Marfin Popular Bank Public Co. Ltd ν. Ευέλθων Κ. Ιωάννου κ.α., Αρ. Αγωγής: 7390/07, 27 Νοεμβρίου, 2008

(2006)1(Α) Α.Α.Δ. 17 και Παμπορίδης ν. Κτηματικής Τράπεζας Λτδ

(1995)1 Α.Α.Δ. 670, τις οποίες όμως ανάλυσαν και ερμήνευσαν με εκ διαμέτρου αντίθετο τρόπο, με τον κ. Λοϊζου να υποστηρίζει ότι το σκεπτικό τους δεικνύει ότι στην κάθε περίπτωση απόσυρσης ή διακοπής αγωγής απαιτείται η προγενέστερη υποβολή γραπτού αιτήματος προς το Δικαστήριο και την κ. Κυριάκου να προτείνει ότι εκτός των περιπτώσεων για τις οποίες γίνεται ρητή αναφορά στη Δ.15 (και οι οποίες δεν αφορούν στην παρούσα περίπτωση), για μια τέτοια απόσυρση επιβάλλεται μόνον η λήψη σχετικής άδειας από το Δικαστήριο μετά από προφορικό ή γραπτό αίτημα και επέκεινα (για την περαιτέρω αποφυγή του κινδύνου δημιουργίας δεδικασμένου), η χορήγηση της άδειας αυτής από το Δικαστήριο και η απόρριψη της αγωγής με ρητή διατύπωση ως προς την επιφύλαξη των δικαιωμάτων των εναγόντων. Αξιολόγησα τις αγορεύσεις των δικηγόρων καθώς και το περιεχόμενο της αίτησης και ένστασης με τις συνοδευτικές ένορκες δηλώσεις και τεκμήρια. Συμφωνώ με τις θέσεις που πρόβαλε η κ. Κυριάκου. Το ζήτημα που ενδιαφέρει εν προκειμένω δε σχετίζεται με το μέρος εκείνο της Δ.15 Θ1, που άπτεται του δικαιώματος διακοπής αγωγής σε οποιοδήποτε χρόνο πριν την παραλαβή της Υπεράσπισης ή μετά την παραλαβή του δικογράφου αυτού και πριν την έναρξη οποιασδήποτε άλλης διαδικασίας στην αγωγή πλην των ενδιάμεσων αιτήσεων, αλλά της παρεχόμενης δυνατότητας απόσυρσης αγωγής (όπως εδώ) ή διακοπής της μετά το διαδικαστικό στάδιο περί του οποίου η Δ.15 προβλέπει περί της ύπαρξης δυνατότητας διακοπής χωρίς προγενέστερη λήψη αδείας του Δικαστηρίου. Η αναγκαιότητα λήψης άδειας και διατύπωσης πλέον δικαστικής κρίσης με την ενάσκηση της συναφούς διακριτικής ευχέρειας έρχεται στο προσκήνιο με το δεύτερο μέρος των προνοιών της Δ.15 Θ1, έτσι ώστε να παρέχει την ευχέρεια στο Δικαστήριο (και όχι στους διαδίκους), να ελέγχει πιο αποτελεσματικά την ενώπιον του διαδικασία και να διασφαλίζει στο μέτρον του δυνατού τα δικαιώματα των διαδίκων και την ορθή και δίκαιη απονομή της δικαιοσύνης. Πουθενά στη Δ.15 Θ1, δεν προβλέπεται η υποβολή γραπτού αιτήματος για ένα τέτοιο σκοπό, πόσω μάλλον αναγκαστικώς, σε αντίθεση με την αναφορά περί τέτοιας απαίτησης στην περίπτωση διακοπής της αγωγής πριν την καταχώρηση της Υπεράσπισης ή μετά την καταχώρηση και πριν την προώθηση άλλων διαδικασιών στην αγωγή. Οι πρόνοιες της Δ.15 Θ2, δε σχετίζονται με το αίτημα απόσυρσης που είχε υποβληθεί στην αγωγή 11344/01, το οποίο είχε τεθεί προφορικώς κατά τη μέρα της ακρόασης (και μετά που παραδεκτώς μεσολάβησε το διαδικαστικό στάδιο των οδηγιών βάσει της Δ.30) και όχι γραπτώς από οιονδήποτε των διαδίκων δια της παρουσίασης στον Πρωτοκολλητή γραπτής συναίνεσης υπογραμμένης από όλους τους εμπλεκόμενους, όπως ρητώς προβλέπει η εν λόγω διάταξη. Το τι έλαβεν χώραν ήταν ότι είχε ρητώς (δίκην αδείας), ζητηθεί από τους καθ' ων η αίτηση - ενάγοντες η απόσυρση της αγωγής άνευ βλάβης, με τη σχετική άδεια να χορηγείται από το Δικαστήριο κατ' ενάσκηση διακριτικής ευχέρειας, με επακόλουθο την απόρριψη της αγωγής με επιφύλαξη των δικαιωμάτων των εναγόντων. Αυτό είναι αρκετό για να εντάξει τα πράγματα εντός του σκεπτικού των αποφάσεων Πατσαλίδης ν. Δίσπυρου (ανωτέρω) και Παμπορίδης ν. Κτηματικής Τράπεζας Λτδ (ανωτέρω), όπως ευστόχως το υπόδειξε και ανάλυσε η κ. Κυριάκου. Η πιθανότητα να μπορούσε το αίτημα για απόσυρση να είχε τεθεί και γραπτώς δεν εξυπακούει και αλλοίωση των σχετικών διατάξεων των θεσμών πολιτικής δικονομίας και την εμπέδωση νέου κανόνα. Το γεγονός ότι θα μπορούσε πράγματι να είχε υποβληθεί και γραπτώς (και αφήνω κατά μέρος τις πρακτικές δυσκολίες της επιλογής αλλά και τη λογική ενός τέτοιου χειρισμού υπό τις περιστάσεις), δεν υπονοεί ότι τέτοιο αίτημα επιβάλλεται να γίνεται πάντοτε και μόνον γραπτώς και ποτέ προφορικώς. Το ζήτημα δεν καθάπτεται του τύπου αλλά της ουσίας των πραγμάτων και το κατά πόσον το σχετικό αίτημα εγκρίθηκε μετά από τη χορήγηση της σχετικής άδειας από το Δικαστήριο με επακόλουθη επιφύλαξη των δικαιωμάτων του αιτούντος. Τίποτε λιγότερο και τίποτε περισσότερο από αυτό. Η αγωγή 11344/01, αποσύρθηκε μετά από χορήγηση σχετικής άδειας προς τους ενάγοντες και απορρίφθηκε με επιφύλαξη των δικαιωμάτων τους να επανέλθουν, αντιληπτώς, με νέα αγωγή εναντίον των εναγομένων χωρίς η απόρριψη να αποτελεί δεδικασμένο. Η νέα αγωγή, η παρούσα δηλαδή υπόθεση, δε μπορεί να ανακοπεί και απορριφθεί λόγω δεδικασμένου αφού ή απόρριψη της τελευταίας δε θεωρείται τελεσίδικη υπό την έννοια που συζητείται εδώ. Η αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ των καθ' ων η αίτηση και εναντίον των αιτητών όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο στο τέλος της υπόθεσης. (Υπ.) .............................. Ν. Γ. Σάντης, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Μ.Ρ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο