Μαρίνου Σοφοκλέους ν. Στέφανου Κωνσταντίνου, Αρ. Αγωγής: 2326/02, 18 Δεκεμβρίου 2008 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2008:A5 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Μαυρονικόλα, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 2326/02 Μεταξύ: Μαρίνου Σοφοκλέους, εκ Πάφου Ενάγοντος και Στέφανου Κωνσταντίνου, εκ Π. Πολεμιδιών, Λεμεσός Εναγόμενου ---------------------------------- Ημερομηνία: 18 Δεκεμβρίου 2008 Εμφανίσεις: Για τον Ενάγοντα: κ. Π. Κυπριανού Για τον Εναγόμενο: κ. Τ. Χριστοφόρου Α ΠΟ Φ Α Σ Η Με την αγωγή του ο Ενάγων απαιτεί αποζημιώσεις για τη ζημιά που υπέστη συνεπεία τροχαίου δυστυχήματος, στο οποίο ενεπλάκη στις 25/7/01. Ο Ενάγων τροποποίησε τρεις φορές την Έκθεση Απαίτησης του. Σύμφωνα με τη τελευταία που καταχωρίστηκε κατά τη διάρκεια της δίκης στις 19/5/2006 ο Ενάγων ισχυρίζεται ότι περί τις 25/7/2001 και περί ώρα 9:15 ενώ ο Εναγόμενος οδηγούσε το όχημα του στον κύριο δρόμο Πάφου - Λεμεσού με κατεύθυνση την Πάφο, σε ένα σημείο του δρόμου παρά την Πέτρα του Ρωμιού, εισήλθε στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας με αποτέλεσμα να ανακόψει την πορεία και να συγκρουσθεί με το όχημα του Ενάγοντος, το οποίο εκινείτο στην αντίθετη κατεύθυνση, δηλαδή προς Λεμεσό. Ως αποτέλεσμα του εν λόγω δυστυχήματος, ο Ενάγων ισχυρίζεται ότι υπέστη σωματικές βλάβες, ψυχική οδύνη και υλικές ζημιές. Ο Εναγόμενος με την υπεράσπιση του πλην του γεγονότος ότι περί τον αναφερόμενο τόπο και χρόνο επεσυνέβηκε μία σύγκρουση μεταξύ του οχήματος που οδηγούσε με αρ. εγγραφής ΤΗΚΕ085 και του οχήματος που οδηγούσε ο Ενάγων με αρ. εγγραφής ΕΖΑ978 αρνείται και απορρίπτει τους υπόλοιπους ισχυρισμούς του Ενάγοντος. Περαιτέρω ισχυρίζεται ότι η εν λόγω σύγκρουση οφείλεται στην αμέλεια ή στην μεγάλου βαθμού συντρέχουσα αμέλεια του Ενάγοντος. Κατά τη δίκη δε συμφωνήθηκε οτιδήποτε και όλα τα επίδικα θέματα παρέμεινα για απόφαση. ΕΥΘΥΝΗ: Ο Ενάγων, για να αποδείξει το επίδικο θέμα της ευθύνης, κατέθεσε ο ίδιος και ο Αναπληρωτής Λοχίας 1003 Κλεάνθης Χρυσάνθου (Μ.Ε.1) του Σταθμού Κουκλιών ο οποίος διερεύνησε τις συνθήκες του δυστυχήματος. Ο Μ.Ε.1 πιστεύω διερεύνησε με επάρκεια τις συνθήκες του δυστυχήματος και εξήγησε δίδοντας επαρκείς διευκρινίσεις για τα τεκμήρια 1 και 2 τα σχέδια όπου αποτύπωσε την σκηνή του επίδικου δυστυχήματος. Αναφορικά με τις συνθήκες του δυστυχήματος, συνεκτίμησα τη μαρτυρία του Μ.Ε.1 με εκείνη του Ενάγοντος την οποία επίσης εξέτασα με προσοχή και βρίσκω ότι και οι δύο είπαν την αλήθεια. Επισημαίνω ότι ο Εναγόμενος παρέλειψε να δώσει μαρτυρία στο Δικαστήριο που να υποστηρίζει το αντίθετο ή να αμφισβητά των εκδοχή του Ενάγοντος ή για να συνεκτιμηθεί με τη μαρτυρία του Ενάγοντος και, επομένως, η εκδοχή του Ενάγοντος όσον αφορά τις συνθήκες του δυστυχήματος παρέμεινε και αναντίλεκτος. Με βάση την πιο πάνω αξιολόγηση ως προς τις συνθήκες του δυστυχήματος γίνονται τα εξής ευρήματα: Στις 25/7/2001, γύρω στις 7:30 - 8:00 π.μ., ενώ ο Ενάγων οδηγούσε το αυτοκίνητο του με αρ. εγγραφής ΕΖΑ978 επί του παλαιού δρόμου Λεμεσού - Πάφου, παρά την Πέτρα του Ρωμιού με κατεύθυνση τη Λεμεσό. Παρά τη συμβολή του πιο πάνω δρόμου με το δρόμο που οδηγεί προς το εστιατόριο του Κ.Ο.Τ., ένα λεωφορείο με αρ. εγγραφής ΤΗΚΕ085 που οδηγούσε ο Εναγόμενος από την αντίθετη κατεύθυνση στην προσπάθεια του να προσπεράσει ένα ημιφορτηγό που ήταν μπροστά του εισήλθε στη δεξιά λωρίδα του δρόμου σε σχέση με την πορεία του με αποτέλεσμα να ανακόψει την πορεία του Ενάγοντος. Ο Ενάγων που βρισκόταν σε μικρή απόσταση, όταν είδε τον Εναγόμενο να κινείται να προσπεράσει, αντέδρασε όσο πιο γρήγορα μπορούσε φρενάροντας. Ο Εναγόμενος προσπάθησε να αποφύγει την σύγκρουση στρίβοντας δεξιά, σύμφωνα με την πορεία του, προς το εστιατόριο του Κ.Ο.Τ. Η απόσταση όμως που χώριζε τα δύο οχήματα ήταν τόσο μικρή που η σύγκρουση ήταν αναπόφευκτη. Το μπροστινό μέρος του αυτοκινήτου του Ενάγοντος συγκρούστηκε με την αριστερή μπροστινή γωνιά του λεωφορείου και στη συνέχεια το αυτοκίνητο του Ενάγοντος γύρισε και κτύπησε ξανά το λεωφορείο από πίσω. Το λεωφορείο προχώρησε και σταμάτησε εντός της παρόδου προς το εστιατόριο του Κ.Ο.Τ. Στην σκηνή του δυστυχήματος ο δρόμος έχει πλάτος 6.30 μέτρα και η σύγκρουση έγινε 10 εκατοστά εντός του δρόμου από την αριστερή άκρια της ασφάλτου σύμφωνα με την πορεία του Ενάγοντος. Κατά την σύγκρουση το λεωφορείο ήταν ολόκληρο στην πλευρά που οδηγούσε ο Ενάγων. Ο Ενάγων στην προσπάθεια του να αποφύγει την σύγκρουση φρενάροντας άφησε ίχνη τροχοπέδησης μήκους 18.30 μέτρα ο αριστερός μπροστινός τροχός, 13.40 μέτρα ο αριστερός πισινός τροχός και 10.80 μέτρα ο δεξιός μπροστινός τροχός. Η ορατότητα στην σκηνή με κατεύθυνση την Λεμεσό είναι 300-400 μέτρα και προς την Πάφο 100-150 μέτρα. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ: Ως προς τη νομική πτυχή της εξέτασης και διακρίβωσης αμέλειας, συντρέχουσας αμέλειας και του καταμερισμού της ευθύνης μεταξύ των Εναγομένων, ο Στυλιανίδης, Δ. (όπως ήταν τότε), στη Μαυρίδης ν. Dharaghji κ.α.
(1990)1 Α.Α.Δ. 1013, σελ. 1023, 1024 ανέφερε τα εξής: «Το ουσιαστικό δίκαιο προβλέπεται στα άρθρα 51, 57 και 64 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148. Η ορθή προσέγγιση του Δικαστηρίου, όπως αποφασίστηκε στην υπόθεση Fitzgerald v. Lane [1988] 2 All E.R. 961, η οποία ανέτρεψε την απόφαση του Lord Pearce στην υπόθεση Miraflores and The Abadesa [1967] 1 All E.R. 672, 677, είναι: Το Δικαστήριο αποφασίζει πρώτα αν έχει αποδειχθεί αμέλεια σε βάρος των εναγομένων. Εάν η απόφαση είναι καταφατική, τότε εξετάζει με βάση το Άρθρο 57 αν ο ενάγων έχει συντρέχουσα αμέλεια. Αποφασίζει το ποσοστό της ευθύνης μεταξύ εναγομένων, από τη μια, και ενάγοντα, από την άλλη, και μειώνει το ποσό των αποζημιώσεων ανάλογα με το ποσοστό της συντρέχουσας αμέλειας του Ενάγοντα. Εάν επιδόθηκαν ειδοποιήσεις, με βάση το Άρθρο 64 και τη Δ.10, θ.12
(1)των Διαδικαστικών Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας, προχωρεί στον καταμερισμό της ευθύνης και στον καθορισμό του ποσοστού της συνεισφοράς ή αποζημίωσης μεταξύ των εναγομένων.» Στον καταμερισμό της ευθύνης μεταξύ των δυο οδηγών οι καθοριστικοί παράγοντες είναι η υπαιτιότητα και η αιτιώδης συνάφεια μεταξύ της αμέλειας των δυο οδηγών της σύγκρουσης και της ζημιάς που προκλήθηκε και αποτελεί το αντικείμενο της δίκης [βλ. Χαραλάμπους ν. Στυλιανού
(1991)1(Α) Α.Α.Δ. 284]. Στη Φοινικαρίδης ν. Γεωργίου και άλλου
(1991)1 Α.Α.Δ. 475, η έννοια της αμέλειας, καθορίστηκε ως εξής: «η αμέλεια ως πραγματικό γεγονός συνίσταται στην παράλειψη επίδειξης εύλογης προσοχής κάτω από τις συγκεκριμένες περιστάσεις της κάθε υπόθεσης. Συναφώς, θα υπενθυμίζαμε πως, γενικά, εφόσον η πιθανότητα δημιουργίας κινδύνου είναι εύλογα εμφανής, η παράλειψη λήψης μέτρων προφύλαξης συνιστά αμέλεια. Elpiniki Panayiotou v. Georghios Kyriakou Mavrou
(1970)1 C.L.R. 215.» Στη Φιλίππου κ.ά ν. Παναγή κ.ά.
(2000)1 Α.Α.Δ. 1275, ως προς την έννοια της αμέλειας αναφέρονται τα εξής: "O οδηγός αυτοκινήτου έχει καθήκον να μεριμνά για την ασφάλεια παντός άλλου προσώπου που χρησιμοποιεί το δρόμο και να λαμβάνει προφυλάξεις, προς αποτροπή προβλεπτών κινδύνων.» Η συμπεριφορά δε ενός οδηγού, εξετάζεται και κρίνεται με βάση το επίπεδο του μέσου συνετού ανθρώπου, δηλαδή με βάση την αντίληψη ενός συνηθισμένου οδηγού και όχι του ενεχόμενου οδηγού [βλ. Μαρκαντώνης ν. Δημάκη
(1989)1 C.L.R. 387] και ο προσδιορισμός του καθήκοντος ποικίλει ανάλογα με τα αντικειμενικά δεδομένα που επικρατούν στη σκηνή. Το καθήκον για λήψη προφυλακτικών μέτρων διαφαίνεται κατά τη λογική πρόβλεψη [βλ. Βίκης ν. Νεοφύτου
(1990)1 Α.Α.Δ. 345]. Στην προκείμενη περίπτωση εφαρμόζοντας τις πιο πάνω αρχές στα γεγονότα όπως αυτά έγιναν αποδεκτά είναι το συμπέρασμα μου ότι η ευθύνη βαρύνει αποκλειστικά τον Εναγόμενο ο οποίος επιχειρώντας να προσπεράσει προπορευόμενο του όχημα εισήλθε στην πορεία του Ενάγοντος απρόβλεπτα και απροειδοποίητα αποκόπτοντας την και προκαλώντας την σύγκρουση. Ο Ενάγων οδηγούσε κανονικά στην πλευρά του, όταν είδε το λεωφορείο που οδηγούσε ο Εναγόμενος να εισέρχεται στην πλευρά του. Η απόσταση από την οποία ο Ενάγων είδε τον Εναγόμενο να προσπερνά ήταν μικρή και εξήγησε γιατί δεν του παρείχετο η ευχέρεια να προβεί σε οποιανδήποτε άλλη ενέργεια προς αποφυγή του δυστυχήματος εκτός του να φρενάρει. Η ξαφνική είσοδος του Εναγομένου στην δεξιά λωρίδα κυκλοφορίας σε σχέση με την πορεία του ήταν η μοναδική αιτία της σύγκρουσης των δύο οχημάτων. Ο Ενάγων δεν συνέβαλε καθόλου στην πρόκληση του δυστυχήματος και των ζημιών. Η αλλαγή πορείας του λεωφορείου ήταν κατά λογική πρόβλεψη απροσδόκητη. Πριν από την αλλαγή πορείας ο Ενάγων δεν είχε καθήκον επιμέλειας έναντι του Εναγομένου. Το καθήκον αυτό ηγέρθη όταν ο Εναγόμενος άρχισε να κατευθύνεται προς την πλευρά του Ενάγοντος. Η προσεκτικός οδηγός δεν έχει καθήκον να λάβει αποτρεπτικά μέτρα πριν την εκδήλωση του κινδύνου. Η μικρή απόσταση που χώριζε τα δύο οχήματα ήταν τέτοια που εκμηδένιζε τις δυνατότητες του Ενάγοντος να λάβει οποιαδήποτε άλλα μέτρα για αποφυγή της σύγκρουσης. Λαμβανομένου μάλιστα υπόψη ότι και τα δύο οχήματα εκινούντο σε συνάρτηση με την αγωνία της επικείμενης σύγκρουσης το μέτρο που έλαβε να φρενάρει, ήταν επαρκές. ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙΣ: Για τις σωματικές βλάβες και υλικές ζημιές που υπέστη ο Ενάγων κατέθεσαν εκτός του ιδίου, ο εκτιμητής ζημιών οχημάτων Κωνσταντίνος Χαράκης (Μ.Ε.3), η Μαρία Φυσεντζίδου (Μ.Ε.4) που εργάζεται στην Global Capital Securities and Financial Services Ltd όπως μετονομάστηκε η Benchmark Securities Ltd, ο χειροπράκτης Φυλακτής Ιερείδης (Μ.Ε.5) και οι γιατροί Γεώργιος Αντωνιάδης (Μ.Ε.6), Χρίστος Αρχοντούς (Μ.Ε.7), και Παναγιώτα Μαυρογένη (Μ.Ε.8). Για την υπεράσπιση κατέθεσε ο γιατρός Ηλίας Γεωργίου (Μ.Υ.1). Αξιολόγηση μαρτυρίας και καθορισμός των σωματικών βλαβών και των συνεπειών τους: Είχα την ευκαιρία κατά την διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας να παρακολουθήσω προσεκτικά όλους τους μάρτυρες που κατέθεταν ενώπιον μου και να αξιολογήσω την αξιοπιστία τους. Επίσης, εξέτασα και συνεκτίμησα τα τεκμήρια. Σημειώνω ότι το τα τεκμήρια προς αναγνώριση Α,Γ,Δ και Ε θα παραγνωριστούν (βλ. Demeco Co. v. Beckhoff
(1988)1 CLR 82, 85). Εξέτασα την μαρτυρία του Ενάγοντος με προσοχή και σε συνάρτηση με τη μαρτυρία των ιατρών που κάλεσε, ως επίσης την μαρτυρία των ιατρών μεταξύ τους και του ιατρού που κάλεσε η υπεράσπιση. Ο τρόπος που έδιδε μαρτυρία ο Ενάγων ήταν φανερό ότι υπερέβαλε σε ότι αφορά τον τραυματισμό του κατά το δυστύχημα και τα κατάλοιπα των τραυμάτων του. Όπως ο ίδιος ανέφερε στην μαρτυρία του και επαναλαμβάνει στην Έκθεση Απαίτησης του, αυτός "επισκέπτεται διάφορους ιατρούς για λόγους θεραπευτικούς και/ή προληπτικούς". Συγκεκριμένα ανάφερε ότι επισκέφθηκε εννέα γιατρούς διαφόρων ειδικοτήτων, μεταξύ των οποίων δύο καρδιολόγους τους Αρ. Αντωνιάδη και Κ. Χαραλαμπίδη, ένα παθολόγο τον Δρ. Μ. Συμεωνίδη, ένα ογκολόγο τον Ωρολογά, τους ωτορινολαρυγγολόγους Κουνούνη και Γερμανό και την νευρολόγο Ρουμιάνα Κουκκουλή. Ο Ενάγων μετά την επίδικη σύγκρουση χωρίς να χάσει τις αισθήσεις του άνοιξε την πόρτα του αυτοκινήτου του και ξάπλωσε στο έδαφος. Είχε υποστεί σοκ. Κάποιος κύριος από τους συγκεντρωμένους στην σκηνή τον μετέφερε στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου. Τότε ήταν που άρχισε να νοιώθει τρομερό πόνο στον αυχένα και στην μέση. Εκεί τον εξέτασαν οι γιατροί των Α' Βοηθειών και του έβγαλαν ακτινογραφίες. Παρά το ότι ζητήθηκε να παραμείνει στο νοσοκομείο για παρακολούθηση οι γονείς του τον μετέφεραν στον ορθοπεδικό γιατρό Γεώργιο Αντωνιάδη (Μ.Ε.6) ο οποίος ετοίμασε το Ιατρικό Πιστοποιητικό Τεκμ. 11 το περιεχόμενο του οποίου υιοθέτησε. Τα ευρήματα του γιατρού ήταν:
- Κρανιοεγκεφαλική κάκωση συνοδευόμενη με διάσειση.
- Διάστρεμμα ΑΜΣΣ (Αυχενική μοίρα σπονδυλικής στήλης)
- Θλάση δεξιού ημιθωρακίου
- Κάκωση ΟΜΣΣ με ριζιτικά φαινόμενα δεξιά εκ της 05 και Ι1 ρίζας. (οσφυϊκής μοίρας σπονδυλικής στήλης)
- Κάκωση κνήμης αριστερά. Εκδοράς πρόσθιας επιφάνειας.
- Ευθυασμός της ΑΜΣΣ και σπονδυλολίσθηση 1ου βαθμού 05 επί του Ι
- Ο Ενάγων παρέμεινε στην κλινική για παρακολούθηση. Στις 27/7/2001 ο Ενάγων παρουσίαζε σχεδόν την ίδια συμπτωματολογία και επιδείνωση της συμπτωματολογίας της ΟΜΣΣ. Εξήλθε της κλινικής και του συνεστήθη αυχενικό κολάρο και να παραμείνει κλινήρης. Του δόθηκε ένας μήνας αναρρωτική άδεια. Κατά την επανεξέταση του την 1.8.2001 ο Ενάγων δεν παρουσίασε βελτίωση και στις 2.8.2001 παραπέμφθη για μαγνητική τομογραφία όπου παρατηρήθησαν συνδεσμικές βλάβες στην ΑΜΣΣ και σπονδυλολίσθηση 1ου βαθμού του 05 επί του Ι1, Τεκμ.
- Του συνεστήθη ζώνη οσφύος και όπως παραμείνει κλινήρης. Στις 26.8.2001 ανανεώθηκε η αναρρωτική άδεια για ένα μήνα. Η ανάρρωση ήταν χρονοβόρα. Στις 29.9.2001 παρουσίασε ύφεση της συμπτωματολογίας. Αιτιάτο όμως άλγος στον αυχένα και κατά περιόδους στην οσφύ ιδίως μετά από πολύωρο οδήγημα. Κατά την κρίση του Μ.Ε.6 η κάκωση του αυχένος και στο μέλλον θα δημιουργεί προβλήματα δεδομένου οι συνδεσμικές βλάβες στον αυχένα δημιουργούν αστάθεια. Επίσης δημιουργούνται προϋποθέσεις για την ανάπτυξη πρώιμων εκφυλιστικών αλλοιώσεων. Η κάκωση της ΟΜΣΣ θεωρείται σοβαρή, θα περιορίσει τις δραστηριότητες του Ενάγοντος όπως να ασχοληθεί με βαριά εργασία ή άσκηση. Υπάρχει το ενδεχόμενο επιδείνωσης της κατάστασης. Οι κεφαλαλγίες και οι ζαλάδες θεωρούνται συμπτώματα μεταδιασεισεικού συνδρόμου τα οποία θεωρούνται περιοδικά. Καταθέτοντας ο μάρτυρας επανέλαβε ότι οι συνδεσμικές βλάβες στην σπονδυλική στήλη θεωρούνται μόνιμες βλάβες, επειδή επουλώνονται οι συνδέσμοι αλλά δεν έχουν την ανθεκτικότητα του φυσιολογικού συνδέσμου και δημιουργείται αστάθεια στη περιοχή. Δημιουργούνται εκφυλιστικές αλλοιώσεις που είναι και η αιτία επανεμφάνισης των συμπτωμάτων. Γι' αυτό συμβουλεύει τους ασθενείς να ακολουθούν μια σταθερή θεραπεία για να μειώνονται οι πιθανότητες υποτροπών. Όσον αφορά την κάκωση στην ΟΜΣΣ δήλωσε ότι δεν υπάρχει μόνιμη βλάβη στις ρίζες, συνεπώς δεν υπάρχει μόνιμη βλάβη. Όσον αφορά την σπονδυλολίσθηση ανέφερε ότι είναι 1ου βαθμού χωρίς συμπτωματολογία. Συμφωνεί ότι η σπονδυλολίσθηση σπανίως έχει τραυματική αιτιολογία, όμως επειδή ο Ενάγων δε του ανέφερε να είχε προηγούμενα προβλήματα στην οσφυϊκή μοίρα, πιστεύει ότι προέρχεται από τραυματισμό. Σύστησε στον Ενάγοντα να αποφεύγει το πολύωρο οδήγημα και να κάμει φυσιοθεραπεία. Δήλωσε δε ότι οι επισκέψεις σε καρδιολόγο και ογκολόγο ήταν άσχετες με τα τραύματα του και αχρείαστες. Δεν σύστησε βελονισμό. Είδε τον Ενάγοντα για τελευταία φορά στις 25/9/
- Σύμφωνα με τον Ενάγοντα οι πόνοι τους δύο πρώτους μήνες μετά το δυστύχημα ήταν έντονοι, δεν μπορούσε να κινηθεί πονούσε στο στήθος, πλάτη και αυχένα. Στην συνέχεια έγιναν πιο ήπιοι. Σύμφωνα με τον Ενάγοντα τρεις - τέσσερις μήνες μετά οι πόνοι ξανάρχισαν στον αυχένα, στήθος και πλάτη οι οποίοι συνεχίζουν μέχρι σήμερα με ζαλάδες και πονοκεφάλους. Ο Ενάγων, επειδή φοβόταν επισκέφθηκε τους καρδιολόγους Α. Αντωνιάδη και Κ. Χαραλαμπίδη και τον παθολόγο Μ. Συμεωνίδη ο οποίος στις 5/5/03 τον παρέπεμψε να κάμει αξονικό του εγκεφάλου. Στη συνέχεια επισκέφθηκε τον ωτορινολαρυγγολόγο Α. Γερμανό ο οποίος τον υπέβαλε σε τεστ και διέγνωσε ότι υπήρχε πρόβλημα υπαισθησίας του δεξιού λαβυρίνθου, Τεκμ.
- Προηγουμένως είχε επισκεφθεί τον ογκολόγο γιατρό Κωνσταντίνο Ωρολογά ο οποίος του σύστησε τον χειροπράκτη Φυλακτή Ιερείδη (Μ.Ε.5). Τον επισκέφθηκε στις 7/5/
- Σχετικά με τον Ενάγοντα έκδωσε το πιστοποιητικό ημερ. 27/8/2003 (Τεκμ. 10). Ο Μ.Ε.
- εξήγησε ότι διέγνωσε ημιεκτοπίσεις του πρώτου και δεύτερου αυχενικού σπονδύλου του κρανίου με τον πρώτο αυχενικό και τέταρτο αυχενικό, τον τέταρτο και έβδομο θωρακικό σπόνδυλο. Παρασχέθη θεραπεία με ειδικούς χειρισμούς διαθερμίες, μαλαξοθεραπεία και ασκήσεις. Η γνώμη του είναι ότι θα χρειάζεται περιοδικά θεραπεία χειρονακτικών χειρισμών λόγω του ότι υπάρχει αστάθεια της ΑΜΣΣ. Αποδίδει τις ημιεκτοπίσεις σε τραυματισμό των συνδέσμων της σπονδυλικής στήλης κατά το επίδικο δυστύχημα. Σαν χειροπράκτης έχει εκπαιδευτεί να εντοπίζει με την ψηλάφηση της σπονδυλικής στήλης τις ημιεκτοπίσεις. Στην περίπτωση του Ενάγοντος διέγνωσε ότι οι ημιεκτοπίσεις του προκαλούσαν τους πόνους και τις ζαλάδες. Οι ημιεκτοπίσεις των αυχενικών σπονδύλων επηρεάζουν το νευρικό σύστημα και δημιουργούν ζαλάδες και μερικές φορές τρεμούλιασμα και χάσιμο των αισθήσεων. Επίσης οι ημιεκτοπίσεις των θωρακικών σπονδύλων προκαλούσαν πόνο στη θωρακική μοίρα και στο στήθος. Η αστάθεια της ΑΜΣΣ έχει σαν αποτέλεσμα τις ημιεκτοπίσεις, εφ' όσον η αστάθεια δεν μπορεί μόνιμα να θεραπευθεί ο ασθενής κατά χρονικά διαστήματα θα παρουσιάζει συμπτώματα. Όταν ο Ενάγων τον επισκέφθηκε στις 7/5/03 του ανέφερε ότι είχε ζαλάδες, πόνους στο στήθος και πίσω στην ωμοπλάτη και ότι έχανε τις αισθήσεις του, μερικές φορές και παρουσίαζε τρεμούλιασμα. Κατά τον μάρτυρα τα προβλήματα του Ενάγοντος παρουσιάζονται περιοδικά, κατά διαστήματα, αφού παρουσιάσει ημιεκτοπίσεις οι οποίες διορθώνονται αφού του παράσχει θεραπεία που διαρκεί μισή ώρα. Από την σπονδυλολίσθηση δεν του αναφέρθηκε οποιοδήποτε πρόβλημα και δεν ασχολήθηκε. Σύμφωνα με τον Ενάγοντα, αυτός επισκέφθηκε τον Μ.Ε.5 γύρω στις 10 φορές και τον πλήρωσε γύρω στις £200, Τεκμήριο
- Έβλεπε βελτίωση για μικρό χρονικό διάστημα μετά την θεραπεία αλλά σε σύντομο χρόνο οι πόνοι επανήρχοντο. Ο Ενάγων, στη συνέχεια αποφάσισε να πάρει 2η γνώμη από ωτορινολαρυγγολόγο και επισκέφθηκε την Παναγιώτα Μαυρογένους (Μ.Ε.8) η οποία διέγνωσε πρόβλημα στο λαβύρινθο και του έδωσε θεραπεία, μετά αποτάθηκε στον ορθοπεδικό γιατρό Χρίστο Αρχοντούς (Μ.Ε.7) ο οποίος του έκαμε θεραπεία με βελονισμό. Κατά τον Ενάγοντα, οι έντονοι πόνοι στον αυχένα, στήθος και πλάτη συνεχίζουν καθημερινά μέχρι σήμερα. Οι ζαλάδες και ο πονοκέφαλος πρωτοάρχισαν 9 μήνες μετά το δυστύχημα. Η καθημερινή ζωή του άλλαξε εντελώς μετά το δυστύχημα. Δεν κάμνει πράγματα που έκαμνε στο παρελθόν, δεν βγαίνει πολύ έξω, ακόμη και στη δουλειά του σαν καθηγητής έχει πρόβλημα γιατί ζαλίζεται και τον πονεί η πλάτη του. Σαν καθηγητής διορίστηκε τον Σεπτέμβριο του
- Επισκέφθηκε επίσης την νευρολόγο Κακουλλή η οποία δεν του βρήκε οποιοδήποτε πρόβλημα. Σύμφωνα με τον Μ.Ε.7 Χρίστο Αρχοντούς, ο Ενάγων τον επισκέφθηκε τον Ιούλιο του 2003 με προβλήματα, ζαλάδες, ιλίγγου, χάσιμο ισορροπίας, πόνους στον αυχένα οι οποίοι προκαλούσαν κεφαλαλγίες και οσφυαλγία. Το Μ.R.1, Tεκμήριο 3, δεν παρουσιάζει αξιόλογη παθολογία. Τόσο η αυχενική, όσο και η οσφυϊκή μοίρα ενέπιπταν στα πλαίσια του φυσιολογικού. Μόνο στην οσφυϊκή μοίρα παρουσιάζετο ελαφρά σπονδυλολίσθηση πρώτου βαθμού του σπονδύλου 05 προς τον Ι
- Κατά τον μάρτυρα δεν μπορεί να γνωρίζει κατά πόσο η σπονδυλολίσθηση είναι τραυματικής αιτιολογίας ή άλλης αιτιολογίας. Τον Απρίλιο του 2005 υπεβλήθη σε μαγνητική τομογραφία της αυχενικής μοίρας και της θωρακικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης. Κατατέθηκαν ως Τεκμήρια 12 και 13 αντίστοιχα. Τις εξέτασε και παρουσιάζονται ξεκάθαρες αλλοιώσεις στους δίσκους μεταξύ του 2 και 7 αυχενικού σπονδύλου, δείχνουν προβολή των δίσκων από το 2ον μέχρι τον 7ον προς τα πίσω πιέζοντας το σάκο του νωτιαίου μυελού, ενώ ο δίσκος μεταξύ 3-4 πιέζει και πλάγια προς το άνοιγμα εκφύσεις του νεύρου. Συγκρίνοντας το Τεκμήριο 12 με το ΜRΙ του αυχένα που έγινε το 2001 βρίσκει ότι το 2001 δεν υπήρχε καμία αλλοίωση των δίσκων ή στο κανάλι του νωτιαίου μυελού. Mέσα σε 3 χρόνια δημιουργήθηκε πολυεπίπεδη δισκοπάθεια. Και στο ΜRΙ, Τεκμήριο 13 της θωρακικής μοίρας είναι ξεκάθαρη η εικόνα της δισκοπάθειας. Η κατάσταση του συμφωνεί με χρόνιο υποτροπιάζον αυχενικό σύνδρομο που επηρεάζει όλες τις δραστηριότητες του Ενάγοντος. Η κατάσταση του θα χειροτερεύσει και θα χρειαστεί εγχείριση. Η κατάσταση του οφείλεται στον τραυματισμό του σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Κατά τον Μ.Ε.5 η σπονδυλολίσθηση, είναι συγγενής, εκ γενετής. Είναι βέβαιος ότι στα επόμενα 5 χρόνια θα εξελιχθεί σε 40% σε μυελοπάθεια. Η Παναγιώτα Μαυρογένους (Μ.Ε.8) χειρούργος ωτορινολαρυγγολόγος εξέτασε τον Ενάγοντα για πρώτη φορά στις 29/8/2003 που έπασχε από ξαφνικές ζαλάδες και περιστροφικό ίλιγγο, πόνο στον αυχένα συνοδευόμενο μερικές φορές από πονοκέφαλο. Κατά την ωτονευρολογική εξέταση διέγνωσε ότι υπήρχε υπαισθησία 50% του δεξιού λαβύρινθου, δηλαδή υπολειτουργούσε και προκαλούσε ζαλάδα, σχετικό τεστ κατατέθηκε ως Τεκμήριο
- Χορήγησε αγγειοδιασταλτικά που αυξάνουν την κυκλοφορία του αίματος στον λαβύρινθο, μυοχαλαρωτικά και αντιεμετικά με μικρή δόση αγχολυτικού. Κατά την Μ.Ε.8 το πρόβλημα του λαβύρινθου δημιουργήθηκε λόγω των αλλοιώσεων της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης. Εξήγησε πως δημιουργείται πρόβλημα στο λαβύρινθο από την κατάσταση του αυχένα. Η κούραση, η οδήγηση, το γυμναστήριο επηρεάζουν και προκαλούν ζάλη. Όταν εργάζεται πολλές ώρες στο computer ζαλίζεται. Στις 22/5/05 του σύστησε να τον δει νευροχειρούργος και έκτοτε δεν τον ξαναείδε. Ως Μ.Υ.1 κατέθεσε ο Ηλίας Γεωργίου, ειδικός ορθοπεδικός χειρούργος ο οποίος στις 29/1/04 εξέτασε τον Ενάγοντα για να εκτιμήσει την κατάσταση του σε σχέση με το τροχαίο ατύχημα ημερ. 27/7/
- Όπως ανέφερε κατά την εξέταση είχε υπόψη του το ιατρικό πιστοποιητικό του Ιατρού Αντωνιάδη ημερ. 26/10/2001 και την μαγνητική τομογραφία του αυχένα και οσφύος ημερ. 1/8/
- Για τα πιο πάνω ετοίμασε ιατρική έκθεση την οποία κατέθεσε ως τεκμήριο
- Σύμφωνα με τον μάρτυρα κατά την εξέταση του Ενάγοντος όλα τα κλινικά ευρήματα ήταν φυσιολογικά. Κατά τον μάρτυρα δεν θα μπορούσαν να παρουσιαστούν προβλήματα δεδομένου ότι δεν υπέστη κάταγμα και η μαγνητική τομογραφία ήταν φυσιολογική. Όμως δέχεται ότι είναι δυνατό σε ορισμένες περιπτώσεις να υπάρχει μια ήπια παροδική ενόχληση στον αυχένα κυρίως μετά από παρατεταμένες κάμψεις. Η μορφή τραυματισμού του Ενάγοντος δεν δικαιολογεί λειτουργικά κατάλοιπα. Ο Ενάγων του ανέφερε περιοδικές ενοχλήσεις στην περιοχή του αυχένα και στο άνω μέρος της θωρακικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης. Εξήγησε ο μάρτυρας ότι είναι σπάνιο σύνδρομο λόγω μειωμένης αιμάτωσης της σπονδυλικής αρτηρίας να δημιουργηθεί διαταραχή της ισορροπίας κατά τη βάδιση και στην όρθια θέση, ευρήματα όμως που δεν διαπίστωσε στον Ενάγοντα και ο οποίος δεν του παραπονέθηκε για προβλήματα ισορροπίας. Κατά τον μάρτυρα ο Ενάγων υπέστη διάστρεμμα των μαλακών μορίων της αυχενικής και οσφυϊκής μοίρας και πρόβλημα στον σπόνδυλο όπως επιβεβαιώθηκε από το ΜRI δεν υπάρχει. Σύμφωνα με το μάρτυρα η μετατραυματική δισκοπάθεια είναι σπάνια σαν αμιγής μορφή τραυματισμού. Ένα απλό διάστρεμμα δεν επηρεάζει τους δίσκους σε βάθος χρόνου θα επηρεάζοντο αν υπήρχε κάταγμα ή πλήρης ρήξη συνδέσμου σε περίπτωση δε πλήρους ρήξης συνδέσμου παρατηρείται αστάθεια και χρειάζεται χειρουργική αντιμετώπιση. Ο μάρτυρας απέκλεισε μια νέα μαγνητική τομογραφία να παρουσιάζει τον Ενάγοντα να έχει πολλαπλή δισκοπάθεια στον αυχένα και θώρακα λέγοντας ότι είναι αδύνατο να τραυματιστούν πέραν του ενός μεσοσπονδυλίου δίσκου αλλά σύνολο 19 από ένα απλό διάστρεμμα. Ο μάρτυρας απέδωσε το πρόβλημα στο άνω μέρος του θώρακος σε αντανάκλαση του πόνου λέγοντας ότι η θωρακική μοίρα δεν υπέστη τραυματισμό. Μείζον θέμα κατά τη δίκη αποτέλεσε το κατά πόσο η σπονδυλολίσθηση πρώτου βαθμού μεταξύ πέμπτου οσφυϊκού και πρώτου ιερού οστού προϋπήρχε εκ γενετής και δεν είναι μετατραυματικής αιτιολογίας. Με δοσμένες τις αρχές ότι ένας μάρτυρας δεσμεύει με την μαρτυρία του την πλευρά που τον καλεί και ότι η μαρτυρία που αντικρούει άλλη μαρτυρία δικού της μάρτυρα, της πλευράς που τον καλεί, αποδυναμώνει την εκδοχή της και επίσης προσβάλλει την αξιοπιστία της (βλ. Hickey - v - Χρυσοστόμου κ.α. Πολ. Εφ. 12028/20.3.2007.) Αξιολογώντας την μαρτυρία της πλευράς του Ενάγοντος βρίσκω ότι η μαρτυρία του μάρτυρος Μ.Ε.2 αντικρούεται από την μαρτυρία του Μ.Ε.7 και επομένως όσον αφορά το ζήτημα της σπονδυλολίσθησης προτιμώ την θέση του Μ.Υ.1 την οποία υιοθετώ και για σκοπούς ευρημάτων. Όσον αφορά τις εκφυλιστικές αλλοιώσεις των αυχενικών και θωρακικών δίσκων αυτές σύμφωνα με τον Μ.Ε.7 επιβεβαιώνονται και από την πραγματική μαρτυρία Τεκμήρια 12 και 13 την οποία ο Μ.Υ.1 δεν εξέτασε και δεν έλαβε υπόψη γεγονός που μειώνει την αξία της μαρτυρίας του και την καθιστά θεωρητική και ακαδημαϊκή. Τα ίδια ισχύουν αναφορικά με το πρόβλημα του λαβυρίνθου το οποίο επιβεβαιώθηκε από δύο ωτορινολαρυγγολόγους. Με την επιφύλαξη των πιο πάνω δέχομαι ότι ο Ενάγων συνεπεία του επίδικου δυστυχήματος υπέστη τα τραύματα που διέγνωσε ο ορθοπεδικός Γ. Αντωνιάδης (Μ.Ε.6). Περαιτέρω, σήμερα ο Ενάγων παρουσιάζει εκφυλιστικές αλλοιώσεις στους 2-7 αυχενικούς σπονδύλους και 5-9 θωρακικούς σπονδύλους. Λόγω των αλλοιώσεων της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης προκαλείται υπαισθησία κατά 50% του δεξιού λαβυρίνθου που έχει σαν συνέπεια τις ζαλάδες του Ενάγοντος. Από την πλευρά του, ο Ενάγων δεν έλαβε μέτρα να μειώσει τις συνέπειες των τραυμάτων του. Παρά τις συμβουλές των θεραπόντων ιατρών του αυτός δεν ακολούθησε τις οδηγίες τους, οδηγούσε για πολλές ώρες, εργαζόταν και συνεχίζει να εργάζεται στο computer μέχρι και 5 συνεχόμενες ώρες ημερησίως και δεν συνεχίζει την φυσιοθεραπεία επί συστηματικής βάσης γεγονότα που συντείνουν στην έξαρση των συμπτωμάτων των τραυμάτων του. Στον υπολογισμό του ύψους του ποσού των γενικών αποζημιώσεων για πόνο, ταλαιπωρία, απώλεια ανέσεων και απολαύσεων της ζωής του Ενάγοντος η νομολογία επισημαίνει τα εξής: Στην Ιακώβου ν. Παπαδάκη κ.ά.
(2000)1 Α.Α.Δ. 2079 επισημαίνει: «Οι αρχές που διέπουν τον προσδιορισμό των αποζημιώσεων συνοψίζονται στην απόφαση του Πική, Δ. - όπως ήταν τότε - στην Paraskevaides (Overseas) Ltd and Another V. Christofi
(1982)1 CLR 789, 793. Παραθέτω το σχετικό απόσπασμα: «Στόχος των αποζημιώσεων που επιδικάζονται είναι να αποδοθεί δικαιοσύνη στην απώλεια και στη ζημιά του διαδίκου που τραυματίστηκε χωρίς να εναποτίθεται υπέρμετρο βάρος πάνω στον αδικοπραγούντα (βλ. Fletcher V. Autocar Transportes Ltd
(1968)1 ALL E.R. 726, Constantinou V. Salahouris
(1969)1 CLR 416). Με άλλες λέξεις, το ποσό που επιδικάζεται πρέπει να είναι κοινωνικά αποδεκτό. Συνεπώς η κοινωνική δεοντολογία κατά τον ουσιώδη χρόνο είναι και σε κάθε περίπτωση παράγοντας σχετικός προς το έργο μας, ειδικά σε σχέση με μη χρηματική απώλεια. Η χρηματική ζημιά, ως περισσότερο επιδεκτική μαθηματικού υπολογισμού εξαρτάται λιγότερο από κοινωνικά κριτήρια. Στόχος του εγχειρήματος είναι η κατάληξη, στο τέλος της πορείας, σε αριθμό που να είναι δίκαιος και εύλογος κάτω από τις περιστάσεις της υπόθεσης.» [Βλ. και Fysco Contructing Co. Ltd V. Γεωργίου
(1991)1 ΑΑΔ 1014, 1028 και Μιχαήλ V. Φίλιος Γ. Συκοπετρίτης Λτδ
(2000)1 Α.Α.Δ. 1049: «Η αποζημίωση για αστικά αδικήματα δεν έχει σκοπό την τιμωρία αλλά την αποκατάσταση. Αυτή τούτη η ατέλεια του χρήματος ως μέσου για αποκατάσταση, δεν πρέπει να επενεργεί προς επαύξηση των αποζημιώσεων (βλ. Μαυροπετρή V. Λουκά
(1995)1 ΑΑΔ 66, 74). .................................................................................................... Η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου έχει επιδείξει μια σταθερή άνοδο του επιπέδου των γενικών αποζημιώσεων. Έχει τονίσει την ανάγκη για μια πιο δίκαιη και φιλελεύθερη αποτίμηση του ανθρωπίνου πόνου και των πολλαπλών στερήσεων που προκαλούν οι αναπηρίες στα θύματα της αμέλειας (βλ. Ioannou and Paraskevaides (Overseas) (πιο πάνω), Παναγή V. Θεοδώρου
(1992)1 ΑΑΔ 1303, Ηρακλέους V. Πίτρου
(1994)1 ΑΑΔ 239, Παναγιώτου (πιο πάνω), Αριστοδήμου V. Θωμά, Πολ. Έφεση 8499, ημερ. 30.4.99, Μάιττα V. Γεωργίου κ.α., Πολ. Έφεση 9479, ημερ. 23.9.97). Προηγούμενες αποφάσεις δεν αποτελούν δεσμευτικό προηγούμενο υπό την έννοια της αρχής του stare decisis αλλά παρέχουν καθοδήγηση (βλ. Παναγή (πιο πάνω)). Πρέπει, επίσης, να λαμβάνεται υπόψη η συνεχής μείωση της αξίας του χρήματος (βλ. Παναγιώτου (πιο πάνω)).» Δεν πρέπει, όμως, οι αποζημιώσεις να υπερβαίνουν το μέτρο του κοινωνικά παραδεκτού ή να αφήνεται η ατέλεια του χρήματος ως μέσου για αποκατάσταση να επενεργεί προς επαύξηση των αποζημιώσεων (βλ. Μιχαήλ V. Ιωάννου και Παρασκευαϊδής κ.α.
(1998)ΑΑΔ 1494). Στην Μαυροπετρή (σελ. 74) επισημαίνεται ότι: «Η χρηματική αποζημίωση συναρτάται άμεση με τη σοβαρότητα των τραυμάτων, τον πόνο, την οδύνη, τη δυσχέρεια που προκαλούν (τα τραύματα) και τη διάρκεια τους.» Επίσης, στην πρόσφατη απόφαση Lunkuttis V. Νικόλα,
(2002)1 Α.Α.Δ. 1128, επιβεβαιώθηκε ότι η πρόσφατη νομολογία μας θέλει τις αποζημιώσεις για σωματική αναπηρία, φυσικό και ψυχολογικό πόνο να αυξάνονται εξελικτικά. Στην Κωμιάτη ν. Πόλιτσου κ.ά.
(2001)1 Α.Α.Δ. 226, 242 γίνεται αναφορά στην W. v. Essex CC.
(2000)2 All E.R. 237 (H.L.), στην οποία αναγνωρίζεται η ανάγκη περιοδικής ανύψωσης του επιπέδου των αποζημιώσεων, ως απόρροια των πραγματικοτήτων της ζωής. Μελέτησα με προσοχή τα γεγονότα των υποθέσεων που εισηγήθηκαν οι δικηγόροι των διαδίκων, έχοντας δε κατά νου τις πιο πάνω αρχές και αφού έλαβα υπόψη το είδος και τη φύση των τραυμάτων που υπέστη ο Ενάγων, την ηλικία του, τη φύση και τη διάρκεια της θεραπείας που ακολούθησε, το γεγονός ότι παρέμειναν κατάλοιπα και μόνιμα προβλήματα ως επακόλουθο του τραυματισμού του, κρίνω ότι το ποσό των €16.000 πλέον τόκους προς 8% από 25.7.01 ημερομηνία γένεσης του αγώγιμου δικαιώματος μέχρι και τις 14.10.2008 και από τις 15.10.2008 τόκο προς 5.5.% ετησίως μέχρι εξοφλήσεως θα αποτελούσε για τον Ενάγοντα δίκαιη και εύλογη αποζημίωση. Αξιολόγηση μαρτυρίας, ευρήματα και καθορισμός ειδικών αποζημιώσεων: Είναι καθιερωμένη αρχή ότι η απόδειξη ειδικών ζημιών κινείται σε αυστηρά πλαίσια. Όπως υποδεικνύεται στην Κακόψιτου V. Παναγή
(2001)1 Α.Α.Δ. 839, 873. «Είναι πάγια νομολογημένο ότι η απόδειξη των ειδικών αποζημιώσεων κινείται μέσα σε αυστηρά πλαίσια. Εναπόκειται στον ενάγοντα σε κάθε περίπτωση να αποδείξει με κατάλληλη μαρτυρία τα κονδύλια που συνιστούν ειδική ζημιά (βλ. Ηρακλείους V. Πίτρου
(1994)1 ΑΑΔ 239, Ηρακλέους V. Ταχύπλοου Σκάφους «Νίκη»
(1994)1 ΑΑΔ 510, 523 και British Transport Commission V. Gourley
(1956)A.C. 185).» Τα πιο πάνω υποδείχθηκαν και στην Αντωνιάδης V. Σταύρου
(1998)1 ΑΑΔ 1171, 1177 ως εξής: «Είναι καθιερωμένη η αρχή ότι η απόδειξη ειδικών ζημιών κινείται σε αυστηρά πλαίσια (βλέπε, μεταξύ άλλων, Ελισάβετ Ηρακλέους V. Ρένου Πίτρου, Π.Ε. 8937, ημερ. 5.4.94, στην οποία γίνεται αναφορά και στη ρήση του Λόρδου Γκόνταρντ στην υπόθεση Bonhma-Carter V. Hyde Park Hotel Ltd
(1948)64 T.L.R. 177, 178, όπου τονίστηκε ότι οι ενάγοντες θα πρέπει να καταλάβουν ότι αν εγείρουν αγωγές για αποζημιώσεις αναμένεται από αυτούς η απόδειξη των ζημιών αυτών. Δεν είναι αρκετό να αναφέρουν τις λεπτομέρειες και να αναμένουν από το Δικαστήριο την επιδίκαση αποζημιώσεων. Θα πρέπει να τις αποδεικνύουν. Οι ζημιές δεν είναι αρκετό να προβάλλονται στα δικόγραφα. Πρέπει να αποδεικνύονται. Και να αποδεικνύονται με σαφήνεια και με συγκεκριμένα στοιχεία (Μιχαήλ Ηρακλέους V. Του σκάφους «Νίκη» και άλλου
(1984)1 ΑΑΔ 510).» Τα μεγάλα ποσά που διεκδικεί ο Ενάγων αφορούν: (α) την απώλεια εισοδήματος για δύο μήνες που απουσίαζε από την εργασία του και (β) την απώλεια της αξίας του αυτοκινήτου του συνεπεία του δυστυχήματος. Για τα πιο πάνω πρόσφερε ο ίδιος, ο Ενάγων, μαρτυρία και κατέθεσαν οι Μ.Ε.3 και Μ.Ε.
- Σύμφωνα με την μαρτυρία του ίδιου του Ενάγοντος αυτός από την εργασία του είχε μηνιαίο μισθό ύψους ΛΚ250 και λάμβανε προμήθειες κατά μέσον όρο ΛΚ653 το μήνα (βλ. Τεκμ. 6). Από την εργασία του απουσίασε για δύο μήνες και έχασε τις προμήθειες τις οποίες διεκδικεί. Η Μ.Ε.4 Μαρία Φυσεντζίδου, οικονομικός διευθυντής στην εταιρεία που ο Ενάγων εργαζόταν και υπεύθυνη τήρησης των λογιστικών βιβλίων αναφέρθηκε στα εισοδήματα του Ενάγοντος από την εργασία του και ανάφερε ότι σύμφωνα με το μισθολόγιο της εταιρείας στην οποία εργαζόταν αυτός είχε καθαρό μισθό ΛΚ229 μηνιαίως (βλ. Τεκμ. 2) και προμήθειες που δεν ήταν σταθερές αλλά ήταν ανάλογες με τις πράξεις των πελατών του. Οι προμήθειες του Ενάγοντος πληρώνοντο σε εταιρεία του την S.M.C. Financial Services Ltd. Σύμφωνα με την Μ.Ε.4 τον μήνα Αύγουστο του 2001 ο Ενάγων πληρώθηκε τον μισθό του ύψους ΛΚ229 και ΛΚ212 ως προμήθειες και για τον Σεπτέμβριο δεν πληρώθηκε το βασικό μισθό του. Πληρώθηκε ΛΚ156 για προμήθειες. Μεταξύ της μαρτυρίας του Ενάγοντος και της Μ.Ε.4 υπάρχει διάσταση, προτιμώ τα όσα η Μ.Ε.4 κατάθεσε, που δεν έχει συμφέρον στην υπόθεση, συναφώς ο Ενάγων δικαιούται υπό μορφή ειδικών αποζημιώσεων το μισθό του Σεπτεμβρίου 2001 δηλαδή ΛΚ
- Όσον αφορά τις προμήθειες ο Ενάγων δεν τεκμηρίωσε από που θα προήρχοντο και πως τις απώλεσε. Ο Ενάγων, όσον αφορά την αξίωση του για την ζημιά που υπέστη στο αυτοκίνητο του ανέφερε ότι τούτο δεν επιδιορθωνόταν. Το πώλησε για εξαρτήματα στην τιμή των ΛΚ1.700 και ζητά την διαφορά της αξίας του αυτοκινήτου του πριν το δυστύχημα και της τιμής που το πώλησε, δηλαδή ΛΚ10.
- Η θέση του Ενάγοντος ως προς την αξία του αυτοκινήτου του πριν το δυστύχημα και της αξίας του μετά το δυστύχημα υποστηρίχθηκε από το Μ.Ε.3 Κωνσταντίνο Χαράκη που κλήθηκε και κατέθεσε σαν εμπειρογνώμονας εκτιμητής οχημάτων και ζημιών από τροχαίο δυστύχημα. Ο εν λόγω μάρτυρας μου έκαμε καλή εντύπωση σαν μάρτυρας. Η μαρτυρία του παρέμεινε αναντίλεκτη και την δέχομαι ως ορθή. Ο εν λόγω μάρτυρας εξήγησε πως εκτίμησε την ζημιά του αυτοκινήτου EZA978 και πως κατέληξε στο συμπέρασμα ότι θα χρειαζόταν ΛΚ10.500 - ΛΚ11.000 για να επιδιορθωθεί ενώ η αξία του πριν το δυστύχημα ήταν ΛΚ12.
- Ο εν λόγω μάρτυρας κατέληξε στο πιο πάνω συμπέρασμα χρησιμοποιώντας την πείρα και γνώσεις που διαθέτει και κάνοντας έρευνα στην αγορά. Κατέγραψε τα συμπεράσματα του στην έκθεση - εκτίμηση που ετοίμασε ημερ. 14.9.01 (Τεκμ. 7) και κατάθεσε φωτογραφία οχήματος (Τεκμ. 8) από την έρευνα αγοράς που έκαμε. Υπολόγισε επίσης ότι το πιο πάνω αυτοκίνητο, μετά το δυστύχημα μπορούσε να πωληθεί για εξαρτήματα τουλάχιστον ΛΚ2.
- Συνεπώς το μέτρο αποζημίωσης που είναι η διαφορά μεταξύ της αξίας του αυτοκινήτου πριν το δυστύχημα και της τιμής που μπορούσε να πωληθεί μετά από αυτό δικαιολογεί την επιδίκαση του ποσού των ΛΚ10.000 υπέρ του Ενάγοντος, όπως και δικογραφείται. (βλ. Ζεβεδαίος ν. Κουντούρη κ.α.
(1999)1 ΑΑΔ 1114). Όσον αφορά τα υπόλοιπα κονδύλια υλικών ζημιών που ο Ενάγων απαιτεί, παρατηρώ ότι προσφέρθηκε μαρτυρία για την χρέωση του Μ.Ε.
- Γ. Αντωνιάδη για ποσό ΛΚ350, για τα έξοδα του Μ.Ε.5 Φυλακτή Ιερείδη ΛΚ180 (Τεκμ. 4), τα έξοδα του Μ.Ε.
- Κ. Χαράκη ΛΚ
- Για τα υπόλοιπα κονδύλια ειδικών ζημιών που απαιτεί ο Ενάγων δεν προσφέρθηκε καμιά μαρτυρία και η απαίτηση του σε σχέση με αυτά απορρίπτεται. Συναφώς, το σύνολο των ειδικών αποζημιώσεων που δικαιούται ο Ενάγων επί πλήρους ευθύνης είναι ΛΚ10.847 ήτοι €18.
- Επομένως, εφόσον η ευθύνη βαρύνει αποκλειστικά τον Εναγόμενο και αφού άντλησα καθοδήγηση για το θέμα επιδίκασης τόκου από τις αποφάσεις Φοινικαρίδης ν. Γεωργίου
(1991)1 Α.Α.Δ. 475, Στεφανή ν. Λαμπή
(1999)1 Α.Α.Δ. 1847, Θεοδούλου ν. Panayides Contracting Ltd
(1999)1 A.A.Δ 2134, Στυλιανού ν. Μάτση κ.ά.
(2000)1 Α.Α.Δ. 1288, εκδίδω απόφαση υπέρ του Ενάγοντος και εναντίον του Εναγομένου για τ' ακόλουθα ποσά: (α) €16.000 ως γενικές αποζημιώσεις με τόκο προς 8% ετήσια από 25/7/2001 (ημερομηνία γένεσης του αγώγιμου δικαιώματος) μέχρι και τις 14.10.2008 και 5.5% ετησίως από τις 15.10.2008 μέχρι αποπληρωμής (βλ. άρθρο 58Α του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148, όπως τροποποιήθηκε από το Νόμο 82
(1)/2008). (β) €18.533 ως ειδικές αποζημιώσεις με τόκο προς 6% ετήσια για το ήμισυ της περιόδου από 25/7/2001 (ημερομηνία γένεσης του αγώγιμου δικαιώματος) μέχρι 19/5/2006 (ημερομηνία καταχώρισης της τελευταίας τροποποίησης της Έκθεσης Απαιτήσεως) και από 20/5/2006 νόμιμο τόκο μέχρι εξοφλήσεως. Πλέον έξοδα τα οποία να υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή. (Υπ.) ............... Μ. Μαυρονικόλας, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο