Νίκου Κυριάκου Χαριλάου ν. Κυριακής Ανδρέα Τινέντη, Αρ. Αγωγής: 1779/05, 30 Ιανουαρίου, 2008 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2008:A5 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1779/05 Μεταξύ: Νίκου Κυριάκου Χαριλάου, Ενάγοντα, και Κυριακής Ανδρέα Τινέντη, Εναγόμενης. -------- ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 30 Ιανουαρίου,
- ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τον Ενάγοντα: κα Μ. Νικολάου. Α Π Ο Φ Α Σ Η Ο Ενάγοντας με την αγωγή του αξιώνει το ποσό των Λ.Κ.16.576 ως ποσό που οφείλεται σ΄ αυτόν δυνάμει δανείου ή και πληρωμής για λογαριασμό της Εναγόμενης το οποίο όμως δεν της χάρισε ή και που κατέβαλε προς όφελός της χωρίς αιτία ή και για αιτία που έληξε. Σύμφωνα με την Έκθεση Απαίτησης ο Ενάγοντας αρραβωνιάστηκε με την Εναγόμενη το 2003 και έλαβαν ως δώρα αρραβώνα το συνολικό ποσό των Λ.Κ.6.
- Το ποσό αυτό, κατά τον ισχυρισμό του Ενάγοντα, κατέστη κοινή περιουσία των δύο με την προϋπόθεση τέλεσης του γάμου τους. Ολόκληρο το ποσό επενδύθηκε για την ίδρυση και λειτουργία του Ινστιτούτου Αισθητικής της Εναγόμενης και ο Ενάγοντας ζητά την επιστροφή του ½ μεριδίου που του αναλογεί. Επιπρόσθετα ο Ενάγοντας αξιώνει ποσό ύψους Λ.Κ.13.576, τ΄ οποίο δαπάνησε από δικά του προσωπικά λεφτά για την Εναγόμενη. Συνήψε δάνειο ύψους Λ.Κ.6.000 στην ΣΠΕ Λειβαδιών για ν΄ αποπληρώσει το δάνειο της Εναγόμενης, για την αγορά του αυτοκινήτου της με αριθμό εγγραφής HPB 297, στην Λαϊκή Τράπεζα. Διέθεσε Λ.Κ. 1.400 ως δίδακτρα ή/και έξοδα φοίτησης της Εναγόμενης για τις σπουδές της στο Ινστιτούτο Αισθητικής Άντρης Βλασίου, Λ.Κ.5.176 για τον εξοπλισμό και την λειτουργία του Ινστιτούτου Αισθητικής της και Λ.Κ. 1.000 προς εξόφληση της πιστωτικής του κάρτας, ποσό τ΄ οποίο η Εναγόμενη είχε χρεώσει στην πιστωτική του κάρτα. Μετά την διάλυση του αρραβώνα το ποσό των Λ.Κ.16.576 παρέμεινε στην αποκλειστική χρήση της Εναγόμενης τ΄ οποίο συνεχίζει να καρπούται μέχρι σήμερα. Η Εναγόμενη αρχικά εκπροσωπείτο από δικηγόρο, η οποία όμως στις 22.5.07 ζήτησε ν΄ αποσυρθεί γιατί δεν μπορούσε ν΄ επικοινωνήσει με την πελάτισσά της. Το Δικαστήριο έδωσε οδηγίες να ειδοποιηθεί η Εναγόμενη από το Πρωτοκολλητείο ότι η υπόθεση είχε οριστεί για απόδειξη στις 14.6.
- Όπως προκύπτει από τον φάκελο του Δικαστηρίου η Εναγόμενη ειδοποιήθηκε από το Πρωτοκολλητείο με επιστολή η οποία της στάληκε με το ταχυδρομείο. Όμως επέλεξε να μην εμφανιστεί στο Δικαστήριο και έτσι το Δικαστήριο όρισε γι΄ απόδειξη την υπόθεση. Στην συνέχεια, και παρά την κατάθεση της Ένορκης Δήλωσης ημερομηνίας 28.6.07, το Δικαστήριο ζήτησε την προσκόμιση προφορικής μαρτυρίας, πράγμα τ΄ οποίο έγινε στις 6.7.
- Ο Ενάγοντας κατέθεσε τ΄ ακόλουθα ενώπιον του Δικαστηρίου. Υιοθέτησε το περιεχόμενο της Ένορκης Δήλωσής του ημερομηνίας 28.6.07 και ανέφερε ότι είναι στρατιωτικός στο επάγγελμα με μηνιαίο εισόδημα Λ.Κ. 1.100 ακάθαρτα. Τον Μάϊο 2003 αρραβωνιάστηκε με την Εναγόμενη και είσπραξαν το ποσό των Λ.Κ.6.137 ως δώρα. Το ποσό αυτό το επένδυσαν στο Ινστιτούτο Αισθητικής της Εναγόμενης. Κατέθεσε ως Τεκμήριο Α τ΄ έντυπο ανάληψης των λεφτών από την Σ.Π.Ε Καρπασίας. Λόγω του ότι η Εναγόμενη όφειλε καθυστερημένες δόσεις στο αυτοκίνητό της, ύψους Λ.Κ.2.500, ο Ενάγοντας έκαμε δάνειο στην ΣΠΕ Λειβαδιών ύψους Λ.Κ.6.000 και ξόφλησε ολόκληρο τ΄ οφειλόμενο ποσό στην Λαϊκή Τράπεζα. Κατέθεσε, ως Τεκμήριο Β, απόδειξη της Λαϊκής Τράπεζας. Επιπρόσθετα, πλήρωσε συνολικό ποσό ύψους Λ.Κ.4.000 για διάφορες αγορές προϊόντων συναφή με την λειτουργία του Ινστιτούτου. Όλες οι αποδείξεις εκδίδονταν επ΄ ονόματι της Εναγόμενης αφού οι πληρωμές γίνονταν τα πρωινά και με βάση την κάρτα μέλους της Εναγόμενης στις συγκεκριμένες εταιρείες. Κατέθεσε αριθμό τιμολογίων της Impohar Trading Ltd ύψους Λ.Κ. 2.145,23, της εταιρείας Artdeco Cosmetics ύψους Λ.Κ. 542,23, της εταιρείας Vouros ύψους Λ.Κ. 237,60, της Ascot Fabrics ύψους Λ.Κ.100, της εταιρείας Α. Χαραλάμπους ύψους Λ.Κ. 440 σε διάφορους πωλητές Λ.Κ. 558,35 καθώς και αποδείξεις καταβολής ενοικίου ύψους Λ.Κ.
- Ήταν περαιτέρω η θέση του ότι η Εναγόμενη δεν εργαζόταν όταν αρραβωνιάστηκαν και ότι ο ίδιος την βοήθησε οικονομικά να φοιτήσει στο Ινστιτούτο της Άντρης Βλασίου καταβάλλοντας το ποσό των Λ.Κ. 1.400 ως δίδακτρα καθώς επίσης και ότι η Εναγόμενη χρέωσε στην πιστωτική του κάρτα ποσό ύψους Λ.Κ.1.000 για αγορές δικές της. Με βάση την πιο πάνω μαρτυρία θα προχωρήσω στην εξέταση των ζητημάτων που εγείρονται. Θα πρέπει όμως ν΄ αναφερθεί ότι από μόνο του το γεγονός ότι η μαρτυρία δεν αμφισβητήθηκε δεν απαλλάσσει το Δικαστήριο έχοντας κατά νου το Νόμο και τις αρχές οι οποίες ρυθμίζουν το εκάστοτε υπό συζήτηση θέμα, να κρίνει αυθύπαρκτα την δύναμη της υπόθεσης του Ενάγοντα και κατά πόσο ο τελευταίος έχει, με την προσκομισθείσα και ενδεχομένως κριθείσα ως αξιόπιστη μαρτυρία, υπερβεί το ύψος του πήχη του συγκεκριμένου βαθμού απόδειξης που απαιτείται να υπερπηδηθεί σε κάθε περίπτωση βλ. Kades v. Nicolaou and Another
(1986)1 C.L.R. 212 και Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος ν. Νέστωρα Χ» Νέστωρος
(1990)1 Α.Α.Δ.
- Μέσα σ΄ αυτό το πλαίσιο είμαι αναγκασμένη να προστρέξω στο περιεχόμενο της Ένορκης Δήλωσης του Ενάγοντα, που έχει κατατεθεί στον φάκελο του Δικαστηρίου, στα Τεκμήρια Α-Η, τις δικογραφημένες θέσεις του καθώς και την ενώπιον του Δικαστηρίου προφορική του μαρτυρία. Εξετάζοντας τα Τεκμήρια που κατατέθηκαν το Δικαστήριο διαπιστώνει τ΄ ακόλουθα: Εκδόθηκαν δύο τιμολόγια από τον Ανδρέα Χαραλάμπους Τεκμήρια Η1 και Η
- Το Τεκμήριο Η2 που αφορούσε την αγορά ενός ψυγείου εκδόθηκε επ΄ ονόματι άλλου προσώπου ήτοι του Κυριάκου Χαριλάου και όχι του Ενάγοντα. Δεν έχει προσφερθεί καμιά εξήγηση από τον Ενάγοντα για το γεγονός αυτό. Οπόταν, το Δικαστήριο θεωρεί ότι το συγκεκριμένο τιμολόγιο δεν έχει οποιαδήποτε σχέση με την αξίωση του Ενάγοντα. Όσον αφορά το δεύτερο τιμολόγιο το Τεκμήριο Η1 αυτό δεν φαίνεται πουθενά ν΄ έχει πληρωθεί. Η δέσμη τιμολογίων, Τεκμήριο Η, σύμφωνα με τον Ενάγοντα, αντιπροσωπεύει ποσό Λ.Κ.558,35 τ΄ οποίο πληρώθηκε σε διάφορους πωλητές. Η δέσμη αυτή των τιμολογίων δεν φαίνεται ν΄ εκδόθηκε από συγκεκριμένους προμηθευτές. Κανένα από τα έντεκα
(11)αυτά τιμολόγια δεν καταγράφει τον προμηθευτή, αλλά ούτε κ΄ έχουν υπογραφή παραλήπτη εκτός από δύο που το ένα πληρώθηκε τις μετρητοίς ενώ το άλλο ήταν δωρεάν. Ούτε και αυτό εξηγήθηκε μ΄ οποιονδήποτε τρόπο αλλά ούτε και προσκομίστηκε οποιαδήποτε απόδειξη εξόφλησης των συγκεκριμένων τιμολογίων. Σύμφωνα με την νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου τα τιμολόγια από μόνα τους δεν έχουν «αυτοδύναμη αποδεικτική σημασία» αλλά πρέπει να συνεκτιμούνται με την υπόλοιπη μαρτυρία που προσάγεται βλ. Palatino Development Ltd v. Teletronics Com. Ltd
(2002)1(B) A.A.Δ. 962. Στην πρόσφατη απόφαση στην υπόθεση Μαστρής Λτδ ν. Επιπλώσεις Λάσκο Λτδ
(2006)1(Α) Α.Α.Δ. 726 αναφέρθηκαν τ΄ ακόλουθα: «Οι λογαριασμοί εμπορευομένου δεν αποτελούν αφεαυτών απόδειξη των γεγονότων που καταγράφουν. Τα γεγονότα που απεικονίζουν πρέπει ν΄ αποδειχθούν.» Καθοδηγούμενη από την νομολογία και έχοντας κατά νου ότι τα τιμολόγια - Τεκμήριο Η - είναι ανυπόγραφα και χωρίς οποιανδήποτε ένδειξη κατά πόσο πληρώθηκαν, δεν μπορώ να καταλήξω σ΄ ασφαλές συμπέρασμα κατά πόσο πληρώθηκαν και αν πληρώθηκαν από ποιόν πληρώθηκαν. Το ίδιο σκηνικό παρατηρείται και για τ΄ υπόλοιπα Τεκμήρια Γ, Δ και Ε. Η δέσμη εγγράφων Τεκμήριο Γ1- 35 τιμολόγια - δεν περιέχει υπογραφή του παραλήπτη των προϊόντων ενώ σ΄ αριθμό τιμολογίων καταγράφει ότι πληρώθηκαν με επιταγή. Και γεννάται τ΄ ερώτημα γιατί δεν προσκομίστηκε οποιαδήποτε μαρτυρία για τον εκδότη των επιταγών; Επίσης, η λογική υπαγορεύει ότι αφού αγοράζονταν τόσα πολλά προϊόντα σίγουρα θα υπήρχαν και πελάτισσες στις οποίες χρησιμοποιούνταν και συνεπακόλουθα υπήρχαν και εισπράξεις. Γιατί πλήρωνε ο Ενάγοντας όλα αυτά τα ποσά αφού υπήρχαν και πελάτισσες; Δεν προσκομίστηκε καμιά μαρτυρία έτσι ώστε ν΄ εξηγηθεί στο Δικαστήριο γιατί ενώ λειτουργούσε το Ινστιτούτο Αισθητικής ο Ενάγοντας πλήρωνε για τα προϊόντα που αγοράζονταν από την Εναγόμενη και χρησιμοποιούνταν από αυτή. Όσον αφορά το ποσό των Λ.Κ.6.000, το οποίο κατά τον ισχυρισμό του, ο ίδιος δανείστηκε ως πρωτοφειλέτης από την ΣΠΕ Λειβαδιών δεν προσκόμισε την σύμβαση δανείου έτσι ώστε ν΄ αποδείξει τον ισχυρισμό του. Αντ΄ αυτού προσκόμισε μόνο την απόδειξη είσπραξης της Λαϊκής Τράπεζας, η οποία απλώς καταδεικνύει την εξόφληση του κάποιου ποσού και όχι τον δανεισμό του, η οποία έχει εκδοθεί επ΄ ονόματι της Εναγόμενης και πάλι. Ερχόμενη τώρα στο ποσό των Λ.Κ.1.400, το οποίο δαπανήθηκε σε δίδακτρα της Εναγόμενης για την εκμάθηση της αισθητικής στο Ινστιτούτο Αισθητικής της Άντρης Βλασίου. Δεν προσκομίστηκε καμία απόδειξη, τίποτα. Και ενώ για όλα τ΄ άλλα ο Ενάγοντας φαίνεται να είχε αποδείξεις για αυτό το ποσό δεν παρουσίασε οτιδήποτε. Αυτό αφήνει ερωτηματικά για το κατά πόσο στην πραγματικότητα ξοδεύτηκε το ποσό αυτό. Παραμένει το ποσό τ΄ οποίο εισπράχθηκε από τους αρραβώνες τ΄ οποίο κατατέθηκε στο Σ.Τ. Καρπασίας - Τεκμήριο Α - επ΄ ονόματι και των δύο. Ο Ενάγοντας αξιώνει το μισό από αυτό το ποσό γιατί ξοδεύτηκε για την δημιουργία και λειτουργία του Ινστιτούτου Αισθητικής της Εναγόμενης. Όπως προκύπτει από το Τεκμήριο θ το Ινστιτούτο Αισθητικής ξεκίνησε την λειτουργία του τον Νοέμβριο του 2003 και το ποσό των Λ.Κ.6.137,36 αποσύρθηκε από το Σ.Τ. Καρπασίας τον Σεπτέμβριο 2003. Από αυτό το γεγονός μπορεί να συναχθεί το συμπέρασμα ότι μπορεί και ν΄ επενδύθηκε στην δημιουργία και λειτουργία του Ινστιτούτου Αισθητικής. Όμως, ο Ενάγοντας όφειλε ν΄ αποδείξει στο Δικαστήριο ότι το ποσό αυτό δεν το χάρισε έτσι ώστε να καταρρίψει το τεκμήριο της δωρεάς τ΄ οποίο προκύπτει από την σχέση που υπήρχε μεταξύ του και της Εναγόμενης, κατά τον χρόνο παραχώρησης των λεφτών. Στην αγγλική υπόθεση Seldon v. Davidson
(1968)2 All E.R. 755 o Δικαστής Willmer στην απόφασή του ανέφερε τ΄ ακόλουθα: «Payment of the money having been admitted, prima facie that payment imported an obligation to repay in the absence of any circumstances tending to show anything in the nature of a presumption of advancement. This is not a case of father and child, or husband and wife, or any other such blood relationship which could have given rise to presumption of advancement.» Η σχέση που υπήρχε μεταξύ του Ενάγοντα και της Εναγόμενης προσομοιάζει μ΄ αυτή του ζευγαριού οπόταν ελλείψει οποιασδήποτε μαρτυρίας προκύπτει το τεκμήριο της δωρεάς. Δεν ήταν εν πάση περιπτώσει δικά του προσωπικά λεφτά. Η ιδιοκτησία στις Λ.Κ. 6.000 ήταν κοινή. Επιτρέποντας στην Εναγόμενη να τις χρησιμοποιήσει με τον συγκεκριμένο τρόπο, με την συγκατάθεσή του, εμποδίζεται τώρα από του ν΄ ισχυρίζεται ότι δάνεισε το δικό του μερίδιο στην Εναγόμενη. Κάτι τέτοιο θα ήταν εξωπραγματικό. Καταλήγω λοιπόν ότι ο Ενάγοντας δεν προσκόμισε στο Δικαστήριο αρκετή μαρτυρία έτσι ώστε να το πείσει, στο ισοζύγιο των πιθανοτήτων, ότι δάνεισε Λ.Κ.3.000 στην τότε αρραβωνιαστικιά του, την Εναγόμενη. Ούτε και έπεισε το Δικαστήριο με τα ανυπόγραφα τιμολόγια που προσκόμισε ότι ο ίδιος είχε προβεί στην εξόφλησή τους. Λόγω όλων αυτών των ελλείψεων στην μαρτυρία του Ενάγοντα δεν παρέχεται άλλη επιλογή στο Δικαστήριο παρά ν΄ απορρίψει την αγωγή. Συνεπακόλουθα, η αγωγή απορρίπτεται. (Υπ.) .................................. Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ ΓΓ/ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο