YS COSTACO METALS LIMITED ν. AC TECHNOMETAL LIMITED, Αρ. Αγωγής: 9750/07, 24 Οκτωβρίου, 2008 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2008:A205 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ν. Γ. Σάντη, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 9750/07 Μεταξύ: Y.S. COSTACO METALS LIMITED Εναγόντων και A.C. TECHNOMETAL LIMITED Εναγομένων Αίτηση ημερομηνίας 13.8.08 για Αποκάλυψη Εγγράφων Ημερομηνία: 24 Οκτωβρίου, 2008. Εμφανίσεις: Για τους ενάγοντες - αιτητές: Η κ. Ν. Γρηγορίου. Για τους εναγόμενους - καθ' ων η αίτηση: Ο κ. Μ. Αγιομαμίτης. ----------------------------------- Α Π Ο Φ Α Σ Η (Απευθείας από την Έδρα) Ζητείται η έκδοση διατάγματος για ένορκη αποκάλυψη όλων των εγγράφων «.που ευρίσκονται ή ευρίσκοντο εις την κατοχή ή την εξουσίαν ή τον έλεγχον των Εναγομένων και τα οποία αναφέρονται ή σχετίζονται με οποιονδήποτε επίδικον θέμα της παρούσης αγωγής.». Νομική βάση της αίτησης αποτελεί η Δ.28 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών και πραγματική η αναφορά στο σώμα της αίτησης, δίκην μαρτυρίας, το ότι οι εναγόμενοι έχουν στην κατοχή ή την εξουσία τους διάφορα έγγραφα που σχετίζονται με τα επίδικα θέματα της αγωγής των οποίων η αποκάλυψη είναι αναγκαία για τη δίκαιη εκδίκαση της υπόθεσης. Υπάρχει ένσταση στην έκδοση του διατάγματος, με τους λόγους για τούτο να διατυπώνονται στο σώμα της Ειδοποίησης για Πρόθεση Ένστασης στις παραγράφους 1-7 και να διευκρινίζονται σε συνοδευτική ένορκη δήλωση ενός εκ των διευθυντών των καθ' ων η αίτηση. Οι λόγοι συνοψίζονται στο ότι η αιτούμενη αποκάλυψη εκτός του ότι καταχωρίσθηκε με υπέρμετρη καθυστέρηση είναι γενική και αόριστη δεδομένου ότι δεν προσδιορίζονται με οποιανδήποτε ακρίβεια τα έγγραφα που αφορούν σε αυτήν, γεγονός που όχι μόνον αντίκειται στις πρόνοιες τις Δ.28 αλλά και είναι καταχρηστική αφού αποσκοπεί στο «ψάρεμα» μαρτυρίας και ενδεχομένως να θέσει τους καθ' ων η αίτηση σε πολύ δυσμενή θέση αφού, δοσμένης της αοριστίας και της γενικότητας που χαρακτηρίζει το αίτημα, δε θα μπορούσαν με κανένα τρόπο να συμμορφώνονταν με δικαστικό διάταγμα αποκάλυψης της ίδιας ή παρόμοιας αοριστίας και γενικότητας, με αυτονόητα ασφαλώς τα παρεπόμενα. Οι συνήγοροι αγόρευσαν στη βάση του περιεχομένου της αίτησης και ένστασης. Ο ευπαίδευτος συνήγορος των καθ' ων η αίτηση εφοδίασε το Δικαστήριο και με γραπτό κείμενο της αγόρευσης του, την οποία επεξήγησε προφορικώς. Η ευπαίδευτη συνήγορος των αιτητών περιορίστηκε μόνον σε προφορική αγόρευση παραδίδοντας στο Δικαστήριο και αντίγραφο της απόφασης Kipragrotiki Ltd v. Σάββα
(2002)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1610, επί της οποίας βάσισε, μέρος της επιχειρηματολογίας της, όπως εξάλλου και ο κ. Αγιομαμίτης. Αξιολόγησα κάθε τι στο οποίο έκαναν αναφορά οι δικηγόροι όπως και το περιεχόμενο της αίτησης και ένστασης με τη συνοδευτική ένορκη δήλωση και τη δικογραφία. Το πρωταρχικό ζήτημα που εγείρεται είναι το κατά πόσον τα επιζητούμενα έγγραφα είναι σχετικά με το τι προσδιορίζεται εδώ ως επίδικο στη βάση της δικογραφίας και του αντικειμένου της αγωγής αλλά και των συνολικών περιστάσεων τής υπόθεσης και το κατά πόσον αυτά είναι τέτοιας εμβέλειας και χρησιμότητας που θα μπορούσαν να βοηθήσουν τους αιτητές, άμεσα ή έμμεσα, στην προώθηση της υπόθεσής τους και γιατί όχι στην κατάρριψη αυτής των καθ' ων η αίτηση. Σίγουρα, αποκάλυψη για σκοπούς ψαρέματος μαρτυρίας δεν επιτρέπεται, χωρίς όμως να εξάγεται αναποδράστως συμπέρασμα στην κάθε περίπτωση που αίτημα για αποκάλυψη διατυπώνεται με γενικότητα και πλατειασμό χωρίς στοχευμένη αναφορά σε συγκεκριμένα έγγραφα ότι τούτο είναι που προκύπτει ως μοναδικό συνακόλουθο συμπέρασμα, και αυτό ισχύει και στην παρούσα περίπτωση. Τα προς αποκάλυψη έγγραφα πρέπει να βρίσκονται ή να βρίσκονταν στην κατοχή ή εξουσία των καθ' ων η αίτηση. Οι αρχές αυτές αναφέρονται και επεκτείνονται, ανάμεσα σ' άλλα, στην Ετήσια Δικονομική Πρακτική 1954, στις σελίδες 518 και επόμενες. Τα πράγματα εδώ μιλούν από μόνα τους και δε χρειάζονται ιδιαίτερη ανάλυση. Καταρχάς δεν υπήρξε υπέρμετρη καθυστέρηση στην υποβολή του αιτήματος. Μπορεί οι αιτητές να μην αποτάθηκαν αυθωρί με τη συμπλήρωση της δικογραφίας για την έκδοση του σχετικού διατάγματος αποκάλυψης, όμως με βάση το σύνολο της προκύπτουσας εικόνας, οι πέντε τόσοι μήνες που μεσολάβησαν από τη συμπλήρωση των εγγράφων προτάσεων στις 4.3.08 μέχρι την καταχώρηση της αίτησης και ο ενδιάμεσος ορισμός της αγωγής δύο φορές για οδηγίες καθόλου δεν οδηγούν αντικειμενικώς στο συμπέρασμα που πρότειναν οι καθ' ων η αίτηση. Ως προς τα άλλα και την ουσία του αιτήματος συμφωνώ με τη θέση του κ. Αγιομαμίτη ότι δεν υπάρχει απολύτως κανένας συγκεκριμενοποιημένος προσδιορισμός των εγγράφων των οποίων ζητείται η αποκάλυψη ή άλλη επαρκής κατάδειξη που θα μπορούσε να αποτελέσει τη βάση για συμπέρασμα περί της σχετικότητας τους, με τον τρόπο που έχει προσδιοριστεί πιο πάνω. Κανείς δε γνωρίζει ποια είναι τα έγγραφα στα οποία γίνεται αναφορά πόσω μάλλον αν αυτά ή κάποια από αυτά βρίσκονται στην κατοχή των καθ' ων η αίτηση, με την περί τούτου γενική εν προκειμένω αναφορά στο σώμα της αίτησης καθόλου να μην επαρκεί για το τι εδώ ενδιαφέρει, ιδιαίτερα δοθείσης και της αντίκρουσης του σχετικού ισχυρισμού στην παράγραφο 5 της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την ένσταση. Το αίτημα είναι τόσον αορίστως και γενικώς διατυπωμένο που επ' ουδενί δε θα μπορούσε να εγκριθεί στη βάση του υποβάθρου που προωθήθηκε και τούτο προκύπτει και από το σκεπτικό της απόφασης Kipragrotiki Ltd v. Σάββα (ανωτέρω), η οποία μπορεί μεν να διαφοροποιείται ως προς τα γεγονότα της από αυτά την παρούσα περίπτωση όπως υπέδειξε η κ. Νικολάου πλην όμως καθόλου δε διαχωρίζεται ως προς τα θέματα αρχής που αναλύει και επαναλαμβάνει και τα οποία προσπάθησα να συνοψίσω πιο πάνω. Το αίτημα δε μπορεί να πετύχει αφού δε συντρέχει απολύτως καμιά προϋπόθεση για κάτι τέτοιο. Κάτι τελευταίο εξ αφορμής της παραπομπής και από τους δύο ευπαίδευτους δικηγόρους στην απόφαση Kipragrotiki Ltd v. Σάββα (ανωτέρω). Αναφέρεται στο τέλος της απόφασης αυτής και το ακόλουθο που, θεωρώ με κάθε σεβασμό, ότι θα έπρεπε να ζυγιαζόταν με πολλή προσοχή ή με πολύ περισσότερη προσοχή και στην παρούσα περίπτωση από τους αντιδίκους, αφού και εδώ ισχύει το ίδιο ως άποψη του Δικαστηρίου: «.Η εντύπωση μας τελικά είναι πως ένα απλό ζήτημα που θα μπορούσε να είχε αντιμετωπιστεί κατά τρόπο πρακτικό και δίκαιο με στοιχειώδη συνεννόηση, περιεπλάκη αχρείαστα.» Αυτά που λέχθηκαν στην απόφαση του Εφετείου στην Kipragrotiki Ltd v. Σάββα (ανωτέρω), θα μπορούσαν να τύχουν και κάποιας ευρύτερης προέκτασης με αναφορά στη σημερινή κατάσταση πραγμάτων που επικρατεί στις χώρες του κοινοδικαίου σε ό,τι αφορά στην προδικασία και γενικότερα στην ευρύτερη δυνατότητα και υποχρέωση όχι μόνον του Δικαστηρίου αλλά και των συνηγόρων για την όσον το δυνατόν καλύτερη προετοιμασία ή διεκπεραίωση της υπόθεσης σε όλα της τα στάδια (case management), χωρίς αυτό να σημαίνει βεβαίως ότι τα προβλεπόμενα δικονομικά δικαιώματα δεν πρέπει να ενασκούνται εκεί που κάτι τέτοιο κρίνεται αναπόφευκτο λόγω της εξαιρετικής σημασίας των θεμάτων που εγείρονται και προβάλλονται και στα οποία υπάρχει ουσιώδης απόκλιση μεταξύ των αντιδίκων. Η προέκταση αυτή αφορά στη διαπίστωση ότι πέρασε ο καιρός της εκδίκασης των υποθέσεων με την τακτική των χαρακωμάτων και της ενέδρας («trial by ambush»), όπου οι διάδικοι σκοπό είχαν να αιφνιδιάσουν παρουσιάζοντας, την τελευταία στιγμή, κρυφά χαρτιά, είτε αυτά αφορούσαν σε δια ζώσης είτε σε έγγραφη μαρτυρία, με σκοπό την επικράτηση, με κάθε κόστος, έναντι του αντιδίκου. Η κατάσταση τις τελευταίες δύο δεκαετίες περίπου έχει πάρει άλλο δρόμο, αυτόν δηλαδή της πλήρους προκαταρτικής αποκάλυψης της μαρτυρίας και της προσπάθειας επίλυσης της διαφοράς πριν το στάδιο της δίκης ή αν υπάρχουν πραγματικά αγεφύρωτες διαφορές, της εκδίκασης μόνον αυτών και όχι το σύνολο της υπόθεσης απλώς και μόνον λόγω της ανυπαρξίας ομοθυμίας μεταξύ των διαδίκων πάνω σε κάθε έκφανση της αντιδικίας. Η τελευταία αυτή προσέγγιση, χαρακτηρίζεται από τον επιφανή καθηγητή πολιτικής δικονομίας, Adrian Zuckerman, ως εκείνη της ελεύθερης και ανοιχτής παρουσίασης της μαρτυρίας των διαδίκων πριν τη δίκη χωρίς δικονομικούς αυτοεγκλωβισμούς και τυπολατρία («cards on the table approach")[1], κάτι που αποτελεί πια και την αγγλική πραγματικότητα μετά τις δραστικότατες αλλαγές που έλαβαν χώραν στα της πολιτικής δικονομίας της χώρας αυτής το 1998. Το αντιπαραθετικό σύστημα που ακολουθούμε δεν αναιρεί αυτή την αντίληψη πραγμάτων, ακόμη και με βάση τους θεσμούς πολιτικής δικονομίας όπως εξακολουθούν να υφίστανται και που ομολογουμένως, σε πολλές πτυχές τους, πόρρω απέχουν από αυτούς που ισχύουν στην Αγγλία και δε θα ασχοληθώ τώρα με το κατά πόσον αυτό είναι καλό, κακό ή κατ' ουσίαν ουδέτερο χωρίς δηλαδή ιδιαίτερη σημασία. Τουναντίον, για να επανέλθω στην δική μας αντίληψη των πραγμάτων, αυτή ενισχύει τους σκοπούς της κατ' αντιμωλία αντιπαράθεσης στην ορθή της διάσταση αφού εκλαμβάνει ως πολύ πιο σημαντική προοπτική, την εκδίκαση της πραγματικής διαφοράς μεταξύ των διαδίκων - με την κυριολεκτική σημασία του όρου «πραγματική» - και όχι, όπως ήδη ανάφερα, του συνόλου της διαφοράς χάριν εκδίκασης της υπόθεσης και μόνον. Για να γίνει όμως αυτό θα πρέπει να δημιουργηθούν οι κατάλληλες προϋποθέσεις μέσα από την πλήρη και ορθή περάτωση της προδικασίας, με απόλυτη τη συνεργασία και σύμπνοια ως προς το ζητούμενο μεταξύ των διαδίκων, χωρίς ασφαλώς παραγνώριση ή παραγκωνισμό ως εκ τούτου οποιωνδήποτε δικαιωμάτων των διαδίκων. Αυτά ως κατ' αναλογία σχετικά με τις κατάλληλες αναπροσαρμογές στο τι ενδιαφέρει στην παρούσα περίπτωση. Η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των καθ' ων η αίτηση και εναντίον των αιτητών (οι οποίοι καταχώρησαν την αίτηση τους χωρίς προγενεστέρως να έχουν λάβουν σχετική άδεια του Δικαστηρίου και εκτός πλαισίου οδηγιών, κατά παράβαση των διατάξεων και φιλοσοφίας της Δ.30), όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, στο τέλος της υπόθεσης. (Υπ.) ........ Ν. Γ. Σάντης, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΜΡ [1] Προσθήκη Δικαστηρίου: Βλ. Zuckerman On Civil Procedure. Principles Of Practice,, 2006, παρ. 14.3. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο