ADMIBROS SHIPMANAGEMENT CO LIMITED ν. Ελευθέριου Καραμηνά, Αγωγή Αρ.244/07, 10.10.08

(4)των Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών και στην υποστηρικτική ένορκη δήλωση προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι από το Δεκέμβριο του 2006 ο αιτητής διαμένει και εργάζεται στον Πειραιά. Επομένως, όπως διατείνεται εκ μέρους του αιτητή η ενόρκως δηλούσα, η ενάγουσα (στο εξής η καθ΄ ης η αίτηση) θα έπρεπε πριν την καταχώριση του κλητηρίου να εξασφαλίσει άδεια για σφράγιση του και η παράλειψη της να το πράξει αποτελεί λόγο για παραμερισμό τόσο του κλητηρίου όσο και του διατάγματος ημερ. 12.11.07 για υποκατάστατη επίδοσή του εκτός δικαιοδοσίας. Η αίτηση προσέκρουσε σε σωρεία λόγων ένστασης οι οποίοι, στο βαθμό που χρειάζεται, θα αναφερθούν και εξετασθούν στη συνέχεια. Ό,τι επί του παρόντος κρίνεται χρήσιμο να καταγραφεί είναι η ουσία που απορρέει από την πολυσέλιδη ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την ένσταση και η οποία θα μπορούσε να διατυπωθεί ως εξής:- Ο αιτητής, αφ΄ ότου ήλθε στην Κύπρο για να εργασθεί στην καθ΄ ης η αίτηση, διέμενε με την οικογένεια του στην οδό Μαρίας Οικονόμου στο Στρόβολο. Αυτή τη διεύθυνση γνώριζε η καθ΄ ης και το γεγονός ότι έφυγε για την Ελλάδα το πληροφορήθηκε από τον επιδότη έξι ημέρες μετά την καταχώριση του κλητηρίου. Επομένως, το κλητήριο ορθά καταχωρήθηκε χωρίς να προηγηθεί άδεια για σφράγιση του και η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί. Εν πάση περιπτώσει, η αίτηση αποτελεί κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας γιατί προηγήθηκε άλλη με το ίδιο αιτητικό, η οποία όμως αποσύρθηκε. Το πραγματικό υπόβαθρο, στη βάση του οποίου θα κριθεί η αίτηση, δεν αμφισβητείται και σε συντομία έχει ως ακολούθως:- Ο αιτητής κατάγεται από την Ελλάδα και εγκαταστάθηκε στην Κύπρο μετά την εργοδότηση του από την καθ΄ ης η αίτηση. Διέμενε δε μαζί με την οικογένεια του στο Στρόβολο. Στις 9.10.06 η καθ΄ ης η αίτηση προέβη σε τερματισμό της απασχόλησης του στη βάση ότι επέδειξε απαράδεκτη διαγωγή και ανάρμοστη συμπεριφορά και στις 15.1.07 καταχώρισε εναντίον του και αγωγή επί γενικώς οπισθογραφημένου κλητηρίου εντάλματος (στο εξής το κλητήριο), με την οποία αξιώνει αποζημιώσεις για δυσφήμιση, επιζήμια ψευδολογία κ.λ.π. ως και άλλες θεραπείες. Στο κλητήριο παρουσιάζεται ότι ο αιτητής είναι κάτοικος Στροβόλου αλλά, όταν ο επιδότης επισκέφθηκε τη δοθείσα διεύθυνση στις 21.1.07 για να του επιδόσει το κλητήριο δεν διέμενε εκεί. Είχε ήδη φύγει για την Ελλάδα και το κλητήριο επεστράφει ανεπίδοτο με το αιτιολογικό ότι «Βρίσκεται μόνιμα στην Ελλάδα (Αθήνα)». Στις 24.5.07 ο αιτητής καταχώρησε εναντίον της καθ΄ ης η αίτηση την υπ΄ αρ. 3629/07 αγωγή αξιώνοντας αποζημιώσεις για παράνομη απόλυση και άλλες θεραπείες. Η εν λόγω αγωγή επιδόθηκε στις 29.5.07 και δύο ημέρες αργότερα, στις 31/5, η καθ΄ ης καταχώρισε μονομερή αίτηση για υποκατάστατη επίδοση της (παρούσας) αγωγής στους δικηγόρους του αιτητή. Το Δικαστήριο έκρινε ότι το αίτημα δεν θα έπρεπε να ικανοποιηθεί μονομερώς και στις 26.6.07 η αίτηση αποσύρθηκε, αφού οι δικηγόροι του αιτητή δήλωσαν ότι δεν είχαν εξουσιοδότηση να δεχθούν επίδοση. Τέσσερις και πλέον μήνες μετά, στις 8.11.07, η καθ΄ ης η αίτηση επανήλθε με νέα αίτηση για επίδοση του κλητηρίου εκτός δικαιοδοσίας μέσω κούριερ (courier service). Το αίτημα ικανοποιήθηκε και το κλητήριο επιδόθηκε στον αιτητή στις 16.11.07. Ο αιτητής πρόσβαλε την επίδοση του κλητηρίου με την αίτηση ημερ. 13.12.07, στη βάση ότι δεν προηγήθηκε άδεια σφράγισης του αλλά στις 4.3.08 την απέσυρε «άνευ βλάβης». Προφανώς γιατί δεν στηριζόταν στην ορθή νομική βάση και η συνοδευτική ένορκη δήλωση είχε γίνει δύο ημέρες πριν την καταχώριση της αίτησης. Κατ΄ ακολουθία τούτου η εν λόγω αίτηση απορρίφθηκε ως αποσυρθείσα με έξοδα εναντίον του, αφού το Δικαστήριο κατέγραψε και την επιφύλαξη των συνηγόρων της καθ΄ ης ότι αν καταχωρείτο νέα αίτηση με το ίδιο αίτημα θα πρόβαλλαν ότι κάτι τέτοιο δεν μπορούσε να γίνει. Πράγματι την ίδια ημέρα ο αιτητής καταχώρησε την υπό κρίση αίτηση και ένας από τους λόγους ένστασης είναι ότι η αίτηση αποτελεί κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας γιατί προηγήθηκε άλλη με το ίδιο αίτημα. Όπως προκύπτει από τα πιο πάνω τρία είναι, ουσιαστικά, τα θέματα που καλείται το Δικαστήριο να αποφασίσει στην υπό κρίση αίτηση. Το πρώτο, κατά πόσο η αίτηση αποτελεί κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας ενόψει του ότι προηγήθηκε η αίτηση ημερ. 13.12.07, το δεύτερο, κατά πόσο η καθ΄ ης η αίτηση θα έπρεπε πριν την καταχώριση του κλητηρίου να εξασφαλίσει άδεια για σφράγισή του και το τρίτο, κατά πόσο η επιδοση που έγινε εκτός δικαιοδοσίας είναι έγκυρη. Η υπό κρίση αίτηση, εισηγήθηκε ο κ. Κουκούνης, αποτελεί κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας γιατί η απόσυρση της αίτησης ημερ. 13.12.07 έγινε μετά την καταχώριση ένστασης. Η προηγηθείσα αίτηση, αντέτεινε ο κ. Μιχαήλ, στηριζόταν σε διαφορετική νομική βάση και σε διαφορετική μαρτυρία και δεν μπορεί να κριθεί ότι η υπό κρίση αποτελεί κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας. Η κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας, όπως παρατηρήθηκε στην υπόθεση Θρασυβούλου ν. Λ. Λουκά και Υιού Λτδ

(2001)Α.Α.Δ. 687, μπορεί να λάβει ποικίλες μορφές και ο τρόπος αντιμετώπισης της από το Δικαστήριο, το οποίο έχει ευρεία διακριτική εξουσία επί του θέματος, είναι ανάλογος με τη φύση και το μέγεθος της παρασπονδίας που επιδείχθηκε από κάποιο διάδικο. Στην υπό κρίση περίπτωση δεν μπορεί, κατά την άποψή μου, να κριθεί ότι η αίτηση αποτελεί κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας και μάλιστα στο βαθμό και με τις συνέπειες που εισηγήθηκε ο κ. Κουκούνης. Ο αιτητής μόλις διαπίστωσε, λόγω και της ένστασης της καθ΄ ης η αίτηση, ότι η αίτηση του ημερ. 13.12.07 στηριζόταν σε λανθασμένη νομική βάση και συνοδευόταν από ένορκη δήλωση προγενέστερης ημερομηνίας την απέσυρε «άνευ βλάβης» και την ίδια ημέρα καταχώρισε την υπό κρίση αίτηση. Το γεγονός αυτό, κατά την άποψή μου, δεν εξισώνεται με κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας αλλά, αντίθετα, θα μπορούσε να λεχθεί ότι ήταν διευκόλυνση της διαδικασίας. Έπεται ότι ο σχετικός λόγος δεν ευσταθεί και απορρίπτεται. Σ΄ ότι αφορά το δεύτερο θέμα, είναι εισήγηση του κ. Μιχαήλ ότι το δικαστήριο θα πρέπει να στρέψει αποκλειστικά την προσοχή του στο χρόνο καταχώρισης του κλητηρίου. Δηλαδή, πού διέμενε τότε ο αιτητής. Στην παρούσα περίπτωση, συνέχισε, είναι αδιαμφισβήτητο ότι τότε ο αιτητής διέμενε μόνιμα στην Ελλάδα και θα έπρεπε να προηγηθεί άδεια για σφράγιση του κλητηρίου. Ενόψει δε του γεγονότος ότι τέτοια άδεια δεν εξασφαλίσθηκε, η αγωγή μόνο στην Κύπρο θα μπορούσε να επιδοθεί. Η καθ΄ ης, αντέτεινε ο κ. Κουκούνης, δεν γνώριζε ότι ο αιτητής είχε φύγει από την Κύπρο και εν πάση περιπτώσει δεν απέδειξε ότι διαμένει στην Ελλάδα. Επομένως δεν χρειαζόταν άδεια για σφράγιση του κλητηρίου και η επίδοση που έγινε είναι καθ΄ όλα έγκυρη. Έχω εξετάσει τις εκατέρωθεν θέσεις και επιχειρήματα. Το ότι ο αιτητής κατά το χρόνο καταχώρισης του κλητηρίου διέμενε στον τόπο καταγωγής του, δηλαδή στην Ελλάδα, δεν μπορεί να αμφισβητηθεί. Επισημαίνω, σχετικά, ότι ο αιτητής - σύμφωνα με όσα η ίδια η καθ΄ης διατείνεται - εγκαταστάθηκε με την οικογένεια του στην Κύπρο μετά την εδώ εργοδότησή του και, λογικά, ο λόγος της εδώ διαμονής του εξέλειπε όταν η καθ΄ ης η αίτηση τερμάτισε την απασχόληση του. Πράγματι, μετά τον τερματισμό της απασχόλησής του επέστρεψε στην Ελλάδα, όπως βεβαιώνεται και από επίσημο έγγραφο της Ελληνικής Δημοκρατίας ημερ. 10.11.07 - τεκμ.Α στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση - σύμφωνα με το οποίο τότε εργαζόταν σε εταιρεία στον Πειραιά. Περαιτέρω, βεβαιώνεται και από τον επιδότη της καθ΄ ης η αίτηση, ο οποίος έξι ημέρες μετά την καταχώριση του κλητηρίου το επέστρεψε ανεπίδοτο με το αιτιολογικό ότι ο αιτητής «ευρίσκεται μόνιμα στην Ελλάδα (Αθήνα)». Επομένως η εισήγηση του κ. Κουκούνη ότι ο αιτητής δεν απέδειξε ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο διέμενε στην Ελλάδα στερείται ερείσματος. Με δεδομένο ότι κατά το χρόνο καταχώρισης του κλητηρίου ο αιτητής διέμενε μόνιμα στην Ελλάδα, εγείρεται το ερώτημα κατά πόσο η άγνοια αυτού του γεγονότος από την καθ΄ ης - όπως η ίδια προβάλλει - έχει επιπτώσεις στην καταχώριση του κλητηρίου χωρίς να προηγηθεί άδεια σφράγισης του. Έχω την άποψη ότι η απάντηση είναι αρνητική. Άλλο η καταχώριση ενός κλητηρίου στο οποίο ο εναγόμενος εμφανίζεται να είναι κάτοικος Κύπρου και άλλο η επίδοσή του. Σε τέτοια περίπτωση όμως, όπως επισημάνθηκε στην υπόθεση Dobson v. Atkinson

(1999)ΑΑΔ 1583, η επίδοση του κλητηρίου θα πρέπει να γίνει εντός και όχι εκτός Κύπρου. Επομένως, στην προκείμενη περίπτωση η καθ΄ ης η αίτηση με το να εμφανίζει στο κλητήριο τον αιτητή ότι είναι κάτοικος Κύπρου ενώ δεν ήταν, ανεξάρτητα αν το εγνώριζε ή όχι, επέλεγε να του το επιδόσει στην Κύπρο και όχι εκτός Κύπρου. Έπεται ότι το διάταγμα που εκδόθηκε μονομερώς από το Δικαστήριο στις 12.11.07 για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας πάσχει και η επίδοση που ακολούθησε θα πρέπει να παραμερισθεί. Ως εκ περισσού επισημαίνεται ότι η καθ΄ ης η αίτηση, όταν πληροφορήθηκε από τον επιδότη ότι ο αιτητής διέμενε μόνιμα στο εξωτερικό, είχε δύο επιλογές σ΄ ότι αφορά την τύχη της αγωγής. Η πρώτη να την αποσύρει και να καταχωρήσει νέα και, η δεύτερη, να αναμένει τον αιτητή να έλθει στην Κύπρο για να του την επιδόσει. Αντί τούτου επέλεξε να καταχωρίσει μονομερή αίτηση για υποκατάστατη επίδοση του κλητηρίου εκτός δικαιοδοσίας, όπου αντινομικά συνέχισε να παρουσιάζει τον αιτητή κάτοικο Κύπρου ενώ εγνώριζε ότι δεν ήταν (Νησιώτης ν. Azman

(2001)AAΔ.1407 και στη βάση της να εξασφαλίσει το διάταγμα ημερ. 12.11.07, το οποίο δεν θα έπρεπε να είχε εκδοθεί και, επομένως, θα πρέπει να παραμερισθεί. Για όλα τα πιο πάνω η αίτηση επιτυγχάνει μερικώς και η επίδοση που έγινε στον αιτητή εκτός δικαιοδοσίας κρίνεται άκυρη και παραμερίζεται. Όσον αφορά τα έξοδα της αίτησης, αυτά, όπως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή, θα είναι προς όφελος του αιτητή και εναντίον της καθ΄ ης η αίτηση. (Υπ.) Μ. Χριστοδούλου, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο, Πρωτοκολλητής /κβπ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο