← Κύπρος

TOFARCO LIMITED ν. ΣΒΕΤΛΑΝΑ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ κ.α., Αγωγή αρ. 2941/2006, 9 Δεκεμβρίου 2008

TOFARCO LIMITED ν. ΣΒΕΤΛΑΝΑ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ κ.α., Αγωγή αρ. 2941/2006, 9 Δεκεμβρίου 2008 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2008:A247 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χ. Β. Χαραλάμπους, Ε.Δ Αγωγή αρ. 2941/2006 Μεταξύ: TOFARCO LIMITED Εναγόντων Και

  1. ΣΒΕΤΛΑΝΑ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ
  2. Θεοδώρα Παπανικολάου
  3. Έκτωρας Τούμπας
  4. Ανδρέας Πολυκάρπου Εναγομένων ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 9 Δεκεμβρίου 2008 Αίτηση ημερ. 10.7.08 για Ένταλμα Πώλησης Ακίνητης Ιδιοκτησίας ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για Ενάγοντες - Αιτητές: κ. Παπαθεοδώρου Για Εναγόμενη 2 - Καθ' ής: κ. Μιχαηλούδης για Πιερίδης & Πιερίδης Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την ως άνω αίτηση τους οι Ενάγοντες αιτούνται την έκδοση Εντάλματος Πώλησης του διαμερίσματος με αρ. Εγγρ. 13/821, το οποίο ευρίσκεται στην οδό Γεωργαλλίδη 10, 1ος όροφος, αρ. 1, Άγιος Δομέτιος, Άγιος Γεώργιος, Λευκωσία, ανήκει στην Εναγόμενη 2 και έχει επιβαρυνθεί με την εγγραφή δικαστικής απόφασης (Memorandum) υπ' αρ. Ε.Β. 1395/07 ημερ. 27.6.
  5. Η απόφαση εκδόθηκε στην πιο πάνω αγωγή στις 18.4.07 εναντίον όλων των Εναγομένων και αφορά ποσόν €3.588 με τόκο 8% ετησίως από 5.5.06, συν €465,59 έξοδα με τόκο 8% ετησίως από 5.5.06 και ΦΠΑ και έξοδα επίδοσης. Η Εναγόμενη 2 καταχώρισε ένσταση μέσω των δικηγόρων της με την οποίαν προβάλλει τους ακόλουθους λόγους ένστασης: "
  6. Η περιγραφή του ακινήτου εις την αίτηση είναι ελλειπής, δεν αναγράφει την έκταση τούτου, την περιγραφή και την αξία του.
  7. Με την αίτηση έπρεπε να ζητείται καθορισμός της επιφυλαχθείσας τιμής που θα οριστεί από το Δικαστήριο.
  8. Στην αίτηση δεν αναφέρονται όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη ήτοι ενυπόθηκοι πιστωτές και άλλοι χρεώστες που κατεχώρησαν ΜΕΜΟ επί της περιουσίας της.
  9. Το επίδικο διαμέρισμα είναι η μόνη κατοικία της Εναγομένης εντός της οποίας διαμένει.
  10. Οι Ενάγοντες κατά παράβαση των νομοθετικών προνοιών δεν έχουν παράσχει προς το Δικαστήριο ασφάλεια ικανοποιούσα αυτό σε σχέση με τα έξοδα τα οποία θα προκύψουν κατά την πώληση ή σε σχέση με αυτή.
  11. Οι Αιτητές - Ενάγοντες δεν έχουν προβεί, πριν από την καταχώρηση της αιτήσεως εις την καταχώρηση εντάλματος κατασχέσεως κινητής περιουσίας το οποίο να έχει επιστραφεί ανεκτέλεστο.
  12. Ουδεμία εκτίμηση έχει παρουσιαστεί στο Δικαστήριο η οποία να καταδεικνύει την αξία του ακινήτου των οποίων ζητείται η εκποίηση ώστε να καθοριστεί επιφυλαχθείσα αυτών τιμή πώλησης.
  13. Τα ακίνητα των οποίων οι Ενάγοντες αιτούνται την εκποίηση καλιεργούνται από τους Εναγόμενους το εισόδημα δε από αυτά είναι απολύτως αναγκαία για την συντήρηση αυτών και της οικογένειας τους και δεν μπορεί η ακίνητη αυτή περιουσία να πωληθεί με την διαδικασία ΜΕΜΟ.
  14. Η αίτηση των Αιτητών ουδεμίαν νομικήν ή πραγματική αξία η εγκυρότητα έχει και είναι ελλειπής και/ή παράτυπος". Γεγονότα Στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση ο οικονομικός διευθυντής των Εναγόντων κ. Πανίκος Νικολάου αναφέρει πως η Εναγόμενη στερείται κινητής ιδιοκτησίας και ότι το ένταλμα κατάσχεσης κινητής περιουσίας με αρ. 179208 του Ε. Δ. Λευκωσίας, το οποίο εκδόθηκε εναντίον της, επεστράφη ανεκτέλεστο στις 20.6.07, όπως συνέβη και με παρόμοια εντάλματα που είχαν εκδοθεί για τους υπόλοιπους Εναγόμενους. Επισυνάπτει μάλιστα και σχετικές Ειδοποιήσεις του αρμόδιου δικαστικού λειτουργού ως Τεκμήρια 2 και 2Α. Ειδικά για την Εναγόμενη 2 η ενημέρωση του εν λόγω λειτουργού προς τον δικηγόρο των Εναγόντων ήταν πως αυτή στερείται κινητής ιδιοκτησίας υποκείμενης σε κατάσχεση. Ενόψει της τεκμηρίωσης που δίδουν οι Ενάγοντες πρέπει να πω ότι θεωρώ την αντίθετη θέση της Εναγόμενης 2 ως αβάσιμη και ανυπόστατη, αφού από τα επισυνημμένα στοιχεία συνάγεται πως έχει εκδοθεί εναντίον της το συγκεκριμένο ένταλμα κατάσχεσης κινητών, χωρίς αποτέλεσμα. Η ίδια δεν αμφισβητεί τα λεγόμενα του δικαστικού λειτουργού. Η Εναγόμενη 2 ισχυρίζεται επίσης πως "το επίδικο διαμέρισμα είναι η μόνη κατοικία της Εναγομένης εντός της οποίας διαμένει". Από την πλευρά τους οι Ενάγοντες δεν έχουν προβεί σε οποιαδήποτε σχετική αναφορά, ούτε ζήτησαν να καταχωρίσουν συμπληρωματική ένορκη δήλωση ή να αντεξετάσουν την Εναγόμενη 2 επί του εν λόγω ισχυρισμού της. Ως εκ τούτου δέχομαι την θέση της Εναγόμενης ότι το επίδικο είναι η μόνη κατοικία της στο οποίο και διαμένει. Όσον αφορά τον ισχυρισμό ότι "τα ακίνητα των οποίων οι Ενάγοντες αιτούνται την εκποίηση καλλιεργούνται από τους Εναγόμενους", θεωρώ ότι πρόκειται για γραφικό λάθος και δεν χρειάζεται οποιοδήποτε περαιτέρω σχόλιο. Νομική Πτυχή Η αίτηση στηρίζεται στα άρθρα 14, 22 έως 25 και 97 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, στις Δ.42, 48, 64 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και στα άρθρα 31, 41 του Περί Δικαστηρίων Ν.14/
  15. Το άρθρο 14 του Κεφ. 6 καθορίζει την επιβάρυνση γης με την εγγραφή δικαστικής απόφασης ως μια από τις μεθόδους εκτέλεσης δικαστικών αποφάσεων. Η διαδικασία εγγραφής επιβάρυνσης και οι συνέπειες της καθορίζονται όμως στα άρθρα 53 μέχρι 71 του Κεφ.
  16. Σύμφωνα με τα άρθρα αυτά η εγγραφή δικαστικής απόφασης καθιστά την ακίνητην ιδιοκτησία "εγγύησιν δια την πληρωμή του εκ δικαστικής αποφάσεως χρέους" (άρθρο 53) και δυνατόν να διαταχθεί υπό του Δικαστηρίου "καθ' οιονδήποτε χρόνον κατά την διάρκεια της εγγραφής να πωληθεί προς εκτέλεσιν της δικαστικής αποφάσεως". Τα άρθρα 22-25 αφορούν ακριβώς τη διαδικασία εκτελέσεως επί ακινήτων δια πωλήσεως κατόπιν εντάλματος του Δικαστηρίου. Το άρθρο 22 θέτει ως προϋπόθεση για την έκδοση τέτοιου εντάλματος είτε να υπάρχει συναίνεση του εξ αποφάσεως οφειλέτη είτε να έχει εκδοθεί και επιστραφεί ανεκτέλεστο ένταλμα πωλήσεως κινητής ιδιοκτησίας. Όπως έχει διαφανεί, στην παρούσα υπόθεση συντρέχει αυτή η προϋπόθεση. Η επιφύλαξη του άρθρου 23 αφορά την περίπτωση που η ακίνητη ιδιοκτησία αποτελεί κατοικία κάποιου. Συγκεκριμένα αναφέρονται τα ακόλουθα: "Νοείται ότι όταν η ιδιοκτησία συνίσταται ολικά ή μερικά από κατοικία ή κατοικίες πρέπει να αφήνεται ή παρέχεται στον οφειλέτη χρέους τέτοια στέγαση η οποία κατά τη γνώμη του Δικαστηρίου είναι απόλυτα αναγκαία γι' αυτόν και την οικογένεια του. " Είναι φανερός ο σκοπός του νομοθέτη όπως προκύπτει από την πιο πάνω επιφύλαξη. Αποσκοπεί στην μη στέρηση του οφειλέτη χρέους από την απαραίτητη στέγαση αυτού και της οικογένειας του. Όπως έχει αναφερθεί στην υπόθ. Kotsapa V The Official Receiver and Registrar

(1966)1 C.L.R. 119: "The subject-matter under consideration, being a house, the judgment debtor is entitled to the exemption as provided by section 23 of the Civil Procedure Law, Cap. 6. Of course the exemption of the house of a judgment debtor from sale is limited to what is absolutely necessary for the accommodation of himself and his family". Σύμφωνα λοιπόν με τα πιο πάνω προνοείται εξαίρεση στην περίπτωση που η ακίνητη ιδιοκτησία συνιστά την κατοικία του οφειλέτη, αλλά μόνον όταν κριθεί αναγκαίο. Όπως αναφέρεται και στη σχετική επιφύλαξη του άρθρου 23 αφήνεται στον οφειλέτη στέγαση την οποίαν το Δικαστήριο θεωρεί απολύτως αναγκαία για τον οφειλέτη και την οικογένεια του. Συνεπώς η κρίση περί του ποια στέγαση θεωρείται απολύτως αναγκαία ανήκει στο Δικαστήριο. Να σημειωθεί πως οι υποθέσεις In re Djeredjian
(1971)1 C.L.R. 360 και Michaelides V. Demetriades
(1968)1 C.L.R. 211, τις οποίες επικαλούνται οι Ενάγοντες, αφορούσαν υποθηκευμένα ακίνητα τα οποία (μάλιστα) πωλούντο στα πλαίσια διαδικασίας πτώχευσης. Τόσο σ' αυτές όσο και στις παλαιότερες υποθέσεις Ttofallides V. Meched Ali
(1918)11 C.L.R. 3 και Themistocles V. Changari
(1918)10 C.L.R 124 κρίθηκε ότι στις περιπτώσεις πώλησης ενυπόθηκου κτήματος δεν τυγχάνει εφαρμογής. Το άρθρο 48 του παλαιότερου περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου του 1885, το οποίο (άρθρο) αντιστοιχεί με το σημερινό άρθρο 23 του Κεφ. 6. Παρόλα αυτά στην υπόθεση Triantafyllides V. Solomou
(1904)6 C.L.R. 90 η οποία αφορούσε αίτηση για πώληση ενυπόθηκου κτήματος λέχθηκε πως εφόσον δεν είχε αφεθεί επαρκής στέγαση στον χρεώστη δεν έπρεπε να είχεν εκδοθεί το ένταλμα πώλησης από το Πρωτόδικο Δικαστήριο. Όπως χαρακτηριστικά τονίστηκε, εφόσον η συγκεκριμένη οικία ήταν η μόνη που είχεν ο οφειλέτης και με την πώληση της δεν αφήνετο στέγαση σ' αυτόν, τότε η αίτηση έπρεπε να είχεν απορριφθεί (βλ. Michaelides, ανωτέρω). Η υπόθεση The Estate of the Deceased Leonidas Theodorides V. Georghios Lykourgou
(1963)2 C.L.R. 282, την οποίαν επίσης επικαλούνται οι Ενάγοντες, πράγματι ασχολείται με το άρθρο 23 του Κεφ. 6, αλλά και αυτή διακρίνεται καθότι επικυρώθηκε τελικά η πώληση οικίας στον Στρόβολο επειδή η οικογένεια του αποβιώσαντος ούτως ή άλλως διέμενε στη Μόρφου και η προς πώληση οικία ήταν ενοικιασμένη σε άλλα πρόσωπα. Στην παρούσα περίπτωση οι Ενάγοντες δεν προβαίνουν σε οποιαδήποτε αναφορά στην αίτηση τους για το θέμα της χρήσης του διαμερίσματος ως κατοικίας, παρότι στο κλητήριο το αναφέρουν ως διεύθυνση όλων των Εναγομένων και παρότι τελικά επέδωσαν και την αγωγή αλλά και την υπό κρίσιν αίτηση προς την Εναγόμενη 2 στην διεύθυνση του επίδικου διαμερίσματος. Ας σημειωθεί μάλιστα πως η αγωγή επιδόθηκε και στους Εναγόμενους 1 και 4 στην ίδια διεύθυνση και πως ειδικά για την Εναγόμενη 1 η επίδοση έγινε στην Εναγόμενη 2 η οποία αναφέρεται από τον ιδιώτη επιδότη ως "πεθερά-συγκάτοικος" της Εναγόμενης
  1. Εν πάση περιπτώσει όμως αποτελεί ήδη εύρημα μου πως το διαμέρισμα χρησιμοποιείται ως κατοικία της Εναγόμενης
  2. Οι Ενάγοντες δεν αναφέρουν ούτε την έκταση του προς πώληση ακινήτου, ούτε και αντεξέτασαν την Εναγόμενη 2 για τον ισχυρισμό της ότι είναι η μόνη κατοικία της. Ελλείψει άλλης μαρτυρίας ή στοιχείων το Δικαστήριο δεν είναι σε θέση να καταλήξει ότι το διαμέρισμα αυτό υπερβαίνει το όριο της αναγκαίας στέγασης για την Εναγόμενη
  3. Δεν συμφωνώ με την εισήγηση των Εναγόντων ότι η Εναγόμενη 2 δεν απέδειξε "πόση και ποια στέγη είναι απόλυτα αναγκαία για την στέγαση της οικογένειας της," καθότι αυτή έχει καταδείξει στον απαιτούμενο βαθμό ότι το διαμέρισμα χρησιμοποιείται ως η μόνη κατοικία της χωρίς να αμφισβητηθεί από τους Ενάγοντες ότι αυτό υπερβαίνει την αναγκαία στέγαση της. Κατάληξη Δεχόμενος τη θέση της Εναγόμενης 2 ότι το επίδικο διαμέρισμα αποτελεί την μόνη κατοικία της το οποίο και χρησιμοποιεί για αυτό το σκοπό καταλήγω έχοντας υπόψιν την επιφύλαξη του άρθρου 23 του Κεφ. 6 πως αυτό συνιστά την αναγκαία στέγαση της και ως τέτοια εμπίπτει στην εξαίρεση του εν λόγου νόμου υπό την έννοια ότι δεν υπόκειται σε εκτέλεση. Για τους πιο πάνω λόγους η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ της Εναγόμενης 2 όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή. (Υπ.) ........... Χ. Β. Χαραλάμπους, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Ε.Χ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.