Μιχάλη Ιωάννου ν. Απολλώνειο Ιδιωτικό Νοσοκομείο ΛΤΔ κ.α., Αρ. Αγωγής: 10096/02, 31.7.2008 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2008:A161 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Γ. Κυριακίδου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 10096/02 Μεταξύ: Μιχάλη Ιωάννου Ενάγοντος -και-
- Απολλώνειο Ιδιωτικό Νοσοκομείο ΛΤΔ
- Δρ. Ιάκωβου Κάκουρα Εναγομένων -------------------------- HMEΡΟΜΗΝΙΑ: 31.7.2008 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τον Ενάγοντα: κ. Χ. Τριανταφυλλίδης με κα Ρ. Χαραλάμπους Για τους Εναγόμενους 1 και 2: κ. Κορφιώτης με κ. Χ' Παρασκευά ---------------------------- Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την παρούσα αγωγή ο Ενάγων διεκδικεί γενικές και ειδικές αποζημιώσεις για βλάβες που υπέστη λόγω ιατρικής αμέλειας των Εναγομένων 1 και 2 και/ή λόγω παράβασης συμφωνίας που είχε μαζί τους στα πλαίσια ιατρικής παρακολούθησης. Συγκεκριμένα ισχυρίζεται ότι ενώ επισκέφθηκε τον Εναγόμενο 2, Ειδικό Ωτορινολαρυγγολόγο, για δυσχέρεια ρινικής αναπνοής από τον Δεκέμβριο 1999 ο Εναγόμενος 2 παρέλειψε να προβεί σε όλες τις ενδεδειγμένες εξετάσεις, ούτε επέδειξε την απαιτούμενη επιμέλεια κατά τη διενέργεια εξετάσεων και επεμβάσεων ώστε να διαγνώσει ορθά το πρόβλημα υγείας που αντιμετώπιζε, το οποίο ήταν όγκος του ρινοφάρρυγος (ρινοϊωμα) και υπέβαλε τον Ενάγοντα σε σειρά επεμβάσεων μεταξύ των οποίων ρινικού διαφράγματος και κάτω ρινικών κόγχων και λύση συμφύσεων τις οποίες ανέπτυξε ο Ενάγοντας, χωρίς να επιλύσει το πρόβλημα υγείας που αντιμετώπιζε και χωρίς καμία προοπτική θεραπείας οι οποίες δεν βελτίωσαν αλλά επιδείνωσαν την κατάσταση υγείας του με αποτέλεσμα να μεταβεί στην Ελλάδα Απρίλιο 2002 όπου υπεβλήθη σε νέα επιτυχή επέμβαση αφαίρεσης του όγκου ρινοφάρυγγος. Επίσης ισχυρίζεται ότι η Εναγόμενη 1 επέτρεψε στον Εναγόμενο 2 να ενεργεί με τον πιο πάνω αμελή τρόπο ενώ ήταν στην υπηρεσία της και ή εξουσιοδοτημένος από αυτή. Οι Εναγόμενοι 1 και 2 με την υπεράσπιση τους αρνούνται τους ισχυρισμούς του Ενάγοντα περί ιατρικής αμέλειας και ισχυρίζονται ότι η θεραπεία και οι ενέργειες του Εναγόμενου κατά τον ουσιώδη χρόνο ήταν οι ενδεδειγμένες σύμφωνα με τους κανόνες τις ιατρικής επιστήμης με δεδομένα τα κλινικά ευρήματα και την εικόνα από τα συμπτώματα του Ενάγοντα υπέβαλε τον Ενάγοντα στις ενδεδειγμένες εξετάσεις και αναλύσεις. Η διάγνωση του Εναγόμενου 2 ήταν απόλυτα δικαιολογημένη και ο Ενάγων κατά τον ουσιώδη χρόνο δεν παρουσίαζε συμπτώματα ή ενδείξεις όγκου στο ρινοφάρυγγα. Κατά την ακροαματική διαδικασία ο Ενάγων στηρίχθηκε στη δική του μαρτυρία (ΜΕ1) και κάλεσε άλλους τρεις μάρτυρες, τη μητέρα του Αθηνά Ιωάννου, (ΜΕ2), τον πατέρα του Γιάννο Ιωάννου (ΜΕ3) και τον ειδικό ωτορινολαρυγγολόγο Ξενάκη Πουαγκαρέ (ΜΕ4). Ενόψει του ότι κατά την ακροαματική διαδικασία η πλευρά του Ενάγοντα παραδέχθηκε ότι η Εναγόμενη 1 ουδεμία σχέση ή επιρροή είχε στη νοσηλεία που ο Ενάγων έτυχε από τον Εναγόμενο 2 καμία μαρτυρία δεν παρουσιάσθηκε από την Εναγομένη 1 ενώ ο Εναγόμενος 2 στηρίχθηκε στη δική του μαρτυρία (ΜΥ1). Αναπόσπαστο μέρος του μαρτυρικού υλικού αποτελούν και τα Τεκμήρια που κατατέθηκαν στη διαδικασία. ΜΑΡΤΥΡΙΑ Η εκδοχή του Ενάγοντα της μητέρας και του πατέρα του μέσα από την ακροαματική διαδικασία ήταν ότι το 1999 μέσα Νοεμβρίου όταν ήταν 15 ετών άρχισε να νοιώθει δυσκολίες στην αναπνοή με συνέπεια να νοιώθει προβλήματα συγκέντρωσης και αϋπνίας και επισκέφθηκε με τους γονείς του τον Εναγόμενο 2 τον Δεκέμβριο του 1999 και αφού τον εξέτασε διαπίστωσε ότι είχε πρόβλημα με το ρινικό διάφραγμα και θα τον παρακολουθούσε. Μετά από διάφορες επισκέψεις, του συνέστησε να υποβληθεί σε εγχείρηση για επέμβαση του ρινικού διαφράγματος ώστε να επιλυθεί το πρόβλημα που είχε με την δυσχέρεια αναπνοής. Στις 30.8.2000 υπεβλήθηκε σε επέμβαση ρινικού διαφράγματος η οποία έγινε κάτω από γενική αναισθησία. Παρά την επέμβαση δεν αισθανόταν καλύτερα αλλά το πρόβλημα χειροτέρευε και παράλληλα άρχισε να έχει ρινορραγίες οπότε επισκέφθηκε και πάλι τον Εναγόμενο 2 ο οποίος αφού τον εξέτασε εκ νέου τελικά αποφάσισε να υποβληθεί σε νέα επέμβαση με τοπική αναισθησία για να του καυστηριάσει τις συμφύσεις οι οποίες είχαν αναπτυχθεί στη μύτη του. Αποδέχθηκε την ιατρική συμβουλή και υπεβλήθηκε σε νέα επέμβαση. Το πρόβλημα όμως δεν επιλύθηκε αλλά αντίθετα η κατάσταση του επιδεινωνόταν και η αναπνοή του ήταν πιο δύσκολη με αποτέλεσμα μετά από συμβουλή του Εναγόμενου 2 να υποβληθεί στις 11.1.2001 σε νέα επέμβαση με γενική αναισθησία για αφαίρεση ρινικών συμφύσεων χωρίς και πάλι να επιλύσει το πρόβλημα και χειροτέρευε περισσότερο οπότε ο Εναγόμενος 2 μετά 3 μήνες τον συμβούλεψε και ο Ενάγων δέχθηκε να υποβληθεί σε νέα επέμβαση για αφαίρεση συμφύσεων με τοπική αναισθησία χωρίς αποτέλεσμα και οποιαδήποτε βελτίωση. Στις 4.2.2002 υπεβλήθη σε νέα επέμβαση με γενική αναισθησία στην οποία ο Εναγόμενος 2 του τοποθέτησε φύλλα σιλικόνης και ελαστικά σωληνάρια για 15 μέρες χωρίς οποιαδήποτε βελτίωση. Μετά την τελευταία επέμβαση αποφάσισαν να πάρουν άλλη ιατρική συμβουλή και αφού επισκέφθηκαν άλλο γιατρό υποβλήθηκε σε μαγνητική τομογραφία όπου διαγνώσθηκε ότι έπασχε από ρινοϊωμα και ότι έπρεπε να υποβληθεί σε ιατρική επέμβαση το οποίο δεν είχε καμία σχέση με το διάφραγμα μύτης. Λόγω της σοβαρότητας της κατάστασης στην οποία ευρισκόταν όσο και το πολύπλοκο της επέμβασης στην οποία έπρεπε να υποβληθεί οι γιατροί του συνέστησαν να γίνει η εγχείρηση στο Νοσοκομείο Ερρίκος Ντινάν στην Ελλάδα. Μετά από συνεννόηση με τους γιατρούς στο εν λόγω Νοσοκομείο πήγε στην Αθήνα 18.4.2002 με τον πατέρα του και αφού διαπίστωσαν την ύπαρξη ρινοϊνώματος, ακολούθως πήγε στην Αθήνα με τους γονείς του στις 23.4.2002 και υπεβλήθη σε εγχείρηση στις 26.4.2002 από τον γιατρό Χ'Μανώλη, υπεύθυνο του Ωτορινολαρυγγολογικού Τμήματος του Ερρίκου Ντινάν, η οποία κράτησε 4 ώρες και το ρινοϊνωμα αφαιρέθηκε, είχε μέγεθος πορτοκαλιού και μεγάλωνε συνεχώς με κίνδυνο να επηρεαστεί ο εγκέφαλος. Μετά την επέμβαση άρχισε να αισθάνεται καλύτερα και ανέπνεε χωρίς δυσκολία και οι ρινορραγίες σταμάτησαν. Οι γιατροί από το Ερρίκος Ντινάν του συνέστησαν όπως για τρεις μήνες μετά την εγχείρηση να αποφεύγει κάθε έντονη δραστηριότητα έτσι ώστε να αποφευχθεί ο κίνδυνος οποιασδήποτε μετεγχειρητικής επιπλοκής καθ' ότι όπως του εξήγησαν η εγχείρηση στην οποία υποβλήθηκε ήταν πάρα πολύ σοβαρή. Του ανέφεραν, επίσης, ότι σε περίπτωση κατά την οποία καθυστερούσε ακόμα λίγο να υποβληθεί σε εγχείρηση αυτό θα είχε ως συνέπεια ακόμα και να κινδυνέψει να χάσει τη ζωή του. Δεν μπορεί να ξεχάσει όλη αυτή την ταλαιπωρία την οποία υπέστη για δύο και πλέον χρόνια με τις συνεχείς εγχειρίσεις και επεμβάσεις στην μύτη του είτε με γενική αναισθησία είτε με τοπική αναισθησία. Τα καλύτερα μαθητικά του χρόνια δεν μπόρεσε να τα απολαύσει. Λόγω του συνεχούς προβλήματος το οποίο αντιμετώπιζε με την αναπνοή του και τις ρινορραγίες δεν μπορούσε να βγει έξω και να διασκεδάσει με τους φίλους του. Τον εμπόδισε να ασχοληθεί με οποιοδήποτε άθλημα τα οποία του υπεράρεσαν, τον εμπόδισε στο να είναι καλύτερος μαθητής καθ' ότι είχε πέσει η απόδοση του στα μαθήματα εφόσον δεν μπορούσε να κοιμηθεί καλά, αλλά και να συγκεντρωθεί να μελετήσει και είχε ως αποτέλεσμα να γίνει εριστικός και απότομος τόσο προς την οικογένεια του αλλά και προς τους φίλους του και τον υπόλοιπο κοινωνικό περίγυρο του. Δεν μπόρεσε να εκπληρώσει τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις καθότι για ιατρικούς λόγους απαλλάχθηκε. Όλα αυτά τον έκαναν να αισθάνεται μειονεκτικά έναντι των φίλων και συμμαθητών του και γενικότερα των γνωστών του. Για τις επεμβάσεις τις οποίες υποβλήθηκε στο Απολλώνειο Ιατρικό Κέντρο πληρώθηκε από τον πατέρα του κ. Γιάννο Ιωάννου, καθ' ότι αυτός ήταν ανήλικος την επίδικη περίοδο, το ποσό των ΛΚ600.- Για την μαγνητική τομογραφία στην οποία υποβλήθηκε στον Άγιο Θέρισσο πληρώθηκε το ποσό των ΛΚ290.- Για την μετάβαση και τη διαμονή τους στην Αθήνα πληρώθηκε το ποσό των ΛΚ1.498,25 σεντ. Τα έξοδα της χειρουργικής επέμβασης στο νοσοκομείο Ερρίκος Ντινάν στην Αθήνα ανήλθαν στο ποσό των €14200.- Η ιατρική μαρτυρία που παρουσιάσθηκε από τον Ενάγοντα δεν έχει αμφισβητηθεί από τους Εναγόμενους αλλά συμβαδίζει με τη μαρτυρία του Εναγόμενου
- Ως ανέφερε ο ειδικός ωτορινολαρυγγολόγος Δρ. Ξενάκης Πουαγκαρέ (ΜΕ4), ο ίδιος ετοίμασε την ιατρική βεβαίωση ημερ. 15.4.02 στην οποία αναφέρεται ότι μετά από κλινικές και παρακλινικές εξετάσεις ετέθη η διάγνωση του ρινοϊνώματος (αγγειακός καλοήθης όγκος) και συνεστήθη χειρουργείο στο εξωτερικό λόγω του ότι στην Κύπρο δεν μπορούσε να γίνει αυτή η επέμβαση. Η διάγνωση αυτή δεν μπορούσε να γίνει με κλινική εξέταση δηλ. με ρινοσκόπηση αλλά μόνο με μαγνητική τομογραφία. Ο ίδιος έθεσε αυτή τη διάγνωση μετά που του είχαν δοθεί τα αποτελέσματα του μαγνητικού τομογράφου. Η εξέταση αυτή έγινε κατόπιν οδηγιών ειδικού αλλεργιολόγου που επισκέφθηκε με δική της πρωτοβουλία η μητέρα του Ενάγοντα. Το ρινοϊνωμα μπορεί να οδηγήσει σε ρινική απόφραξη αν ο όγκος μεγαλώσει ικανοποιητικά. Είναι πολύ σπάνια πάθηση αφού με βάση τη βιβλιογραφία μόνο 31 περιστατικά έχουν καταγραφεί σε 30 χρόνια. Στην Κύπρο μπορεί ένας γιατρός να μη δει ποτέ τέτοιο περιστατικό. Η πάθηση του διαφράγματος είναι διαφορετική από την πάθηση του ρινοϊνώματος αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορούν να υπάρχουν και τα δύο συγχρόνως. Αν γίνει διάγνωση διαφράγματος, δεν προχωρείς σε εξέταση M.R.I αλλά εξέταση στο ιατρείο. Το διάφραγμα είναι το τοίχος όταν είναι σκόλιο είτε μπροστά είτε πίσω τότε συνιστάται χειρουργική επέμβαση και συμβαίνει μετά την επέμβαση του διαφράγματος να αναπτυχθούν συμφύσεις οι οποίες οφείλονται σε ιδιομορφία και ιδιορρυθμία του ασθενούς οι οποίες αντιμετωπίζονται είτε με καυστηρίαση είτε με ψαλίδι καθαρισμού και χρειάζονται πολλές φορές αντιμετώπιση τους. Ο ίδιος παρευρέθηκε στις 4.2.2002 στην επέμβαση που έγινε από τον Εναγόμενο 2 για πωματισμό. Κατά την επέμβαση εξέτασε τον Ενάγοντα και δεν υπήρξε οποιαδήποτε ένδειξη που να οδηγήσει σε υποψία ότι ο ασθενής είχε πρόβλημα ρινοϊνώματος. Την ημέρα εκείνη δεν υπήρχε πρόβλημα αιμορραγίας και ο όγκος δεν θα μπορούσε να ήταν στο χώρο της μύτης αφού αν βρισκόταν εκεί θα δημιουργούσε μεγάλο πρόβλημα αιμορραγίας. Ο ίδιος συμφώνησε ότι ήταν σωστή η επέμβαση που έγινε και δεν είδε να γίνεται κάτι περιττό. Ο ασθενής δεν παραπονέθηκε στον ίδιο για ιδιαίτερη αιμορραγία. Εάν κατά τις διάφορες επεμβάσεις που εγίνοντο από τον Εναγόμενο 2 για καυστηριασμό ή καθαρισμό των συμφύσεων άγγιζε το ρινοϊνωμα θα υπήρχε μεγάλη αιμορραγία. Ο ίδιος δεν άκουσε τέτοιο πρόβλημα από τον ασθενή. Οι συμφύσεις ευρίσκοντο από τις κόγχες, δηλ. από το πλάγιο της μύτης στο διάφραγμα. Ο Εναγόμενος 2 (ΜΥ1) στη δική του μαρτυρία ανέφερε ότι είδε τον Ενάγοντα Αύγουστο του 1999 όταν ο ασθενής ήταν 15 χρονών και συνοδευόταν από τη μητέρα του και παραπονείτο για δυσχέρεια αναπνοής. Έγινε ρινοσκόπηση και στην εμπρόσθια ρινοσκόπηση διαπιστώθηκε ότι το ρινικό διάφραγμα ήταν στραβό, παρεκτοπισμένο. Όταν παιδιά ηλικίας 15, 16, 18 χρονών έχουν συμπτώματα δυσχέρειας αναπνοής δεν μπορεί να αναμένεις τίποτε άλλο εκτός από αλλεργική ρινίτιδα ή πολύποδες στη μύτη ή στραβό διάφραγμα, ενώ σε παιδιά μικρότερης ηλικίας, θα σκεφτείς υπερτροφία της ρινοφαρυγγικής αμυγδαλίτιδας, κοινώς τα κρεατάκια. Η επέμβαση στον ασθενή έγινε μετά από ένα χρόνο γιατί ήταν μόνο 15 χρονών και εγχειρήσεις διαφράγματος γίνονται 16 ετών και πάνω για να σχηματιστούν σωστά τα οστά του κρανίου. Μετά που έγινε η επέμβαση για διάφραγμα ο ασθενής δεν παραπονείτο για δυσχέρεια αναπνοής, ούτε ρινορραγίες. Αυτά τα συμπτώματα εμφανίσθηκαν μετά που ο ρινικός βλεννογόνος ανέπτυξε συμφύσεις οι οποίες είναι ίδιον χαρακτηριστικόν του ατόμου. Αυτά τα άτομα μπορούν να αναπτύξουν συμφύσεις όχι μόνο στη μύτη αλλά σε οποιαδήποτε άλλη επέμβαση. Αμφισβήτησε τα όσα ανέφερε ο Ενάγοντας, ότι ο όγκος ήταν ορατός με το μάτι αφού το χρώμα του δεν είναι άσπρο αλλά έχει χρώμα καφέ σκούρο. Απέκλεισε το ενδεχόμενο ο όγκος να δημιούργησε το διάφραγμα. Ο ίδιος δεν υποψιάστηκε την ύπαρξη όγκου ώστε να ζητήσει να γίνει αξονική τομογραφία ή μαγνητική τομογραφία. Η πλήρης έκταση της προφορικής μαρτυρίας βρίσκεται καταγραμμένη στα πρακτικά και δεν χρειάζεται να επαναληφθεί λεπτομερώς. Είναι αυτονόητο ότι κάθε αναφορά των μαρτύρων αξιολογήθηκε πλήρως, ανεξαρτήτως της απουσίας ρητής παράθεσης της στην παρούσα απόφαση. Στο τέλος της ακροαματικής διαδικασίας οι ευπαίδευτοι συνήγοροι με τις εμπεριστατωμένες αγορεύσεις τους υποστήριξαν τις εκατέρωθεν θέσεις των διαδίκων. Αναφορά στις εισηγήσεις τους θα γίνει όπου κρίνεται σκόπιμο για σκοπούς της παρούσης απόφασης. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ-ΕΥΡΗΜΑΤΑ Η αξιολόγηση της μαρτυρίας μπορεί να αρχίσει με την καταγραφή ορισμένων αδιαμφισβήτητων γεγονότων που προκύπτουν τόσο από τις δικογραφημένες θέσεις των διαδίκων όσο και από την έγγραφη και προφορική μαρτυρία. Ο Ενάγων ηλικίας 22 ετών σήμερα, στην ηλικία των 15 ετών αντιμετώπιζε προβλήματα δυσχέρειας αναπνοής και προς τούτο επισκέφθηκε τον Εναγόμενο 2 ειδικό ωτορινολαρυγγολόγο ο οποίος μετά από εξέταση διέγνωσε ρινικό διάφραγμα, δηλ. το τοίχος της μύτης ήταν σκόλιο παρεκτοπισμένο. Μετά από κάποιο διάστημα παρακολούθησης κατόπιν συμβουλής του Εναγομένου 2 και όταν έγινε 16 ετών ο Ενάγων υποβλήθηκε σε επέμβαση διαφράγματος από τον Εναγόμενο 2 στις 30.8.2000 με γενική αναισθησία. Επίσης μετά από την επέμβαση έγινε καυστηρίαση συμφύσεων με τοπική αναισθησία. Κρίθηκε αναγκαίο να γίνει 11.1.2001 επέμβαση με γενική αναισθησία για αντιμετώπιση των συμφύσεων. Επίσης επακολούθησε νέα καυστηρίαση συμφύσεων. Μετά από τρεις μήνες με τοπική αναισθησία και στις 4.2.2002 υπεβλήθη σε νέα επέμβαση αντιμετώπισης των συμφύσεων κάτω από γενική αναισθησία με πωματισμό η οποία έγινε από τον Εναγόμενο 2 στην παρουσία και του Δρ Πουαγκαρέ (ΜΕ4). Μετά την τελευταία επέμβαση ο Ενάγων επισκέφθηκε αλλεργιολόγο ο οποίος συνέστησε στον Ενάγοντα τη διενέργεια μαγνητικής τομογραφίας η οποία έδειξε ρινοϊωμα. Το ρινοϊωμα με βάση τη βιβλιογραφία είναι αγγειακός καλοήθης όγκος περιγράφεται και νεανικό ρινοφαρυγγικό αγγειοϊωμα το οποίο αναπτύσσεται αποκλειστικά στα αγόρια, συνήθως στην εφηβεία. Εμφανίζεται στο πλάγιο τοίχωμα του ρινοφάρυγγα και μπορεί να επεκτείνεται προς τα μπρος μέσα στη μύτη. Συχνά εξαπλώνεται προς τα πάνω μέσα στο σφηνοειδή κόλπο και σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να επεκταθεί στη ενδοκράνιο χώρα. Μπορεί επίσης να επεκταθεί στα πλάγια μέσω της πτερυγογναθιαίας σχισμής στο πτερυγογναθιαίο χώρο και στο πρόσωπο, αν δεν υποβληθεί σε θεραπεία. Η πάθηση του ρινικού διαφράγματος και το ρινοϊωμα είναι δύο διαφορετικές παθήσεις. Ο Ενάγων μετά τη διάγνωση ρινοϊωματος μετάβηκε στην Αθήνα όπου αφού εξετάσθηκε από τους γιατρούς στο Νοσοκομείο Ερρίκος Ντινάν υπεβλήθη στις 26.4.2002 σε χειρουργική επέμβαση αφαίρεσης του ρινοϊωματος. Ο Ενάγων μέσω του πατέρα του πλήρωσε £600.- (€1.025,16) για τις επεμβάσεις που διενεργήθηκαν από τον Εναγόμενο
- για μαγνητική τομογραφία £290 (€459,40) για μετάβαση στην Αθήνα £1.479 (€2.527,02) και για νοσοκομείο €14.
- Προτού ασχοληθώ με οποιαδήποτε άλλα θέματα προέχει η αξιολόγηση της μαρτυρίας να αποφασισθεί το πλαίσιο γεγονότων που περιβάλλουν την διαφορά. Είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω με μεγάλη προσοχή όλους τους μάρτυρες ενώ κατέθεταν ενόρκως ενώπιον μου. Αξιολόγησα την μαρτυρία τους με βάση το περιεχόμενο, ποιότητα και σύγκριση της με την υπόλοιπη μαρτυρία και καθοδηγούμενη από σειρά παραγόντων όπως η σαφήνεια και αμεσότητα των απαντήσεων των μαρτύρων, η ύπαρξη σ' αυτές ουσιαστικών αντιφάσεων η λογικοφάνεια και αληθοφάνεια της εκδοχής τους, η ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος στην υπόθεση σε συνδυασμό με τα κατατεθέντα εκ συμφώνου ή άλλως πως τεκμήρια. Εξετάζοντας τη μαρτυρία του Ενάγοντα Μιχάλη Ιωάννου, ΜΕ1 της μητέρας του Αθηνάς Ιωάννου, ΜΕ2 και του πατέρα του Γιάννου Ιωάννου ΜΕ3, σημειώνω ότι οι αναφορές τους στα γεγονότα που περιβάλλουν τα προβλήματα υγείας που αντιμετώπισε ο Ενάγων και τις επιμέρους διενεργηθείσες επεμβάσεις τόσο από τον Εναγόμενο 2 όσο και από γιατρούς του Νοσοκομείου Ερρίκος Ντινάν αλλά και τα αποτελέσματα της μαγνητικής τομογραφίας απογυμνωμένη από χαρακτηρισμούς, συμπεράσματα και γνώμες που εξέφρασαν επί ιατρικών θεμάτων δεν έχουν αμφισβητηθεί. Τα διάφορα έξοδα που έγιναν για την αντιμετώπιση των εν λόγω προβλημάτων και η μαρτυρία τους ως προς αυτά γίνεται αποδεκτή ως αναφέρθηκε πιο πάνω. Σε σχέση με θέσεις που εξέφρασαν και αφορούσαν καθαρά ιατρικά θέματα ως προς: (α) ότι δεν έγινε ορθή διάγνωση από τον Εναγόμενο 2 για ύπαρξη διαφράγματος και κακώς έγινε η επέμβαση (β) ότι ο Ενάγων δεν ανέπτυξε συμφύσεις μετά την επέμβαση και κακώς διενεργήθηκαν οι διάφορες επεμβάσεις προς αντιμετώπιση τους (γ) ότι ο Εναγόμενος 2 παρέλειψε να διαπιστώσει πρόβλημα όγκου στο ρινοφάρυγγα ή ότι παρέλειψε να αντιμετωπίσει με επιτυχία τα προβλήματα υγείας του Ενάγοντα και (δ) ότι η κατάσταση του Ενάγοντα επιδεινώθηκε με τις προσφερθείσες από τον Εναγόμενο 2 ιατρικές υπηρεσίες (ε) ότι τα διάφορα συμπτώματα του Ενάγοντα αφορούσα το ρινοϊωμα (στ) ο όγκος ήταν ορατός με γυμνό μάτι, αυτές δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη και απορρίπτονται αφού αυτοί οι μάρτυρες δεν έχουν καμιά εξειδικευμένη γνώση και εμπειρία ώστε να μπορούν να εκφράζουν γνώμη επί των πιο πάνω θεμάτων. Ως ήταν φυσικό για τα εν λόγω ζητήματα προσκομίστηκε όπως ήταν αναγκαίο σχετική ιατρική μαρτυρία στην οποία θα αναφερθώ στη συνέχεια. Επίσης οι αναφορές τους σε γνώμες γιατρών οι οποίοι δεν έδωσαν μαρτυρία στο Δικαστήριο θα αξιολογηθούν μαζί με την υπόλοιπη ιατρική μαρτυρία. Η μαρτυρία του κ. Ιωάννου (ΜΕ3) που αφορούσε διχογνωμία του Δρ. Πουαγκαρέ με τον Εναγόμενο 2 στην τελευταία επέμβαση που έγινε από τον κ. Κάκουρα δεν επιβεβαιώθηκε από τον Δρ. Πουαγκαρέ στη δική του προφορική μαρτυρία και ως εκ τούτου δεν γίνεται αποδεκτή και απορρίπτεται. Επίσης η θέση τόσο του πατέρα όσο και της μητέρας του Ενάγοντα ότι ο Δρ. Πουγκαρέ συνέστησε σε αυτούς να επισκεφθούν αλεργιολόγο και ότι ο ίδιος τους ανέφερε ότι κακώς έγινε επέμβαση του διαφράγματος από τον Εναγόμενο 2 και ότι ο όγκος φαίνεται με γυμνό μάτι και πάλι δεν έχουν επιβεβαιωθεί από τον Δρ. Πουαγκαρέ και δεν μπορώ να στηριχθώ σ' αυτό το μέρος της μαρτυρίας τους και την απορρίπτω. Οι αναφορές του Ενάγοντα, της μητέρας του και του πατέρα του για ύπαρξη μεγάλης αιμορραγίας μετά από τις επεμβάσεις από τον Εναγόμενο 2 δεν επιβεβαιώνονται από τον Δρ. Πουαγκαρέ, μάρτυρα του Ενάγοντα, αφού ανέφερε ότι δεν υπήρξε παράπονο για ιδιαίτερη αιμορραγία και ούτε ο ίδιος εντόπισε τέτοιο πρόβλημα κατά την τελευταία επέμβαση για πωματισμό. Εξετάζοντας τη μαρτυρία του Δρ. Ξενάκη Πουαγκαρέ και τη μαρτυρία του Εναγομένου 2 λέγω από την αρχή ότι αφού εξέτασα το επάγγελμα τους, την εκπαίδευση που έτυχαν την πείρα και τα προσόντα τους έχοντας κατά νου τις αρχές που καθορίζουν το πότε ένας μάρτυρας είναι εμπειρογνώμονας (βλ. Evangelou v. Ambizas
(1982)1 C.L.R 41, 57) είναι η κατάληξη μου ότι οι μάρτυρες αυτοί είναι εμπειρογνώμονες. Κατά συνέπεια η μαρτυρία τους θα προσεγγισθεί με βάση τις αρχές προσέγγισης μαρτυρίας εμπειρογνώμονα. (βλ. Νικολάου ν. Σταύρου
(1992)1 Α.Α.Δ 746). Σε τέτοια περίπτωση ο εμπειρογνώμονας εφοδιάζει το Δικαστήριο με τα αναγκαία επιστημονικά κριτήρια για τον έλεγχο της ακρίβειας των συμπερασμάτων του έτσι που να μπορέσει το Δικαστήριο να διαμορφώσει δική του ανεξάρτητη κρίση με την εφαρμογή αυτών των κριτηρίων πάνω στα γεγονότα που αποδεικνύει η μαρτυρία. Ως έχει αναφερθεί πιο πάνω η μαρτυρία του Δρ. Πουαγκαρέ δεν έχει αμφισβητηθεί από την υπεράσπιση αλλά οι θέσεις και απόψεις που εξέφρασε συνάδουν και ενισχύουν τις θέσεις που εξέφρασε ο Εναγόμενος 2. Τόσο ο Δρ Πουαγκαρέ όσο και ο Εναγόμενος 2 μου έκαναν πολύ καλή εντύπωση τόσο για την επιστημονική τους προσέγγιση που είχαν στη διατύπωση των θέσεων τους όσο και για τον απλό τρόπο με τον οποίο μετέφεραν στο Δικαστήριο τις θέσεις τους αυτές δίνοντας όπου χρειαζόταν την αναγκαία τεκμηρίωση και επεξήγηση. Όπως αναφέρθηκε πιο πάνω, οι θέσεις και απόψεις και των δύο γιατρών συμπίπτουν όπως θα προσπαθήσω στη συνέχεια να εξηγήσω. (α) Διάγνωση διαφράγματος - αντιμετώπιση Ο Εναγόμενος 2 ανέφερε ότι τον Αύγουστο του 1999 όταν ο Ενάγων ήταν 15 ετών τον επισκέφθηκε με πρόβλημα δυσχέρειας αναπνοής. Μετά από ρινοσκόπηση και κλινική εξέταση διαπίστωσε διάφραγμα μύτης δηλ. αυτό ήταν στραβό, μετατοπισμένο. Εισηγήθηκε ότι θα έπρεπε να γίνει επέμβαση για διόρθωση του αλλά σε μεταγενέστερο στάδιο όταν ο ασθενής θα γινόταν ηλικίας 16 ετών. Επ' αυτού ο Δρ. Πουαγκαρέ ανέφερε ότι ο ίδιος δεν θα προέβαινε σε άλλη εξειδικευμένη εξέταση και απέκλεισε το ενδεχόμενο με εκείνα τα δεδομένα να παραπέμπετο ο ασθενής για περαιτέρω εξέταση με αξονική τομογραφία ή μαγνητική τομογραφία και η θέση του ήταν ότι το διάφραγμα αντιμετωπίζεται με επέμβαση. (β) Δημιουργηθείσες συμφύσεις - αντιμετώπιση Ήταν η θέση τόσο του Δρ. Πουαγκαρέ όσο και του Εναγόμενου 2 ότι μετά την επέμβαση μπορούν να αναπτυχθούν συμφύσεις. Αυτές οι συμφύσεις μπορεί να δημιουργηθούν σε οποιαδήποτε επέμβαση και είναι, ίδιον χαρακτηριστικόν του ατόμου που υποβάλλεται σε εγχείρηση και οφείλεται σε ιδιομορφία και ιδιορρυθμία του ασθενούς. Οι συμφύσεις αντιμετωπίζονται είτε με καυστηρίαση είτε με ψαλίδι καθαρισμού και δυστυχώς χρειάζονται πολλές φορές επέμβαση για αντιμετώπιση τους. Οι επεμβάσεις που έγιναν κρίθησαν δικαιολογημένες. (γ) Παράλειψη διαπίστωσης όγκου στο ρινοφάρυγγα Ήταν η θέση και των δύο μαρτύρων ότι ο όγκος του ρινοφάρυγγα ή το ρινοϊωμα μπορεί να διαγνωσθεί μόνο με μαγνητική τομογραφία που στην περίπτωση του Ενάγοντα δεν θα συνίστατο τέτοια εξέταση με δεδομένο ότι η δυσχέρεια αναπνοής που ένοιωθε αποδόθηκε στο διάφραγμα που διαγνώσθηκε αλλά και τις μετέπειτα δημιουργηθείσες συμφύσεις. (δ) Η κατάσταση του Ενάγοντα επιδεινώθηκε με τις προσφερθείσες ιατρικές υπηρεσίες Ήταν η θέση και των δύο μαρτύρων ότι κατά την επέμβαση που έγινε για πωματισμό δεν υπήρξε ιδιαίτερη αιμορραγία πράγμα που υποδηλοί ότι ο όγκος κατά τον ουσιώδη χρόνο δεν ήταν στη μύτη αφού αν ο όγκος υπήρχε εκεί θα υπήρχε μεγάλη αιμορραγία, κάτι που δεν συνέβη. Σε σχέση με τα όσα αναφέρθηκαν από τον Ενάγοντα τον πατέρα και την μητέρα του (ΜΕ1-ΜΕ3) και αφορούσαν ιατρικές απόψεις των γιατρών που διαπίστωσαν το ρινοϊωμα και έχουν σχέση με διαπίστωση του όγκου με το μάτι και/ή κακή αρχική διάγνωση αν και αποδεκτή μαρτυρία με βάση τον περί Αποδείξεως Νόμο ως έχει τροποποιηθεί αφορά θέματα που ευρίσκονται στο επίκεντρο της διαφοράς και για τα οποία υπάρχει άλλη επιστημονική μαρτυρία με διαφορετικές τοποθετήσεις και εν όψει του ότι οι Εναγόμενοι δεν είχαν την ευκαιρία να αντεξετάσουν τους εν λόγω μάρτυρες αλλά και εν όψει του ότι δεν ετέθηκε το αναγκαίο υπόβαθρο που να δικαιολογεί αποδοχή της γνώμης τους από το Δικαστήριο, θεωρώ ότι κάτω από αυτές τις περιστάσεις η βαρύτητα που μπορεί να δοθεί σε αυτές είναι μηδαμινή. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Η τεκμηρίωση του αστικού αδικήματος της αμέλειας προϋποθέτει την ικανοποίηση του Δικαστηρίου ότι ο Εναγόμενος είχε καθήκον επιμέλειας και προσοχής έναντι του Ενάγοντα, ότι υπήρξε παράβαση του καθήκοντος αυτού και ότι κατά συνέπεια ο Ενάγων έχει υποστεί ζημιά. Η περίπτωση προσφοράς ιατρικών υπηρεσιών είναι χαρακτηριστική περίπτωση ύπαρξης καθήκοντος του προσώπου που προσφέρει τις υπηρεσίες να επιδείξει επιμέλεια και προσοχή προς τον ασθενή. (Βλ. άρθρο 51
(2)(ε) του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148). Το ερώτημα κατά πόσο ο Εναγόμενος2 έχει εκπληρώσει το καθήκον αυτό, και σε περίπτωση που η απάντηση είναι αρνητική, κατά πόσο η οποιαδήποτε ζημία που έχει υποστεί ο Ενάγων απορρέει από την πράξη ή παράλειψη που συνιστά παράβαση του σχετικού καθήκοντος. Στον τομέα της διάγνωσης και θεραπείας υπάρχει ευρύ πεδίο γνήσιων διαφωνιών και ένας γιατρός δεν θεωρείται αμελής μόνο και μόνο επειδή η γνώμη του διαφέρει από άλλους επαγγελματίες του είδους του ή επειδή έχει επιδείξει λιγότερη δεξιοτεχνία ή γνώσεις από αυτές που μπορεί να επεδείκνυαν άλλοι στη θέση του. Το πραγματικό κριτήριο για καταλογισμό αμέλειας στη διάγνωση ή θεραπεία σ' ένα γιατρό είναι το κατά πόσο αυτός έχει επιδείξει τέτοια αμέλεια που κανένας γιατρός με συνήθη ικανότητα δεν θα επεδείκνυε αν ενεργούσε με τη συνήθη προσοχή (βλ. Dunne v. National Maternity Hospital
(1989)I.R. 91,109 (Supreme Court of Ireland). Όταν ένας γιατρός έχει συνειδητά αποκλίνει από τη συνήθη θεραπεία μπορεί αυτό να αποτελεί μαρτυρία αμέλειας αλλά όχι και τελειωτική απόδειξη αμέλειας. Η απόφαση του αυτή μπορεί κάλλιστα να δικαιολογείται από τις ειδικές περιστάσεις του συγκεκριμένου ασθενούς γιατί οι γιατροί προορίζονται να θεραπεύσουν το συγκεκριμένο ασθενή και όχι γενικά και αόριστα τον ασθενή που αναφέρεται στα διάφορα ιατρικά συγγράμματα. Όπως αναφέρθηκε από τον Δικαστή Streatfeild στην υπόθεση Holland v. Devitt and Moore Nautical College, The Times, March 4, 1960, ένας γιατρός δικαιούται να χρησιμοποιήσει την κοινή του λογική, εμπειρία και κρίση στη θεραπεία μιας συγκεκριμένης περίπτωσης και μια ελαφρά απόκλιση από τα ιατρικά εγχειρίδια και συγγράμματα δεν θα συνιστούσε απαραίτητα αμέλεια. (Βλ. CHARLES WORTH & PERCY ON NEGLIGENCE, 8η έκδοση, σελ. 602, υποσημείωση 58:) «In Holland v. Devitt and Moore Nautical College, The Times, March 4, 1960, Streatfeild J. expressed the view that a doctor was entitled to use his common sense, experience and judgment in the treatment of each particular case, and a slight departure from the textbook would not of itself establish negligence.» Ένας γιατρός δεν εγγυάται αίσια έκβαση της προσπάθειας του. Δεν είναι ασφαλιστής και έτσι δεν μπορεί να κατακρίνεται οποτεδήποτε κάτι δεν πάει καλά (Βλ. PROFESSIONAL NEGLIGENCE, Jackson & Powell, 2" έκδοση
(1987), σελ.291) Στην υπόθεση Whitehouse v. Jordan
(1980)1 All E.R 650 θεωρήθηκε ότι είναι εσφαλμένο να λεχθεί ότι λάθη κρίσεως ("errors of judgment") συνιστούν ή αποδεικνύουν αμέλεια. Όπως λέχθηκε στη σελίδα 658: «This would be a mistake. Else there would be a danger, in all cases of professional men, of their being made Uable whenever something happens to go wrong. Whenever I give a judgment, and it is afterwards reversed by the House of Lords, is it to be said that I was negligent; That I did not pay enough attention to a previous binding authority or the like; Every one of us every day gives a judgment which is afterwards found to be wrong. It may be an error of judgment but it is not negligent.» ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Με βάση τα πιο πάνω ευρήματα ο Ενάγων απέτυχε να αποδείξει ότι έγινε λανθασμένη διάγνωση για ύπαρξη ρινικού διαφράγματος. Ως αναφέρθηκε πιο πάνω η μαρτυρία του Εναγόμενου 2 η οποία έγινε αποδεκτή υποδηλεί ότι στο συγκεκριμένο χρόνο ο Ενάγων αντιμετώπιζε πρόβλημα ρινικού διαφράγματος και η ορθή αντιμετώπιση του ήταν η επέμβαση. Εν όψει αυτής της διάγνωσης δεν δικαιολογούντο περαιτέρω εξετάσεις. Δεν υπάρχει ίχνος μαρτυρίας που να δικαιολογεί εύρημα ότι στο συγκεκριμένο χρόνο ο Ενάγων αντιμετώπιζε πρόβλημα ρινοϊώματος αφού αυτό διεγνώσθη μόλις 27.3.
- Επίσης υπάρχει κενό στη μαρτυρία που παρουσίασε ο Ενάγων ως προς τον χρόνο δημιουργίας και ανάπτυξης του ρινοϊώματος. Με δεδομένο ότι μετά την επέμβαση του ρινικού διαφράγματος αναπτύχθηκαν συμφύσεις ως ήταν η θέση του Εναγομένου 2 και υποστηρίχθηκε η γνώμη του και από την γνώμη του Δρ. Πουαγκαρέ (ΜΕ4), ο οποίος διαπίστωσε πρόβλημα συμφύσεων στην τελευταία διενεργηθείσα επέμβαση για πωματισμό ημερομηνίας 19.2.2002 δεν υπάρχει μαρτυρία που να δικαιολογεί ότι λανθασμένα έγιναν οι επακόλουθες επεμβάσεις για καυστηρίαση των συμφύσεων από τον Εναγόμενο 2 χωρίς αναζήτηση άλλης αιτίας. Τέλος από την προσαχθείσα μαρτυρία δεν δικαιολογείται εύρημα ότι η κατάσταση του Ενάγοντος επιδεινώθηκε ή επηρεάστηκε με οποιοδήποτε τρόπο η ανάπτυξη του ρινοϊώματος το οποίο ως διεφάνη από την μαρτυρία εμφανίζεται πολύ σπάνια σε αγόρια εφηβικής ηλικίας και δεν δικαιολογείται ότι οι εν λόγω επεμβάσεις έχουν οποιαδήποτε αιτιώδη συνάφεια με το αποτέλεσμα δηλαδή την ύπαρξη και αφαίρεση του ρινοϊώματος. Ως εκ τούτου ο Ενάγων απέτυχε να αποδείξει οποιαδήποτε αμέλεια του Εναγομένου 2 είτε παράβαση συμφωνίας στην αντιμετώπιση των προβλημάτων υγείας του και ως εκ τούτου η αγωγή είναι καταδικασμένη σε αποτυχία. Επίσης εν όψει της πιο πάνω κατάληξης δεν τίθεται θέμα ευθύνης της Εναγομένης 1 και ως εκ τούτου ούτε η απαίτηση του Ενάγοντα μπορεί να επιτύχει εναντίον της Εναγομένης
- Παρά το ότι η κατάληξη του Δικαστηρίου είναι ότι ο Ενάγων απέτυχε να αποδείξει οποιαδήποτε αμέλεια εναντίον του Εναγομένου 2 σε περίπτωση που η απόφαση μου αυτή κριθεί εσφαλμένη, προχωρώ να εξετάσω το θέμα των αποζημιώσεων (γενικών και ειδικών) που ο Ενάγων θα δικαιούτο εάν το αποτέλεσμα ήταν διαφορετικό. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ ΓΙΑ ΓΕΝΙΚΕΣ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙΣ: Το Δικαστήριο είναι επιφορτισμένο με το καθήκον υπολογισμού των γενικών αποζημιώσεων του φυσικού πόνου, της ταλαιπωρίας, της απώλειας των ανέσεων και απολαύσεων της ζωής που υπέστη ο Ενάγων σαν συνέπεια της μη ορθής διάγνωσης του ρινοϊώματος. Οι αποζημιώσεις που επιδικάζονται από τα Δικαστήρια πρέπει να είναι δίκαιες και λογικές. Στόχος είναι να αποδοθεί δικαιοσύνη στην απώλεια και στη ζημιά χωρίς να τίθεται υπέρμετρο βάρος στον αδικοπραγούντα. Όπως τονίζεται στην κλασσική πλέον πάνω στο ζήτημα απόφαση Paraskevaides (Overseas) Ltd v. Christofi
(1982)1 C.L.R. 789: ".Το ποσό που επιδικάζεται πρέπει να είναι κοινωνικά αποδεκτό. Συνεπώς, η κοινωνική δεοντολογία κατά τον ουσιώδη χρόνο είναι σε κάθε περίπτωση παράγοντας σχετικός προς το έργο μας, ειδικά σε σχέση με μη χρηματική απώλεια. Η χρηματική ζημιά ως περισσότερο επιδεκτική μαθηματικού υπολογισμού εξαρτάται λιγότερο από κοινωνικά κριτήρια. Στόχος του εγχειρήματος είναι η κατάληξη, στο τέλος της πορείας σε αριθμό που είναι δίκαιος και εύλογος κάτω από τις περιστάσεις της υπόθεσης.» Είναι σταθερή η τάση για ελευθεροποίηση των ποσών που επιδικάζονται ως γενικές αποζημιώσεις η οποία καταλήγει σε αύξηση τους σε σύγκριση με εκείνο που θεωρείτο το μέτρο στο παρελθόν έτσι που να τοποθετείται μεγαλύτερη αξία στον ανθρώπινο πόνο. Σε κάθε περίπτωση πρέπει να λαμβάνονται υπόψη οι πραγματικότητες, όπως μπορούν να εξακριβωθούν, με γνώμονα και την αγοραστική αξία του χρήματος κατά το χρόνο της επιδίκασης των αποζημιώσεων ως αυτοτελή παράγοντα αλλά και ως συγκριτικό όταν ανατρέχουμε σε υποθέσεις του παρελθόντος στο βαθμό που αυτές σε περιπτώσεις αυτής της φύσεως θα μπορούσε να είναι βοηθητικές. Τελικά, σκοπός των αποζημιώσεων είναι η αποκατάσταση του θύματος του αστικού αδικήματος στη θέση στην οποία εύλογα θα μπορούσε να αναμένεται ότι θα βρισκόταν εάν δεν είχε υποστεί την ταλαιπωρία των επεμβάσεων του διαφράγματος και των συμφύσεων. Αυτή είναι η βασική αρχή η οποία διέπει τον καθορισμό των αποζημιώσεων στο δίκαιο των αστικών αδικημάτων υπό τον όρο πάντα ότι η ζημιά η οποία αποδίδεται είναι εύλογη μεταξύ τους. Προηγούμενες αποφάσεις δεν αποτελούν δεσμευτικό προηγούμενο υπό την έννοια της αρχής του stare decisis αλλά παρέχουν καθοδήγηση. Πρέπει επίσης να λαμβάνεται υπόψη η συνεχής μείωση της αξίας του χρήματος. Στην υπόθεση Ερωτοκρίτου κ.α. ν. Καραολή
(1998)1 (Α) ΑΑΔ 445 επισημαίνεται ότι προηγούμενες αποφάσεις αναφορικά με αποζημιώσεις μόνο ενδεικτική σημασία μπορούν να έχουν γιατί κάθε ειδική περίπτωση διαφέρει ανάλογα με το είδος και την έκταση του τραυματισμού καθώς και τις ιδιαίτερες συνθήκες κάθε υπόθεσης. Από έρευνα Αφού έλαβα υπόψη μου την ταλαιπωρία του Ενάγοντα μεταξύ των ενοχλημάτων που ένοιωθε και της επέμβασης του ρινοϊώματος, τη φύση και τη διάρκεια τους, ως επίσης και την δυσκολία που αντιμετώπιζε ο Ενάγων για δύο σχεδόν χρόνια με διάφορες επεμβάσεις με ολική ή τοπική αναισθησία κρίνω ότι ένα ποσό της τάξεως των €8.000 θα αποτελούσε για την περίπτωση του δίκαιη και λογική αποζημίωση υπό μορφή γενικών αποζημιώσεων με τόκο 8% από την ημέρα καταχώρησης της αγωγής. ΕΙΔΙΚΕΣ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙΣ: Ο Ενάγοντας με την Έκθεση Απαίτησης ζητά διάφορα ποσά ως ειδικές αποζημιώσεις που υπέστη συνεπεία της μη έγκυρης διάγνωσης του ρινοϊώματος. Είναι ξεκάθαρο ότι το μόνο ποσό που μπορεί να επιδικασθεί στην περίπτωση του είναι το ποσό των £600 που πλήρωσε στον Εναγόμενο 2 για τις διενεργηθείσες επεμβάσεις πλέον νόμιμο τόκο. Τα έξοδα για διενέργεια της μαγνητικής τομογραφίας αυτά δεν έχουν συνδεθεί με τις διενεργηθείσες επεμβάσεις που έγιναν από τον Εναγόμενο 2 αφού ήταν απαραίτητη εξέταση για διάγνωση του ρινοϊώματος. Επίσης τα έξοδα που προέκυψαν για μεταφορά του Ενάγοντα στην Αθήνα και έξοδα για την διενεργηθείσα επέμβαση στο Νοσοκομείο Ερρίκος Ντινάν ήταν αναγκαία για αφαίρεση του ρινοϊώματος και δεν συνδέονται με τις διενεργηθείσες επεμβάσεις από τον Εναγόμενο
- Θα εξετάσω στη συνέχεια το θέμα της ευθύνης της Εναγομένης 1 για τις πράξεις του Εναγομένου
- Σχετική με το πραγματικό υπόβαθρο της απασχόλησης του Εναγόμενου 2 στην Εναγομένη 1 είναι η μαρτυρία του ιδίου καθώς και αυτή του Δρ. Πουαγκαρέ. Η κοινή συνισταμένη της μαρτυρίας τους, την οποία επί του προκείμενου αποδέχομαι, είναι ότι η Εναγομένη 1 είναι εταιρεία στην οποία ο Εναγόμενος 2 κατέχει αριθμό μετοχών. Έναντι αμοιβής η Εναγομένη 1 παρέχει στον Εναγόμενο 2 και άλλους γιατρούς υπηρεσίες που συνίστανται στην ενοικίαση ιατρείου στο κτίριο της εναγόμενης 1 την παροχή υπηρεσιών γραμματέα και διάφορες άλλες διευκολύνσεις. Ο Εναγόμενος 2 δεν λαμβάνει μισθό. Η Εναγομένη 1 καθορίζει μόνο χρεώσεις για υπηρεσίες που προσφέρει η εταιρεία π.χ. χρήση χειρουργείου και αναλύσεις. Καταλήγω στο συμπέρασμα ότι η σχέση που περιγράφεται στην παράγραφο πιο πάνω δεν είναι σχέση εργοδότη και εργοδοτουμένου. Το νομικό πλαίσιο με βάση το οποίο εξετάζεται η ευθύνη νοσοκομείου για τις πράξεις προσώπων τα οποία δεν είναι εργοδοτούμενοι με την αυστηρή έννοια εξετάσθηκε στις υποθέσεις Cassidy -ν- Ministry of Health [1951] 1 AII E R 574 και αργότερα στην Roe -ν- Ministry of Health [1954] 2 AII E R 131, οι οποίες υιοθετούνται στην HadjiTheodoslou -ν- Koulia
(1970)1 CLR.
- Στην Roe λέχθηκε ότι αναισθησιολόγος ο οποίος πρόσφερε τις υπηρεσίες του στο νοσοκομείο εκ περιτροπής με άλλο πρόσωπο της ίδιας ειδικότητας και ο οποίος δεν ήταν εργοδοτούμενος με την αυστηρή έννοια μπορούσε κάτω από τις συγκεκριμένες περιστάσεις να θεωρηθεί πρόσωπο για την αμέλεια του οποίου το νοσοκομείο είχε ευθύνη εκ προστήσεως. Και αυτό παρά το γεγονός ότι είχε το δικαίωμα να εργάζεται και αλλού και καθόριζε ο ίδιος σε συνεννόηση με τον συνάδελφο του πότε θα εργαζόταν ο ένας και πότε ο άλλος. Θεωρήθηκε εκεί σημαντικό το γεγονός ότι οι ασθενείς αποτείνονταν στο νοσοκομείο χωρίς να επιλέξουν οι ίδιοι αναισθησιολόγο και ήταν το ίδιο το νοσοκομείο που αναλάμβανε την ευθύνη ότι θα υπήρχε αναισθησιολόγος για να προσφέρει τις υπηρεσίες του. Κάτω από αυτές τις συνθήκες ο αναισθησιολόγος αποτελούσε αναπόσπαστο μέρος του συστήματος εργασίας του νοσοκομείου έτσι που το νοσοκομείο να ευθύνεται για την αμέλεια του. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, όπως έχει αναφερθεί πιο πάνω, ο Ενάγων για δικούς του λόγους, αποτάθηκε ειδικά στον συγκεκριμένο ιατρό. Η επιλογή ήταν δική του και έγινε χωρίς οποιαδήποτε ανάμιξη της εναγομένης
- Βρίσκω ότι η Εναγομένη 1 δεν ευθύνεται για τις πράξεις του Εναγόμενου 2 και συνεπώς η αγωγή εναντίον της θα πρέπει να απορριφθεί. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Με βάση όλα τα πιο πάνω προσπάθησα να εξηγήσω ο Ενάγων απέτυχε να αποδείξει την απαίτηση του σε βάρος των Εναγομένων 1 και 2 και, συνεπώς, η παρούσα αγωγή απορρίπτεται με έξοδα σε βάρος του Ενάγοντα και υπέρ των Εναγομένων 1 και 2 όπως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ......... Γ. Κυριακίδου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΕΠ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο