Αναφορικά με τον Κώστα Χατζηγαβριήλ, Πτωχ. Αιτ. 510/98, 20 Νοεμβρίου, 2008 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup
- on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2008:A224 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΠΤΩΧΕΥΣΕΩΝ Ενώπιον: Μ. Χριστοδούλου, Π.Ε.Δ. Πτωχ. Αιτ. 510/98 Αναφορικά με τον Κώστα Χατζηγαβριήλ, από Έγκωμη Αίτηση ημερ. 10.6.08 από Universal Bank Public Ltd, από Λευκωσία ....... Ημερομηνία: 20 Νοεμβρίου, 2008 Εμφανίσεις: Για αιτήτρια: κα Καρή Για καθ΄ ου η αίτηση: κα Κυπριανίδου Α Π Ο Φ Α Σ Η Η αιτήτρια (στο εξής η Τράπεζα) αποβλέπει σε έκδοση διατάγματος παραλαβής της περιουσίας του Κώστα Χατζηγαβριήλ (στο εξής ο Χρεώστης), δυνατότητα που παρέχεται στο Δικαστήριο από το άρθρο 4 του Περί Πτωχεύσεως Νόμου, Κεφ. 5, για προστασία της περιουσίας ενός χρεώστη προς όφελος των πιστωτών του. Τα γεγονότα που συνθέτουν την υπόθεση, ουσιαστικά, δεν αμφισβητούνται. Όπως προκύπτει τόσο από την αίτηση όσο και από την ένσταση, αλλά και από τις αντίστοιχες συνοδευτικές ενόρκους δηλώσεις:- 1. Ο Χρεώστης διέμενε κατά το μεγαλύτερο μέρος των τελευταίων έξι μηνών πριν την καταχώριση της αίτησης στην οδό Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, στην Έγκωμη. 2. Ο Χρεώστης οφείλει στην Τράπεζα €2.525.594,58 (£1.478.164,84) - μείον €85.421,53 (£49.995) που εισέπραξε η Τράπεζα από εκποίηση μετοχών του - πλέον τόκους και έξοδα, βάσει τελικής απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας ημερ. 26.2.04 στην αγωγή 11962/03. Η εν λόγω απόφαση επισυνάπτεται στην αίτηση και όπως επιβεβαίωσε λειτουργός της Τράπεζας, ο Στ. Παλάοντας (ΜΑ.1), το μόνο ποσό που εισπράχθηκε προήλθε από την αναφερθείσα εκποίηση μετοχών, με αποτέλεσμα το χρέος, μαζί με τους τόκους και τα έξοδα, να ανέλθει στα €3.387.599,89 (τεκμ.1). Επί του προκειμένου ο Χρεώστης κατέθεσε ότι πέραν του ποσού των £49.995 που είσπραξε η Τράπεζα από την εκποίηση μετοχών του κατέβαλε και κάποιες δόσεις, τις οποίες όμως δεν προσδιόρισε. 3. Με την πιο πάνω απόφαση εκδόθηκαν και διατάγματα πώλησης με δημόσιο πλειστηριασμό δύο ενυπόθηκων κτημάτων του Χρεώστη - των υπ΄ αρ. εγγραφής 5/1472 και 5/1473, τεμάχιο 1030, της τοποθεσίας Χρυσελεούσας Στροβόλου - τα οποία είχαν υποθηκευθεί προς όφελος της Τράπεζας ως ασφάλεια για είσπραξη του λαβείν της, επιπρόσθετα των προσωπικών εγγυήσεων που δόθηκαν από τους εναγόμενους 2, 3 και 4 στην εν λόγω αγωγή. 4. Στις 19.12.07 επιδόθηκε προσωπικά στο Χρεώστη η Ειδοποίηση Πτώχευσης 2452/07 (στο εξής η Ειδοποίηση), με την οποία καλείτο να εξοφλήσει το εκ δικαστικής αποφάσεως χρέος του εντός επτά ημερών διαφορετικά, όπως τονιζόταν, θα διέπραττε πράξη πτώχευσης και δυνατό να λαμβάνονταν εναντίον του σχετικά μέτρα. Ο Χρεώστης αντέδρασε με ένορκη δήλωση, προβάλλοντας διάφορους λόγους για παραμερισμό της Ειδοποίησης. Στις 11.4.08, όμως, την απέσυρε και το δικαστήριο - όπως προκύπτει από το σχετικό πρακτικό που υπάρχει στο φάκελο της Ειδοποίησης (τεκμ.2), ο οποίος κατατέθηκε από την Πρωτοκολλητή στο Τμήμα Πτωχεύσεων Ε. Χριστοδούλου (ΜΑ.2) - περιορίσθηκε στην απόρριψη της με έξοδα προς όφελος της Τράπεζας, χωρίς να επεκτείνει το χρόνο διάπραξης της πράξης πτώχευσης (Καν.41 των Πτωχευτικών Κανονισμών). Στην παράλειψη αυτή, ορθά κατά την άποψή μου, δεν δόθηκε σημασία από την ευπαίδευτο συνήγορο του Χρεώστη γιατί όπως κρίθηκε από το παρόν Δικαστήριο στην απόφαση ημερ. 14.5.08 στην αίτηση 148/08, που αφορούσε αίτημα της Alfa Bank για έκδοση διατάγματος παραλαβής της περιουσίας της Μ.Π., σε τέτοια περίπτωση η διάπραξη της πράξης πτώχευσης αντιστοιχεί στην ημερομηνία κατά την οποία αποσύρθηκε η ένορκη δήλωση. Επομένως, για σκοπούς της παρούσας, η πράξη πτώχευσης διαπράχθηκε στις 11.4.08 που ο χρεώστης απόσυρε την πιο πάνω ένορκη δήλωση και ενόψει του ότι η υπό κρίση αίτηση καταχωρήθηκε μέσα στην περίοδο των τριών μηνών, στις 10.6.08, θεωρώ ότι υπάρχει συμμόρφωση στις πρόνοιες του άρθρου 5(
- c)του Περί Πτωχεύσεως Νόμου. Ο Χρεώστης ενίσταται στην έκδοση διατάγματος παραλαβής της περιουσίας του προβάλλοντας, ουσιαστικά, δύο λόγους. Ο πρώτος, ότι η Τράπεζα είναι ασφαλισμένος πιστωτής και όφειλε να δηλώσει στην αίτηση της είτε ότι προτίθεται να παραιτηθεί από την ασφάλεια προς όφελος των πιστωτών, είτε να δώσει εκτίμηση της αξίας των ενυπόθηκων κτημάτων από την οποία να προκύπτει ότι η ασφάλεια του δεν επαρκεί για την πλήρη εξόφληση του χρέους. Ο δεύτερος, ότι η αίτηση είναι εκδικητική, καταχρηστική και εκβιαστική επειδή αποσκοπεί αποκλειστικά στο να τον εξαναγκάσει να καταβάλει εφάπαξ το ποσό της απόφασης. Το ότι η Τράπεζα είναι ασφαλισμένος πιστωτής το δηλώνει και η ίδια στην αίτησή της. Συγκεκριμένα υπάρχουν προς όφελος της δύο υποθήκες, οι Υ10004/01 και Υ10008/01, με τις οποίες επιβαρύνονται τα δύο κτήματα του Χρεώστη για τα οποία το Δικαστήριο έκδοσε, όπως αναφέρθηκε, διατάγματα πώλησης με δημόσιο πλειστηριασμό. Η ασφάλεια της όμως, όπως δηλώνει στην αίτησή της, δεν επαρκεί για την πλήρη εξόφληση του εξ αποφάσεως χρέους επειδή η εκτιμηθείσα από την Τράπεζα συνολική αξία των ενυπόθηκων κτημάτων ανέρχεται στα €2.680.000 ενώ το χρέος στα €3.387.599,89. Στο θέμα της αξίας των ενυπόθηκων κτημάτων δόθηκε ιδιαίτερη βαρύτητα τόσο από τον ΜΑ.1 όσο και από τον Χρεώστη. Ο ΜΑ.1 υποστήριξε ότι βάσει εκτίμησης που διενήργησε η Τράπεζα η συνολική αξία των ενυπόθηκων κτημάτων ανέρχεται σήμερα στα €2.680.000 και επομένως δεν επαρκεί για την πλήρη εξόφληση του χρέους το οποίο ανέρχεται στα €3.387.599,89. Αντίθετα, ο Χρεώστης υποστήριξε ότι η αξία τους υπερβαίνει τα €4.000.000 - κάτι που δηλώνει και στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση του - και τόνισε ότι επανειλημμένα ζήτησε από την Τράπεζα να του αποδεσμεύσει τα κτήματα, προκειμένου να τα υποθηκεύσει σε άλλη τράπεζα για να την εξοφλήσει, αλλά η Τράπεζα δεν συγκατάνευσε. Τόνισε, σχετικά, ότι πέρσι είχε πρόταση να πωλήσει τα εν λόγω κτήματα, μέσα στα οποία υπάρχει ημιτελής κατοικία, για £3.200.000 αλλά η πώληση δεν προχώρησε λόγω των υποθηκών. Σ΄ ότι αφορά τον δεύτερο λόγο ένστασης, αν δηλαδή η υπό κρίση αίτηση αποτελεί κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας, η ουσία της μαρτυρίας του ΜΑ.1 έχει ως ακολούθως:- Η Τράπεζα επέδειξε αρκετή ανεκτικότητα έναντι του Χρεώστη για είσπραξη του λαβείν της. Παρά ταύτα, μέχρι σήμερα ο Χρεώστης δεν ανταποκρίθηκε και η διεύθυνση της Τράπεζας, όπως υποθέτει, αποφάσισε να απευθυνθεί στο Δικαστήριο για έκδοση διατάγματος παραλαβής της περιουσίας του για δύο λόγους. Ο πρώτος, για να του ασκήσει πίεση να διευθετήσει το χρέος του και, ο δεύτερος, γιατί η διαδικασία πώλησης των ενυπόθηκων κτημάτων είναι χρονοβόρα. Του υποβλήθηκε ότι ενώ η Τράπεζα είναι εξασφαλισμένος πιστωτής εντούτοις επέλεξε τη πτωχευτική διαδικασία για να εκβιάσει τον Χρεώστη σε άμεση εξόφληση του χρέους του. Απάντησε ότι ο σκοπός της Τράπεζας είναι η είσπραξη του λαβείν της και όχι ο εκβιασμός. Με τη σειρά του ο Χρεώστης, αφού τόνισε ότι όλοι οι πιστωτές του είναι ασφαλισμένοι, έκαμε αναφορά σε διάφορες επαφές που είχε με τη διεύθυνση της Τράπεζας προκειμένου να καταλήξουν σε ένα αμοιβαίως αποδεκτό τρόπο διευθέτησης του χρέους. Οι επαφές αυτές, ισχυρίσθηκε, είχαν ως αποτέλεσμα να επέλθει, κατ΄ αρχήν, συμφωνία σ΄ ότι αφορά τον τρόπο αποπληρωμής, αλλά τελικά δεν υλοποιήθηκε λόγω των συχνών αλλαγών στο Διοικητικό Συμβούλιο της Τράπεζας. Ακόμη και χθες, τόνισε - δηλαδή την παραμονή της ακρόασης της αίτησης - είχε επαφή με αξιωματούχο της Τράπεζας, ο οποίος του δήλωσε ότι είναι θέμα της διεύθυνσης και η Τράπεζα δεν ανησυχεί γιατί είναι εξασφαλισμένη. Εξέτασα με προσοχή την προσαχθείσα μαρτυρία και όσα οι ευπαίδευτοι συνήγοροι εισηγήθηκαν στο Δικαστήριο. Θ΄ αρχίσω από το πρώτο θέμα, για το οποίο το άρθρο 5
(2)του Περί Πτωχεύσεως Νόμου προβλέπει τα ακόλουθα:- «5-
(2). Αν ο αιτητής πιστωτής είναι ασφαλισμένος πιστωτής οφείλει στην αίτηση του είτε να δηλώσει ότι προτίθεται να παραιτηθεί από την ασφάλεια του προς όφελος των πιστωτών σε περίπτωση που ο χρεώστης κηρυχθεί σε πτώχευση, ή να δώσει εκτίμηση της ασφάλειας του. Στην τελευταία περίπτωση μπορεί να γίνει δεκτός ως αιτητής πιστωτής στην έκταση του υπολοίπου τού προς αυτόν οφειλόμενου χρέους, που προκύπτει μετά την αφαίρεση της εκτιμημένης αξίας, κατά τον ίδιο τρόπο ωσάν να ήταν μη ασφαλισμένος πιστωτής». Στην υπό κρίση περίπτωση η Τράπεζα, όπως ήδη έχει σημειωθεί, είναι ασφαλισμένος πιστωτής. Στην αίτηση της δεν δηλώνει ότι σε περίπτωση που ο Χρεώστης κηρυχθεί σε πτώχευση προτίθεται να παραιτηθεί από την ασφάλεια που έχει προς όφελος των πιστωτών. Επικαλείται, όμως, ότι είναι μη ασφαλισμένος πιστωτής για το ποσό των €707.599,00, το οποίο αποτελεί τη διαφορά μεταξύ της εκτιμημένης αξίας των ενυπόθηκων κτημάτων και του χρέους και, επομένως, ικανοποιείται η δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου 5
(2). Δεν με βρίσκει σύμφωνο η εισήγηση. Όταν το άρθρο 5
(2)ορίζει ότι στην περίπτωση που υπάρχει ασφάλεια ο πιστωτής πρέπει να δώσει εκτίμηση από την οποία προκύπτει υπόλοιπο που τον καθιστά μη ασφαλισμένο πιστωτή δεν εννοεί, κατά την άποψή μου, απλώς να προβάλλεται τέτοιος ισχυρισμός αλλά και να τεκμηριώνεται. Στην υπό κρίση, όμως, περίπτωση προβάλλεται κατά τρόπο αόριστο ότι έγινε εκτίμηση και βάσει αυτής υπάρχει το αναφερθέν υπόλοιπο, χωρίς καμιά τεκμηρίωση και χωρίς την προσκόμιση οποιασδήποτε εκτίμησης στο Δικαστήριο. Κατ΄ ακολουθία τούτου κρίνω ότι η Τράπεζα ως ασφαλισμένος πιστωτής δεν ικανοποίησε τις απαιτήσεις του άρθρου 5
(2), κάτι που προδιαγράφει και την τύχη της αίτησης που δεν είναι άλλη παρά η απόρριψή της. Παρά την πιο πάνω κατάληξη κρίνω σκόπιμο να εξετάσω (σε συντομία) και τον δεύτερο λόγο ένστασης, αν δηλαδή η αίτηση της Τράπεζας συνιστά κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας. Σκοπός της πτωχευτικής διαδικασίας είναι η προστασία και διασφάλιση της περιουσίας του υπό πτώχευση, ώστε αυτή να χρησιμοποιηθεί όπως ο Νόμος ορίζει για την κατά ισόνομο τρόπο ικανοποίηση εξ ολοκλήρου ή μερικώς των πιστωτών (βλ. Πετράκης ν. Κίμωνος
(2006)1 ΑΑΔ 1311, στη σελ. 1317). Η απόφαση της Τράπεζας, ανάφερε ο ΜΑ.1, για καταχώριση της υπό κρίση αίτησης λήφθηκε (όπως υποθέτει) για να ασκηθεί πίεση στον Χρεώστη να εξοφλήσει το χρέος του και επειδή η διαδικασία πώλησης των ενυπόθηκων κτημάτων - για την οποία εκδόθηκαν εκ συμφώνου διατάγματα πώλησης - είναι χρονοβόρα. Η ειλικρινής αυτή δήλωση του ΜΑ.1 εγείρει προς εξέταση ζήτημα κατάχρησης της δικαστικής διαδικασίας, θέμα που εξετάσθηκε στην υπόθεση Πετράκης (ανωτέρω), από την οποία και η περικοπή που ακολουθεί:- «Το όλο θέμα είναι θέμα γεγονότων. Εκεί όπου δεν υπάρχουν στοιχεία δόλου ή αθέμιτης εξασφάλισης χρημάτων ή πλεονεκτημάτων προς όφελος του συγκεκριμένου αιτητή-πιστωτή και εις βάρος του χρεώστη και των άλλων πιστωτών του, αίτηση εκδόσεως διατάγματος παραλαβής δεν θεωρείται ότι γίνεται για παράλληλο και αθέμιτο σκοπό ή κατά κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας, έστω και αν έχει σαν συνεπαγόμενο αποτέλεσμα κάποιο πλεονέκτημα για τον πιστωτή». Στην υπό εξέταση περίπτωση η δήλωση του ΜΑ.1 δεν τεκμηριώνει αφ΄ εαυτής κατάχρηση δικαστικής διαδικασίας. Αποκαλύπτει όμως ότι η Τράπεζα χρησιμοποίησε τη πτωχευτική διαδικασία ως μέσο για άσκηση πίεσης στο Χρεώστη για άμεση εξόφληση του χρέους του, ενώ παράλληλα διατηρούσε σε βάρος του και το πλεονέκτημα από τις υποθήκες κτημάτων μεγάλης αξίας που τον εμπόδιζαν να τα πωλήσει για να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του. Η επισήμανση αυτή, κατά την άποψή μου, συνιστά κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας. Ενόψει τούτου κι αν ακόμη δεν υπήρχε το εμπόδιο του άρθρου 5
(2)δεν θα ασκούσα τη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου προς την κατεύθυνση αποδοχής της αίτησης. Για όλα τα πιο πάνω η αίτηση απορρίπτεται, με έξοδα όπως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή προς όφελος του Χρεώστη και εναντίον της Τράπεζας. (Υπ.) Μ. Χριστοδούλου, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο, Πρωτοκολλητής /κβπ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο