Ανδρέα Ευδοκίμου Γεωργίου ν. Νίκου Παυλίδη κ.α., Αρ. Αγωγής: 3561/05, 30 Σεπτεμβρίου, 2008 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2008:A189 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Α. Ρ. Λιάτσου, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 3561/05 Μεταξύ: Ανδρέα Ευδοκίμου Γεωργίου Ενάγοντα και
- Νίκου Παυλίδη
- Μιχάλη Αγκαστινιώτη
- Γαβριήλ Καλακουτή
- Χρίστου Ππουρή
- Νίκου Μαντά
- Χριστούλλας Γεωργίου ή άλλως Χριστούλλας Σταύρου Σάββα
- Παύλου Γεωργίου
- Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας Εναγομένων ---------------------- Αίτηση ημερ. 24.4.2008 για Συνένωση 30 Σεπτεμβρίου,
- Για τον Αιτητή: κ. Δ. Χριστοδούλου με κ. Χαραλάμπους Για τον Καθ΄ ου η Αίτηση 1: κ. Σ. Αγγελίδης Για τον Καθ΄ ου η Αίτηση 2: κα Μενοίκου με κα Πρ. Μιχαήλ Για τους Καθ΄ ων η Αίτηση 3 και 8: κ. Θεοδούλου για Γενικό Εισαγγελέα Για τον Καθ΄ ου η Αίτηση 4: Καμία εμφάνιση Για τον Καθ΄ ου η Αίτηση 5: κ. Α. Χαβιαράς Για τον Καθ΄ ου η Αίτηση 6: κ. Δ. Κακουλλής ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ (Ex-Tempore) Είχα την ευκαιρία να ακούσω τις πλευρές κατά τις αγορεύσεις τους, σε ένα πολύ απλό κατά τη γνώμη του Δικαστηρίου ζήτημα, υπό το φως των γεγονότων των δύο υποθέσεων. Σε προηγούμενο στάδιο είχα τη δυνατότητα να μελετήσω τόσο την Αίτηση και τις ενστάσεις, όσο και τους φακέλους των δύο υποθέσεων των οποίων ζητείται η συνένωση. Ως εκ τούτου το Δικαστήριο είναι σε θέση να δώσει Ex-Tempore την ενδιάμεση απόφασή του, περιοριζόμενο στα άκρως απαραίτητα για σκοπούς της διαδικασίας. Στα πλαίσια της παρούσας αγωγής, της 3561/05 δηλαδή, καταχωρήθηκε η υπό εκδίκαση Αίτηση με την οποία ο Αιτητής επιδιώκει τη συνένωσή της με την αγωγή 3506/
- Είναι και οι δύο του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας. Ας σημειωθεί δε, για σκοπούς διαδικασίας, ότι και στις δύο αγωγές τα δικόγραφα έχουν συμπληρωθεί. Η Αίτηση εδράζεται ουσιαστικά στη Δ.14, Καν.
- Όσον αφορά το ιστορικό των εμφανίσεων στην Αίτηση, αυτό εντοπίζεται από τα προηγούμενα πρακτικά του Δικαστηρίου. Δόθηκε η ευκαιρία να παρουσιάσουν τις θέσεις τους, τόσο οι συνήγοροι των εναγομένων στην 3561/05, όσο και ο κ. Κιτρομηλίδης, συνήγορος του εναγομένου στην 3506/
- Τελικά καταχωρήθηκε ένσταση στην Αίτηση εκ μέρους τριών από τους Καθ΄ ων η Αίτηση, τους εναγόμενους 2, 5 και
- Το βασικό επιχείρημα του Αιτητή είναι ότι εγείρονται κοινά νομικά και πραγματικά σημεία σε σχέση και με τις δύο αγωγές. Στήριξε τη θέση του ο ευπαίδευτος συνήγορος για τον Αιτητή με αναφορά στις δικογραφημένες θέσεις που καλύπτει η Έκθεση Απαίτησης και στις δύο υποθέσεις, τις οποίες χαρακτήρισε ως ουσιαστικά ταυτόσημες. Οι δικηγόροι των Καθ΄ ων η Αίτηση υποστήριξαν βασικά ότι η συνεκδίκαση δεν θα βοηθήσει στην εξοικονόμηση χρόνου, αλλά αντίθετα θα καταστήσει πολυπλοκότερα τα ζητήματα. Η έκδοση διατάγματος συνένωσης δύο ή περισσοτέρων αγωγών με σκοπό τη συνεκδίκασή τους συνιστά θέμα που εμπίπτει στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου. Διάταγμα τέτοιας μορφής εκδίδεται στις περιπτώσεις που αναμένεται ότι θα προκύψει όφελος από τη συνεκδίκαση. Η ενάσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου συναρτάται άμεσα από τον εντοπισμό παραγόντων όπως η εξυπηρέτηση των συμφερόντων των διαδίκων, η καλύτερη απονομή της δικαιοσύνης, η αποφυγή πολλαπλότητας των διαδικασιών, ο περιορισμός των εξόδων, καθώς επίσης και η οικονομία του δικαστικού χρόνου. (Κυπριακή Τράπεζα Αναπτύξεως Λτδ v. Apak Agro Inudstries κ.ά.
(1999)1(Γ) ΑΑΔ 1721, 1726-27). Η ύπαρξη κοινού νομικού ή πραγματικού σημείου καθοριστικής σημασίας είναι ουσιώδες κριτήριο για τη συνένωση αγωγών. Τα ζητήματα αυτά θα πρέπει να διαπιστώνονται αποκλειστικά από την Έκθεση Απαίτησης των αγωγών και ανεξάρτητα από το περιεχόμενο των Υπερασπίσεων (Samata Enterprises Ltd v. Γεώργιου Σταύρου
(1988)1(Γ) ΑΑΔ 1876). Όπως δε είναι νομολογιακά αναγνωρισμένο, η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου στην εφαρμογή της Δ.14, εξαρτάται από τα ιδιαίτερα γεγονότα της κάθε υπόθεσης στα οποία, ως εκ τούτου, το Δικαστήριο θα πρέπει να αναφέρεται ούτως ώστε να δικαιολογείται η τελική του κρίση (Κυριάκος Μενελάου v. Κώστα Ξενοφώντος κ.ά.
(1989)1 ΑΑΔ(Ε) 371, 374). Με οδηγό τις πιο πάνω νομικές αρχές, επανέρχομαι στα γεγονότα των υποθέσεων, όπως αυτά αποτυπώνονται μέσα από τις Εκθέσεις Απαιτήσεως των δύο αγωγών. Παραμένει αδιαμφισβήτητο ότι ενάγοντας και στις δύο υποθέσεις είναι το ίδιο πρόσωπο. Όπως αποτελεί επίσης κοινό έδαφος ότι ο εναγόμενος στην υπόθεση 3506/07 ήταν συνεναγόμενος στην υπόθεση 3561/
- Ο λόγος για τον οποίο δεν προχώρησε η εναντίον του διαδικασία στην τελευταία αυτή υπόθεση, είναι το γεγονός ότι εξέπνευσε το Κλητήριο συνεπεία μη επίδοσής του στο συγκεκριμένο εναγόμενο λόγω μη εντοπισμού του. Δεν μπορεί επίσης να αμφισβητηθεί - και απλή ανάγνωση των Εκθέσεων Απαιτήσεως και στις δύο υποθέσεις το επιβεβαιώνει - πως τα βασικά πραγματικά και νομικά δεδομένα των δύο υποθέσεων είναι ταυτόσημα. Ουσιαστική θέση του ενάγοντα, η οποία αποτελεί και τη βάση των αξιώσεών του εναντίον των εναγομένων είναι πως όλοι οι εναγόμενοι εμπλέκονται σε μεταξύ τους συνομωσία προκειμένου να εξαπατήσουν τον ενάγοντα σε σχέση με την πατρότητα συγκεκριμένου παιδιού που αναφέρεται στην αγωγή. Είναι, το πιο πάνω, κοινό ζήτημα τέτοιας σημασίας που καθιστά τη συνένωση των αγωγών όχι μόνο επιθυμητή, αλλά και αναγκαία. Αναμφίβολα η μαρτυρία θα προέρχεται από τους ίδιους μάρτυρες και θα αφορά όλους τους εναγόμενους. Είναι η ισχυριζόμενη συνομωσία η κατά τον ενάγοντα γενεσιουργός αιτία καταχώρησης των δύο αγωγών. Το γεγονός ότι η πλευρά του ενάγοντα προχώρησε στην καταχώρηση δεύτερης αγωγής μετά την πορεία που έλαβε η πρώτη σε σχέση με τον τότε εναγόμενο 7, της μη επίδοσης δηλαδή, και η τυχόν ευχέρεια που είχε να λάβει άλλα διαδικαστικά μέτρα, δεν συνιστά κατάχρηση, ούτε λόγο ο οποίος να αποδυναμώνει τη δυνατότητά του να αιτηθεί συνένωση των δύο αγωγών. Αν βεβαίως υπήρχαν θέματα παραγραφής, λόγω παρέλευσης του χρόνου, ίσως προέκυπταν διαφορετικά ζητήματα, τα οποία όμως δεν είναι του παρόντος. Η ταύτιση λοιπόν των νομικών και πραγματικών ζητημάτων που εγείρονται, όπως εντοπίζεται από τις καταχωρηθείσες Εκθέσεις Απαιτήσεως, καθιστά επιβεβλημένη τη συνένωση και συνεκδίκαση των δύο αγωγών. Αυτό θα βοηθήσει στην καλύτερη απονομή της δικαιοσύνης και στην εξοικονόμηση χρόνου και εξόδων. Προς αυτή την κατεύθυνση και ασκείται η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου. Η Αίτηση εγκρίνεται. Εκδίδεται διάταγμα συνένωσης των αγωγών 3561/05 και 3506/07 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας και συνεκδίκασής τους. Ως δεσπόζουσα καθορίζεται η αγωγή 3561/
- Τα έξοδα της Αίτησης επιδικάζονται προς όφελος του Αιτητή και εναντίον των Καθ΄ ων η Αίτηση 2, 5 και 6, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή στο τέλος της όλης διαδικασίας και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. [Υπ.] ........... Α. Ρ. Λιάτσος, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Χ.Θ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο