Farm Vegfruit Marketing Ltd ν. Μάριου Ιάσωνος, Αρ. Αγωγής: 2642/06, 22/12/2008

(2003)1 Α.Α.Δ. 1446, υπεδείχθη ότι, ως η νομολογία ορίζει, η αμφισβήτηση της ύπαρξης του ενάγοντα χωρεί μόνο προδικαστικά, με τον προβλεπόμενο από τη Δ.27 Θ.1 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας τρόπο. Η ύπαρξη αντιδίκων αποτελεί προϋπόθεση για τη στοιχειοθέτηση αντιδικίας και την εξέταση της. Σχετική ακόμα είναι η Loufis and Co Ld v. Ανδρονίκου κ.α.

(1996)1 Α.Α.Δ 773 που υπεδείχθη ότι το μέσο για την αμφισβήτηση της οντότητας του ενάγοντα είναι αίτηση για τη διαγραφή της αγωγής και δεν τίθεται ζήτημα αντιδικίας με τον εναγόμενο. Έπεται συνεπώς πως το ζήτημα αυτό δεν μπορεί να έχει βάσιμη υπόσταση. Το άλλο αφορά την ουσία της αγωγής. Τόσο ο κ. Πετρίδης για τον εναγόμενο όσο και η κα Αγρότου για τον τριτοδιάδικο, έθεσαν θέμα απόδειξης του ποσού της αποζημίωσης που απαιτούν ο ενάγοντες. Ο κ. Πετρίδης αναφέρθηκε στη μαρτυρία του ΜΕ1 και ήταν η εισήγηση του ότι το αξιούμενο ποσό δεν απεδείχθη γιατί δεν προσκομίστηκε καμία μαρτυρία που να την υποστηρίζει. Σε ανάλογη κατεύθυνση ήταν η και η εισήγηση της κας Αγρότου. Έχοντας σκιαγραφήσει το δικογραφικό πεδίο και τις εκατέρωθεν θέσεις κρίνω πως κάποια σύντομα σχόλια θα πρέπει να γίνουν, στην ορθή αναφορά της κας Αγρότου, στη διαδικασία και τη σχέση εναγομένου και τριτοδιαδίκου. Η υπόθεση Νικήτα ν. Medcon Construction Ltd κ.α.

(1997)1 Α.Α.Δ. 643, που παρέπεμψε η κα Αγρότου είναι σχετική. Ο σκοπός της διαδικασίας τριτοδιαδίκου κάτω από την Δ.10 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, είναι η αποφυγή πολλαπλότητας αγωγών, η αποφυγή εξόδων, η δέσμευση του τριτοδιαδίκου με το αποτέλεσμα της αγωγής μεταξύ ενάγοντα και εναγομένου και η δυνατότητα απόφασης επί του θέματος που σχετίζεται με τη διαδικασία τριτοδιαδίκου αμέσως μετά τη απόφαση στην αγωγή, για να μην είναι αναγκασμένος ο εναγόμενος να περιμένει να αποδείξει την αξίωση του εναντίον του τριτοδιαδίκου με άλλη αγωγή, ενώ ο ενάγων θα έχει την ευκαιρία να εκτελέσει την απόφαση εναντίον του. Χαρακτηριστικό στοιχείο της διαδικασίας, είναι ότι ο τριτοδιάδικος δεν είναι εναγόμενος στην αγωγή του ενάγοντα και η διαδικασία τριτοδιαδίκου είναι εντελώς ξεχωριστή και ανεξάρτητη διαδικασία από την αγωγή. Ο τριτοδιάδικος υπερασπίζεται στην απαίτηση του εναγομένου εναντίον του και γι' αυτό και η αντεξέταση των μαρτύρων που προσκομίζει ο ενάγων είναι περιορισμένη και στο βαθμό που αφορούν την απαίτηση του εναγομένου εναντίον του. Με αυτή την έννοια ο τριτοδιάδικος στην παρούσα αγωγή μπορούσε, και ορθά αντεξέτασε τον ενάγοντα ως προς το θέμα της κατανάλωσης του ηλεκτρικού ρεύματος, αφού αφενός σε κάθε περίπτωση το βάρος ήταν στους ώμους των εναγόντων να αποδείξουν την κατανάλωση του ηλεκτρικού ρεύματος και αφετέρου, επ' αυτού κλήθηκε από τον εναγόμενο να καταβάλει ή και να συνεισφέρει. Αντίστροφα, όσα επί τούτου κατέθεσαν οι μάρτυρες για τον τριτοδιάδικο, ακόμα και ευνοϊκά να ήταν για τους ενάγοντες, δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη ή να χρησιμοποιηθούν από τους ενάγοντες προς απόδειξη της υπόθεσης τους. (Νικήτα ανωτέρω). Η πιο πάνω αναγκαία παρένθεση οριοθέτησης και κατάταξης των απαιτήσεων των διάδικων και των επιδίκων θεμάτων έγινε γιατί ο τριτοδιάδικος, πέραν της άρνησης του για την κατανάλωση του αξιουμένου ποσού, δέχεται ότι το υπ' αυτού καταναλωθέν ρεύμα ανέρχεται στο ποσό των Λ.Κ.100.- Κατά συνέπεια και στη βάση των όσων έχουν εξηγηθεί, το ποσό αυτό δεν μπορεί να αποτελέσει αφετηρία για τους ενάγοντες, ούτε και να εκδοθεί απόφαση υπέρ τους. Δεδομένου μάλιστα ότι ο εναγόμενος εις ουδεμία παραδοχή προβαίνει στην υπεράσπιση του ως προς το ύψος κάποιου ποσού. Η απαίτηση μεταξύ εναγόντων και εναγομένου θα εξεταστεί αυτοτελώς με βάση τα δικόγραφα και τη προσκομισθείσα μαρτυρία, και ανάλογα με την έκβαση και το αποτέλεσμα, θα εξεταστεί η απαίτηση του εναγομένου εναντίον του τριτοδιαδίκου. Γι' αυτόν ακριβώς το λόγο δεν μπορεί ομοίως να εκδοθεί απόφαση υπέρ του εναγομένου και σε βάρος του τριτοδιαδίκου για το πιο πάνω ποσό. Πριν εξετάσω την ουσία του θέματος των αποζημιώσεων, κρίνω πως είναι αναγκαίο να γίνει μια σύντομη αναφορά στο ερώτημα που τέθηκε αν συμβαλλόμενος με τους ενάγοντες ήταν ο εναγόμενος ή οι τριτοδιάδικοι. Η εκδοχή του εναγόμενου με βάση το πιο πάνω έγγραφο ήταν πως υπόλογος προς πληρωμή ήταν ο τριτοδιάδικος, γιατί όταν μίλησε με τον ΜΕ1 του ανέφερε προφορικά ότι υπόλογος θα ήταν ο εργολάβος. Του έδωσε αντίγραφο της σχετικής συμφωνίας αργότερα όμως, το 2005 όταν τέλειωσε το σπίτι και όταν ο ΜΕ1 άρχισε να απαιτεί την καταβολή του ποσού. Κατά συνέπεια σύμφωνα με τον εναγόμενο, ο ΜΕ1 γνώριζε και αποδέχθηκε ότι υπόλογος προς πληρωμή θα ήταν ο τριτοδιάδικος και κακώς ήγειρε εναντίον του την αγωγή. Αντίθετα ο ΜΕ1 ανέφερε ότι ο εναγόμενος ποτέ δεν του είπε κάτι τέτοιο όταν του ζήτησε να του παρέχει ρεύμα. Έχω ενδιατρίψει στην προσκομισθείσα μαρτυρία και όσα οι μάρτυρες κατέθεσαν επί τούτου. Δεν έχω δυσκολία να αποδεχθώ την εκδοχή του ΜΕ1 ότι δηλαδή η συμφωνία που έγινε ήταν μεταξύ των εναγόντων και του εναγόμενου. Η επιστολή των τριτοδιαδίκων τεκμήριο 5 που αναφέρθηκε ο κ. Πετρίδης δεν μεταβάλλει το τοπίο ως προς το ποιος συμφώνησε με τους ενάγοντες. Η υποχρέωση της παροχής του ρεύματος με βάση τη συμφωνία με τον εργολάβο βάρυνε τον εναγόμενο, ανεξάρτητα αν ο τριτοδιάδικος έφερε την ευθύνη καταβολής της κατανάλωσης. Και ήταν λογικό, ο εναγόμενος, αναζητώντας την παροχή ρεύματος να συμβληθεί και να συμφωνήσει ο ίδιος προσωπικά με τους ενάγοντες, ως ήταν η συμβατική του υποχρέωση. Άλλωστε η μαρτυρία του Τσολάκη, διευθυντή των τριτοδιαδίκων ήταν πως η εργασία, ή μέρος της είχε ανατεθεί από τον ενάγοντα και σε υπεργολάβους και συνεπώς η κατανάλωση του ρεύματος δεν τους αφορά εις ολόκληρον, αλλά μέρος της καταναλώθηκε και από τους άλλους υπεργολάβους. Σημειώνω πως και ο εναγόμενος δέχτηκε τον διορισμό υπεργολάβων, ανεξάρτητα από τη διαφωνία του ως προς το ύψος της κατανάλωσης του ηλεκτρικού ρεύματος από αυτούς. Έχω επίσης υπόψη μου και την μαρτυρία του ΜΕ1, ότι δηλαδή δεν γνώριζε ούτε και αναγνώριζε τους τριτοδιαδίκους και δεν θα αποδεχόταν να συμφωνήσει με κάποιο που δεν είδε ούτε και γνώριζε, που κρίνεται ως λογική και συνάδουσα με τη λογική των πραγμάτων. Ότι δεν είδε τους τριτοδιαδίκους τον επίδικο χρόνο υποστηρίζεται και από την μαρτυρία του εναγομένου. Έπεται συνεπώς ως εύρημα του δικαστηρίου ότι εκείνος που συμφώνησε και ήταν πρωταρχικά υπόλογος στους ενάγοντες ήταν ο εναγόμενος. Και τούτο ανεξάρτητα από τις σχέσεις μεταξύ εναγομένου και τριτοδιαδίκου που πήγαζαν από το μεταξύ τους εργολαβικό συμβόλαιο. Προσθέτω ακόμα πως επειδή, ως διεφάνη εκ της μαρτυρίας, ο εναγόμενος μεσολάβησε και προσπάθησε να επιλύσει το θέμα της πληρωμής των εναγόντων από τους τριτοδιαδίκους, δεν αλλοιώνει την συμβατική σχέση μεταξύ του και των εναγόντων. Παραμένει να εξεταστεί κατά πόσο οι ενάγοντες απέδειξαν το αξιούμενο ποσό της κατανάλωσης ηλεκτρικού ρεύματος που απαιτούν εναντίον του εναγομένου. Έχω ενδιατρίψει τη μαρτυρία του ΜΕ

1. Ήταν η θέση του κατά την κυρίως εξέταση ότι το αξιούμενο ποσό προέρχεται από δικούς του υπολογισμούς σύμφωνα με τους μετρητές της Α.Η.Κ. Η κατανάλωση κυμαίνεται από Λ.Κ.1.200.- με Λ.Κ.1.500.- και από τις καταστάσεις της Α.Η.Κ αποδεικνύεται ότι για όλη την επίδικη περίοδο καταναλώθηκαν μερικές χιλιάδες ρεύμα περισσότερο από ότι τα προηγούμενα χρόνια, και κατέβαλε Λ.Κ.2.200.- πέραν των συνήθων λογαριασμών των προηγουμένων λογαριασμών. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι το ποσό που απαιτεί είναι από δικούς του υπολογισμούς, ενώ αν αναλυθεί από την Α.Η.Κ μπορεί το ποσό να ανέρχεται σε Λ.Κ.2.400.- Αξίωσε συγκαταβατικά το απαιτούμενο ποσό, με βάση όσο δείχνουν οι μετρητές και η κατανάλωση του ρεύματος. Βεβαίως αυτό κρίνεται ως αντιφατικό, γιατί πως μπορεί οι δικοί του υπολογισμοί να διαφέρουν από εκείνους της Α.Η.Κ. Κι ακριβώς για το λόγο αυτό κρίνω ότι υπάρχει και η μεγάλη διάσταση μεταξύ των διαφόρων ποσών που κατέθεσε ο ΜΕ
2. Ερωτώμενος δε επ' αυτού κατέθεσε ότι δεν μπορούσε να υπολογίσει επακριβώς τι αλλαγές έγιναν από τη μια πληρωμή στην άλλη, μπορεί το ποσό να είναι και Λ.Κ.2.000.- αλλά μέσο όρο από τα τιμολόγια της Α.Η.Κ το λιγότερο είναι Λ.Κ.1500.- λίγο πιο πάνω αλλά πιο κάτω αποκλείεται. Παρεμβάλλω εδώ ότι στον διευθυντή των τριτοδιαδίκων Τσολάκη κατέθεσε ότι του είπε ένα ποσό από Λ.Κ.1.200.- με Λ.Κ.1.500.- γεγονός που βεβαίωσε και ο Τσολάκης. Δέχτηκε ότι δεν έχει ειδικές γνώσεις για τη κατανάλωση ρεύματος, αλλά στηρίχθηκε στην απλή λογική και τον έλεγχο των λογαριασμών της Α.Η.Κ. Δεν ελέγχει τις ταρίφες της Α.Η.Κ. και πλήρωσε Λ.Κ.7.704.59 και την επίδικη περίοδο πλήρωσε Λ.Κ.9.901.
3. Η διαφορά εδώ σημειώνω ότι παρουσιάζει ένα ποσό ύψους Λ.Κ.2.197.
4. Στη βάση της πιο πάνω μαρτυρίας τόσο ο κ. Πετρίδης όσο και η κα Αγρότου, εισηγήθηκαν ότι δεν έχει αποδειχθεί το αξιούμενο ποσό. Ειδικά επί τούτου η κα Αγρότου με αναφορά σε νομολογία έκφρασε την άποψη ότι η απαίτηση των εναγόντων επί της οποίας ο τριτοδιάδικος καλείται από τον εναγόμενο να συνεισφέρει αποτελεί ειδική ζημιά και ως τέτοια δεν έχει αποδειχθεί. Ο κ. Πετρίδης από την πλευρά του αναφερόμενος στη μαρτυρία του ΜΕ1 εισηγήθηκε ότι δεν υπάρχει μαρτυρία από την Α.Η.Κ που να την υποστηρίζει και ότι η μαρτυρία του ΜΕ1 παρέμεινε αναπόδεικτη. Ο Σπύρος Πέτρου που παρέδωσε γραπτή αγόρευση δεν κάμνει καμιά ειδική αναφορά επ' αυτού του θέματος. Οι ενάγοντες ως λέχθηκε διατηρούν συσκευαστήριο και ψυκτικούς θαλάμους. Αντεξεταζόμενος ο ΜΕ1 για το θέμα αυτό εξήγησε ότι υπάρχουν συσκευές που εργάζονται κατά διάφορα χρονικά διαστήματα και δεν ήταν σε θέση να αναφέρει επακριβώς αν εργάστηκαν όλα την ίδια χρονική περίοδο. Αρνήθη ότι άλλαξε μηχανήματα, δέχτηκε όμως ότι επειδή τα μηχανήματα παλαιώνουν καταναλώνουν περισσότερο ρεύμα και γι' αυτό ως ανέφερε θα πρέπει να αυξήσει την απαίτηση του σε Λ.Κ.1.800.- Πριν προχωρήσω κρίνω πως πρέπει να γίνει μια αναγκαία παρένθεση. Οι ενάγοντες ήγειραν την αγωγή με δικηγόρο. Σε κάποιο στάδιο τερμάτισαν τις υπηρεσίες του δικηγόρου, και παρά την εισήγηση του δικαστηρίου να διορίσουν άλλο δικηγόρο, ο διευθυντής των εναγόντων ανέφερε ότι θα χειριζόταν μόνος του την υπόθεση. Έτσι την ακρόαση της υπόθεσης την χειρίστηκε εκ μέρους των εναγόντων ο διευθυντής κ. Πέτρου. Επανερχόμενος στην μαρτυρία του ΜΕ1, όπως έχει ήδη καταγραφεί, είναι προφανές ότι πάσχει από πλήρη γενικότητα, αοριστία αλλά και ασάφεια. Είναι δε εν πολλοίς αντιφατική και ουσιαστικά ανυποστήρικτη. Η απαίτηση είναι για το ποσό των Λ.Κ.1500.- Ο ΜΕ1 όμως έχει αναφερθεί σε διάφορα ποσά και σε δικούς του υπολογισμούς που καθιστούν σε τελική ανάλυση κάθε προσπάθεια εξεύρεσης της ζημιάς που υπέστη αδύνατη. Είτε επί τη βάση του μέσου όρου, στη βάση συγκριτικών στοιχείων είτε από την άποψη της κατανάλωσης του ηλεκτρικού ρεύματος, είτε από τη σκοπιά των πληρωμών προς την Α.Η.Κ. είτε με οποιοδήποτε άλλο βάσιμο και αποδεκτό τρόπο. Ακόμα και με βάση τον μέσο όρο για να μπορούσε να γίνει ένας υπολογισμός, ως ορθά υπέδειξε και ο κ. Πετρίδης, θα έπρεπε να υπάρχει μαρτυρία από την Α.Η.Κ. ώστε να ήταν δυνατή η ύπαρξη μιας στέρεης βάσης επί της οποίας θα μπορούσαν κατ' αρχήν να εξαχθούν κάποια συμπεράσματα. Στη προκειμένη περίπτωση δεν υπάρχει τίποτα, παρά μόνο διάφοροι αριθμοί, αυθαίρετοι σε τελική ανάλυση, που κυμαίνονται από το ποσό των Λ.Κ.1.200.- μέχρι και του ποσού των Λ.Κ.2.400.- Το αξιούμενο ποσό αποτελεί ειδική αποζημίωση, και ως υποδεικνύει η νομολογία πρέπει να αποδεικνύεται με λεπτομέρεια και αυστηρότητα. ( Σπύρου ν. Χατζηχαραλάμπους

(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ. 298, Πίριλλου ν. Κονναρή

(2001)1 Α.Α.Δ. 1153, Παναγή κ.ά ν. Κακόψιτου κα

(2001)1 (Β) Α.Α.Δ. 839 και R.K.B. LEATHERGOODS LTD ν. Aγγελίδη

(2004)1 (Β) A.A.Δ. 1071. Στην υπόθεση Παπαιωάννου ν. Κωνσταντίνου Πολ. Έφεση 12112 ημερ. 5.11.2008, επαναλαμβάνεται η αρχή για την ανάγκη δικογράφησης με εξειδίκευση, σαφήνεια και λεπτομέρεια των ειδικών αποζημιώσεων. Στην παρούσα περίπτωση, πέραν της γενικής αναφοράς στη παράγραφο 5 της έκθεσης απαίτησης, ότι ο εναγόμενος χρησιμοποίησε και επωφελήθηκε ηλεκτρικό ρεύμα συνολικής αξίας Λ.Κ.1.500.- το οποίο η ενάγουσα κατέβαλε στην Α.Η.Κ. καμιά άλλη αναφορά ή λεπτομέρεια παρατίθεται, ούτε και ποια ήταν η αξία του μεγαλύτερου ποσού που κατέβαλαν οι ενάγοντες. Όπως εξηγείται στην Παπαιωάννου ανωτέρω, με αναφορά στο Supreme Court of Practice 1982, τόμος 1, σελ. 312, παρ. 18/12/9 : « A fortiori, if the plaintiff is able to base his claim for damages upon a precise calculation, he must plead particulars of the facts which make such a calculation possible». Η παρούσα υπόθεση διαφέρει από την υπόθεση Galatariotis Telecommunications Ltd v. Σιουκιούργλου κ.α Πολ. Έφεση 12163 ημερ. 21.1.08, που παρέπεμψε η κα Αγρότου, που αφορούσε χρεώσεις τηλεφωνημάτων, γιατί αφενός η προφορική μαρτυρία υποστηριζόταν από σχετικά τεκμήρια που παρουσίαζαν τον μέσο όρο των τηλεφωνημάτων στην βάση των οποίων μπορούσαν να εξαχθούν συμπεράσματα, και επίσης, υπήρχε μαρτυρία που αφορούσε το συνολικό ύψος των τηλεφωνημάτων της επίδικης περιόδου, οπότε εύκολα μπορούσε να γίνει η σχετική αφαίρεση προς εξεύρεση της ζημιάς. Συμφωνώ επίσης με την κα Αγρότου ότι στην παρούσα υπόθεση δεν μπορεί να εφαρμοστεί η αρχή της υπόθεσης Chaplin v. Hicks

(1911)2 KB 766, αφού η αρχή που τέθηκε στην υπόθεση αυτή περιορίζεται στις περιπτώσεις που η ζημιά είναι αδύνατο ή δύσκολο να αποδειχθεί, όταν κυρίως αφορά υποθετικές ή ενδεχόμενες μελλοντικές ζημιές. (Βλπ Παπαιωάννου ανωτέρω). Στη προκειμένη περίπτωση δεν εγείρεται θέμα υποθετικής η μελλοντικής ζημιάς. Αποτελεί γεγονός ότι στην παρούσα υπόθεση η απόδειξη της ζημιάς δεν ήταν δύσκολη. Αρκούσε η προσκόμιση μαρτυρίας από την Α.Η.Κ. ή ακόμα οι λογαριασμοί για την καταγραφείσα κατανάλωση ηλεκτρικού ρεύματος πριν από την επίδικη περίοδο, όσο και κατά τη διάρκεια της επίδικης περιόδου ανέγερσης του σπιτιού, ώστε να καταδειχθεί και να διαφανεί η διαφορά. Η αοριστία και η γενικότητα της μαρτυρίας του ΜΕ1 δεν μπορεί να πληρώσει το κενό. Τα διάφορα ποσά που κατέθεσε με βάση τους δικούς του υπολογισμούς, δυσκολεύουν εντελώς το έργο ανεύρεσης της πραγματικής ζημιάς των εναγόντων ως προς την αξία της κατανάλωσης του ηλεκτρικού ρεύματος. Η πλήρης ασάφεια και αντιφατικότητα ως προς το ζητούμενο, και ο γενικός και αόριστος τρόπος προσέγγισης εκ μέρους του ΜΕ1 και η άνευ οιουδήποτε υποστηρικτικού στοιχείου που να θεμελιώνει κάποια βάση υπολογισμού, γεγονός που καταδεικνύεται μέσα από τα διάφορα ποσά που κατέθεσε, αποδυναμώνει εντελώς τους ισχυρισμούς του. Η διάσταση που παρουσιάζεται στα διάφορα ποσά που κατέθεσε, από Λ.Κ.1.200.- μέχρι Λ.Κ.2.400.- είναι της τάξης των Λ.Κ.1.200.- γεγονός που σε τελική ανάλυση καθιστά τους διάφορους ισχυρισμούς του εκ των πραγμάτων εντελώς αυθαίρετους και προφανώς ανασφαλείς και ως εκ τούτου απορριπτέους. Δημιουργούνται δε εύλογα και σοβαρά ερωτηματικά για το ύψος του αξιούμενου ποσού. Γιατί σε τελική ανάλυση, το ερώτημα που τίθεται είναι αν το ποσό που απαιτείται είναι στη βάση των δικών του υπολογισμών, όποιοι και αν είναι αυτοί, ή επί τη βάση των λογαριασμών της Α.Η.Κ. Από όποια σκοπιά και αν αντικριστεί παρέμεινε ανυποστήρικτο και αναπόδεικτο. Επιπρόσθετα, σοβαρές ρωγμές προκύπτουσες εκ της μαρτυρίας του ΜΕ1, συναγόμενες εκ του τρόπου αντιμετώπισης και προσπάθειας απόδειξης της κατανάλωσης του ηλεκτρικού ρεύματος, δημιουργούν έντονες αμφιβολίες για τη γνησιότητα του ύψους του απαιτουμένου ποσού, με την έννοια αν αυτή ήταν η πραγματική αξία του καταναλωθέντος ρεύματος. Και ο λόγος είναι γιατί ενώ ο ΜΕ1 με μεγάλη πείρα στο εμπόριο, όπως ο ίδιος κατέθεσε, θα έπρεπε να γνώριζε το αυτονόητο, ότι οι λογαριασμοί του ηλεκτρικού ρεύματος, αφού απ' αυτών βάσιζε την απαίτησή του, αποτελούν και το μοναδικό αποδεικτικό στοιχείο που όφειλε να προσκομίσει στο δικαστήριο. Σε κανένα στάδιο της μαρτυρίας του δεν κατέθεσε ότι οι λογαριασμοί απωλέσθηκαν, αντίθετα κατέθεσε ότι ποτέ δεν έχασε έγγραφο και τα έχει όλα, και παρά ταύτα επέλεξε να μην προσκομίσει απολύτως τίποτε στο δικαστήριο. Το γεγονός αυτό από μόνο του εγείρει ερωτηματικά και έντονες αμφιβολίες και ενδοιασμούς για τη γνησιότητα του πραγματικού ύψους του αξιούμενου ποσού. Όμως ούτε και από τη μαρτυρία του εναγομένου μπορεί να συναχθεί κάποιο συμπέρασμα παραδοχής ευθύνης εκ μέρους του ως προς το ύψος του ποσού. Παρόλο που να σημειώσω δεν είναι αυτή βάση της αγωγής των εναγόντων, δηλαδή της παραδοχής του ύψους του ποσού από τον εναγόμενο, θα εξετάσω την μαρτυρία και από αυτή τη σκοπιά. Ο εναγόμενος σε κανένα στάδιο της μαρτυρίας του δεν αποδέχτηκε ούτε και παραδέχτηκε το ύψος του αξιούμενου ποσού. Ούτε και του υπεβλήθη κάτι τέτοιο κατά την αντεξέταση. Αντίθετα εκείνο που κατέθεσε στην κυρίως εξέταση είναι ότι ο ΜΕ1 του είπε ότι από την εμπειρία και από τους πολλούς λογαριασμούς παρουσιάστηκε μια αύξηση μέσο όρο από Λ.Κ.1.200.- με Λ.Κ.1.500.- και αυτό ήταν το ποσό που απαιτούσε. Πρόσθεσε ακόμα πως ο ΜΕ1 δεν του προσκόμισε οτιδήποτε που να φαίνεται η κατανάλωση του ηλεκτρικού ρεύματος. Όμως σε κάθε περίπτωση η ουσία ως προς το ζητούμενο παραμένει, ότι αφενός οι ενάγοντες δεν προσκόμισαν κανένα υποστηρικτικό στοιχείο στο δικαστήριο και αφετέρου ενισχύεται η εκδοχή του εναγομένου ότι τον επίδικο χρόνο δεν του έδωσε οτιδήποτε σχετικό. Η εκδοχή του εναγομένου ενισχύεται και την σχετική αλληλογραφία μεταξύ του και του τριτοδιαδίκου, ως για παράδειγμα οι επιστολές τεκμήρια 4, 6 και

1. Ενισχύουν τη θέση του ότι ουσιαστικά εκείνο που έκαμε ήταν να διαβιβάσει την απαίτηση των εναγόντων προς τον τριτοδιάδικο, στη βάση της μεταξύ τους συμφωνίας, χωρίς όμως να αποδέχεται ή και να παραδέχεται το ύψος του ποσού. Και αυτό ανεξάρτητα από τη συμβατική του ευθύνη έναντι των εναγόντων. Έτσι για παράδειγμα στην επιστολή τεκμήριο 4 αναφέρει, χωρίς όμως ο ίδιος να τοποθετείται, ότι ο κ. Πέτρου κρίνει ότι το προσφερθέν από τον τριτοδιάδικο ποσό των Λ.Κ.100.- είναι εντελώς εξωφρενικό και εκτός πραγματικότητας και ότι από την έρευνα του ΜΕ1 έχει υπολογίσει ότι το ποσό κυμαίνεται μεταξύ των Λ.Κ.1.200.- με Λ.Κ.1.500.- Καλούσε δε τον τριτοδιάδικο όπως από κοινού με τον κ. Πέτρου να βρουν τη χρυσή τομή για επίλυση και αυτού του προβλήματος. Με ανάλογο πνεύμα και προσέγγιση διακατέχεται και η επιστολή τεκμήριο 7 με την οποία καλούσε τον τριτοδιάδικο να διευθετήσει με τον ΜΕ1 το θέμα. Είναι συνεπώς φανερό ότι ο εναγόμενος σε κανένα στάδιο δεν παραδέχεται το ύψος του ποσού. Τέλος στις επιστολές τεκμήρια 4 και 6 που έγινε κάποια αναφορά και από τον ΜΕ1, ο εναγόμενος αναφέρει ότι οφείλει στον τριτοδιάδικο το ποσό των Λ.Κ.1.000.- και θα το εξοφλούσε μόνο όταν θα έλυνε τη διαφορά του με τον ΜΕ
2. Ο ΜΕ1 σχολίασε ότι η επιστολή αυτή δεν ήταν υπόσχεση από τον εναγόμενο προς τον ίδιο και ότι απλά ο εναγόμενος τον ενημέρωνε. Ακόμα και από αυτή την άποψη κρινόμενα τα πράγματα, εκείνο που αναδεικνύεται είναι ότι ο εναγόμενος δεν φαίνεται να αποδέχεται το ύψος της απαίτησης των εναγόντων. Ούτε και θα μπορούσε να εκληφθεί ή και να θεωρηθεί παραδοχή εκ μέρους του έστω του ποσού αυτού, τόσο γιατί αντεξεταζόμενος αρνήθηκε κατηγορηματικά κάτι τέτοιο, όσο και γιατί δεν μπορεί να εξαχθεί ένα τέτοιο συμπέρασμα από την επιστολή αυτή. Εκείνο που ο εναγόμενος αναφέρει στην επιστολή (τεκμήριο 6) απευθυνόμενος στο τριτοδιάδικο, είναι ότι δήλωνε πανέτοιμος να του καταβάλει το οφειλόμενο ποσό των Λ.Κ.1.000.- με την προϋπόθεση ότι θα τακτοποιούσε τις εκκρεμότητες του με τον ΜΕ
3. Τέλος στην επιστολή τεκμήριο 4 ο εναγόμενος απευθυνόμενος προς τον τριτοδιάδικο αναφέρει ότι αν δεν διευθετηθεί το πρόβλημα με τον ΜΕ1 θα του απέκοπτε το οφειλόμενο ποσό των Λ.Κ.1.000.- και θα το έδινε στον ΜΕ1, χωρίς όμως να συνάγεται ότι αποδεχόταν ότι αυτό ήταν και το πραγματικό κόστος της κατανάλωσης. Η αξιολόγηση της μαρτυρίας προδιαγράφει και σηματοδοτεί το αποτέλεσμα της απαίτησης των εναγόντων. Υπάρχει όμως ακόμα μια σοβαρότερη πτυχή στο ζήτημα, παρόλο που δεν εγείρεται στην υπεράσπιση του εναγομένου. Αφορά τη νομιμότητα της πράξης προμήθειας ρεύματος από τους ενάγοντες στον εναγόμενο. Σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 65 του Περί Ηλεκτρισμού Νόμου Κεφ.170, ως έχει τροποποιηθεί, η προμήθεια ηλεκτρισμού σε άλλο πρόσωπο απαγορεύεται, με τις κυρώσεις ημερησίας ποινής, επί ημερησίας βάσεως, που ρητά προνοούνται στο Νόμο. Η συμφωνία των εναγόντων με τον εναγόμενο και η προμήθεια ρεύματος συνιστά παράνομη ενέργεια, η έκταση της οποίας δεν είναι του παρόντος να εξεταστεί. Επικουρικώς προς αυτό και παρενθετικώς, να επισημάνω αυτά που κατέθεσε ο διευθυντής των τριτοδιαδίκων, Τσολάκης, ως προς τον τρόπο προμήθειας παροχής ρεύματος σε υπό ανέγερση οικοδομές και στη τοποθέτηση από την Α.Η.Κ προσωρινού μετρητή και στο επιβαλλόμενο και μη επιστρεφόμενο ποσό των Λ.Κ.250.- Σύμφωνα με τη νομολογία το θέμα της παρανομίας μιας συμφωνίας, όταν δεν εγείρεται ρητά στα δικόγραφα, τότε μόνο εξετάζεται, αν το Δικαστήριο λαμβάνει γνώση, είτε από την προσκομισθείσα μαρτυρία είτε σε συσχετισμό με τη σύμβαση, ότι πρόκειται για έκδηλη παρανομία. (Βασιλαράς κ.ά ν. Α/φοί Θράσου & Συνεργάτες

(2003)1 Α.Α.Δ. 1754). Σε τέτοια περίπτωση ως υποδεικνύεται στην υπόθεση Ιωάννου ν. Μουσκαλλή κ.ά

(1997)1 Α.Α.Δ. 1595, το Δικαστήριο, όταν διαπιστώνει παράνομη συναλλαγή, οφείλει αυτεπάγγελτα να επιληφθεί του θέματος με τον ίδιο τρόπο που αυτεπάγγελτα επιλαμβάνεται έλλειψη δικαιοδοσίας. Η αυτεπάγγελτη εξέταση από το Δικαστήριο αποτελεί δικαστικό καθήκον, το οποίο απορρέει από την εγγενή φύση της λειτουργίας του ως φύλακας της εφαρμογής του Νόμου, που είναι ο πυρήνας της δικαστικής λειτουργίας. Η μαρτυρία που δόθηκε εστιαζόταν και είχε ως βάση της συμφωνία για τη παροχή και προμήθεια από τους ενάγοντες ηλεκτρικής ενέργειας στον εναγόμενο για την ανέγερση της υπό κατασκευή κατοικίας του, που αποτελεί παράνομη πράξη και ενέργεια αφού ρητά απαγορεύεται από το Νόμο. Σημειώνω πάντως, τη σε κάθε περίπτωση απουσία θετικής μαρτυρίας από την πλευρά του ΜΕ1 για συμφωνία με τον εναγόμενο για την καταβολή της αξίας της καταναλισκομένης ενέργειας. Σε κανένα σημείο της μαρτυρίας του ο ΜΕ1 κατέθεσε ότι ο εναγόμενος είχε και την υποχρέωση ή ότι ήταν η συμφωνία τους να του καταβάλει και την αξία του ρεύματος. Με άλλα λόγια το ποια ήταν ακριβώς η συμφωνία των εναγόντων με τον εναγόμενο παρέμεινε άγνωστο. Αντίθετα ήταν η θέση του ότι δεν τον ενοχλούσε να του παραχωρεί ρεύμα και δέχτηκε φιλικά να του την παρέχει. Σε αντίθεση όμως με την έκθεση απαιτήσεως που αναφέρεται ότι ήταν ρητός και εξυπακουόμενος όρος της συμφωνίας ότι ο εναγόμενος θα κατέβαλλε την αξία του ηλεκτρικού ρεύματος που θα χρησιμοποιείτο. Και μάλιστα μηνιαίως ή σε πρώτη ζήτηση. Και από αυτή τη σκοπιά εγείρονται και ερωτηματικά κατά πόσο οι ενάγοντες απέδειξαν τέτοια υποχρέωση από τον εναγόμενο, αφού η επί τούτου μαρτυρία ουσιαστικά ήταν ανύπαρκτη. Ανεξάρτητα όμως από αυτό, ο Νόμος δεν καθορίζει ούτε και διαχωρίζει αν η προμήθεια ηλεκτρικού ρεύματος γίνεται επί πληρωμή ή όχι, αφού εκείνο που απαγορεύεται είναι γενικά η παροχή ηλεκτρικής ενέργειας. Άμεσα σχετικός είναι και ο Νόμος Περί Ρύθμισης της Αγοράς Ηλεκτρισμού Νόμος του 2003, Ν.122

(1)/03, που στο άρθρο 34 ρητά απαγορεύει τη προμήθεια ηλεκτρισμού σε καταναλωτές, ενώ σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 104 πρόσωπο που παραβαίνει το άρθρο 34 διαπράττει ποινικό αδίκημα με τις προβλεπόμενες ποινές. Η συμφωνία συνεπώς των εναγόντων με τον εναγόμενο για προμήθεια ηλεκτρικής ενέργειας, είτε επί πληρωμή είτε όχι, συνιστά παρανομία αντιβαίνουσα τις πρόνοιες της κειμένης Νομοθεσίας και ως τέτοια δεν μπορεί να τύχει εφαρμογής ούτε και θεραπείας από το Δικαστήριο. Κατά συνέπεια ούτε και η επιδίκαση, υπέρ των εναγόντων υπό μορφή θεραπείας, ονομαστικών αποζημιώσεων είναι επιτρεπτή. Έπεται ότι η απαίτηση των εναγόντων δεν μπορεί να έχει αίσια κατάληξη, ούτε και να τύχει θεραπείας από το Δικαστήριο. Τούτου δοθέντος δεν τίθεται θέμα να εξεταστεί η απαίτηση του εναγομένου εναντίον του τριτοδιαδίκου. Όμως για σκοπούς και μόνο πλήρους εικόνας ώστε να υπάρχει μια συνολική απεικόνιση της μαρτυρίας, η εκδοχή του διευθυντή των τριτοδιαδίκων Τσολάκη ήταν πως ποτέ δεν συμβλήθηκαν με τους ενάγοντες. Πριν την έναρξη των εργασιών ο εναγόμενος τον ενημέρωσε ότι εξασφάλισε άδεια από τον κ. Πέτρου για χρήση ρεύματος από τα υποστατικά του. Δέχτηκε ότι χρησιμοποιούσαν ρεύμα από τα υποστατικά των εναγόντων, πλην όμως ήταν η θέση του, με αναφορά στις εργασίες που έκαμαν, ότι η κατανάλωση του ρεύματος δεν ήταν μεγάλη την οποία καθόρισε στο ποσό των Λ.Κ.100.- Ήταν ακόμα η θέση του ότι κατά την διάρκεια των εργασιών ο εναγόμενος ανέλαβε και διόρισε δικούς του εργολάβους για την κατασκευή διαφόρων εργασιών, χωρίς όμως να γνωρίζει πόσο ρεύμα κατανάλωσαν οι εργολάβοι του εναγομένου. Υπενθυμίζω ότι ο εναγόμενος δέχτηκε ότι διόρισε άλλους εργολάβους, αλλά σύμφωνα με την εκδοχή του η κατανάλωση του ρεύματος ήταν μηδαμινή. Όταν παραδόθηκε το σπίτι ο εναγόμενος του ζήτησε να πληρώσει το καταναλωθέν ρεύμα και έτσι επισκέφθηκε τον ΜΕ1 που του ζήτησε ένα ποσό Λ.Κ.1.500.- περίπου το οποίο θεώρησε υπερβολικό. Παρόλο που το μέγιστο ποσό που συνήθως πληρώνουν σε τέτοιες περιπτώσεις είναι Λ.Κ.50.- πρότεινε στον ΜΕ1 το ποσό των Λ.Κ.100.- και ο ΜΕ1 δεν το αποδέχτηκε. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι για να ξεκινήσει μια οικοδομική εργασία απαιτείται η παραχώρηση προσωρινής παροχής ηλεκτρικού ρεύματος. Γίνεται αίτηση στην Α.Η.Κ και βάζει προσωρινό πάσαλο με μετρητή. Αυτό κοστίζει Λ.Κ.250.- και δεν επιστρέφεται. Ο εναγόμενος του είπε ότι θα έπαιρνε ρεύμα από τον γείτονα γιατί χρησιμοποιούσε το οικόπεδο ως χώρο στάθμευσης των αυτοκινήτων του. Παρεμβάλω εδώ ότι ο ΜΕ1 αρνήθηκε ότι το θέμα αυτό ήταν σχετικό. Ήταν υποχρέωση του εναγομένου η παροχή ρεύματος και όταν το τακτοποίησε του υπέδειξε από ποια πρίζα να παίρνει ρεύμα. Αντεξετάστηκε για τα εργαλεία που χρησιμοποίησε στις διάφορες εργασίες ως προς την κατανάλωση ρεύματος, και ήταν περαιτέρω η εκδοχή του ότι η καθυστέρηση στην ανέγερση δεν οφειλόταν στους ιδίους αλλά στον ιδιοκτήτη που δεν εγκρίθηκε κάποιο δάνειο του. Δέχτηκε ότι με βάση το συμβόλαιο είχε υποχρέωση να πληρώσει το μερίδιο που τους αναλογούσε στη κατανάλωση του ρεύματος, αλλά δεν ήταν υπεύθυνοι για ολόκληρη την εργασία και διαφωνούσε με το ποσό που απαιτούσαν οι ενάγοντες. Σε ερωτήσεις από τον ΜΕ1 απάντησε ότι εργάστηκαν και άλλοι στην οικοδομή του εναγομένου, και ότι δεν συμφώνησε με τους ενάγοντες για τη παροχή του ρεύματος. Η προσφορά των Λ.Κ.100.- αφορούσε το κατά την άποψή του καταναλωθέν μερίδιο, αλλά δεν γνώριζε το σύνολο της κατανάλωσης, ούτε και γνώριζε πως ο ΜΕ1 καταμέτρησε την κατανάλωση του ρεύματος. Έδωσε επίσης μαρτυρία για τους τριτοδιαδίκους ο Ανδρέας Χρυσάνθου ηλεκτρολόγος μηχανικός που εξέτασε τις εργασίες που ανέλαβαν να εκτελέσουν οι τριτοδιάδικοι καθώς και τα μηχανήματα που χρησιμοποιήθηκαν. Σκοπός του ήταν να υπολογίσει την αξία του ρεύματος που δυνατόν να χρησιμοποιήθηκε. Τρία σημεία εκ της μαρτυρίας του, εκ προοιμίου την καθιστούν ανασφαλή. Το πρώτο σημείο είναι ότι έλαβε ως βάση υπολογισμού τη σημερινή μονάδα ρεύματος. Το δεύτερο σημείο αφορά υπολογισμούς επί των ωρών εργασίας εκάστου μηχανήματος, που κρίνω ότι αποτελεί θεωρητική ανάλυση και προσέγγιση και όχι πραγματική κατάσταση πραγμάτων. Με άλλα λόγια το πόσες ώρες δούλεψαν τα μηχανήματα είναι άγνωστο, ενώ επιβεβαίωση των πιο πάνω, αποτελεί το γεγονός ότι αντεξεταζόμενος από τον ΜΕ1 ευθέως δέχτηκε ότι δεν γνώριζε τη δύναμη των χρησιμοποιηθέντων μηχανημάτων καθώς και τον χρόνο και τον σκοπό που δούλεψαν. Αντεξεταζόμενος από τον κ. Πετρίδη δέχτηκε ότι τις πληροφορίες για το πόση ώρα δούλεψαν τα μηχανήματα τις πήρε από τον κ. Τσολάκη, αφού ο ίδιος δεν είχε προσωπική γνώση. Τέλος δεν είναι χωρίς αξία, αντίθετα είναι χαρακτηριστικό, ότι ως εξήγησε η κατανάλωση του ρεύματος εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, και ότι οι ώρες που έλαβε ως βάση του υπολογισμού του είναι «περίπου» και το ίδιο ισχύει και στη τελική τιμή, που σύμφωνα με τους υπολογισμούς του είναι σε ευρω 151.05. Κατά συνέπεια η μαρτυρία του κρίνεται ως εντελώς ανασφαλής και απορριπτέα. Εν κατακλείδι ο τριτοδιάδικος, πέραν της παραδοχής του για το ποσό των Λ.Κ.100.-, δεν έχει αποδείξει ποιο ήταν το ύψος της κατανάλωσης του ηλεκτρικού ρεύματος εκ μέρους του. Από την άλλη δεν παραγνωρίζω ότι σε κάθε περίπτωση το βάρος ήταν στον εναγόμενο να αποδείξει το κόστος της κατανάλωσης του ηλεκτρικού ρεύματος εκ μέρους του τριτοδιαδίκου, δεδομένου ότι δέχτηκε ότι μέρος των εργασιών αναλήφθηκαν και έγιναν και από άλλους εργολάβους. Το αν ήταν μηδαμινή η κατανάλωση ρεύματος από τους άλλους εργολάβους παραμένει άγνωστο ως αναπόδεικτο. Το βάρος ήταν στον εναγόμενο να αποδείξει το κόστος της ηλεκτρικής κατανάλωσης που βάρυνε, σύμφωνα με το μεταξύ τους έγγραφο, τους τριτοδιαδίκους και δεν το έχει αποσείσει. Κατά συνέπεια σε περίπτωση που θα επιτύγχαναν οι ενάγοντες εναντίον του εναγομένου, ο εναγόμενος θα δικαιούτο απόφαση εναντίον του τριτοδιαδίκου για το ποσό των 171 ευρω (Λ.Κ.100.-) που παραδέχεται ο τριτοδιάδικος στην υπεράσπιση του. Η αποτυχία της απαίτησης των εναγόντων, αναπόφευκτα οδηγεί στην απόρριψη της αγωγής εναντίον του εναγομένου και κατ' επέκταση της απαίτησης του εναγομένου εναντίον του τριτοδιαδίκου. Παραμένει να εξεταστεί το θέμα των εξόδων. Ο κανόνας είναι, εκτός αν συντρέχει άλλος ειδικός λόγος, ο επιτυχόν διάδικος δικαιούται τα έξοδα. Κατά συνέπεια η αγωγή απορρίπτεται με έξοδα σε βάρος των εναγόντων και υπέρ του εναγομένου. Θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Η απαίτηση του εναγομένου εναντίον του τριτοδιαδίκου απορρίπτεται. Παραμένει το θέμα των εξόδων μεταξύ εναγομένου και τριτοδιαδίκου. Αντλώ καθοδήγηση επί του θέματος από τις υποθέσεις Loukason Ltd κ.ά ν. Π. Μακεδόνας και Υιοί Λτδ κ.ά

(2005)1 Α.Α.Δ. 345 και Φιλίππου ν. Γιαννήταη κ.ά

(1996)1 Α.Α.Δ. 1314, και έχοντας υπόψη μου ότι ο τριτοδιάδικος σε κάθε περίπτωση είχε την συμβατική υποχρέωση για την κατανάλωση του ηλεκτρικού ρεύματος που του αναλογούσε και τον βάρυνε, ανεξάρτητα από την κατάληξη της απαίτησης εναντίον του εναγομένου, και συνεπώς ορθώς ενεπλάκη ως τριτοδιάδικος στην παρούσα αγωγή, κατέληξα ότι το ορθό είναι να μην εκδώσω καμιά διαταγή για τα έξοδα μεταξύ του εναγομένου και του τριτοδιαδίκου. (Υπ.) Ν. Γιαπανάς, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής ΕΝ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο