ΜΑΡΙΝΑ ΠΟΥΡΤΟΥ ν. ΜΑΡΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΙΔΗ, Αρ. αγωγής: 806/2004, 31 Ιανουαρίου 2008

ΜΑΡΙΝΑ ΠΟΥΡΤΟΥ ν. ΜΑΡΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΙΔΗ, Αρ. αγωγής: 806/2004, 31 Ιανουαρίου 2008 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2008:A9 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: ΘΩΜΑ ΘΩΜΑ, Ε. Δ. Αρ. αγωγής: 806/2004 ΜΑΡΙΝΑ ΠΟΥΡΤΟΥ Ενάγουσα ν. ΜΑΡΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΙΔΗ Εναγόμενος Ημερομηνία: 31 Ιανουαρίου 2008 Εμφανίσεις: Για την Ενάγουσα : κα. Χάματσου με κα. Παπαφώτη (για να ακούσει απόφαση η κα. Κουζαλή) Για τον Εναγόμενο : κ. Νικηφόρου ΑΠΟΦΑΣΗ H Ενάγουσα με την υπό εξέταση αγωγή της αξιώνει εναντίον του Εναγομένου ποσό ΛΚ9.250 ως το τίμημα από την πώληση του μεριδίου της στον συνεταιρισμό με την επωνυμία «Terminal Club». Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της Έκθεσης Απαίτησης της, η Ενάγουσα κατά τον ουσιώδη για την παρούσα αγωγή χρόνο ήταν συνεταίρος κατά μερίδιο 50% με κάποιον Σωτήρη Στυλιανού στον υπό αναφορά συνεταιρισμό, ο οποίος είχε ως αντικείμενο εργασιών του την διαχείριση κέντρου αναψυχής. Κατά η περί την 1/12/2003 η Ενάγουσα δυνάμει γραπτής ή και εν μέρει προφορικής συμφωνίας συμφώνησε με τον Εναγόμενο την πώληση του μεριδίου της στον υπό αναφορά συνεταιρισμό έναντι του ποσού ΛΚ9.

1. Σύμφωνα με τους όρους της εν λόγω συμφωνίας ο Εναγόμενος θα κατέβαλλε στην Ενάγουσα το ποσό των ΛΚ250 με την υπογραφή της συμφωνίας αυτής και το υπόλοιπο ποσό θα καταβάλλετο στην Ενάγουσα μέχρι τις 28/2/2004, ενώ σε περίπτωση παράλειψης πληρωμής το υπόλοιπο θα έφερε τόκο προς 9%. Όμως ο Εναγόμενος, παρά τις επανειλημμένες οχλήσεις της Ενάγουσας δεν έχει καταβάλει προς αυτήν οποιοδήποτε ποσό. Ο Εναγόμενος στην τροποποιημένη Έκθεση υπεράσπισης του ισχυρίζεται ότι συμφώνησε προφορικά με τον Σωτήρη Στυλιανού να προχωρήσει (ο Εναγόμενος) στην ανακαίνιση του «Terminal Club» με δικά του έξοδα προκειμένου να διαφοροποιηθεί το ύφος του καταστήματος. Εις αντάλλαγμα της πιο πάνω ανακαίνισης ο Εναγόμενος επρόκειτο να γίνει ο τρίτος συνεταίρος στο «Terminal Club». Όλα τα πιο πάνω ήταν εν γνώση της Ενάγουσας, η οποία ήταν ευχαριστημένη με την εξέλιξη της ανακαίνισης που γινόταν από τον Εναγόμενο. Σε κάποιο χρονικό διάστημα περί το έτος 2003 η Ενάγουσα επιθυμώντας να πωλήσει το μερίδιο της πρότεινε στον Εναγόμενο να το αγοράσει, πρόταση την οποία αποδέκτηκε ο Εναγόμενος. Επειδή υπήρχε χρέος της εν λόγω επιχείρησης στο όνομα της Ενάγουσας, το οποίο συμφωνήθηκε όπως μεταβιβαστεί στον Εναγόμενο ως τον νέο συνιδιοκτήτη, καταρτίστηκε κατά ή περί τον Δεκέμβριο του 2003 μεταξύ του Εναγόμενου και της Ενάγουσας γραπτή συμφωνία πώλησης με την οποία η Ενάγουσα πωλούσε στον Εναγόμενο το μερίδιο της στην υπό αναφορά επιχείρηση για το ποσό των ΛΚ7.000 πληρωτέο μέχρι το τέλος Φεβρουαρίου
2. Η υπό αναφορά συμφωνία καταρτίστηκε κατόπιν οδηγιών ή/και εισήγησης της Τράπεζας. Ο Εναγόμενος δεν θα κατέβαλλε ποτέ το ποσό των ΛΚ7.000 στην Ενάγουσα, αλλά θα αναλάμβανε να εξοφλήσει το χρέος της. Προκειμένου όμως να μεταβιβαστεί το χρέος επ΄ ονόματι του Εναγομένου έπρεπε να παρουσιαστεί στην Τράπεζα συμφωνία πώλησης μεριδίου μεταξύ του Εναγόμενου και της Ενάγουσας. Η Τράπεζα δεν ενέκρινε την μεταβίβαση του χρέους και/ή της οφειλής της Ενάγουσας επ' ονόματι του Εναγόμενου και, κατόπιν της εξέλιξης αυτής ναυάγησε από κοινού η συμφωνία για αγορά του μεριδίου της Ενάγουσας από τον Εναγόμενο. Κατά συνέπεια δεν οφείλει κανένα ποσό στην Ενάγουσα. Η Ενάγουσα, η οποία ήταν και η μοναδική μάρτυρας για την πλευρά της κατέθεσε ενόρκως ότι τον Δεκέμβριο του 2003 συμφώνησε με τον Εναγόμενο να του πωλήσει το μερίδιο της στην επιχείρηση «Terminal Club» έναντι του ποσού ΛΚ9.250 που αντιπροσώπευε τον εξοπλισμό, τα ποτά, την φήμη και την πελατεία του υπό αναφορά "club". Τον Εναγόμενο τον είχε βρει ο πρώην συνεταίρος της στην επιχείρηση Σωτήρης Στυλιανού (ΜΥ). Κατέθεσε στο Δικαστήριο την συμφωνία η οποία υπεγράφη από την ίδια και τον Εναγόμενο (βλέπε το Τεκμήριο 1). Την συμφωνία αυτή προσυπέγραψε και ο Σωτήρης Στυλιανού. Η συμφωνία προέβλεπε όπως ο Εναγόμενος της πληρώσει με την υπογραφή της συμφωνίας το ποσό των ΛΚ250 και το υπόλοιπο μέχρι τον Φεβρουάριο του
3. Δυστυχώς όμως ο Εναγόμενος ούτε το ποσό της προκαταβολής δεν της πλήρωσε. Της είπε ότι θα της πλήρωνε αργότερα την προκαταβολή, επειδή δε επρόκειτο για ένα μικροποσό θεώρησε ότι θα το πλήρωνε μαζί με το υπόλοιπο ποσό. Όμως, αν και παρήλθε ο καθορισμένος στην συμφωνία χρόνος δεν της πλήρωσε κανένα ποσό, παρά τις επανειλημμένες οχλήσεις της. Κάποιες φορές επισκέφθηκε το υπό αναφορά "club" όπου βρήκε τον Εναγόμενο. Της ζητούσε πάντοτε πίστωση χρόνου, ποτέ δεν αρνήθηκε ότι της χρωστούσε το πιο πάνω αναφερόμενο ποσό. Επίσης απηύθυνε επιστολή στον Εναγόμενο μέσω του δικηγόρου της (βλέπε το Τεκμήριο 2) με την οποία ζητούσε την πληρωμή του συμφωνηθέντος τιμήματος πώλησης του μεριδίου της. Δυστυχώς όμως ο Εναγόμενος δεν ανταποκρίθηκε στις εκκλήσεις της. Δεν γνώριζε ότι θα γινόταν ανακαίνιση στο club. Η ανακαίνιση προφανώς έγινε μετά την αποχώρηση της από την επιχείρηση. Ο Εναγόμενος στην δική του ένορκη μαρτυρία κατέθεσε ότι κατά τον Οκτώβριο του 2003 συναντήθηκε με τον Σωτήρη Στυλιανού (ΜΥ) τον οποίο γνωρίζει καθότι είναι συγχωριανοί. O MY του ανέφερε ότι προτίθετο να μετατρέψει το υπό αναφορά "club" σε «ρεμπετάδικο». Του πρότεινε να γίνει συνεταίρος στην επιχείρηση υπό τον όρο ότι θα έκαμνε με δικά του έξοδα τις μετατροπές που χρειάζονταν για να λειτουργήσει ως «ρεμπετάδικο». Την επομένη της συνάντησης τους ο ΜΥ του ανέφερε ότι η Ενάγουσα είχε δεχθεί να γίνει και αυτός συνεταίρος στην επιχείρηση. Ξεκίνησε αμέσως τις εργασίες για τις μετατροπές που χρειάζονταν, έτσι ώστε το "club" να μετατραπεί σε «ρεμπετάδικο». Μετά την ανακαίνιση η δουλειά δεν ήταν ικανοποιητική με αποτέλεσμα η Ενάγουσα να θέλει να του πωλήσει το μερίδιο της και να αποχωρίσει από την επιχείρηση. Της ανέφερε ότι ήταν δύσκολο να βρει το ποσό των ΛΚ 7.000 το οποίο ζητούσε για το μερίδιο της. Τότε η Ενάγουσα του πρότεινε να αναλάβει τα δάνεια που είχε στην ΣΠΕ Παραλιμνίου και στην Εθνική Τράπεζα, που ανέρχονταν στο ποσό αυτό. Όταν επισκέφθηκαν τις ως άνω Τράπεζες τους ζήτησαν κάποια γραπτή συμφωνία ότι η Ενάγουσα του πωλούσε το μερίδιο της στην επιχείρηση. Ο γαμπρός της Ενάγουσας, ο οποίος εργαζόταν στην ΣΠΕ Παραλιμνίου τους συμβούλεψε όπως αναγράψουν στην συμφωνία που θα έκαμναν ποσό μεγαλύτερο των ΛΚ7.000 έτσι ώστε να τους έδιναν το ποσό που ήθελαν. Κατόπιν αυτού υπέγραψαν την συμφωνία - Τεκμήριο
4. Ο ΜΥ υπέγραψε την συμφωνία αυτή σε κατοπινό στάδιο. Η Ενάγουσα πήρε την υπό αναφορά συμφωνία στις Τράπεζες, όμως καμία από τις δύο Τράπεζες δεν ενέκρινε την δανειοδότηση του. Μετά την απόρριψη της αίτησης συνέχισαν και οι τρείς τους να είναι συνεταίροι στην επιχείρηση με μερίδιο 30% ο καθένας, όπως είχαν συμφωνήσει αρχικά. Η επιχείρηση λειτούργησε από το τέλος Νοεμβρίου μέχρι αρχές Φεβρουαρίου 2004, οπόταν και έκλεισε επειδή δεν είχε δουλειά. Καθ' όλο το ως άνω διάστημα η Ενάγουσα εργαζόταν στην επιχείρηση. Ήταν η θέση του ότι η υπό αναφορά συμφωνία υπεγράφη καθαρά για τον αποκλειστικό σκοπό της δανειοδότησης του απο τις δύο ως άνω Τράπεζες και γι' αυτό δεν χρωστά κανένα ποσό στην Ενάγουσα. Ο Σωτήρης Στυλιανού (ΜΥ) κατέθεσε ότι το έτος 2003 ήταν συνεταίρος μαζί με την Ενάγουσα στο "club" με την επωνυμία «Terminal». Ο Εναγόμενος προσπάθησε να γίνει συνεταίρος στην επιχείρηση του "club". Έγινε συμφωνία με τον Εναγόμενο ότι θα αναλάμβανε με δικά του έξοδα να κάμει κάποιες αλλαγές στο υποστατικό που στεγαζόταν η επιχείρηση και επιπλέον θα αγόραζε το μερίδιο της Ενάγουσας. Φυσικά ο Εναγόμενος δεν διέθετε τα απαιτούμενα χρήματα για την αγορά του μεριδίου της Ενάγουσας. Έγιναν κάποιες προσπάθειες για να εξασφαλίσει δάνεια ο Εναγόμενος από Τράπεζες, όμως οι προσπάθειες αυτές δεν καρποφόρησαν. Εφόσον ο εναγόμενος δεν κατόρθωσε να εξασφαλίσει τα δάνεια που χρειαζόταν η συμφωνία με την Ενάγουσα δεν είχε καμιά ισχύ. Κατά την αντεξέταση του διευκρίνισε ότι η ενάγουσα δεν συμμετείχε στις εργασίες της ανακαίνισης που γίνονταν ούτε και γνώριζε οτιδήποτε για τις αλλαγές που έγιναν. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ - ΕΥΡΗΜΑΤΑ: Από μια αντιπαραβολή των εκατέρωθεν εκδοχών προκύπτει ως γεγονός αδιαμφισβήτητο ότι η ενάγουσα και ο Σωτήρης Στυλιανού (ΜΥ) κατά τον ουσιώδη για την παρούσα αγωγή χρόνο ήταν συνέταιροι, κατά ποσοστό 50% έκαστος στην επιχείρηση η οποία λειτουργούσε το κέντρο αναψυχής με την επωνυμία «Terminal Club». Αδιαμφισβήτητη υπήρξε επίσης και η υπογραφή της επίδικης συμφωνίας -Τεκμήριο 1 τόσο από τους διαδίκους όσο και από τον ΜΥ. Παρακολούθησα με μεγάλη προσοχή όλους τους μάρτυρες ενώ κατέθεταν ενόρκως στην ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης. Η ενάγουσα άφησε εξαίρετη εντύπωση από το εδώλιο του μάρτυρα. Απάντησε σε οτιδήποτε της ζητήθηκε με ευθύτητα, αμεσότητα, χωρίς δισταγμούς και αμφιταλαντεύσεις. Όσον αφορά την ουσία της εκδοχής της θα πρέπει να πω ότι διέθετε συνοχή, συνέπεια, λογικότητα. Έδωσε πειστικότατες εξηγήσεις επί όλων των σημείων της εκδοχής της χωρίς να αφήσει οτιδήποτε το διφορούμενο ή ασαφές. Δεν μου έχει αφήσει την παραμικρή αμφιβολία ότι τα όσα περιέγραψε στο δικαστήριο ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Σε αντίθεση με την ενάγουσα ο εναγόμενος άφησε πενιχρή εντύπωση στο δικαστήριο. Η εκδοχή του δεν μπορεί να αντέξει την βάσανο της λογικής. Ήταν επίσης διάτρητη από ασάφειες, κενά, αντιφάσεις. Ουσιώδεις πτυχές της εκδοχής του βρίσκονται σε καταφανή αντίθεση με το περιεχόμενο της επίδικης συμφωνίας - Τεκμήριο
5. Ένας από τους βασικούς ισχυρισμούς του ήταν ότι μετά την συμπλήρωση των εργασιών μετατροπής του υπό αναφορά νυκτερινού κέντρου και την λειτουργία του ως «ρεμπετάδικου» έγινε ο 3ος συνέταιρος στον συνεταιρισμό με μερίδιο 30%. Επιπλέον συνέχισε να είναι συνεταίρος, με το ίδιο ποσοστό ακόμα και μετά την απόρριψη της αίτησης του για δανειοδότηση από την ΣΠ.Ε Παραλιμνίου και την Εθνική Τράπεζα. Ήταν επίσης ισχυρισμός του ότι η Ενάγουσα αποφάσισε να του πωλήσει το μερίδιο της μετά την μετατροπή και λειτουργία του κέντρου ως «ρεμπετάδικου», δηλαδή μετά που έγινε συνεταίρος στον συνεταιρισμό. Αν πράγματι ευσταθούσε η θέση του ότι είχε γίνει συνέταιρος πριν την υπογραφή της επίδικης συμφωνίας λογικά θα ανέμενα ότι στην συμφωνία αυτή θα περιγράφετο και ο ίδιος ως συνεταίρος του συνεταιρισμού «Terminal Club». Κι όμως, στην συμφωνία αυτή περιγράφονται ως μοναδικοί συνεταίροι του υπό αναφορά συνεταιρισμού η ενάγουσα και ο Σωτήρης Στυλιανού (βλέπε την παράγραφο 2 του Τεκμηρίου 1). Στην συμφωνία αυτή ο εναγόμενος περιγράφεται απλά ως το πρόσωπο το οποίο επιθυμεί να αγοράσει από την ενάγουσα το μερίδιο της στον υπο αναφορά συνεταιρισμό. Καμιά επεξήγηση δεν έχει δοθεί από τον εναγόμενο για τους λόγους για τους οποίους στην συμφωνία αυτή δεν περιγράφεται και αυτός ως συνεταίρος, σε αντίθεση με την ενάγουσα και τον Σωτήρη Στυλιανού. Ήταν επίσης η θέση του ότι η επίδικη συμφωνία - Τεκμήριο 1 υπεγράφη κατόπιν απαίτησης των τραπεζών, στις οποίες είχε αποταθεί μαζί με την ενάγουσα για την δανειοδότηση του, για να αναλάβει τα χρέη της ενάγουσας και γι' αυτό η ισχύς της περιορίζετο αποκλειστικά στην εξυπηρέτηση του σκοπού της έγκρισης της αίτησης του από τις τράπεζες. Δυστυχώς όμως ο ως άνω ισχυρισμός του καταρρίπτεται από το περιεχόμενο της επίδικης συμφωνίας. Αν ευσταθούσε ο ως άνω ισχυρισμός του λογικά θα ανέμενα ότι στην υπό αναφορά συμφωνία θα υπήρχε κάποια πρόνοια όσον αφορά τον κατ' ισχυρισμό σκοπό τον οποίον θα εξυπηρετούσε η υπογραφή της συμφωνίας, ειδικά δε, ότι δεν θα είχε καμμιά ισχύ σε περίπτωση που οι τράπεζες δεν ενέκριναν τις αιτήσεις του. Επιπλέον, ήταν η θέση του ότι η ενάγουσα δεν θα έπαιρνε οποιοδήποτε ποσό από την πώληση του μεριδίου της στον συνεταιρισμό. Όπως ισχυρίστηκε, το αντάλλαγμα απο την πώληση του μεριδίου της ενάγουσας θα ήταν η μεταβίβαση των δανείων της με την ΣΠΕ Παραλιμνίου και την Εθνική Τράπεζα επ' ονόματι του εναγόμενου. Όμως ούτε αυτή η πρόνοια υπάρχει στην επίδικη συμφωνία. Αντίθετα, στον όρο 3 της συμφωνίας γίνεται αναφορά σε προθεσμία εξόφλησης του ποσού ΛΚ 9.
6. Καμιά επεξήγηση δεν δόθηκε από τον εναγόμενο για την απουσία από την επίδικη συμφωνία πρόνοιας για μεταβίβαση των δανείων της ενάγουσας επ' ονόματι του, όπως επίσης καμιά εξήγηση δεν δόθηκε και για τον καθορισμό προθεσμίας για εξόφληση του τιμήματος πώλησης του μεριδίου της ενάγουσας. Ειδικότερον, έχοντας κατά νού τον ισχυρισμό του ότι η υπο αναφορά συμφωνία υπεγράφη κατόπιν απαίτησης των Τραπεζών στις οποίες διατηρούσε τα δάνεια της η ενάγουσα θα ήταν αδιανόητο κατά την άποψη μου να μην απαιτούσαν οι Τράπεζες να συμπεριληφθεί στην επίδικη συμφωνία πρόνοια για ανάληψη των δανείων της ενάγουσας από τον εναγόμενο. Ανεξήγητος παρέμεινε και ο διαχωρισμός στην επίδικη συμφωνία του τιμήματος πώλησης σε επιμέρους ποσά καθώς και η παράθεση λεπτομερειών για το τι ακριβώς αντιπροσωπεύει το κάθε επιμέρους ποσό, αφού σύμφωνα με την εκδοχή του ο σκοπός της σύναψης της υπό αναφορά συμφωνίας ήταν περιορισμένος και δεν ήταν άλλος απο του να υποβοηθήσει απλά και μόνο την έγκριση της αίτησης του από τις Τράπεζες, στις οποίες υπήρχαν τα δάνεια της ενάγουσας, τα οποία υποτίθεται ότι θα αναλάμβανε. Ανεξήγητη παρέμεινε και η υπογραφή της επίδικης συμφωνίας απο τον ΜΥ. Διερωτώμαι για ποιο λόγο θα έπρεπε να υπογράψει την επίδικη συμφωνία και ο ΜΥ, αφού σύμφωνα και πάλι με την εκδοχή του εναγόμενου η υπο αναφορά συμφωνία καταρτίστηκε αποκλειστικά και μόνο για σκοπούς Τραπεζών. Ένα μεγάλο κενό παρέμεινε και σε σχέση με τον καθορισμό του τιμήματος πώλησης στις ΛΚ 9.
7. Ο ισχυρισμός του ήταν ότι το τίμημα πώλησης του μεριδίου της ενάγουσας ήταν ΛΚ 7.000, όσα ήταν και τα χρήματα που χρωστούσε στις δύο Τράπεζες, όμως ο υπάλληλος της ΣΠΕ Παραλιμνίου τους συμβούλεψε όπως στην συμφωνία πώλησης που θα υπέγραφαν ανεβάσουν το τίμημα πώλησης λίγο πιο πάνω από τις ΛΚ7.000 για να μπορούσαν να τους δώσουν το ποσό που ζητούσαν. Διερωτώμαι όμως πως κατέληξαν τελικά στο ποσό των ΛΚ9.250 αφού η κατ' ισχυρισμό συμβουλή που είχαν από τον υπάλληλο της Τράπεζας ήταν να δηλώσουν τίμημα πώλησης λίγο περισσότερο απο τις ΛΚ7.000 και όχι το συγκεκριμένο ποσό των ΛΚ
8. Ανεξήγητος παρέμεινε και ο ισχυρισμός τον οποίο προέβαλε τόσο στην Έκθεση Υπεράσπισης όσο και στην ενώπιον του δικαστηρίου μαρτυρία του ότι το μερίδιο το οποίο θα του πωλούσε η ενάγουσα ήταν το 50% του συνεταιρισμού. Η ως άνω θέση του βρίσκεται σε πλήρη διάσταση με τον ισχυρισμό του ότι μετά που έγινε και ο ίδιος συνεταίρος στον συνεταιρισμό ο καθένας από τους τρεις συνεταίρους είχε μερίδιο 30%. Διερωτώμαι λοιπόν πως θα μπορούσε να του πωλούσε η ενάγουσα μερίδιο 50%, αφού μετά την εισδοχή του στον συνεταιρισμό το μερίδιο της ενάγουσας μειώθηκε στο 30%. Επιπλέον, οι δικαιολογίες που έδωσε στο δικαστήριο για την παράλειψη του να προβεί στον τερματισμό ή την ακύρωση της επίδικης συμφωνίας μετά την απόρριψη της αίτησης του από τις Τράπεζες ήταν τόσο ευτελείς, σε βαθμό που στερούντο κάθε πειστικότητας. Συγκεκριμένα, προέβαλε ως δικαιολογία για την μη ακύρωση της επίδικης συμφωνίας το γεγονός ότι αυτή δεν βρισκόταν στην κατοχή του. Ακόμα και αν αποδεχόμουν τον ισχυρισμό του ότι η υπο αναφορά συμφωνία δεν βρισκόταν στα χέρια του, εντούτοις δεν θα μπορούσα να αποδεχτώ ότι ήταν αδύνατη η ετοιμασία κάποιας επιστολής με την οποία θα τερμάτιζε την υπο αναφορά συμφωνία. Πέραν των όσων αναφέρω πιο πάνω θα πρέπει ακόμα να προσθέσω ότι ουσιώδεις πτυχές της εκδοχής του βρίσκονται σε καταφανή αντίθεση με την εκδοχή που πρόβαλε ο ΜΥ. Για παράδειγμα η θέση του ότι η ενάγουσα ήταν γνώστης όλων των μετατροπών που είχαν γίνει στο νυκτερινό κέντρο, για τις οποίες μάλιστα είχε δώσει την συγκατάθεση της αντικρούεται από την θέση του ΜΥ σύμφωνα με την οποία η ενάγουσα δεν είχε οποιαδήποτε συμμετοχή στις ως άνω μετατροπές, ούτε και γνώριζε οτιδήποτε για αυτές. Ομοίως και η θέση του ότι θα αναλάμβανε τα χρέη της ενάγουσας, τα οποία η τελευταία διατηρούσε με την ΣΠΕ Παραλιμνίου και την Εθνική Τράπεζα δεν βρίσκει οποιοδήποτε έρεισμα στη μαρτυρία του ΜΥ. Όλες οι παραλείψεις, οι ασάφειες, τα κενά και οι αντιφάσεις που περιγράφω πιο πάνω έχουν διαβρώσει σε βάθος την αξιοπιστία του εναγόμενου, σε βαθμό που θα καθίστατο επισφαλής η αποδοχή της εκδοχής του. Κατ' επέκταση το δικαστήριο απορρίπτει την εκδοχή του εναγόμενου ως αναξιόπιστη. Στρέφομαι τώρα στην μαρτυρία του ΜΥ. Η γενική εντύπωση που αποκόμισα από αυτόν ήταν ότι με την μαρτυρία του προσπάθησε να αποστασιοποιηθεί και από τους δύο διαδίκους, παρουσιάζοντας μια εκδοχή διαφορετική από την εκδοχή και των δύο διαδίκων. Η βασική του θέση ήταν ότι η επίδικη συμφωνία υπεγράφη απλά και μόνο για να βρει χρήματα ο εναγόμενος να αγοράσει το μερίδιο της ενάγουσας στον συνεταιρισμό και κατ' επέκταση η ισχύς της θα τελούσε υπό την αίρεση της εξασφάλισης χρημάτων από τον εναγόμενο. Κατ' αρχάς θα πρέπει να αναφέρω ότι η υπο αναφορά θέση του συγκρούεται με την μαρτυρία του εναγόμενου σύμφωνα με την οποία η επίδικη συμφωνία υπεγράφη απλά και μόνο μετά από απαίτηση των Τραπεζών στις οποίες υπέβαλε αίτηση για δανειοδότηση ο εναγόμενος. Επιπλέον ο ως άνω ισχυρισμός του αντικρούεται από το ίδιο το περιεχόμενο της επίδικης συμφωνίας. Καμιά πρόνοια δεν υπάρχει στην επίδικη συμφωνία ότι η ισχύς της τελούσε υπο την αίρεση της εξασφάλισης χρημάτων από τον εναγόμενο. Πέραν των όσων έχω αναφέρει πιο πάνω θα πρέπει να προσθέσω ότι η θέση του σύμφωνα με την οποία η επίδικη συμφωνία δεν ίσχυσε επειδή δεν εξασφάλισε τα απαιτούμενα χρήματα ο εναγόμενος, ήταν μια καθαρά προσωπική του άποψη, η οποία δεν υποστηρίζεται απο οποιαδήποτε γεγονότα από τα οποία θα μπορούσε να διαφανεί ότι η επίδικη συμφωνία τερματίστηκε ή ακυρώθηκε από τους διαδίκους, ή ότι πρόθεση και των δύο διαδίκων ήταν να μην εφαρμοστεί σε περίπτωση που ο εναγόμενος δεν εξασφάλιζε χρήματα. Θεωρώ χρήσιμο να παραθέσω το πιο κάτω απόσπασμα από την κυρίως εξέταση του: Ε. Στο τέλος της μέρας αυτή η συμφωνία, το Τεκμήριο 1, τι έγινε; Α. Καμία ισχύ. Ε. Γιατί; Α. Δεν υλοποιήθηκε. Δεν μπορούσε να βρει λεφτά ο Μάριος, πως θα ίσχυε η συμφωνία; Αφού δεν της έδωσε λεφτά. Επίσης παραθέτω το πιο κάτω απόσπασμα από την αντεξέταση του: Ε. Δηλαδή έφυγε η Μαρίνα από το club. Υπογράφηκε η συμφωνία και έφυγε. Α. Κοίταξε, ναι, μπορεί να υπογράφηκε κάποια συμφωνία μεταξύ του Μάριου και της Μαρίνας την οποία υπέγραψα και εγώ αλλά εφόσον ο Μάριος δεν μπορούσε να εξασφαλίσει τα δάνεια δεν θα έμενα εγώ στο μαγαζί να τραβήσω το 100% του μαγαζιού. Αυτό λέχθηκε, απλώς αν ο Μάριος έβρισκε εκείνα τα λεφτά στο μήνα, σίγουρα η Μαρίνα θα ήταν έξω από το μαγαζί. Καθίσταται λοιπόν φανερό ότι η θέση του μάρτυρα σύμφωνα με την οποία η επίδικη συμφωνία δεν ίσχυσε, δεν φαίνεται να τεκμηριώνεται απο οποιαδήποτε γεγονότα. Φυσικά δεν παραγνωρίζω τον ισχυρισμό του ότι είχαν επισκεφθεί μαζί με την ενάγουσα τον ιδιοκτήτη του ακινήτου στο οποίο στεγαζόταν η επιχείρηση, μετά που τερματίστηκε η λειτουργία του νυχτερινού κέντρου και του παρέδωσαν τα κλειδιά του ακινήτου. Ακόμα και αν ήμουν διατεθειμένος να αποδεχθώ τον ως άνω ισχυρισμό του, εντούτοις είμαι της άποψης ότι από την ως άνω ενέργεια της ενάγουσας δεν συνάγεται η κατάργηση ή ο τερματισμός της επίδικης συμφωνίας, ή έστω η πρόθεση της να μην ζητήσει την εφαρμογή της. Τονίζω ότι σύμφωνα με την μαρτυρία του ΜΥ το ενοικιαστήριο έγγραφο για την ενοικίαση του ακινήτου εξακολουθούσε να ήταν επ΄ ονόματι του ιδίου και της ενάγουσας ακόμα και μετά την προσχώρηση του εναγόμενου ως συνεταίρου στην επιχείρηση του νυκτερινού κέντρου. Επιπλέον δεν υπάρχει ενώπιον μου οποιαδήποτε μαρτυρία ότι η ενάγουσα πλήρωσε στον ιδιοκτήτη του υποστατικού οποιαδήποτε οφειλόμενα ενοίκια από προσωπικά της χρήματα. Υπογραμμίζω την θέση του μάρτυρα ότι μετά τον τερματισμό της επιχείρησης και το κλείσιμο του νυκτερινού κέντρου είχαν αφήσει μέσα στο υποστατικό κάποια πράγματα (εξοπλισμό) του club και κατ' αυτό τον τρόπο αποκόπηκαν από τον ιδιοκτήτη κάποια από τα οφειλόμενα ενοίκια. Για τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω πιο πάνω απορρίπτω την μαρτυρία του ΜΥ. Ειδικώτερον απορρίπτω την βασική του θέση ότι η επίδικη συμφωνία δεν ίσχυσε επειδή δεν βρήκε χρήματα ο εναγόμενος. Με βάση τα όσα παραθέτω πιο πάνω καταλήγω σε εύρημα ότι τα γεγονότα διαδραματίστηκαν όπως τα εξιστόρησε στην μαρτυρία της η ενάγουσα. Ειδικώτερον αποδέχομαι ότι η ενάγουσα αμέσως μετά την υπογραφή της επίδικης συμφωνίας αποχώρησε από την επιχείρηση του ως άνω νυκτερινού κέντρου και από τον συνεταιρισμό και την θέση της στην επιχείρηση κατέλαβε ο εναγόμενος. Επίσης αποδέχομαι ότι η επίδικη συμφωνία υπεγράφη κάτω από τις συνθήκες, τις οποίες περιέγραψε στη μαρτυρία της η ενάγουσα. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Θεωρώ χρήσιμο, πριν ασχοληθώ με την νομική πτυχή της υπόθεσης να μεταφέρω αυτούσιο το κείμενο της επίδικης συμφωνίας: ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΠΩΛΗΣΗΣ ΜΕΡΙΔΙΚΟΥ ΣΤΟ ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟ ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ ΣΩΤΗΡΗΣ ΚΑΙ ΜΑΡΙΝΑ ΠΟΥΡΤΟΥ Η συμφωνία γίνεται σήμερα την 1/12/2003 μεταξύ της Μαρίνας Πούρτου (Αρ. ταυτ. 682623) ο Α Συμβαλλόμενος, του Μάριου Νικολαΐδη, ο Β Συμβαλλόμενος (Αρ.ταυτο.730712) και του Στυλιανού Σωτήρη (Αρ. ταυτ.665026) ο Γ Συμβαλλόμενος και περιέχει τα ακόλουθα: Επειδή ο Α Συμβαλλόμενος και ο Γ Συμβαλλόμενος είναι συνέταιροι σε συνεταιρισμό με την επωνυμία «Terminal Club» στην Λεωφόρο Πρωταρά, Παραλίμνι, ο οποίος συνεταιρισμός διαχειρίζεται κέντρο αναψυχής. Επειδή ο Α Συμβαλλόμενος επιθυμεί να πωλήσει στον Β Συμβαλλόμενο το μερίδιο που έχει στον ανωτέρω συνεταιρισμό και ο Β Συμβαλλόμενος επιθυμεί να αγοράσει από τον Α Συμβαλλόμενο το μερίδιο του στον ανωτέρω συνεταιρισμό και ο Γ Συμβαλλόμενος συγκατατίθεται στην ανωτέρω πώληση και αγορά. Συμφωνούνται μεταξύ τους τα ακόλουθα:
9. Αμφότεροι οι συμβαλλόμενοι υιοθετούν το προοίμιο της παρούσας συμφωνίας και το καθιστούν ουσιώδες και αναπόσπαστο μέρος αυτής.
10. Ο Α Συμβαλλόμενος πωλεί στον Β Συμβαλλόμενο το μερίδιο του στον συνεταιρισμό «Terminal Club» στην τιμή των £9250.
11. Το ποσό αυτό συμπεριλαμβάνει εξοπλισμό αξίας £3000.00, αποθέματα ποτών £1500.00 και φήμη και πελατεία £4750.
13. Ο Β Συμβαλλόμενος καταβάλλει ποσό £250.00 με την υπογραφή της συμφωνίας αυτής και το υπόλοιπο ποσό θα πληρωθεί μέχρι την 28/2/
14. Κάθε καθυστέρηση στην πληρωμή φέρει τόκο 9%.
15. Έκαστος συμβαλλόμενος δικαιούται αποζημιώσεις για την διάρρηξη της συμφωνίας αυτής από τους άλλους συμβαλλόμενους.
16. Όλοι οι όροι της παρούσης συμφωνίας είναι ουσιώδεις όροι αυτής και οποιαδήποτε παράβαση οποιουδήποτε από αυτούς από οποιοδήποτε συμβαλλόμενο δίδει δικαίωμα στο μη υπαίτιο συμβαλλόμενο να τερματίσει και ακυρώσει την συμφωνία και να διεκδικήσει αποζημίωση. Οι Συμβαλλόμενοι 1 Δεκεμβρίου 2003 Παραλίμνι ................................... Α Συμβαλλόμενος ................................... Β Συμβαλλόμενος ................................... Γ Συμβαλλόμενος Απο μια απλή ανάγνωση της συμφωνίας την οποία έχω παραθέσει πιο πάνω καθίσταται φανερό ότι στην συμφωνία αυτή δηλώνεται με τον πλέον σαφέστατο τρόπο η πρόθεση των συμβαλλομένων να αγοράσει ο εναγόμενος το μερίδιο της ενάγουσας στον υπο αναφορά συνεταιρισμό έναντι του καθορισμένου στην συμφωνία ποσού. Στην συμφωνία αυτή καθορίζεται λεπτομερώς το τι αντιπροσωπεύει το ποσό των £
17. Το δικαστήριο έχει απορρίψει την θέση του εναγόμενου ότι η υπό αναφορά συμφωνία δεν εκφράζει τις πραγματικές προθέσεις των διαδίκων και ότι υπεγράφη απλά και μόνο μετά από απαίτηση των τραπεζών στις οποίες υπέβαλε αίτηση για δανειδότηση. Απέρριψε επίσης την θέση του ΜΥ ότι η υπο αναφορά συμφωνία δεν ίσχυσε επειδή ο εναγόμενος δεν βρήκε τα χρήματα για να πληρώσει την ενάγουσα. Αντίθετα αποτελεί εύρημα του δικαστηρίου ότι στην υπο αναφορά συμφωνία καταγράφεται η πραγματική πρόθεση των συμβαλλόμενων μερών. Αποτελεί επίσης εύρημα του δικαστηρίου ότι η υπο αναφορά συμφωνία δεν τελούσε υπο οποιαδήποτε αίρεση, συμφώνως των άρθρων 31-36 του περί Συμβάσεων Νόμου Κεφ.
18. Στο σημείο αυτό παρενθετικά θα ήθελα να αναφέρω ότι η προσαχθείσα εκ μέρους της υπεράσπισης μαρτυρία ακόμα και στην περίπτωση που κρινόταν ως αξιόπιστη δεν θα μπορούσε να αλλοιώσει τους όρους της επίδικης συμφωνίας καθότι, σύμφωνα με πάγια νομολογική αρχή είναι ανεπίτρεπτη η προσαγωγή μαρτυρίας για να προσθέσει, αλλοιώσει ή αντικρούσει τους όρους μιας γραπτής συμφωνίας (βλέπε Polycarpou v. Polycarpou