ΣΤΕΓΗ ΓΕΡΟΝΤΩΝ ΑΓΙΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΛΤΔ ν. ΚΥΠΡΟΥ ΑΡΓΥΡΙΔΗ, Αρ. Αγωγής: 9716/07, 23 Σεπτεμβρίου, 2008 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2008:A177 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Παπαδοπούλου, Ε. Δ. Αρ. Αγωγής: 9716/07 Μεταξύ: ΣΤΕΓΗ ΓΕΡΟΝΤΩΝ ΑΓΙΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΛΤΔ Ενάγοντα και ΚΥΠΡΟΥ ΑΡΓΥΡΙΔΗ Εναγομένου Αίτηση ημερομηνίας 18.10.2007 και Διάταγμα ημερομηνίας 19.10.2007 Ημερομηνία: 23 Σεπτεμβρίου,
- ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τον Ενάγοντα - Αιτητή: Η κα Νίκη Κληρίδου Για τον Εναγόμενο - Καθ΄ου η Αίτηση: Ο κ. Παύλος Αγγελίδης Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την αίτηση τους οι Ενάγοντες ζήτησαν μονομερώς τα πιο κάτω διατάγματα: «Α. Ενδιάμεσον Συντηρητικό Διάταγμα του Δικαστηρίου που να απαγορεύει στον Εναγόμενο να εμποδίζει την Ενάγουσα και / ή τους διευθυντές και / ή υπαλλήλους της να έχουν άμεσο απρόσκοπτο έλεγχο και διαχείριση και / ή γενικά να ασκούν απρόσκοπτα τα καθήκοντα τους στο Γηροκομείο Άγιος Βασίλειος που ανήκει στην Ενάγουσα και βρίσκεται στον Στρόβολο. Β. Ενδιάμεσον Συντηρητικό Διάταγμα του Δικαστηρίου που να απαγορεύει στον Εναγόμενο να εισέρχεται στους χώρους φύλαξης των φαρμάκων των ενοίκων του Γηροκομείου καθώς επίσης και στα δωμάτια του Γηροκομείου και να μεταφέρει ή επεμβαίνει στην θεραπεία οποιουδήποτε ενοίκου. Γ. Ενδιάμεσον Συντηρητικό Διάταγμα του Δικαστηρίου ότι ο Εναγόμενος κανένα δικαίωμα δεν έχει να εισέρχεται στις εγκαταστάσεις του Γηροκομείου της Ενάγουσας.» Η αίτηση βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 Θ. 1, 2 και 3, στο άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου Ν. 14/60, στα άρθρα 4, 5 και 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6 και στις εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Η αίτηση συνοδεύεται από την Ένορκη Δήλωση της κας Ξένιας Κωνσταντίνου. Η κα Κωνσταντίνου αναφέρει ότι είναι η Διευθύντρια της Ενάγουσας Εταιρείας, η οποία διεξάγει εργασίες γηροκομείου στην οδό Γεώργιου Αθάνα 6 στον Στρόβολο, καθώς επίσης και μέτοχος αυτής με 70% του μετοχικού κεφαλαίου. Το υπόλοιπο 30% κατέχεται από τα παιδιά του Εναγομένου κ.κ. Μαρία και Νικόλα Αργυρίδη. Είναι η θέση της κας Κωνσταντίνου ότι ο Εναγόμενος προφασιζόμενος ότι κατέχει πληρεξούσιο από τα παιδιά του, μπαινοβγαίνει στο Γηροκομείο, και προκαλεί τεράστια προβλήματα στην ομαλή του λειτουργία. Συγκεκριμένα η Ενόρκως Δηλούσα ισχυρίζεται ότι ο Εναγόμενος απείλησε την ζωή της, ότι προ μερικών ημερών έκλεισε όλα τα κουδούνια των ηλικιωμένων του Γηροκομείου με συνέπεια να διατρέξει κίνδυνο η ζωή τους αφού δεν θα υπήρχε ανταπόκριση σε τυχόν κάλεσμα τους, ότι σε άλλη περίπτωση εσκεμμένα μπέρδεψε τα φάρμακα τους, πράγμα που ενδεχομένως να προκαλούσε σοβαρές επιπτώσεις στην υγεία τους, ενώ έριξε και μπετόν στις αποχετεύσεις του Γηροκομείου. Είναι η θέση της ομνύουσας ότι παρά τις προσπάθειες της να πείσει τον Εναγόμενο να πάψει να εισέρχεται στο Γηροκομείο, αυτός ισχυρίζεται ότι έχει το δικαίωμα να το πράττει. Υπό τις περιστάσεις, τελειώνει η κα Κωνσταντίνου, θεωρεί ότι είναι ορθό και δίκαιο να εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα, αφού αν δεν δοθούν θα είναι αδύνατο να διορθωθούν προβλήματα που θα προκληθούν από τις πράξεις του Εναγομένου. Στις 19.10.2007 το Δικαστήριο που επιλήφθηκε της αίτησης, εξέδωσε προσωρινό διάταγμα ως οι παραγράφοι Β και Γ της αίτησης, ενώ το αιτητικό Α αποσύρθηκε, και το όρισε επιστρεπτέο στις 26.10.
- Ο Εναγόμενος - Καθ'ου η Αίτηση καταχώρησε Ένσταση στην αίτηση η οποία βασίζεται στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ. 6 άρθρα 4, 5, 7 και 9, στον περί Δικαστηρίων Νόμο 14 του 1960 άρθρο 32, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.27, Θ. 1 - 5, 48 Θ.Θ. 1 - 8και άρθρο 73 του Κεφ. 113 καθώς και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Στην Ένσταση εκτίθενται 6 λόγοι ένστασης, τους οποίους και θεωρώ σκόπιμο να παραθέσω αυτούσιους: «(α) Η Ενάγουσα και η Ενόρκως Δηλούσα Ξένια Κωνσταντίνου έχουν αποκρύψει βασικά γεγονότα σε βαθμό εξαπάτησης του Δικαστηρίου. (β) Τα γεγονότα στα οποία αναφέρεται η Ενόρκως Δηλούσα είναι ψευδή. (γ) Η Ενάγουσα δεν έχει καλή υπόθεση. (δ) Η Ενάγουσα και η Ενόρκως Δηλούσα αποκρύπτουν το γεγονός ότι ο Εναγόμενος είναι υπάλληλος της Ενάγουσας και μέτοχος μέσω των αντιπροσώπων παιδιών του Μαρίας και Νικόλα Αργυρίδη. (ε) Η Ενάγουσα ακόμα αποκρύπτει ότι ο Εναγόμενος είναι καταρτισμένος νοσηλευτής και ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας και αφυπηρετήσας νοσηλευτής, υπεύθυνος για την διοίκηση 500 νοσηλευτών. (στ) Αποκρύπτεται το γεγονός ότι πρόκειται για προσπάθεια καταπίεσης της μειοψηφίας και επίσης αποκρύπτεται το γεγονός ότι στα τελευταία 4 χρόνια δεν έγινε Γενική Συνέλευση, δεν εδόθη μέρισμα. Η Ένσταση συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση του Εναγόμενου, ο οποίος αναφέρει ότι η Ενάγουσα Εταιρεία ιδρύθηκε το 1998 με σκοπό την ίδρυση γηριατρικής κλινικής, και μέτοχοι ήταν ο ίδιος και ο αδελφός του με ποσοστό 30% έκαστος και με 40% η κα Ξένια Κωνσταντίνου. Αγόρασαν γη και ανείγηραν σύγχρονη γηριατρική κλινική. Όταν η εταιρεία ιδρύθηκε, λόγω του ότι ο Εναγόμενος και ο αδελφός του υπηρετούσαν ως Νοσοκόμοι στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας, και για να αποφύγουν την λήψη πειθαρχικών μέτρων εναντίον τους, δεν ενέγραψαν τις μετοχές επ' ονόματι τους, και ο ίδιος της ενέγραψε επ' ονόματι των παιδιών του, ενώ ο αδελφός του επ' ονόματι της κας Κωνσταντίνου. Αμφότεροι δούλευαν ανελλιπώς μέχρι και την 25.10.2007 στην επιχείρηση, και η Ενάγουσα ψςυδώς αποκρύπτει κάτι τέτοιο. Από το προηγούμενο καλοκαίρι πήρε προαφυπηρετική άδεια και συνέχισε να εργάζεται έναντι αμοιβής στην Ενάγουσα Εταιρεία. Τότε ζήτησε διερεύνηση των οικονομικών δεδομένων της εταιρείας, αλλά ενοχλήθηκαν έντονα οι άλλοι δύο μετόχοι, οι οποίοι και τον απείλησαν ότι θα τον πετάξουν έξω. Για την δε οικονομική πορεία της επιχείρησης δεν έγιναν απολογισμοί στην Γενική Συνέλευση . Είναι η θέση του Ενάγοντα ότι όλο το διάστημα στο οποίο αναφέρεται εξακολουθούσε να εργάζεται στην εταιρεία και ενεργούσε ως πληρεξούσιος των μετοχών, ενώ οι άλλοι δύο μετόχοι δεν αμφισβητούσαν ότι πραγματικός ιδιοκτήτης του 30% ήταν ο ίδιος. Ισχυρίζεται ότι οι ενέργειες που του αποδίδονται με την Ένορκη Δήλωση της κας Κωνσταντίνου είναι αποκύημα φαντασίας, που σκοπό έχουν την εξουδετέρωση του ως μετόχου μειοψηφίας, ενώ προσπάθησαν ανεπιτυχώς να εξουδετερώσουν την συμμετοχή του στην εταιρεία. Καταλήγοντας, ο Εναγόμενος εισηγείται ότι δεν υπάρχει εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του, ενώ υπήρξε και σκόπιμη εξαπάτηση και παράλειψη αναφοράς του γεγονότος ότι είναι και εγγυητής χρέους της Εναγόμενης Εταιρείας ύψους Λ.Κ.50.000,. Η αίτηση και το προσωρινό διάταγμα ορίστηκαν επανειλημμένα για οδηγίες με σκοπό, όπως δήλωναν οι συνήγοροι, την διευθέτηση, πράγμα που τελικά δεν έγινε. Κατά την 16.9.2008 η αίτηση προχώρησε σε ακρόαση. Αμφότεροι οι συνήγοροι περιορίστηκαν σε αγορεύσεις, χωρίς δηλαδή την αντεξέταση οποιουδήποτε εκ των Ενόρκως Δηλούντων, επικαλούμενοι τώρα και σχετική Νομολογία προς υποστήριξη των θέσεων τους. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Στην διαδικασία αιτήσεων για προσωρινό διάταγμα το έργο του Δικαστηρίου περιορίζεται στη διαπίστωση του κατά πόσο πληρούνται οι τρεις προϋποθέσεις που απαιτούνται για την επιτυχία της αίτησης. Το Δικαστήριο στο στάδιο αυτό δεν προβαίνει σε αξιολόγηση της προσαχθείσας μαρτυρίας ούτε οδηγείται σε εξαγωγή συμπερασμάτων αξιοπιστίας γιατί αυτό είναι κάτι που θα συμβεί κατά το στάδιο της δίκης (Jonitexo Ltd v. Adidas
(1983)1 CLR 263, Γρηγορίου κ.α. ν. Χριστοφόρου κ.α.
(1995)1 ΑΑΔ 248). Η δικαιοδοτική βάση της αίτησης είναι το ΚΕΦ.6 άρθρα 4, 5 και 9 και το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60. Το άρθρο 32 είναι δικαιοδοτικό και μεγαλύτερης εμβέλειας από το άρθρο 4 του Κεφ. 6 το οποίο έχει εφαρμογή όταν το αντικείμενο της αγωγής είναι το επίδικο. (Stavros Hotels No.11
(1994)1 AAΔ 389). Το άρθρο 5 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, αφορά σε περιορισμούς συναλλαγών σχετικά με γη ώστε να δύναται να ικανοποιηθεί η απαίτηση του Ενάγοντα, και θεωρώ, συνεπώς, ότι δεν τυγχάνει εφαρμογής στην υπό εξέταση αίτηση. Οι προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 32, και οι αρχές που διέπουν την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων με βάση το εν λόγω άρθρο, είναι οι ακόλουθες: (α) Να υπάρχει σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση κατά την δίκη (β) Να υπάρχει πιθανότητα ο Αιτητής να δικαιούται σε θεραπεία (γ) Το ότι χωρίς την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Αν ικανοποιούνται οι πιο πάνω προϋποθέσεις το Δικαστήριο πρέπει να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα. (βλ. Odysseos v. Pieris Estates and Others
(1982)1 CLR 557). Όσον αφορά την πρώτη προϋπόθεση, έχει λεχθεί ότι δεν περιλαμβάνει οτιδήποτε πέραν της κατάδειξης μιας συζητήσιμης υπόθεσης με βάση τα δικόγραφα. Η δε δεύτερη προϋπόθεση, ήτοι η ύπαρξη πιθανότητας ο Ενάγων να δικαιούται σε θεραπεία, αναφέρεται σε κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα αλλά λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων. Ο Αιτητής απλά πρέπει να καταδείξει ότι έχει μια ορατή δυνατότητα επιτυχίας (Odysseos v. Pieris Estates and Others, πιο πάνω, στη σελ.569 και επόμενες). Αναφορικά με την τρίτη προϋπόθεση το Δικαστήριο εξετάζει κατά πόσο θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο αν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Στην υπόθεση Παναγίδη ν. Παναγίδη
(2001)1 Α.Α.Δ. 396 αναφέρθηκε ότι πλήρης δικαιοσύνη σημαίνει την απόδοση στους Ενάγοντες των θεραπειών που δικαιούνται σύμφωνα με τον Νόμο. Στην υπόθεση Timberland v. Evans
(1998)1 Α.Α.Δ. 1179 τονίστηκε ότι η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάται με την ψηλή αντίληψη της υλικής ζημιάς αλλά με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του Αιτητή. Ως προς τις αρχές που διέπουν την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων με βάση το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου βλ. Κοτ ν. Θεωρή
(1989)1 ΑΑΔ Ε 255, Karydas Taxi Co. Ltd v. Κomodikis
(1975)1 CLR 321, Papastratis v. Petrides
(1979)1 CLR 231, M & M Transport Co Ltd v. Eteria Astikon Leoforion
(1981)1 CLR 695, Bacardy & Co Ltd v. Vinco Ltd
(1996)1 ΑΑΔ 788 και Pariko Aluminium Designs v. Muskita Aluminium Co Ltd κ.α.
(2002)1 Α.Α.Δ 2015. Αιτήσεις της φύσεως αυτής, όπου επιδιώκεται η έκδοση διατάγματος με μονομερή αίτηση, επιβάλλουν στον αιτητή την πλήρη αποκάλυψη όλων των ουσιωδών γεγονότων. Αν διαφανεί ότι κάτι τέτοιο δεν έχει λάβει χώρα, το Δικαστήριο δύναται, για τον λόγο αυτό και μόνο, να ακυρώσει το προσωρινό διάταγμα. Παραπέμπω προς τούτο στην απόφαση Γρηγορίου κ.α. ν. Χριστοφόρου κ.α.
(1995)1 Α.Α.Δ. 248, όπου αναφέρθησαν τα ακόλουθα: «Η διαδικασία με μονομερή αίτηση επιβάλλει στον αιτητή την αποκάλυψη στο Δικαστήριο όλων των ουσιαστικών γεγονότων που μπορεί να ασκήσουν επιρροή στην Δικαστική κρίση. Η αίτηση αυτή είναι υψίστης πίστεως (uberrimae fidae). Ο αιτητής έχει καθήκον να φέρει σε γνώση του Δικαστηρίου οποιαδήποτε γεγονότα που γνωρίζει ή που με εύλογη επιμέλεια θα εγνώριζε, τα οποία μπορεί να είναι ευνοϊκά για τον απόντα διάδικο, ή μπορεί να ασκήσουν επιρροή στην κρίση του Δικαστηρίου. Παράλειψη παρουσίασης ουσιαστικών γεγονότων του Δικαστηρίου στην μονομερή αίτηση θεωρείται ως είδος εξαπάτησης του Δικαστηρίου και το Δικαστήριο απαντά: «Δεν σας ακούω πλέον» και ακυρώνει την διαταγή που έδωσε, χωρίς να εξετάσει την ουσία. Τα γεγονότα πρέπει να είναι ουσιώδη για την απόφαση του Δικαστηρίου στην μονομερή αίτηση». (βλ. επίσης μεταξύ άλλων Brink's Mat Ltd v. Elcombe and others
(1998)1 W.L.R. 1356 - 1357, Γενικός Εισαγγελέας (Νο. 2) ν. Σαββίδης
(1979)1 Α.Α.Δ. 349, Χριστιάνα Στυλιανού ν. Ανδρέα Στυλιανού
(1992)1 Α.Α.Δ. 583, Δήμου Πάφου ν. Σοφοκλή Βοσκού
(2001)1 Α.Α.Δ. 1168, Demstar Ltd v. Zim Israel Navigation Co. Ltd
(1996)1 A.A.D. 597). Δεν είναι, όμως, η κάθε παράλειψη που οδηγεί στην ακύρωση διατάγματος που εξεδόθη μονομερώς. Το γεγονός που δεν αποκαλύφθηκε πρέπει να είναι ουσιώδους σημασίας ώστε να δικαιολογείται η ακύρωση (βλ. Κώστα Ελευθερίου Κυρίσαββα κ.α. ν. Χάρη Γεωργίου Κύζη
(2001)1 Α.Α.Δ. 1245). Παραπέμπω επίσης σε απόσπασμα από την απόφαση στην Resola (Cyprus) Ltd ν. Χρήστου
(1998)1 Α.Α.Δ. 598, όπου αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Όπως διαπιστώσαμε στην Demstar Ltd v. Zim Israel Navigation Co. Ltd κ.α. - (Αίτηση για αναθεώρηση στην αγωγή Ναυτοδικείου αρ. 157/90 - 30.5.96), πρόθεση εξαπάτησης δεν αποτελεί προϋπόθεση για την ακύρωση διατάγματος λόγω παράλειψης αποκάλυψης ουσιωδών γεγονότων. Το κριτήριο είναι, όπως αναφέραμε, κατά πόσο η μη αποκάλυψη συγκεκριμένων γεγονότων συνιστά, εξ' αντικειμένου, ουσιώδους σημασίας στοιχείο για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, οπόταν, στην απουσία του, αυτή τούτη η απόφαση του Δικαστηρίου καθίσταται ακροσφαλής». Είναι γεγονός ότι στην Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την αίτηση δίδεται η εντύπωση ότι ο Εναγόμενος απλά χρησιμοποιεί ένα πληρεξούσιο που του έδωσαν τα παιδιά του ώστε να εισέρχεται σε μίαν επιχείρηση στην οποία δεν έχει καμία ιδιότητα, και να προκαλεί διάφορα προβλήματα. Στην δε παράγραφο 8 της Ένορκης Δήλωσης της η κα Ξένια Κωνσταντίνου αναφέρει ρητά ότι ο Εναγόμενος καμία απολύτως σχέση δεν έχει με την Ενάγουσα. Άκρως αντίθετη είναι η θέση του Εναγόμενου όπως προκύπτει από την Ένορκη του Δήλωση. Αυτός ισχυρίζεται ότι ήταν εκ των ιδρυτικών στελεχών της Ενάγουσας Εταιρείας, είναι εγγυητής αυτής, αλλά το πιο σημαντικό, εργοδοτούμενος έναντι αμοιβής σε αυτήν. Σημειώνω ότι η Ενάγουσα δεν αμφισβήτησε τους πιο πάνω ισχυρισμούς του Εναγομένου, είτε μέσω αντεξετάσεως, είτε μέσω της καταχώρισης συμπληρωματικής Ένορκης Δήλωσης. Θεωρώ ότι τα πιο πάνω είναι ουσιαστικά γεγονότα τα οποία και θα έπρεπε να είχαν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου, αφού επεξηγούν, ενδεχομένως, την ιδιότητα με την οποία ο Εναγόμενος εισέρχεται εντός του Γηροκομείου, και η οποία πιθανόν να αποτελέσει και υπεράσπιση σε αγωγή για παράνομη επέμβαση. Σημαντικό για σκοπούς εκδόσεως του διατάγματος θα ήταν και το γεγονός ότι αυτός είναι εργοδοτούμενος της Ενάγουσας, σε σχέση με την οποία εργοδότηση δεν υπάρχει οιαδήποτε αναφορά τερματισμού εκ μέρους της Ενάγουσας. Καταλήγω, συνεπώς, ότι η πιο πάνω απόκρυψη του γεγονότος της εργοδότησης του Εναγομένου στην Ενάγουσα Εταιρεία πρέπει να οδηγήσει στην απόρριψη του διατάγματος, το οποίο και εξεδόθη μονομερώς. Πέραν του πιο πάνω λόγου απόρριψης, όμως, παρατηρώ και τα ακόλουθα: Η βάση της αγωγής είναι ουσιαστικά η παράνομη επέμβαση εκ μέρους του Εναγομένου στις εγκαταστάσεις του Γηροκομείου. Δεδομένου του πιο πάνω αναντίλεκτου ισχυρισμού του Εναγομένου, θεωρώ ότι η Ενάγουσα δεν έχει καταδείξει, στον βαθμό φυσικά που απαιτείται και χωρίς να προβαίνω με οιονδήποτε τρόπο σε ευρήματα, την ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση. Η δεύτερη προϋπόθεση επιβάλλει στους Αιτητές να δείξουν ότι έχουν «πιθανότητα επιτυχίας». Το Δικαστήριο εξετάζει στο στάδιο αυτό την ισχυρότητα της μαρτυρίας (evidential strength) της υπόθεσης των Εναγόντων. Το επίπεδο με το οποίο θα κριθεί η μαρτυρία δεν είναι ψηλό, απαιτώντας μόνο πιθανότητα επιτυχίας. Στα πλαίσια της υπό εξέταση αίτησης, είναι η άποψη μου, ότι, ο Ενάγοντας δεν έχει καταδείξει ούτε και την ύπαρξη τέτοιας πιθανότητας, αφού η αγωγή στηρίζεται σε παράνομη επέμβαση, και υπάρχει ο αναντίλεκτος ισχυρισμός περί εργοδότησης του Εναγομένου, η οποία και υφίστατο κατά την ημερομηνία καταχώρισης της αγωγής. Σημειώνω, παρενθετικά, ότι ούτε και η ομνύουσα αναφέρει ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση ή ότι έχει πιθανότητα επιτυχίας στην αγωγή. Για τους πιο πάνω λόγους το προσωρινό διάταγμα ημερομηνίας 19.10.2007 ακυρώνεται. Τα έξοδα δεν υπάρχει λόγος να μην ακολουθήσουν το αποτέλεσμα, γι΄αυτό και η Ενάγουσα - Αιτήτρια καταδικάζεται να πληρώσει τα έξοδα του Εναγόμενου - Καθ' ου η Αίτηση όσον αφορά την διαδικασία εκδίκασης της παρούσας αίτησης. (Υπ.) ............... Μ. Παπαδοπούλου, Ε. Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο