νόμου. Ειδικότερα προκήρυξε τις προσφορές για δημοσιοποίηση στην εφημερίδα «Φιλελεύθερος» την 20.8.

1. Ακολούθως 28.9.2007 ο Επίσημος Παραλήπτης ζήτησε εκτίμηση από ανεξάρτητο γραφείο εκτιμητών και την 8.11.2007 ο Επίσημος Παραλήπτης παρέλαβε την έκθεση εκτίμησης του ακινήτου για το ποσό των €676.693,31 (£396.051) και ο Επίσημος Παραλήπτης προχώρησε στην κατακύρωση της πιο ψηλής προσφοράς για το ποσό των €726.155,61 (£425.000) το οποίο ήταν πιο ψηλό και από την εκτίμηση. Επίσης επισημαίνει ότι την 11.9.2007 πήρε έκθεση εκτίμησης με εντολή του Μιχαήλ Τύμβιου. Παραδέχεται ότι την 27.11.2007 ο Επίσημος Παραλήπτης με επιστολή του πληροφόρησε τον πτωχεύσαντα ότι θα ελάμβανε γνωμάτευση από τον Γενικό Εισαγγελέα για τη διαδικασία πώλησης της ακίνητης περιουσίας του αλλά ο λόγος για τον οποίο θα ζητείτο η γνωμάτευση ήταν γιατί ο Έφορος Εταιρειών και Επίσημος Παραλήπτης απουσίαζε με άδεια ασθενείας. Στο τέλος δεν ζητήθηκε γνωμάτευση, γιατί ο Επίσημος Παραλήπτης επέστρεψε στα καθήκοντα του νωρίτερα απ' ότι αρχικά είχε δοθεί άδεια ασθενείας. Συνακόλουθα δεν επανήλθε ο Επίσημος Παραλήπτης αφού δεν ζητήθηκε γνωμάτευση και απορρίπτει τους ισχυρισμούς του Αιτητή για μη ενημέρωση του. Παραδέχεται επίσης ότι την 23.1.2008 ο δικηγόρος του Μιχαήλ Τύμβιου απέστειλε επιστολή στον Επίσημο Παραλήπτη με την οποία αμφισβητούσε τις διάφορες πράξεις του Επίσημου Παραλήπτη αλλά αυτή στάληκε ενώ ο Αιτητής γνώριζε ήδη ότι το ακίνητο είχε πωληθεί την 17.1.2008 αφού την 21.1.2008 σε συνάντηση στο γραφείο του Επίσημου Παραλήπτη ο πτωχεύσαντας Αιτητής ενημερώθηκε περί της πωλήσεως από την ίδια. Η πώληση του ακινήτου έγινε αφού τηρήθηκαν όλες οι νόμιμες διαδικασίες και σύμφωνα πάντα με εκτίμηση που εξασφάλισε ο Επίσημος Παραλήπτης. Αρνείται επίσης ότι προκάλεσε με τις πράξεις του ζημιές, ταλαιπωρίες και έξοδα εναντίον του πτωχεύσαντα Μιχαήλ Τύμβιου. Αντιθέτως ταλαιπωρία υφίσταται ο Επίσημος Παραλήπτης με την κατάχρηση των διαδικασιών εκ μέρους του πτωχεύσαντα Μιχαήλ Τύμβιου. Επίσης είναι η θέση της ότι τον Διαχειριστή τον διορίζει το Δικαστήριο μετά από σχετική απόφαση που λαμβάνεται σε συνεδρία των πιστωτών του πτωχεύσαντα. Επιπρόσθετα αρνείται ότι ο Επίσημος Παραλήπτης πώλησε τα μηχανήματα του Βιοχημικού και Μικροβιολογικού εργαστηρίου του πτωχεύσαντα Μιχαήλ Τύμβιου αφού τα αναφερόμενα μηχανήματα για τα οποία υπήρχε πάγια επιβάρυνση προς όφελος της Τράπεζας Αναπτύξεως δεν ανήκαν στον πιο πάνω πτώχευσαντα αλλά στην υπό εκκαθάριση εταιρεία (Μichael Tymbios Biochemical Laboratories Ltd) και πωλήθηκαν προς όφελος της τράπεζας και μόνο το γραφειακό εξοπλισμό του πιο πάνω πτωχεύσαντα πώλησε και όχι τα μηχανήματα του. Σε σχέση με τους ισχυρισμούς του Αιτητή για την προσφυγή του στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων κατά της Τουρκίας για χαμένα εισοδήματα σημειώνει ότι ουδέποτε ο Αιτητής είχε ενημερώσει τον Επίσημο Παραλήπτη για την καταχώρηση της εν λόγω προσφυγής ενώ είχε υποχρέωση να το πράξει. Αγνοεί τους ισχυρισμούς που αναφέρονται σε προσπάθεια επέμβασης της Κυπριακή Δημοκρατίας στο φιλικό διακανονισμό με την Τουρκία καθότι ο Επίσημος Παραλήπτης δεν εκπροσωπεί την Κυπριακή Δημοκρατία. Δέχεται ότι πράγματι ο Επίσημος Παραλήπτης την 11.1.2008 απέστειλε επιστολή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων με την οποία πληροφορούσε ότι ο Μιχαήλ Τύμβιος είναι σε πτώχευση και ο Επίσημος Παραλήπτης είναι διαχειριστής της περιουσίας του σύμφωνα με το Νόμο ενώ μέχρι την καταχώρηση της ενόρκου δηλώσεως το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων δεν είχε απαντήσει παρά μόνο είχε στείλει επιστολή ημερ. 29.1.2008 στην οποία αναφέρεται ότι έχουν πάρει την επιστολή του. Αρνείται επίσης τους ισχυρισμούς που αφορούν την ίδια η οποία αναφέρει ότι είναι βοηθός εξετάστρια και όχι ο Επίσημος Παραλήπτης. Σε σχέση με τους ισχυρισμούς του Αιτητή ότι η ίδια απουσίαζε λόγω ασθένειας από 23.1.2008 αναφέρει ότι απουσίαζε με άδεια ασθενείας από 28.1.2008 - 1.2.2008 και όχι από 23.1.2008 και επέστρεψε στα καθήκοντα της 4.2.
2. Ο συνάδελφος της κ. Χατζήκκος, εξεταστής, κατά τη διάρκεια της απουσίας της παρέπεμψε τον δικηγόρο του Αιτητή στον προϊστάμενο της κ. Χαράλαμπο Παρασκευά με τον οποίο ο δικηγόρος του Αιτητή μίλησε. Αναφορικά με την επιστολή 11.1.2008 από τον Επίσημο Παραλήπτη έγινε για να ειδοποιηθεί το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ότι ο Μιχαήλ Τύμβιος ήταν σε πτώχευση και ο Επίσημος Παραλήπτης ήταν ο διαχειριστής της περιουσίας του ως όφειλε να πράξει ο ίδιος ο πτωχεύσας δηλαδή να ενημερώσει το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ότι είναι σε πτώχευση. Σε σχέση με τον διακανονισμό είναι η θέση της ότι είναι το αποτέλεσμα της βούλησης του πτωχεύσαντα και της Τουρκίας και δεν μπορεί να υπάρξει δέσμευση του Επίσημου Παραλήπτη για μια συμφωνία η οποία έγινε μεταξύ τρίτων. Αναφορικά με το αν έλαβε πολιτικό χαρακτήρα από την κυβέρνηση αυτό δεν αφορά τον Επίσημο Παραλήπτη αλλά τον ίδιο τον πτωχεύσαντα και την κυβέρνηση. Όσον αφορά το περιεχόμενο της παραγρ. 28 της ενόρκου δηλώσεως της αιτήσεως αναφορικά με την ζητούμενη αναστολή για να μπορέσει να υλοποιήσει το φιλικό διακανονισμό είναι σε αντίθεση με το δεύτερο μέρος της ίδιας παραγράφου που ζητά από το Δικαστήριο διάταγμα με το οποίο δίνονται οδηγίες προς τον Επίσημο Παραλήπτη να δεχθεί τον φιλικό διακανονισμό. Δηλαδή ο Μιχαήλ Τύμβιος τα θέλει όλα για το δικό του και μόνο συμφέρον. Στις 5.2.2008 την επισκέφθηκε ο συνήγορος του Αιτητή και ήθελε αντίγραφα των επαληθεύσεων και των προσφορών αυτά όμως δεν δόθηκαν λόγω προστασίας των προσωπικών δεδομένων και για να εξεταστεί το αίτημα από τον Έφορο Εταιρειών και Επίσημο Παραλήπτη. Οι επιστολές δε του συνηγόρου των Αιτητών απαντήθηκαν τόσο με επιστολές του Εφόρου 12.2.2008 και 26.2.2008, όσο και με e-mail. Αρνείται τους ισχυρισμούς που περιέχονται στην παράγραφο 20 της ενόρκου δηλώσεως του Αιτητή και ισχυρίζεται ότι ο Επίσημος Παραλήπτης πάντα ενεργώντας μέσα στο πνεύμα του Νόμου ενεργεί προς όφελος όλων των πιστωτών και δεν παίρνει οδηγίες από την κυβέρνηση και ενεργώντας στην σφαίρα του ιδιωτικού δικαίου ενεργεί αυτοβούλως πάντοτε μέσα στα πλαίσια του Νόμου, χωρίς να ασκεί ψυχολογική πίεση ακούει τους πτωχεύσαντες αλλά σύμφωνα με το Νόμο δεν μπορεί να ακολουθεί τις οδηγίες τους. Αναφορικά με το περιεχόμενο της παραγράφου 29 της ενόρκου δηλώσεως του Αιτητή ο Επίσημος Παραλήπτης επαναλαμβάνει ότι δεν μπορεί να ακολουθεί τις οδηγίες του πτωχεύσαντα Μιχαήλ Τύμβιου ο οποίος από δική του και μόνο υπαιτιότητα δημιούργησε σε 19 διαφορετικούς πιστωτές χρέη που ξεπερνούν το €1.000.
3. Ο Επίσημος Παραλήπτης ενεργεί σύμφωνα με το νόμο προς όφελος όλων των πιστωτών οι οποίο αυτοί και μόνο υφίστανται οικονομικές ζημιές με τις πράξεις του πτωχεύσαντα Μιχαήλ Τύμβιου. Όσον αφορά τον ισχυρισμό ότι ο Επίσημος Παραλήπτης εισέπραξε €47.800 περίπου ως δικαιώματα αναφέρει ότι τα δικαιώματα του Επίσημου Παραλήπτη προβλέπονται από τους κανονισμούς που ψηφίζονται από τη Βουλή των Αντιπροσώπων και δεν εισπράττει αυθαίρετα δικαιώματα. Είναι ισχυρισμός της τέλος αναφορικά με το αιτούμενο διάταγμα παράγραφος (Β) της αίτησης για αναστολή του διατάγματος παραλαβής ότι ο Αιτητής μέχρι σήμερα έχει καταχωρήσει εννέα φορές αιτήσεις για αναστολή του διατάγματος παραλαβής. Στις πλείστες αιτήσεις με την συγκατάθεση του Επίσημου Παραλήπτη μάλιστα είχαν εκδοθεί τα διατάγματα αναστολής για να μπορέσει να εξοφλήσει τους πιστωτές του. Σε όλες τις περιπτώσεις παρόλο που η αναστολή δινόταν για μεγάλο χρονικό διάστημα καμία θετική ενέργεια είχε γίνει και το μόνο το οποίο επιδίωκε ο Αιτητής ήταν να γίνεται κατάχρηση της διαδικασίας ενώπιον του Δικαστηρίου και να ταλαιπωρεί τόσο τα Δικαστήριο όσο και τον Επίσημο Παραλήπτη. Ο Αιτητής με συμπληρωματική ένορκο δήλωση του ανέφερε ότι το ΕΔΑΔ αποδέχτηκε τον φιλικό συμβιβασμό με την Τουρκία. Κατά την ακροαματική διαδικασία οι ενόρκως δηλούντες αντεξετάσθηκαν και υποστήριξαν τις εκατέρωθεν θέσεις τους. Αναφορά στην προφορική τους μαρτυρία θα γίνει αναφορά όπου κρίνεται σκόπιμο για σκοπούς της παρούσας απόφασης. Οι συνήγοροι κατά το στάδιο των αγορεύσεων με τις εμπεριστατωμένες αγορεύσεις τους υποστήριζαν τις εκατέρωθεν θέσεις. Εξετάζοντας κατ' αρχήν την θέση του Επίσημου Παραλήπτη ότι η αίτηση πάσχει καθότι ο τίτλος της αίτησης είναι λανθασμένος εφόσον έχει εκδοθεί διάταγμα εναντίον του με το πραγματικό του όνομα δηλ. Μιχαήλ Τύμβιος σε πτώχευση και όχι Μάϊκ Τύμβιος ως αναφέρεται στην παρούσα αίτηση. Από τα γεγονότα όπως έχουν τεθεί ενώπιον μου δεν αμφισβητείται ότι ο Μάϊκ Τύμβιος και Μιχαήλ Τύμβιος είναι το ίδιο πρόσωπο, βρίσκω ότι η διαφοροποίηση του ονόματος από Μιχαήλ σε Μάϊκ αποτελεί απλή παρατυπία η οποία δεν δικαιολογεί απόρριψη της αίτησης. Επίσης η θέση του Επίσημου Παραλήπτη ότι το παρόν Δικαστήριο στερείται δικαιοδοσίας για εκδίκαση για το λόγο ότι τα επίδικα θέματα αφορούν κλίμακα δικαιοδοσίας μεγαλύτερη της δικαιοδοσίας τους στο στάδιο της αγόρευσης της συνηγόρου του έχει εγκαταλειφθεί και δεν θα εξετασθεί από το Δικαστήριο. Σημειώνω όμως ότι η αίτηση αυτή αφορά ενδιάμεση αίτηση μετά από το διάταγμα παραλαβής η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου καθορίζεται από το αρχικό διάταγμα που αφορά την υπό τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο πτώχευση για το οποίο το παρόν Δικαστήριο είχε και έχει δικαιοδοσία με βάση την κλίμακα της κυρίως αίτησης. Εξετάζοντας την προδικαστική ένσταση που αφορά ισχυρισμό ότι ο Αιτητής εμποδίζεται να καταχωρεί οποιαδήποτε αίτηση για ακύρωση και αναστολή του διατάγματος παραλαβής πριν την πληρωμή των επιδικασθέντων εξόδων και ότι υπάρχει κατάχρηση δικαστικών διαδικασιών, χρήσιμη αναφορά αποτελεί το ιστορικό της κυρίως αίτησης. Όπως προκύπτει από τον φάκελο της υπόθεσης, διάταγμα παραλαβής εναντίον του Αιτητή εκδόθηκε στις 27.11.
4. Ο Αιτητής στις 25.1.1999 καταχώρησε μονομερή αίτηση αναστολής της εκτέλεσης του πιο πάνω διατάγματος και την ίδια ημέρα καταχώρησε αίτηση για ακύρωση του. Στις 29.1.1999 εκδόθηκε μονομερώς διάταγμα αναστολής του εν λόγω διατάγματος μέχρι εκδικάσεως της αίτησης δια κλήσεως το οποίο παρέμεινε σε ισχύ μέχρι 3.5.1999 ότε αποσύρθηκε η αίτηση για ακύρωση του διατάγματος παραλαβής. Στις 18.5.2000 ο Αιτητής καταχώρησε νέα μονομερή αίτηση αναστολής του διατάγματος παραλαβής καθώς επίσης και αίτηση ακύρωσης του διατάγματος. Στις 23.5.2000 εκδόθηκε αναστολή του διατάγματος μέχρι εκδικάσεως της κυρίως αίτησης η οποία αποσύρθηκε 31.10.2000 ότε ήταν ορισμένη για ακρόαση και το διάταγμα αναστολής ακυρώθηκε. Στις 18.1.2002 καταχωρείται νέα μονομερής αίτηση για αναστολή καθώς και αίτηση για ακύρωση του διατάγματος παραλαβής. Στις 22.1.2002 ο Αιτητής εξασφάλισε αναστολή μέχρι εκδίκασης της αίτησης για ακύρωση. Μετά από επανειλημμένες αναβολές για να πληρωθούν οι πιστωτές στις 22.5.2002 ότε η αίτηση ήταν ορισμένη για ακρόαση ο Αιτητής παρέλειψε να εμφανιστεί και η αίτηση απορρίφθηκε καθώς επίσης και η αίτηση για αναστολή εκτέλεσης του διατάγματος παραλαβής. Στις 29.5.2002 καταχωρείται νέα μονομερής αίτηση για αναστολή του διατάγματος και την ίδια ημέρα αίτηση για ακύρωση του διατάγματος. Στις 26.6.2002 εκδόθηκε διάταγμα αναστολής της εκτέλεσης του διατάγματος παραλαβής μέχρι εκδίκασης της αίτησης δια κλήσεως ημερ. 29.5.2002 όπου στις 11.4.2003 εκ συμφώνου εκδόθηκε διάταγμα αναστολής του διατάγματος πτώχευσης μέχρι 30.10.
5. Στις 6.11.2003 καταχωρείται νέα μονομερής αίτηση για αναστολή και την ίδια ημέρα αίτηση για ακύρωση του διατάγματος παραλαβής και στις 7.11.2003 οι αιτήσεις αποσύρθηκαν και απορρίφθηκαν άνευ βλάβης. Στις 10.11.2003 καταχωρείται νέα αίτηση αναστολής πανομοιότυπη με την προηγούμενη αίτηση στην οποία δόθηκαν οδηγίες για επίδοση η οποία δεν προωθήθηκε. Στις 19.2.2004 καταχωρείται νέα αίτηση αναστολής η οποία απορρίφθηκε λόγω μη προώθησης της στις 26.2.
6. Σύμφωνα με έκθεση του Επίσημου Παραλήπτη ημερομηνίας 4.10.2005 στις 15.3.2000 εκδόθηκε διάταγμα κήρυξης του σε πτώχευση και η Πρώτη Συνεδρίαση Πιστωτών άρχισε 13.7.2005 και στις 8.11.2005 ο Επίσημος Παραλήπτης διορίσθηκε με διάταγμα Δικαστηρίου διαχειριστής της περιουσίας του Αιτητή. Στις 24.9.2007 καταχωρήθηκε νέα αίτηση αναστολής και αίτηση για ακύρωση ή παραμερισμό του διατάγματος. Στις 16.10.2007 αποσύρθηκε η αίτηση αναστολής του διατάγματος και στις 10.12.2007 ότε ορίσθηκε για ακρόαση η αίτηση για ακύρωση του διατάγματος παραλαβής αποσύρθηκε. Στις 26.2.2008 καταχωρήθηκε η παρούσα αίτηση και συγχρόνως πανομοιότυπη μονομερής αίτηση με το ίδιο περιεχόμενο. Στην υπόθεση Loukos Trading Co Ltd κ.α. ν. Ρέινμπόου Πλητσιηγκ και Ναταίγκ Κο. Λτδ

(2000)1 (Β) ΑΑΔ 1014 στη σελ. 1017 αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Έχει νομολογηθεί ότι τα Δικαστήρια έχουν εξουσία να ελέγχουν τις διαδικασίες προς αποφυγή καταχρήσεως της δικαστικής διαδικασίας. Έχει, επίσης, νομολογηθεί ότι η κατάχρηση της διαδικασίας μπορεί να προσλάβει πολλές μορφές και ότι ανάλογα ευρεία είναι και η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου για την παρεμπόδιση της (βλ. Constantinides v. Vima Ltd

(1983)1 C.L.R. 348, Έλληνας ν. Δημοκρατίας

(1989)2 ΑΑΔ 149, Αρχιεπίσκοπος Κύπρου (Αρ.2)

(1993)1 Α.Α.Δ. 248, Διευθυντής Φυλακών ν. Περρέλλα

(1995)1 Α.Α.Δ. 217, Re Beogradska D.D.

(1996)1 Α.Α.Δ. 911 και Βασιλείου ν. Μακρίδη

(2000)2 Α.Α.Δ. 133). Στην Περρέλλα, πιο πάνω, σελ. 222, υποδείχθηκε ότι «η δικαιοδοσία για την παρεμπόδιση, περιστολή, απόρριψη ή αναστολή διαδικασίας, που συνιστά κατάχρηση των δικαιοδοσιών του Δικαστηρίου, εκπηγάζει από την ίδια τη φύση της δικαστικής λειτουργίας που έχει ως λόγο το δίκαιο και μέσο τους μηχανισμούς που παράγουν την κατίσχυση του.» Και στη σελ. 1018 αναφέρονται τα ακόλουθα: «Θα πρέπει να τονιστεί ότι πρέπει να λαμβάνεται υπόψη και ο παράγοντας προστασίας της άλλης πλευράς από ταλαιπωρία που προκύπτει από συμπεριφορά του αντιδίκου η οποία συνιστά κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας. Στην παρούσα υπόθεση οι εφεσίβλητοι έχουν ετοιμάσει τρεις ένορκες δηλώσεις και εμφανίσθηκαν 5 φορές, μέσω δικηγόρου, ενώπιον του Δικαστηρίου για σκοπούς ακρόασης των τριών αιτήσεων. Το διάταγμα εξόδων εναντίον του Αιτητή δεν αποτελεί αντιστάθμισμα για την ταλαιπωρία την οποία έχουν υποστεί.» Στην παρούσα υπόθεση διαπιστώνεται από το πιο πάνω ιστορικό ότι καταχωρήθηκαν έντεκα συνολικά αιτήσεις αναστολής του διατάγματος παραλαβής και δέκα αντίστοιχες αιτήσεις ακυρώσεις του εν λόγω διατάγματος. Δεν έχει δοθεί καμιά εξήγηση γιατί ο χρόνος που εξασφάλισε προγενέστερα αναστολή του διατάγματος δεν έφερε οποιοδήποτε αποτέλεσμα στην εξόφληση των χρεών του προς τους πιστωτές. Δεν εξήγησε επίσης την δημιουργία του χρέους μετά την έκδοση του διατάγματος παραλαβής, πιστωτής Βάσος Κουτζιή, ως ο ισχυρισμός της κας Καθητζιώτου, ο οποίος δεν αμφισβητήθηκε από τον Αιτητή (βλ. επίσης έκθεση Επίσημου Παραλήπτη). Επισημαίνω ότι στην αίτηση ημερ. 6.11.2003 και στις μεταγενέστερες του αιτήσεις μέχρι 27.9.2007 το αίτημα του για αναστολή στηρίζετο, μεταξύ άλλων, και στο δικαίωμα του για αποζημιώσεις μετά την έκδοση της καταδικαστικής απόφασης του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου στην προσφυγή του με αρ. 16163/90 και στη δυνατότητα του για εξόφληση των χρεών των πιστωτών του. Επιπρόσθετα δεν εξηγήθηκε η απουσία του στις 26.2.2004 ενώπιον του Δικαστηρίου στην αίτηση του ημερ. 19.2.2004 ότε απερρίφθη η αίτηση του για αναστολή λόγω μη προώθησης της. Επίσης δεν εξηγήθηκε ο λόγος απόσυρσης της αίτησης αναστολής ημερ. 24.9.2007 στις 16.10.2007 ούτε εξηγήθηκε γιατί δεν προωθήθηκε καμία από τις δέκα αιτήσεις ακύρωσης του διατάγματος παραλαβής. Με βάση τα πιο πάνω κρίνω ότι η υποβολή του ιδίου ένδικου διαβήματος για ενδέκατη φορά στην απουσία οποιασδήποτε εξήγησης γιατί δεν προωθήθηκαν οι προηγούμενες αιτήσεις αλλά και ακόμη γιατί δεν απέφεραν αποτελέσματα τα ήδη εκδοθέντα διατάγματα αναστολής του διατάγματος παραλαβής για αποπληρωμή των χρεών των πιστωτών του συνιστά κατάχρηση της διαδικαστικής διαδικασίας. Ως εκ τούτου στην άσκηση της σύμφυτης δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου η οποία αποβλέπει στην αποτροπή υπονόμευσης της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου βρίσκω ότι η παρούσα αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί. Ανεξάρτητα από τα πιο πάνω και αν ακόμη δεν υπήρχε κατάχρηση διαδικασίας η αίτηση δεν μπορεί να πετύχει και για τους πιο κάτω λόγους. Η αίτηση ως αναφέρεται στηρίζεται στο άρθρο 31

(4)του περί Πτωχεύσεως Νόμου Κεφ. 5. Το εδάφιο

(1)του άρθρου 31, το οποίο είναι σχετικό με την παρούσα αίτηση, έχει ως ακολούθως: «31.-

(1)Αν κατά τη γνώμη του Δικαστηρίου ο χρεώστης δεν έπρεπε να είχε κηρυχτεί σε πτώχευση, ή αν αποδειχτεί κατά τρόπο που ικανοποιεί το Δικαστήριο ότι τα χρέη του πτωχεύσαντα πληρώθηκαν εξολοκλήρου, το Δικαστήριο μετά από αίτηση οποιουδήποτε ενδιαφερόμενου, δύναται με διάταγμα να ακυρώσει την κήρυξη του χρεώστη σε πτώχευση.» Από το λεκτικό του πιο πάνω άρθρου προκύπτει ότι παρέχεται στο Δικαστήριο η εξουσία ακύρωσης του διατάγματος κήρυξης πτώχευσης σε δύο περιπτώσεις: (α) αν ο χρεώστης δεν έπρεπε να κηρυχθεί σε πτώχευση (β) αν αποδειχθεί ότι τα χρέη του πτωχεύσαντα πληρώθηκαν εξολοκλήρου. Η εξουσία του Δικαστηρίου για ακύρωση διατάγματος παραλαβής είναι δυνητική, εναπόκειται στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου να ακυρώσει ή μη το διάταγμα παραλαβής. Σύμφωνα με τη νομολογία (βλ. Taylor ex parte

(1901)1 KB 744) το Δικαστήριο έχει την ευχέρεια να αρνηθεί την ακύρωση του διατάγματος παραλαβής ακόμα και μετά την πλήρη αποπληρωμή των χρεών του. Στο άρθρο 31 του Κεφ. 5 δεν υπάρχει πρόνοια για αναστολή του διατάγματος παραλαβής ή διατάγματος κήρυξης σε πτώχευσης. Στρέφω την προσοχή μου στον Κανονισμό 71 των Περί Πτωχεύσεως Κανονισμών στον οποίο στηρίζεται η αίτηση, ο οποίος έχει ως ακολούθως: «71. Αίτηση στο Δικαστήριο για ακύρωση διατάγματος παραλαβής η αναστολή διαδικασιών, ή για ακύρωση κήρυξης σε πτώχευση, δε θα ακουστεί εκτός κατόπιν απόδειξης επίδοσης στον Επίσημο Παραλήπτης της ειδοποίησης αυτής. Ενώ εκκρεμή η ακρόαση της αίτησης το Δικαστήριο δύναται να εκδώσει ενδιάμεσο διάταγμα που αναστέλλει τέτοιες διαδικασίες ως θεωρεί σκόπιμο.» Από το λεκτικό του πιο πάνω Κανονισμού προκύπτει ότι παρέχεται διακριτική ευχέρεια στο Δικαστήριο να εκδώσει ενδιάμεσο διάταγμα αναστολής διαδικασιών εφόσον εκκρεμεί αίτηση ακυρώσεως διατάγματος παραλαβής ή αίτηση ακυρώσεως κήρυξης σε πτώχευση. Στην παρούσα υπόθεση δεν εκκρεμεί οποιαδήποτε αίτηση για ακύρωση του διατάγματος παραλαβής ούτε του διατάγματος κήρυξης σε πτώχευση και ως εκ τούτου δεν παρέχεται εξουσία αναστολής του υπό αναφορά διατάγματος με βάση τον πιο πάνω Κανονισμό. Έχοντας υπόψη επίσης τον Κανονισμό 188 ότι όπου δεν υπάρχει ειδική πρόνοια στους Περί Πτωχεύσεως Κανονισμούς εφαρμογή έχουν οι Περί Πολιτικής Δικονομίας Κανονισμοί και ιδιαίτερα στη Δ.40 θ.7 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Κανονισμών στην οποία στηρίζεται η αίτηση και πάλι δεν παρέχεται δυνατότητα αναστολής του διατάγματος παραλαβής ως το αιτητικό. Η Δ.40 θ.7 έχει ως ακολούθως: «Κάθε πρόσωπο προς το οποίον οποιονδήποτε ποσόν ή χρήματα ή έξοδα πρέπει να πληρωθούν σύμφωνα με μια απόφαση ή διάταγμα όταν τα χρήματα ή έξοδα καταστούν πληρωτέα, δικαιούται να αποταθεί για την έκδοση εντάλματος για επιβολή της πληρωμής λαμβανομένων όμως υπόψιν των πιο κάτω: (α) Αν η απόφαση ή το διάταγμα είναι για πληρωμή εντός αναφερομένης περιόδου ουδέν ένταλμα θα εκδίδεται εκτός μόνον αφού παρέλθει η τοιαύτη περίοδος. (β) Το Δικαστήριο ή Δικαστής μπορεί, κατά ή μετά το χρόνο που δίδει την απόφαση ή το διάταγμα, να αναστείλει την εκτέλεση μέχρι τέτοιου χρόνου που θα ήθελε θεωρήσει πρέποντα.» Ως έχει νομολογηθεί η Δ.40 θ.7 εφαρμόζεται μόνο σε αποφάσεις που αφορούν συγκεκριμένο ποσό ή για έξοδα και δεν επεκτείνεται σε περιπτώσεις που αφορούν διατάγματα Δικαστηρίου για άλλα θέματα (βλ. Αίτηση Certiorari με αρ. 109/2000 της Παρασκευούς Μάρκου Κκόρα Αντωνίου (Αρ. 1) 1 (Γ) ΑΑΔ 1868). Από τα πιο πάνω προκύπτει ότι δεν παρέχεται εξουσία αναστολής του διατάγματος παραλαβής με βάση την πιο πάνω Διαταγή και ως εκ τούτου η αίτηση απορρίπτεται και γι' αυτό το λόγο. Ακόμη όμως και αν παρείχετο τέτοια δυνατότητα για αναστολή του διατάγματος παραλαβής δεν τηρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 31 του Κεφ. 5 αφού δεν έχει τεθεί οτιδήποτε που να δικαιολογεί εύρημα ότι κακώς εκδόθηκε το διάταγμα παραλαβής ή το διάταγμα κήρυξης σε πτώχευση εναντίον του Αιτητή, ούτε τα χρέη του πτωχεύσαντα πληρώθηκαν εξολοκλήρου ώστε να δικαιολογείται αναστολή του διατάγματος παραλαβής ή του διατάγματος κήρυξης σε πτώχευση εναντίον του. Οι αόριστοι ισχυρισμοί του Αιτητή ότι με την αναστολή του διατάγματος θα μπορέσει να αποπληρώσει του πιστωτές του με αποζημίωση που εξασφάλισε με φιλικό διακανονισμό με την Τουρκία στα πλαίσια της προσφυγής του στο ΕΔΑΔ με αρ. 16163/90, χωρίς αναφορά σε ειδικό διακανονισμό με τους πιστωτές του και πρόταση για πληρωμή των χρεών του και χωρίς την συγκατάθεση τους και χωρίς περαιτέρω εξειδίκευση των πιο πάνω, δεν δικαιολογείται η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου προς όφελος του Αιτητή. Αλλά ακόμη και αν μπορούσαν να εξετασθούν στην ουσία τους οι ισχυρισμοί του Αιτητή και πάλι δεν δικαιολογούν την άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου για την αναστολή του διατάγματος παραλαβής. Εξετάζοντας κατ' αρχήν τους ισχυρισμούς του Αιτητή περί ασκήσεως πιέσεων εναντίον του από τον Επίσημο Παραλήπτη με την πώληση ακίνητης περιουσίας του χωρίς ενημέρωση του και πώληση των μηχανημάτων του Χημείου του αυτοί έχουν αμφισβητηθεί από τον Καθ' ου η Αίτηση με παράθεση στοιχείων τα οποία δεν έχουν αντικρουσθεί από τον Αιτητή. Επίσης οι ισχυρισμοί του Αιτητή περί άρνησης του Επίσημου Παραλήπτη για αποδοχή του φιλικού διακανονισμού με την Τουρκία στα πλαίσια της προσφυγής του με αρ. 16163/90 στο ΕΔΑΔ έχουν αμφισβητηθεί από τον Καθ'ου η Αίτηση και δεν δικαιολογείται από τα στοιχεία που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου εύρημα ότι ο Επίσημος Παραλήπτης ενήργησε εκτός των πλαισίων των καθηκόντων του ως διαχειριστής της περιουσίας του. Ούτε οι ενέργειες του Επίσημου Παραλήπτη καταπατούν με οποιονδήποτε τρόπο τα συνταγματικά του δικαιώματα του Αιτητή. Για όλους τους πιο πάνω λόγους η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα εναντίον του Αιτητή όπως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Επίσης η μονομερής αίτηση καθίσταται άνευ αντικειμένου και απορρίπτεται χωρίς οποιαδήποτε διαταγή για έξοδα. (Υπ.) ........ Γ. Κυριακίδου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΕΠ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο