Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κύπρου ν. Γεώργιου Φράγκη (Εστιατόρια) Λτδ, Αρ.Αγωγής: 7336/08, 23.12.08 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2008:A258 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Ι.Ιωαννίδη, Α.Ε.Δ. Αρ.Αγωγής: 7336/08 Μεταξύ: Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κύπρου Ενάγουσας και Γεώργιου Φράγκη (Εστιατόρια) Λτδ Εναγoμένης Ημερομηνία: 23.12.08 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για αιτήτρια-ενάγουσα: κ.M.Φλωρέντζου, με κα Τοφαρίδου και με κα Κλεόπα ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Η Ιερά Αρχιεπισκοπή Κύπρου με αγωγή που κατέθεσε στις 18.12.08 αξιώνει εναντίον της εναγόμενης εταιρείας τις ακόλουθες θεραπείες. (Παρατίθενται αυτολεξεί): Α . Δήλωση του Σεβαστού Δικαστηρίου ότι η συμφωνία και/ή το ενοικιαστήριο έγγραφο ημερομηνίας 31.3.1999, το οποίο καταρτίστηκε μεταξύ του Ενάγοντα και της Εναγομένης στη Λευκωσία στις 31.3.1999, είναι έγκυρη και δεσμευτική έναντι της Εναγομένης ως προς τις υποχρεώσεις της οι οποίες διατυπώνονται στην εν λόγω συμφωνία. Β. Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου διατάττον την ειδική εκτέλεση της συμφωνίας και/ή του ενοικιαστήριου εγγράφου ημερομηνίας 31.3.1999 και/ή Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου διατάττον την Εναγόμενη όπως παραδώσει ελεύθερη κατοχή του αναφερομένου εις την συμφωνία και/ή το ενοικιαστήριο έγγραφο ημερομηνίας 31.3.1999 υποστατικού κατά την 31.12.
- Γ. Διαζευκτικώς, γενικές αποζημιώσεις οι οποίες αφορούν την αναμενόμενη αθέτηση (anticipatory breach) της εις την παράγραφο Α αναφερόμενης εγγράφου συμφωνίας ημερομηνίας 31.3.1999 και/ή ενοικιαστήριου εγγράφου καταρτισθέντος κατά ή περί την 31.3.1999 και/ή κατά αναμενόμενη παράβαση και/ή αναμενόμενη μη εκπλήρωση ρητών και/ή εξυπακουόμενων όρων αυτής.» Την ίδια μέρα καταχώρισε και την υπό εκδίκαση αίτηση με την οποία ζητά την ακόλουθη θεραπεία. (α) Διάταγμα και/ή Προστακτικό Διάταγμα του Δικαστηρίου που να διατάσσει την Εναγόμενη - καθ΄ης η Αίτηση όπως κατά την 31.12.2008 παραδώσει ελεύθερη κατοχή του υποστατικού και/ή του ακινήτου ιδιοκτησίας της Ενάγουσας με Αρ. Εγγραφής 4/271, Φ/Σχέδιο 21/60Ε1, Τεμάχιο 94, Περιοχή Μακεδονίτισσας, στην Επαρχία Λευκωσίας, παρά την Εκκλησία της Παναγίας Μακεδονίτισσας στη Λευκωσία, γνωστό ως κέντρο Μακεδονίτισσα και τον χώρο στάθμευσης αυτού, ως η συμφωνία και/ή το ενοικιαστήριο έγγραφο ημερομηνίας 31.3.1999» Παραθέτω αυτολεξεί τη νομική βάση της αίτησης. «Η παρούσα αίτηση βασίζεται στον Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο, Κεφ.6, άρθρο 9, στον Περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60, άρθρο 32, στον περί Συμβάσεων Νόμο Κεφ. 149, ΄Αρθρο 76, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48, ΘΘ 1-4, 8 και 9, Δ.64 και στη συμφυή εξουσία του Δικαστηρίου». Η αίτηση υποστηρίζεται από ΄Ενορκη Δήλωση του κ.΄Αγγελου Πισιάρα, Εσωτερικού Νομικού Λειτουργού της Ενάγουσας. Ο κ.Πισιάρας αφού κάνει αναφορά στη συναφθείσα Σύμβαση Μίσθωσης και στους όρους αυτής, αναφέρει ότι σε τηλεφωνική επικοινωνία που είχε με το Διευθυντή της Εναγομένης κατά ή περί τις 8.12.08, ο τελευταίος του ανέφερε ότι δεν έχει πρόθεση να εγκαταλείψει το υποστατικό. Στις παραγράφους 8 - 12 της ΄Ενορκης Δήλωσης αναφέρει τα ακόλουθα: «
- Όπως με συμβουλεύουν οι δικηγόροι της Ενάγουσας στην υπόθεση συντρέχουν ιδιαίτερες περιστάσεις οι οποίες και δικαιολογούν την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Πρωταρχικό μέλημα και επιθυμία της Ενάγουσας είναι η εφαρμογή της σύμβασης, και η πραγμάτωση της βούλησης των μερών που υπογράφουν αυτή. Κατά συνέπεια η Ενάγουσα διεκδικεί την ειδική εκτέλεση της σύμβασης, θεραπεία την οποία το Σεβαστό Δικαστήριο δεν θα βρίσκεται σε θέση να αποδώσει μετά την 31.12.
- Όπως με συμβουλεύουν οι δικηγόρου της Ενάγουσας σε περίπτωση που το αιτούμενο διάταγμα δεν εκδοθεί, η Ενάγουσα δεν θα έχει στην διάθεση της άλλο μέσο θεραπείας, πέραν της καταβολής αποζημιώσεων, που και αυτό στην καλύτερη των περιπτώσεων δεν αντικατοπρτίζει την βούληση των μερών, ως αυτή διαφαίνεται στην σύμβαση.
- Εάν εκδοθεί το αιτούμενο Διάταγμα, τα συμφέροντα της Εναγομένης δεν θα πληχθούν δυσμενώς, αφού το μόνο που θα επιτευχθεί θα είναι η εκτέλεση υποχρέωσης της Εναγομένης να τηρήσει όλα όσα στα οποία η ίδια είχε προηγουμένως συμφωνήσει και δεσμευθεί να τηρήσει.
- Η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, όπως με πληροφορούν οι δικηγόροι της Ενάγουσας, είναι κατεπείγουσα ενόψει του ότι η πραγμάτωση της βούλησης των μερών, ως εμφαίνεται στην σύμβαση, μπορεί να διαταχθεί από το Σεβαστό Δικαστήριο μόνο πριν την 31.12.2008, ημερομηνία κατά την οποία η Εναγόμενη πρέπει να εκπληρώσει τις συμβατικές τις υποχρεώσεις.
- Σε περίπτωση που το αιτούμενο διάταγμα δεν εκδοθεί θα είναι δύσκολο, εάν όχι αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε κατοπινό στάδιο.» Αδελφός Δικαστής που επιλήφθηκε της αίτησης στις 18.12.08, έδωσε οδηγίες όπως η αίτηση επιδοθεί στην άλλη πλευρά και όρισε την υπόθεση για τον σκοπό αυτό στις 23.12.
- Από το φάκελο της υπόθεσης φαίνεται ότι η αίτηση επεδόθηκε στην εναγόμενη εταιρεία η οποία όμως δεν εμφανίστηκε. ΄Εχω μελετήσει πολύ προσεκτικά το περιεχόμενο της αγωγής, της αίτησης και της ΄Ενορκης Δήλωσης που την υποστηρίζει. Θα σταθώ σ΄αυτό που ήθελε κριθεί αναγκαίο. ΄Εχω την ταπεινή άποψη πως η παρούσα αίτηση παρουσιάζει αρκετά προβλήματα. Κατά αρχάς διαπιστώνω πως ζητείται από τώρα τελικό Διάταγμα και όχι προσωρινό, παρόλο που στην ΄Ενορκη Δήλωση γίνεται αναφορά στις προϋποθέσεις έκδοσης προσωρινού διατάγματος δυνάμει του άρθρου 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/
- Bεβαίως, η κα Τοφαρίδου με την αγόρευση της διευκρίνισε, και ορθά, ότι αυτό που η ενάγουσα ζητά είναι προσωρινό διάταγμα μέχρι αποπεράτωσης της αγωγής ή μέχρι να εκδοθεί άλλη διαταγή του Δικαστηρίου. Ως εκ τούτου θα προσεγγίσω την παρούσα αίτηση πάνω σε αυτή τη βάση. Σε διαδικασίες έκδοσης προσωρινών διαταγμάτων, έργο του Δικαστηρίου είναι μόνο η διακρίβωση της ύπαρξης ή όχι των προϋποθέσεων που καθορίζονται από το Νόμο για την έκδοση τέτοιων διαταγμάτων. Το Δικαστήριο προσεγγίζει την προσαχθείσα μαρτυρία μόνο για τους σκοπούς αυτούς. Παραθέτω ένα μικρό απόσπασμα από την υπόθεση Jonitexo Ltd. v. Adidas
(1984)1 C.L.R. 263, όπου στη σελ.267 αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: "I would like to observe that at the stage of granting or refusing an interlocutory injunction, such as the one which was made in the present case, the parties should limit themselves to the issue of whether or not, in the light of the provisions of section 32
(1)of Law 14/60 and of the relevant principles of law, such an injunction should be granted; and this clearly interlocutory stage of the proceedings should not be treated as an opportunity for the parties to fight out the merits of the case either by adducing evidence or by advancing arguments in this respect." (Η υπογράμμιση γίνεται από το Δικαστήριο.) To ίδιο και στην υπόθεση Bacardi & Co. Ltd v. Vinco Ltd
(1996)1B A.A.Δ. 788, όπου στη σελ.797 τονίστηκε ότι, "Δεν πρέπει, επίσης να λησμονούμε ότι γενικώς η διαδικασία έκδοσης προσωρινού διατάγματος δεν προσφέρεται για εξέταση αμφισβητούμενων γεγονότων." (Bλέπε επίσης τις υποθέσεις Γρηγορίου κ.α. ν. Χριστοφόρου κ.α.
(1995)1 Α.Α.Δ. 248 και Demades Overseas Ltd v. Studio MΑ.SΤ. Ltd.
(1996)1Β Α.Α.Δ. 799.) Πάρα πολλές αποφάσεις των Κυπριακών Δικαστηρίων έχουν αναλύσει τις προϋποθέσεις έκδοσης προσωρινών διαταγμάτων βάσει του άρθρου 32 του Ν.14/60. Ενδεικτικά και μόνο αναφέρω τις υποθέσεις Odysseos v. Pieris Estates and others
(1982)1 C.L.R. 557, Jonitexo (πιο πάνω), Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν. Π.Χ"Βασίλη
(1989)1 C.L.R. 152. Στην A.B.Ρ. Ηoldings Ltd v. A.Κιταλίδη κ.ά. (Αρ.2)
(1994)1 Α.Α.Δ. 694, τονίζεται ότι το άρθρο 32 του Ν.14/60 παρέχει στα Δικαστήρια ευρύτατες εξουσίες για έκδοση οποιωνδήποτε διαταγμάτων, όταν κάτι τέτοιο κρίνεται δίκαιο ή πρόσφορο χωρίς να τίθεται κανένας περιορισμός. Δεν θα παραθέσω τις γνωστές προϋποθέσεις έκδοσης προσωρινών διαταγμάτων. Θα αρκεστώ να αναφέρω πως αν το Δικαστήριο ικανοποιηθεί ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις, θα πρέπει στο τέλος να εξετάσει και να σταθμίσει όλα τα γεγονότα για να αποφασίσει αν είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει το αιτούμενο προσωρινό διάταγμα (βλ. τις πιο πάνω υποθέσεις Οδυσσέως και Π.Χ"Βασίλη). Στην παρούσα υπόθεση, η Αιτήτρια είναι αυτή που πρέπει να πείσει το Δικαστήριο ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, ως επίσης και για το δίκαιο και εύλογο της έκδοσης του. Το γεγονός ότι η καθ΄ης η αίτηση δεν εμφανίστηκε δεν απαλλάσσει την αιτήτρια από αυτή την υποχρέωση. Δεν χρειάζεται να εξετάσω κατά πόσο η αιτήτρια έχει ικανοποιήσει την πρώτη και τη δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/60, αφού βρίσκω ότι σε καμιά περίπτωση δεν έχει ικανοποιήσει την τρίτη προϋπόθεση. Όσον αφορά στην προϋπόθεση αυτή, παραπέμπω στην μελέτη του κ. Γ.Κωνσταντινίδη, Ανώτερου Δικαστή όπως ήταν τότε, «Η εξουσία των Δικαστηρίων για την έκδοση παρεμπίπτοντων διαταγμάτων στην Κύπρο» που δημοσιεύτηκε στο CORPUS DE JURE CYPRII του Συμβουλίου Νομικών Σπουδών, Τεύχος 1, 1987 όπου στη σελ.211 αναφέρονται τα ακόλουθα: «Η έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος δεν είναι αυτοσκοπός. Είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ύπαρξη κάποιου δικαιώματος που φέρεται να έχει προσβληθεί ή που υπάρχει κίνδυνος να προσβληθεί ή να συνεχίσει να προσβάλλεται. Αλλά και η ύπαρξη δικαιώματος και η ισχυριζόμενη ή επαπειλούμενη προσβολή του, δεν είναι αρκετές για να δικαιολογήσουν την έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος. Πρέπει ταυτόχρονα να διαγνώσκεται ότι η έκδοση του είναι όρος συντελεστικός για τη διατήρηση των δυνατοτήτων που υπάρχουν για την απονομή πλήρους δικαιοσύνης στο τέλος. Απαιτείται, δηλαδή, να φαίνεται ότι χωρίς το διάταγμα, θα ήταν δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη.» (Η υπογράμμιση γίνεται από το Δικαστήριο.) Βρίσκω ότι στην παρούσα υπόθεση η μη έκδοση του αιτούμενου προσωρινού διατάγματος, σε καμιά περίπτωση δεν θα καταστήσει τις αιτούμενες με την αγωγή θεραπείες αναποτελεσματικές. Με άλλα λόγια είναι δυνατό και καθόλου δύσκολο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη και χωρίς την έκδοση του αιτούμενου προσωρινού διατάγματος. Το μίσθιο, θεού θέλοντος, θα συνεχίσει να υπάρχει και μετά τις 31.12.08. Συνεπώς η ενάγουσα θα έχει τη δυνατότητα στα πλαίσια εκδίκασης της αγωγής να αποδείξει την υπόθεση της και να εξασφαλίσει τελικό διάταγμα βάσει του οποίου η εναγόμενη εταιρεία θα διατάσσεται να παραδώσει το μίσθιο, όπως δηλαδή το ζητά με την θεραπεία υπό (Β) στην ΄Εκθεση Απαίτησης. Ο ισχυρισμός του κ.Πισιάρα ότι αν δεν εκδοθεί τώρα το αιτούμενο διάταγμα, η ενάγουσα δεν θα έχει στη διάθεση της άλλο μέσο θεραπείας, πέραν της καταβολής αποζημιώσεων, δεν με βρίσκει σύμφωνο αφού δεν υποστηρίζεται από τα γεγονότα της υπόθεσης. Για τους πιο πάνω λόγους η αίτηση απορρίπτεται. (Υπ).............. Ι.Ιωαννίδης, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΣΗ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο