ΔΗΜΟΣ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ν. Παγκύπριας Οργάνωσης Αποκατάστασης Αναπήρων, Αρ. Αγωγής : 12204/02, 26.11.08 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2008:A228 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ν. Γιαπανά, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής : 12204/02 Μεταξύ : ΔΗΜΟΣ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ, εκ Λευκωσίας Εναγόντων και
- Παγκύπριας Οργάνωσης Αποκατάστασης Αναπήρων, εκ Λευκωσίας
- DEMSOLA KIOSK LTD, εκ Λευκωσίας Εναγομένων Αίτηση ημερομηνίας 26.3.08 26.11.08 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για την εναγόμενη 2 - αιτήτρια: κ. Σ. Χαραλάμπους Για τους ενάγοντες - καθ' ων η αίτηση: κος Σ. Μαμαντόπουλος ΑΠΟΦΑΣΗ Την 8.11.02 οι ενάγοντες καταχώρησαν την εν τίτλω αγωγή. Αφού η αγωγή επιδόθηκε στους εναγομένους διόρισαν διαφορετικούς δικηγόρους και καταχώρισαν ξεχωριστές υπερασπίσεις. Με την αγωγή οι ενάγοντες επιζητούσαν διάταγμα ανακτήσεως κατοχής ενός περιπτέρου ευρισκομένου παρά το Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας το οποίο οι εναγόμενοι κατείχαν παράνομα. Επιπλέον αξίωναν αποζημιώσεις για ενδιάμεση κέρδη μέχρι εκκενώσεως του περιπτέρου και παράδοσης της κατοχής του. Η εναγόμενη 1 στην υπεράσπιση της αναφέρει ότι ενοικίαζε περίπτερα των εναγόντων με σκοπό και πρόθεση να τα παραχωρεί σε μέλη της ως επαγγελματική βοήθεια. Το επίδικο περίπτερο παρεχωρήθη εν γνώσει των εναγόντων στο μέλος της οργάνωσης, Κυριάκο Κυριάκου, και αρνείτο ότι το παραχώρησε στην εναγόμενη 2 εταιρεία. Όταν έμαθε ότι ο Κυριάκου κατέβαλλε προσπάθειες για την πώληση του περιπτέρου τον πληροφόρησε ότι επρόκειτο για παράνομη πράξη, και ζητούσε την επιστροφή του σε περίπτωση αποχώρησης του από αυτό. Οι εναγόμενοι 2 στην υπεράσπιση τους πρόβαλλαν άρνηση στους ισχυρισμούς των εναγόντων και ισχυρίζονταν ότι το επίδικο περίπτερο ενοικιάσθηκε νόμιμα. Σύμφωνα με το ιστορικό της υπόθεσης όπως αναδύεται μέσα από τον φάκελο, στις 9.10.06 ξεκίνησε η ακρόαση της υπόθεσης. Ο δικηγόρος των εναγομένων 2 ζήτησε άδεια να αποσυρθεί, αίτημα που δεν έγινε αποδεκτό, και ακολούθως οι ενάγοντες κάλεσαν ένα μάρτυρα που αντεξετάστηκε ξεχωριστά από τους δικηγόρους των εναγομένων. Στη συνέχεια κλήθηκε μάρτυρας από την πλευρά των εναγομένων 1 και αντεξετάστηκε από τον δικηγόρο των εναγόντων καθώς και από τον δικηγόρο των εναγομένων
- Η υπόθεση ανεβλήθη για συνέχιση την 17.10.
- Στις 17.10.06 ο δικηγόρος των εναγομένων 2 ζήτησε αφενός άδεια να αποσυρθεί από δικηγόρος τους, και αφετέρου ζήτησε αναβολή γιατί ο πελάτης του ήταν κλινήρης. Απερρίφθη το αίτημα για απόσυρση του δικηγόρου αλλά εγκρίθηκε το αίτημα αναβολής. Ορίστηκε για συνέχιση την 17.11.06 και με νέο αίτημα του δικηγόρου των εναγομένων 2, δόθηκε άδεια να αποσυρθεί από δικηγόρος και κατόπιν κάποιας δήλωσης του δικηγόρου των εναγομένων 1, η αγωγή απεσύρθη εναντίον τους και ορίστηκε για συνέχιση την 4.12.
- Την ημέρα εκείνη αποπερατώθηκε η ακρόαση με ταυτόχρονη (Ex tempore) έκδοση απόφασης εναντίον των εναγομένων
- Εκδόθηκε διάταγμα εξώσεως καθώς και απόφαση για ενδιάμεσα οφέλη από 1.1.03 μέχρι παραδόσεως ελευθέρας της κατοχής του ακίνητου. Στην βάση του πιο πάνω ιστορικού στις 26.3.08 οι εναγόμενοι 2 υπέβαλαν αίτηση για ακύρωση της πιο πάνω απόφασης με νομική θεμελίωση την Δ.33 Θ.
- Πραγματικό υπόβαθρο της αίτησης αποτελεί μακροσκελής ένορκη δήλωση του Δημήτρη Χαραλαμπίδη εξουσιοδοτημένου από την εναγόμενη 2 να ορκιστεί. Προβάλλει σειρά λόγων καθόσον αφορά την ουσία της υπόθεσης και ότι υπήρχε κακοδικία σε βάρος της εναγόμενης 2 να ακουστεί και να προβάλει την υπεράσπιση της. Δίνει επίσης εξηγήσεις για τον λόγο που καθυστέρησε να υποβάλει την αίτηση. Οι καθ ων η αίτηση καταχώρισαν ένσταση και η υπόθεση οδηγήθηκε σε ακρόαση, αφού προηγουμένως με την άδεια του δικαστηρίου καταχωρήθηκαν και συμπληρωματικές ένορκες δηλώσεις. Ο κ. Χαραλάμπους αναφέρθηκε στις αρχές που εφαρμόζονται σε αίτηση για ακύρωση δικαστικής απόφασης καθώς και στην ουσία της υπεράσπισης. Ο κ. Μαμαντόπουλος για τους καθ' ων η αίτηση εισηγήθηκε ότι η απόφαση του Δικαστηρίου μόνο με έφεση μπορούσε να προσβληθεί., και το ιστορικό της υπόθεσης δεν μπορεί να δώσει έρεισμα για επίκληση της Δ.33 Θ.
- Διαζευκτικά ήταν η εισήγηση του ότι δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για ακύρωση της απόφασης. Οι υποθέσεις που παρέπεμψε ο κ. Χαραλάμπους αφορούν αίτηση για ακύρωση δικαστικής απόφασης κάτω από τις πρόνοιες της Δ.17 Θ.10 και 26 Θ.14 και όχι κάτω από την Δ.33 Θ.
- Η Δ.33 Θ.5 που αποτελεί τη νομική βάση της αίτησης προνοεί ότι : « Any judgment obtained where one party does not appear at the trial may in a proper case be set aside by the court upon such terms as may seem fit, upon an application made within fifteen days after the trial» Η πιο πάνω διαταγή ως προς την εφαρμογή και την εμβέλεια της έχει εξηγηθεί σε σειρά αποφάσεων. Οι αρχές όπως προκύπτουν συνοψίζονται στη περίπτωση έκδοσης απόφασης όταν η πλευρά του εναγομένου κατά την ορισθείσα ημερομηνία της ακρόασης δεν παρουσιαστεί στη δίκη. Πρόκειται για την περίπτωση έκδοσης απόφασης ερήμην του εναγόμενου. ( Φάντης ν. Euroinvestment Finance Ltd
(2005)1 Α.Α.Δ. 550). Είναι ακριβώς για το λόγο αυτό που στην υπόθεση Ανδρέου ν. Ελληνικής Τράπεζας Λτδ
(2003)1 Α.Α.Δ. 1596 υπεδείχθη ότι στη περίπτωση παράλειψης του εναγομένου να εμφανιστεί κατά τη δίκη, δεν εγείρεται θέμα αποκάλυψης της υπεράσπισης, αφού αυτή έχει ήδη καταχωρηθεί. Το κρίσιμο ερώτημα είναι κατά πόσο η απουσία του εναγομένου υποδηλώνει εγκατάλειψη της υπεράσπισής του ή αδιαφορία για την προώθηση της. Γύρω από αυτά τα ζητήματα περιστρέφεται η άσκηση της διακριτικής εξουσίας του δικαστηρίου. Και είναι λογικό αυτό αφού η υπεράσπιση έχει προβληθεί στην έκθεση υπεράσπισης. Κατά συνέπεια όσα εξέθεσε ο κ. Χαραλάμπους ως προς την ουσία της υπεράσπισης δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη αφού οι εναγόμενοι 2 είχαν καταχωρίσει υπεράσπιση. Η νομολογία αναγνωρίζει ότι και κάτω από την Δ.33 Θ.5 υπάρχει διακριτική ευχέρεια για ακύρωση δικαστικής απόφασης, ανεξάρτητα αν αυτή είναι εφέσιμη, εφόσον συντρέχουν οι προϋποθέσεις που θέτει ο σχετικός Κανονισμός της Δ.33 Θ.5 ( Γεωργίου κ.α ν. Επάρχου Λεμεσού
(2000)1 Α.Α.Δ. 79). Ως τέτοια περίπτωση, που διακρίνεται όμως ως προς τα γεγονότα της με την παρούσα, ήταν η υπόθεση Toumbouros Estates Ltd Ιωαννίδου κ.α
(1997)1 Α.Α.Δ. 1512, στην οποία υπεδείχθη ότι η απόφαση δεν εκδόθηκε επί της ουσίας της διαφοράς μετά την αξιολόγηση οποιουδήποτε αποδεικτικού υλικού, αλλά ερήμην των εφεσιβλήτων. Και ακριβώς εδώ εντοπίζεται η ειδοποιός διαφορά στην παρούσα υπόθεση. Ο κ. Χαραλάμπους εισηγήθηκε ότι οι εναγόμενοι 2 δεν γνώριζαν ότι απεσύρθη ο δικηγόρος τους και ότι ουσιαστικά η ακρόαση της υπόθεσης δεν έγινε και η απόφαση εκδόθηκε ερήμην των εναγομένων
- Όμως το ιστορικό όπως αναδύεται μέσα από τον φάκελο, που έχει ήδη εξηγηθεί, δίνει μια εντελώς διαφορετική εικόνα και πλοκή στα γεγονότα. Οι εναγόμενοι 2 κατά την έναρξη της ακρόασης της αγωγής εκπροσωπήθηκαν από δικηγόρο που αντεξέτασε τόσο τον μάρτυρα που προσκόμισαν οι ενάγοντες, που να σημειώσω, πως, όπως φαίνεται από τον φάκελο του δικαστηρίου, ήταν και ο μοναδικός μάρτυρας για την υπόθεση τους, όσο και τον μάρτυρα υπεράσπισης που προσκόμισαν οι εναγόμενοι
- Στο τέλος της ακρόασης το δικαστήριο αξιολόγησε την ενώπιον του μαρτυρία και τεκμήρια και έκδωσε απόφαση επί της ουσίας της διαφοράς. Ουσιαστικά ο κ. Χαραλάμπους επιδιώκει αφενός να ανατρέψει τα ευρήματα και τελικά συμπεράσματα του δικαστηρίου και την τελική, επί της ουσίας, απόφαση που εκδόθηκε και αφετέρου να εξεταστούν οι λόγοι για τους οποίους, την πρώτη φορά, απερρίφθη το αίτημα του δικηγόρου των εναγομένων να αποσυρθεί. Συνακόλουθα εισηγήθηκε ότι η απόφαση είναι εσφαλμένη εστιάζοντας την θέση του σε νομολογία επί της ουσίας της διαφοράς. Να υποδείξω εδώ, ότι ο δικηγόρος των εναγομένων 2 παρέμεινε μετά την απόρριψη του αιτήματος του για να αποσυρθεί, και αντεξέτασε τους διάφορους μάρτυρες, σε αντίθεση με την περίπτωση στην υπόθεση Γεωργίου ανωτέρω, που ο δικηγόρος δεν αντεξέτασε κανένα μάρτυρα, γιατί οι οδηγίες του περιορίζονταν μόνο στην υποβολή αιτήματος για αναβολή, που απερρίφθη. Στην υπόθεση Pampos Zenios Trading Ltd κ.α v. Μ.Τ. Χ' Παύλος και Υιός Λτδ κ.ά
(2005)1 Α.Α.Δ. 464, που εκδόθηκε απόφαση στην απουσία των εναγομένων στη βάση ένορκης δήλωσης, εξηγήθηκε ότι το δικαστήριο κατά την έκδοση της απόφασης έλαβε υπόψη του κάποια στοιχεία στην βάση των οποίων άσκησε τη διακριτική του ευχέρεια υπέρ των εναγόντων. Υπεδείχθη, αναφορικά με την αίτηση ακυρώσεως της εκδοθείσης αποφάσεως, ότι ο πρωτόδικος δικαστής κάτω από τις δοσμένες περιστάσεις, δεν είχε εξουσία να υπεισέλθει στην εξέταση της ουσίας της αίτησης για ακύρωση της απόφασης που εκδόθηκε από άλλο δικαστή. Πόσω μάλλον εδώ, που οι εναγόμενοι 2 είχαν, αλλά και εκπροσωπήθηκαν από δικηγόρο κατά την ακροαματική διαδικασία που αντεξέτασε μάλιστα και δυο μάρτυρες. Στην υπόθεση Evagorou v. Christodoulou and another
(1982)1 C.L.R. 771, 774 υπεδείχθη ότι : « There is jurisdiction to set aside any judgment not founded on an appraisal of the merits of the case and revoke the prior exercise of the coercive power of the court.» Η πορεία και η εξέλιξη της υπόθεσης με την έκδοση τελικής επί της ουσίας αποφάσεως μόνο κατ' Έφεση μπορούσε να προσβληθεί και όχι κάτω από την Δ.33 Θ.5. Η περαιτέρω ενασχόληση με τις διάφορες άλλες εισηγήσεις του κ. Χαραλάμπους και οι εξηγήσεις που ανέφερε γιατί δεν τηρήθηκαν ούτε και οι 15 ημέρες, εντός των οποίων, σύμφωνα με τη σχετική διαταγή υποβάλλεται η αίτηση για ακύρωση κρίνεται αχρείαστη. Η αίτηση, για τους πιο πάνω λόγους κρίνεται ανεδαφική και απορριπτέα με έξοδα σε βάρος των αιτητών και υπέρ των καθ' ων η αίτηση, όπως θα υπολογιστούν από τον πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) Ν. Γιαπανάς, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής Μ.Ν. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο