← Κύπρος

ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΠΙΣΤΩΤΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΑΘΗΑΙΝΟΥ ν. Ανδρέα Χριστοδούλου Κουλουμπρή κ.α., Γεν. Αίτηση Αρ.: 9/94, 31 Ιανουαρίου 2008

ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΠΙΣΤΩΤΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΑΘΗΑΙΝΟΥ ν. Ανδρέα Χριστοδούλου Κουλουμπρή κ.α., Γεν. Αίτηση Αρ.: 9/94, 31 Ιανουαρίου 2008 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2008:A11 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Ν. Γερολέμου, Ε.Δ. Γεν. Αίτηση Αρ.: 9/94 Μεταξύ: ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΠΙΣΤΩΤΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΑΘΗΑΙΝΟΥ Αιτήτρια -και-

  1. Ανδρέα Χριστοδούλου Κουλουμπρή
  2. Παναγιώτη Κουλουμπρή
  3. Μιχάλη Χαραλάμπους Καθ΄ ων η αίτηση ΑΙΤΗΣΗ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ 28.8.07 ΥΠΟ ΤΟΥ ΚΑΘ΄ ΟΥ Η ΑΙΤΗΣΗ 1 ΓΙΑ: (A) ΠΑΡΑΜΕΡΙΣΜΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ 23.2.1994 (Β) ΔΙΑΤΑΓΜΑ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΓΙΑ ΔΙΕΥΚΡΙΝΗΣΗ ΤΟΥ ΠΟΣΟΥ ΤΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΤΟΚΩΝ (Γ) ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΟΤΙ Η ΕΓΓΡΑΦΕΙΣΑ ΔΙΑΙΤΗΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΕΧΕΙ ΕΞΟΦΛΗΘΕΙ (Δ) ΔΙΑΖΕΥΚΤΙΚΑ ΑΠΟΦΑΣΗ ΚΑΙ/Η ΔΙΑΤΑΓΜΑ ΟΤΙ Η ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΤΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΔΕΝ ΔΥΝΑΤΑΙ ΝΑ ΠΡΟΧΩΡΗΣΕΙ ΔΙΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΝΟΜΗ ΚΑΙ ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΗ ΚΑΙ (Ε) ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΑΛΛΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΚΡΙΝΕΙ ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΥΛΟΓΗ ΚΑΙ/Η ΔΙΚΑΙΗ 31 Ιανουαρίου 2008 Εμφανίσεις: Για Αιτητή: κ. Γ. Παπαντωνίου Για Καθ΄ ης η αίτηση: κ. Κυριακίδης ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Η Καθ΄ ης η Αίτηση (Σ.Π.Ε. ΑΘΗΑΙΝΟΥ) στις 21.2.94 καταχώρισε γενική αίτηση (μονομερή) με την οποία εξαιτείτο διάταγμα του Δικαστηρίου επιτρέπον την εγγραφή και εκτέλεση της διαιτητικής απόφασης ημερ. 1.7.
  4. Ορίστηκε στις 23.2.94 και την ίδια ημέρα εκδόθηκε διάταγμα ως η αίτηση με ΛΚ49,90 έξοδα υπέρ της. Αξίζει ν΄ αναφερθεί ότι το αρχικό δάνειο ήταν ημερ. 23.11.85 για το ποσό των ΛΚ2.000 και το ανανεωμένο δάνειο για το οποίο εκδόθηκε η διαιτητική απόφαση ήταν ημερ. 18.12.87 για το ποσό των ΛΚ2.500 και η διαιτητική απόφαση εκδόθηκε για το ποσό των ΛΚ4.306,12 με τόκο 9% από 1.1.93 μέχρι εξοφλήσεως. Η Καθ΄ ης η Αίτηση επειδή δεν εξοφλήθηκε ολόκληρο το χρέος, τόκοι και έξοδα, κατά τον ισχυρισμό της, από τον Αιτητή, προχώρησε με ένταλμα πώλησης κινητών. Το ένταλμα αυτό αποτέλεσε την αφύπνιση του εναγομένου και την υποβολή της υπό εξέταση αίτησης και ταυτόχρονα μονομερούς αίτησης αναστολής εκτέλεσης του εντάλματος κινητών για την οποία το Δικαστήριο εξέδωσε ενδιάμεση απόφαση στις 28.9.
  5. Η ΑΙΤΗΣΗ Ο Αιτητής με την παρούσα αίτηση που καταχώρησε στις 28.9.07 εξαιτείται: (Α) Ακύρωση της απόφασης ημερ. 23.2.94 (Β) Διάταγμα για διευκρίνιση του ποσού και τόκων της απόφασης (Γ) Διάταγμα ότι η διαιτητική απόφαση εξοφλήθηκε (Δ) Διάταγμα και/ή απόφαση ότι η απόφαση δεν μπορεί να προχωρήσει διότι είναι παράνομη και αντικανονική Η αίτηση έχει ως νομικό υπόβαθρο την Δ.40 Θ.7, 8, 11 και 15, Δ.41 και Δ.48 Θ1, 2, 3 και 8 (ΚΚ)(ΙΙ)(ΜΜ) των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, το άρθρο 9 του Κεφ.6 και τις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Η αίτηση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του Αιτητή, την οποία το Δικαστήριο θέτει ενώπιον του, και στην οποία, που με πολύ λίγες γραμμές συνοψίζω, αναφέρεται στο ανανεωμένο δάνειο ημερ.18.12.87 για το ποσό των ΛΚ2.500, στην διαιτητική απόφαση που ανάφερα πιο πάνω, και ότι κατέβαλε συνολικά το ποσό των ΛΚ7.002,11 σεντ και δεν οφείλει κανένα άλλο ποσό αφού εξόφλησε το χρέος του, τόκους και έξοδα. Περαιτέρω προβάλλει και τον ισχυρισμό ότι η διαιτητική απόφαση θα έπρεπε να ήταν για το ποσό των ΛΚ2.500 πλέον τόκους από την ημέρα του δανείου, ήτοι 18.12.07 και όχι για το ποσό των ΛΚ4.036,12 σεντ και ως εκ τούτου είναι παραπλανητική, αντικανονική και παράνομη τόσο η διαιτητική απόφαση όσο και η απόφαση εγγραφής και εκτέλεσης της. Επίσης προβάλλει τον ισχυρισμό ότι η αίτηση για εγγραφή και εκτέλεση της διαιτητικής απόφασης ίσως να μην του επιδόθηκε. Τέλος εισηγείται ότι η απόφαση δεν μπορεί να εκτελεστεί καθ΄ ότι έχει παρέλθει εξαετία από την ημέρα έκδοση της και η ανανέωση της απόφασης στις 18.4.05 ήταν για ένα χρόνο και ως εκ τούτου έχει εκπνεύσει. Μαζί με την ένορκη δήλωση επισυνάπτονται ως Τεκμήρια η διαιτητική απόφαση, η απόφαση του Δικαστηρίου, το διάταγμα ανανέωσης της απόφασης, κατάσταση λογαριασμού, αποδείξεις πληρωμών, επιστολές ημερομηνίας 29.11.06 και 23.3.07 και τα δύο γραμμάτια ημερ. 23.11.85 και 18.12.
  6. Η ΕΝΣΤΑΣΗ Η Καθ΄ ης η Αίτηση καταχώρισε ένσταση η οποία βασίζεται στους ίδιους θεσμούς συν τη Δ.48 Θ4, Νόμο και εξουσίες του Δικαστηρίου. Προβάλλει έξι

(6)λόγους ένστασης:
  1. Η αίτηση είναι νομικά ή/και ουσιαστικά αβάσιμη
  2. Η νομική βάση της αίτησης είναι εσφαλμένη ή/και ελλειπής
  3. Η εγγραφείσα διαιτητική απόφαση δεν έχει εξοφληθεί
  4. Η ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση δεν αποκαλύπτει επαρκή γεγονότα που δύνανται να στηρίξουν την εξαιτούμενη θεραπεία
  5. Η Αίτηση υποβάλλεται καθυστερημένα και ουδεμία εξήγηση, ή λόγος δεν παρέχεται περί τούτου.
  6. Η Αίτηση είναι υπό τις περιστάσεις κακόπιστη ή/και καταχρηστική ή/και επιδιώκει αλλότριο σκοπό Πραγματικό υπόβαθρο της ένστασης αποτελεί η ένορκη δήλωση του Βάσου Παπαϊωάννου γραμματέα της Καθ΄ ης η Αίτηση που συνοδεύει την ένσταση. Αφού εκφράζει την αντίθεση του σε ισχυρισμούς της ένορκης δήλωσης του Αιτητή αναφέρει ότι το ποσό της απόφασης του Δικαστηρίου με βάση το διάταγμα εγγραφής και εκτέλεσης της διαιτητικής απόφασης ήταν για το ποσό των ΛΚ4.306.14 σεντ, πλέον 9% τόκο, από την 1.1.93 μέχρι εξοφλήσεως, ως η διαιτητική απόφαση, οι οποίοι τόκοι μέχρι τις 31.12.06 ανήλθαν σε ΛΚ6.308,95 σεντ. Συν τα δικηγορικά έξοδα εκ ΛΚ1.246,39 σεντ, το συνολικό ποσό ανήλθε στις ΛΚ11.864,48 σεντ το οποίο δεν εξοφλήθηκε αφού ο Αιτητής κατέβαλε το ποσό των ΛΚ7.002,11 σεντ και ως εκ τούτου παραμένει υπόλοιπο ΛΚ4.859,37 σεντ συν τόκους από 1.1.
  7. ΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ Οι συνήγοροι των δυο πλευρών στις αγορεύσεις τους προώθησαν σχεδόν τις ίδιες θέσεις όπως αυτές εκφράζονται μέσα από την αίτηση, την ένσταση και τις ενόρκους δηλώσεις που τις υποστηρίζουν, αντίστοιχα, και ο κάθε ένας από την δική του πλευρά εισηγήθηκε στο Δικαστήριο όπως γίνει αποδεκτή η δική του θέση. Δόθηκε ιδιαίτερη έμφαση στο θέμα κατά πόσο θα ήταν δυνατό χρέος εκ £2.500 να ανέλθει στο αναφερθέν πιο πάνω ποσό, σύμφωνα με τον Περί Τόκου Νόμο 2/77, πριν από την τροποποίηση του με τον Νόμο 160(Ι)/
  8. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ - ΚΑΤΑΛΗΞΗ Η Αίτηση ως αναφέρθηκε εδράζεται στην Δ.40 Θ.7, 8, 11 και 15, Δ.41 και Δ.48 Θ.1, 2, 3 και Θ.8 (Κ.Κ.)(ΙΙ)(Μ.Μ.) καθώς και στο άρθρο 9 ΚΕΦ.6, Επειδή με τον πρώτο και δεύτερο λόγο που προβάλλονται στην ένσταση τίθεται θέμα ότι η νομική βάση της αίτησης, είναι εσφαλμένη, ελλειπής, νομικά ή και ουσιαστικά αβάσιμη, το Δικαστήριο κρίνει ότι τα ζητήματα αυτά πρέπει να εξεταστούν πριν από οποιοδήποτε άλλο ζήτημα αφού καταφατική κατάληξη του Δικαστηρίου πιθανόν να σημάνει και το τέλος της Αίτησης. Ο Θ.7(α) της Δ.40 αναφέρεται στο θέμα ότι για μια απόφαση ή διάταγμα για πληρωμή εντός αναφερομένης περιόδου δεν θα εκδίδεται κανένα ένταλμα πληρωμής. Επομένως, δεν έχει σχέση με τις αιτούμενες θεραπείες. Οι Θ.7(β) και 11 της Δ.40 αναφέρονται στην υποβολή αίτησης και δυνατότητας του Δικαστηρίου να αναστείλει την εκτέλεση απόφασης ή διατάγματος. Ως εκ τούτου ούτε αυτές οι Διατάξεις σχετίζονται με τις θεραπείες που ζητά ο Αιτητής. Ο Θ.8 της Δ.40 προνοεί ότι όταν περάσουν έξι
(6)χρόνια από την ημερομηνία της απόφασης ή του διατάγματος μπορεί ο ενάγων να αποταθεί στο Δικαστήριο ή Δικαστή για άδεια έκδοσης σχετικής εκτέλεσης. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, όπως έχουν δηλώσει οι συνήγοροι, πριν την έκδοση της ενδιάμεσης απόφασης του Δικαστηρίου ημ.28.9.07 με την οποία εκδόθηκε διάταγμα αναστολής εκτέλεσης του εντάλματος πώλησης κινητών, είχε ήδη εκτελεστεί το ένταλμα. Ενόψει της εκτέλεσης του εντάλματος κινητών πριν την ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου και στην απουσία οιουδήποτε άλλου μέτρου εκτέλεσης αλλά και οιασδήποτε άλλης διαδικασίας εκ μέρους της Καθ΄ ης η Αίτηση, ή του Αιτητή ο Θ.8 της Δ.40 δεν μπορεί να αποτελεί νομική βάση καμίας από τις αιτούμενες θεραπείες και άρα ουδεμία σχέση έχει μ΄ αυτές. Αλλά και αν ακόμη εξέταζα στην ουσία τούτο το θέμα με γνώμονα το λεκτικό του Θεσμού θα έκρινα ότι η ανανέωση της εκτέλεσης της απόφασης θα ίσχυε τουλάχιστον για άλλα έξι
(6)χρόνια, όσα δηλαδή προβλέπει η Δ.40 Θ.8 ότι όταν περάσουν μπορεί να ζητηθεί η ανανέωση της απόφασης. Πουθενά δεν αναφέρεται ότι η ανανέωση θα είναι για ένα
(1)χρόνο. Οι Θ.1, 2 και 3 της Δ.48 προνοούν για το πώς πρέπει να γίνεται μια αίτηση, τι πρέπει να αναφέρεται σ΄ αυτήν, ότι πρέπει να παραπέμπει στο ειδικό άρθρο του Νόμου τον ειδικό διαδικαστικό κανονισμό που στηρίζεται, σε ποιο τύπο υποβάλλονται οι μονομερείς και οι δια κλήσεως αιτήσεις, πού πρέπει να εκτίθενται τα γεγονότα όταν δεν συνοδεύεται η αίτηση από ένορκη δήλωση στις περιπτώσεις που προβλέπεται στους Θ.8 και 9, σε ποιους πρέπει να επιδίδεται μία αίτηση διά κλήσεως και μαζί μ΄ αυτήν η ένορκη δήλωση καθώς και ο χρόνος που πρέπει να επιδίδεται πριν από την ημέρα ορισμού της για ακρόαση. Άρα αυτοί δεν αποτελούν το ειδικό άρθρο επί του οποίου πρέπει να στηρίζεται μία αιτούμενη θεραπεία. Ο Θ.8 εδάφιο (Κ.Κ.) της Δ.48 αναφέρεται στην άδεια έκδοσης εκτέλεσης μετά τη λήξη έξι
(6)χρόνων από την ημερομηνία της απόφασης ή διατάγματος. Διά τους ίδιους λόγους που αναφέρονται πιο πάνω όταν επιλαμβανόμουν του Θ.8 της Δ.40 δεν έχει ούτε αυτός σχέση ως νομική βάση για τις αιτούμενες θεραπείες. Επίσης δεν έχει σχέση ούτε ο Θ.
(11)της Δ.48, αφού αναφέρεται για ενδιάμεση αναστολή εκτέλεσης, για τους ίδιους λόγους που καταγράφονται ανωτέρω όταν επιλαμβανόμουν του Θ.7 της Δ.40. Ο Θ.15 της Δ.40 αναφέρεται και συνδέεται σε ενέργεια ή διαδικαστικό διάβημα που δύναται να προβεί είτε ο αντεξεταζόμενος για την εκτέλεση του εντάλματος είτε άλλο ενδιαφερόμενο πρόσωπο. Από το λεκτικό του πιο πάνω άρθρου φαίνεται ότι τούτο μπορεί να αποτελέσει νομική βάση για την εξέταση ζητημάτων και έκδοσης σχετικών οδηγιών από το Δικαστήριο όταν ήδη έχει εκδοθεί ένταλμα και εκκρεμεί η εκτέλεση του. Όπως προείπα ήδη το ένταλμα έχει εκτελεστεί πριν την έκδοση της ενδιάμεσης απόφασης του Δικαστηρίου με την οποία εκδίδετο διάταγμα αναστολής εκτέλεσης του εντάλματος κινητών. Συνεπώς με το ίδιο σκεπτικό που ανέφερα όταν εξέταζα τον Θ.8 της Δ.40, ούτε αυτός ο Θεσμός (Θ.15 της Δ.40) αποτελεί νομική βάση για εξέταση των θεραπειών που ζητά με την αίτηση του ο Αιτητής. Η Δ.41 προβλέπει την εκτέλεση δια κατάσχεσης και πώλησης κινητής περιουσίας. Άρα ούτε αυτή η Διαταγή σχετίζεται με τις αιτούμενες στην αίτηση θεραπείες. Ούτε βέβαια το Άρθρο 9 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου ΚΕΦ.6 αφού αυτό αναφέρεται στην έκδοση ενός προσωρινού διατάγματος σε μονομερή αίτηση όταν αποδεικνύεται το κατεπείγον. Η παροχή ενδιάμεσης θεραπείας, όπως είναι η παρούσα αίτηση, επιβάλλει στην τήρηση των κανόνων που διέπουν την υποβολή της αίτησης και την παροχή θεραπείας όπως προβλέπεται από την Δ.48 Θ.1 και 2
(1)(βλ. Louis Vuitton vs. Δερμοσάκ Λτδ κ.α.
(1992)1 ΑΑΔ 1453). Στην Αίτηση όμως, ως εκ των πιο πάνω, δεν αναφέρεται το ειδικό άρθρο ή ειδικός κανονισμός επί του οποίου στηρίζεται και ως εκ τούτου η αίτηση στερείται νομικού πλαισίου και παραμένει νομικά αιωρούμενη (βλ. Μαχλουζαρίδη vs Ιωαννίδη κ.α.
(1990)1 ΑΑΔ 965). Συμπληρωματικά αναφέρω ότι δεν αναφέρεται συγκεκριμένο εδάφιο που να στηρίζει το αίτημα για παραμερισμό της απόφασης του Δικαστηρίου ημερομηνίας 23.2.94, όπως π.χ. θα ήταν το Εδάφιο 4 του Θ.8 της Δ.
  1. Η αναφορά της Δ.48 Θ.8 (Κ.Κ.)(ΙΙ)(ΜΜ) δεν μπορεί να πληρώσει το κενό της μη καταγραφής του εδαφίου
  2. Θα ήθελα εδώ να προσθέσω ότι εάν κάποιος ανατρέξει στη νομική βάση της αίτησης για αναστολή εκτέλεσης της πώλησης κινητών, που σημειώνω ότι ορθά κατεγράφησαν οι σχετικοί κανονισμοί, θα διαπιστώσει ότι είναι ταυτόσημη με τη νομική βάση της παρούσας αίτησης. Τούτο δεικνύει ότι επαναγράφηκε ή επαναδιατυπώθηκε η ίδια νομική βάση, η οποία αφορούσε την αναστολή, και στην παρούσα αίτηση, χωρίς να καταγράφει η αναφερθείσα συγκεκριμένη νομική βάση (εδ. 4 της Δ.48 Θ.8) για τον παραμερισμό διατάγματος που εκδόθηκε μονομερώς. Όσον αφορά τις άλλες αιτούμενες θεραπείες υπό στοιχεία Β, Γ και Δ της Αίτησης ιδομένες από την σκοπιά αυτοτελούς ύπαρξης και προώθησής τους όπως ήδη έχω αναφέρει δεν υπάρχει ίχνος νομικής βάσης και ως εκ τούτου έχουν παραμείνει μετέωρες. Εάν πάλι αποτελούν παρεπόμενες θεραπείες του αιτήματος για παραμερισμό του διατάγματος του Δικαστηρίου ημερομηνίας 23.2.94 τότε η τύχη τους εξαρτάται από την απόφαση του Δικαστηρίου εάν θα παραμερίσει ή όχι το αναφερθέν διάταγμα. Αν και δεν έγινε καμία αναφορά από τον δικηγόρο του Αιτητή στην Δ.64 το Δικαστήριο έστρεψε την προσοχή του στο κατά πόσο θα μπορούσε αυτεπάγγελτα να εξετάσει το ενδεχόμενο θεραπείας της δικονομικής παράλειψης με βάση την Δ.
  3. Η Δ.64 έτυχε ερμηνείας σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Στην υπόθεση Wunderlich κ.α. ν. Παναγιώτου
(1999)1 (Α) ΑΑΔ 366, 376, αναφέρονται τα πιο κάτω: «Πράγματι σκοπός της νέας Δ.64 ήταν η κατάργηση της διάκρισης μεταξύ μη συμμόρφωσης με διαδικαστικούς θεσμούς, η οποία καθιστά τη διαδικασία άκυρη και μη συμμόρφωση η οποία απλώς καθιστά την διαδικασία παράτυπη (βλ. Supreme Court Practice 1999, σελ. 10). Οποιαδήποτε μη συμμόρφωση με τους Κανονισμούς θεωρείται ως παρατυπία η οποία μπορεί να θεραπευθεί με τον τρόπο και τη διαδικασία που προβλέπεται από τη νέα Δ.64. Έτσι μετά τη θέσπιση της νέας Δ.64 παρέχεται διακριτική ευχέρεια διάσωσης στην κατάλληλη περίπτωση δικονομικών μέτρων, τα οποία πριν την τροποποίηση εθεωρούντο άκυρα (βλ. Γιάννη ν. Αναπληρωτή Εφόρου Μηχανοκινήτων Οχημάτων κ.α
(1995)3 Α.Α.Δ. 334, Δημοκρατία ν. Lion Ins. Agency Ltd
(1995)3 A.A.Δ. 338, 340 και Panagiotis Georghiou (Catering Ltd)κ.α. ν. Δημοκρατίας
(1996)3 Α.Α.Δ. 323). Ωστόσο πρέπει να υπομνησθεί πως η εξουσία που δίδεται στο δικαστήριο από τη νέα Δ.64 είναι εξουσία για θεραπεία των παρατυπιών που αποτελούνται από παράλειψη συμμόρφωσης με τους θεσμούς. Το Δικαστήριο δεν έχει εξουσία να θεραπεύσει θεμελιώδεις παραλείψεις (βλ. The Supreme Court Practice 1999, σελ. 10 όπου υποδεικνύεται επίσης «πως η πρόνοια για την ύπαρξη του ενάγοντα κατά την ημερομηνία έναρξης της διαδικασίας αποτελεί βασική νομική αρχή παρά απαίτηση των θεσμών»). Στην κρινόμενη περίπτωση πρόκειται απλώς για μη συμμόρφωση με τους θεσμούς - την Δ.48 Θ.1. Δεν πρόκειται για ουσιώδη ή θεμελιώδη παράλειψη ούτε για παραβίαση βασικών νομικών αρχών. Ακολουθεί πως η σημειωθείσα παράλειψη ισοδυναμεί με παρατυπία η οποία είναι θεραπεύσιμη. Πώς όμως επιτυγχάνεται η θεραπεία και μάλιστα σε περιπτώσεις, όπως η παρούσα, όπου η άλλη πλευρά δεν έχει εγείρει θέμα ακυρότητας ή παρατυπίας; Και ποιοι είναι οι παράγοντες που ασκούν επιρροή στην άσκηση της σχετικής διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου όταν εξετάζει τα ζητήματα παρατυπίας; Το θέμα έχει τύχει αντιμετώπισης από το Αγγλικό Εφετείο στην Metroinvest Ansalt and Others v. Commercial Union
(1985)1 W.L.R. 513, 520, 521,
  1. Στην υπόθεση εκείνη έχει ερμηνευθεί η νέα αγγλική Δ.2-αντιστοιχεί με τη δική μας νέα Δ.64 - και από τη μελέτη της απόφασης προκύπτουν τα εξής:
  2. Όπου διαπιστώνεται παρατυπία λόγω παράλειψης συμμόρφωσης με τους Θεσμούς το παράτυπο μέτρο ή έγγραφο παραμένει παράτυπο inter partes μέχρις ότου το ζήτημα εξεταστεί από το δικαστήριο δυνάμει της νέας Δ.64 Θ.
  4. Επιβάλλεται η εξέταση του ζητήματος της παρατυπίας από το δικαστήριο έστω και αν τέτοιο ζήτημα δεν είχε εγερθεί από τους διάδικους.
  5. Η παραίτηση της άλλης πλευράς, με τρόπο ρητό ή εξυπακουόμενο, από το δικαίωμα που της παρέχεται λόγω της παρατυπίας αποτελεί καλό λόγο για να γίνει αποδεκτή η παρατυπία.
  6. Ένας από τους κύριους λόγους που λαμβάνονται υπόψη από το δικαστήριο στην άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας δυνάμει της Δ.64 Θ.2 είναι ο δυσμενής επηρεασμός (prejudice) της άλλης πλευράς λόγω της συγκεκριμένης παρατυπίας. Ωστόσο η νέα Δ.64 Θ.2 είναι διατυπωμένη με τρόπο που να παρέχει στο Δικαστήριο την ευρύτερη δυνατή εξουσία για να απονέμει δικαιοσύνη.
  7. Στην άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας το δικαστήριο μπορεί να παραμερίσει πλήρως ή μερικώς τη διαδικασία στην οποία έχει σημειωθεί η παρατυπία ή -διαζευκτικά- «να εκδώσει τέτοιο διάταγμα αναφορικά με τη διαδικασία γενικά όπως κρίνει πρέπον». Το πιο κάτω απόσπασμα από την απόφαση το Λόρδου Δικαστή Slade - στις σελ. 522-523- είναι διαφωτιστικό: "Where, in the course of proceedings, the court finds that a failure of the nature referred to in Ord. 2, r. 1
(1)has occurred, which has not been waived by the other party either expressly or by implication, it is given by Ord. 2, r. 1
(2)a choice of courses to pursue at its own discretion, whether or not an application under Ord. 2, r. 2 is before it. In such a situation, in the exercise of its discretion under rule 1
(2), it may either adopt the more draconian course of setting aside wholly or in part the proceedings in which the failure occurred; . alternatively, it may "make such order . dealing with the proceedings generally as it thinks fit". The last mentioned words are, in my opinion, manifestly wide enough to empower it to make a dispensing order waiving the relevant irregularity: see, for example, Leal v. Dunlop Bio-Processes International Ltd
(1984)1 Q.L.R. 874, 880F, per Stephenson L.J.". Σε ελληνική μετάφραση: «Όπου στη διάρκεια της διαδικασίας, το δικαστήριο διαπιστώνει ότι έχει επισυμβεί παράλειψη της φύσης που αναφέρεται στην Δ.2 Θ.1
(1)από την οποία το άλλο μέρος δεν έχει παραιτηθεί με τρόπο ρητό ή εξυπακουόμενο, η Δ.2 Θ.1
(2)παρέχει στο Δικαστήριο επιλογή της πορείας που θα ακολουθήσει με δική του διακριτική ευχέρεια, είτε υπάρχει ενώπιον του η όχι αίτηση δυνάμει της Δ.2 Θ.2. Σε τέτοια περίπτωση στην άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας δυνάμει του Θ.1
(2), μπορεί είτε να υιοθετήσει την πλέον δρακόντεια πορεία πλήρους παραμερισμού ή μερικώς της διαδικασίας στην οποία έχει επισυμβεί η παράλειψη . Διαζευκτικά μπορεί «να εκδώσει τέτοιο διάταγμα . αναφορικά με τη διαδικασία γενικά όπως κρίνει πρέπον». Οι τελευταίες λέξεις είναι, κατά την άποψη μου, έκδηλα τόσο ευρείες που του δίνουν εξουσία να εκδώσει διάταγμα παραίτησης από το δικαίωμα που παρέχεται λόγω της παρατυπίας: βλ. π.χ. Leal v. Dunlop Bio-Processes International Ltd
(1984)I W.L.R. 874, 880F, απόφαση του Δικαστή Stephenson." (Βλ. και Panayiotis Georghiou (πιο πάνω) και Αθανασιάδης ν. Αλεξάνδρου
(1991)1 Α.Α.Δ. 945). Στην υπόθεση ΜΙ Holdings Public Ltd vs Τασούσας Γεωργίου Παναγή
(2006)1 (Α) ΑΑΔ 298, 301 λέχθηκαν τα ακόλουθα: "Ακόμα κι΄ αν η χρήση λανθασμένου κλητηρίου συνιστά ή όχι απλή παρατυπία, σημείο στο οποίο δεν υπάρχει λόγος να υπεισέλθουμε στην παρούσα περίπτωση, η Δ.64 δεν θα διόρθωνε τα πράγματα, διότι, όπως έχει κατ΄ επανάληψη λεχθεί, δεν καταργεί τις διατάξεις των θεσμών οι οποίες πρέπει να τηρούνται. Με τη Δ.64 παρέχεται απλώς η ευκαιρία σε διάδικο που επέδειξε πλημμέλεια στην εφαρμογή των θεσμών, στα πλαίσια που ορίζει η Δ.64, να διορθώσει το συγκεκριμένο διάβημα ώστε να μην θεωρείται άκυρο το δικόγραφό του. (Remedica Ltd v. Bayer Aktiengesellschaft
(1998)1 Α.Α.Δ.1815). Η Δ.64 δεν αποτελεί πανάκεια για κάθε παράλειψη συμμόρφωσης με τους κανονισμούς (Πετρίχου ν. Χατζηιωσήφ
(1998)1 Α.Α.Δ. 81, 84). Δημιουργεί ένα διαδικαστικό μέσο το οποίο μπορεί να χρησιμοποιήσει ο διάδικος για να θεραπεύσει παρατυπίες στη διαδικασία, εφ΄ όσον αυτές είναι θεραπεύσιμες. Η συγκεκριμένη διαταγή δεν παρέχει στο δικαστήριο την εξουσία να προβαίνει αυτεπαγγέλτως σε διορθωτικές κινήσεις. Το δικαστήριο υποχρεούται να εξετάζει την ενώπιόν του κατάσταση όπως αυτή έχει δημιουργηθεί. Τα κατάλληλα διορθωτικά διαβήματα θα πρέπει να λαμβάνονται από τον ενδιαφερόμενο διάδικο (Οικονομίδου ν. Φλουρέντζος Χριστοδούλου και Υιοί Λίμιτεδ, Π.Ε. 12031, ημερ. 22.9.2005)." Δεν διαφεύγει της προσοχής μου ότι δεν είναι ουσιαστική πλημμέλεια αλλά απλή παρατυπία, όμως δεν ζητήθηκε η θεραπεία της. Ως προκύπτει από το πιο πάνω απόσπασμα το Δικαστήριο δεν μπορεί αυτεπάγγελτα να προβεί στη διόρθωση της δικονομικής παράλειψης. Παρόλο ότι η τύχη της αίτησης έχει προδιαγραφεί και σφραγισθεί, για σκοπούς πληρότητας της απόφασης θα προχωρήσω να εξετάσω και την ουσία της αίτησης. Στην αγόρευση του ο κος Παπαντωνίου εισηγήθηκε ότι το διάταγμα του Δικαστηρίου ημερ. 23.2.94 με το οποίο διατάττετο και επιτρέπετο η εγγραφή και εκτέλεση της διαιτητικής απόφασης ημερ. 1.7.93 πρέπει να παραμεριστεί γιατί παραβιάστηκε το άρθρο 3 του Περί Τόκου Νόμου 2/77 αφού επιβλήθηκε τόκος πέραν του επιτρεπτού ορίου του 9% με την επιβολή τόκου επί τόκου από τους καθ΄ ων η Αίτηση και επίσης ότι παραβιάστηκε το άρθρο 6 του ίδιου Νόμου 2/77 αφού το ποσό της οφειλής υπερδιπλασιάστηκε. Προβάλλει επίσης στην αγόρευση του τη θέση ότι δεν αναζητήθηκε η είσπραξη του οφειλόμενου ποσού εντός εύλογου χρόνου με αποτέλεσμα η καθυστέρηση σε συνδυασμό με τα προβλήματα υγείας του Αιτητή, η Καθ΄ ης η Αίτηση να έδωσε υπόσχεση στον Αιτητή ότι δεν θα επέμενε αυστηρά στα δικαιώματα της. Δεν προωθήθηκε οιαδήποτε άλλη θέση ούτε και επεξηγήθηκε άλλος ισχυρισμός από αυτούς που προβάλλονται στους ισχυρισμούς του Αιτητή στην ένορκη δήλωση του κατά την αγόρευση του συνήγορου του Αιτητή. Η εισήγηση ότι η ανανέωση της απόφασης μετά την παρέλευση έξι
(6)ετών από την ημερομηνία του διατάγματος στις 18.4.05 ίσχυε μόνο για ένα
(1)χρόνο έχει ήδη απαντηθεί και απορριφθεί. Επειδή στην παρ. 7 της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την αίτηση αναφέρεται ότι η Καθ΄ ης η Αίτηση παράνομα, αδικαιολόγητα και παραπλανητικά εξέδωσε διαιτητική απόφαση για το ποσό των £4.306,12 σεντ και ότι παραπλανήθηκε και το Δικαστήριο που εξέδωσε διάταγμα εγγραφής και εκτέλεσης της διαιτητικής απόφασης καθώς και ότι η καθ΄ ης η Αίτηση δεν προέβη σε ένορκη δήλωση για την εγγραφή της απόφασης και ότι δεν θυμάται εάν κλήθηκε από την Καθ΄ ης η αίτηση στη διαδικασία έκδοσης της διαιτητικής απόφασης, πρέπει να αναφέρω ότι δεν προωθήθηκε τέτοια θέση από το συνήγορο του Αιτητή κατά την αγόρευση του και ως εκ τούτου θεωρείται ότι εγκαταλείφθηκε, αφού οι μόνες θέσεις που αναπτύχθηκαν και για τις οποίες έγινε σχετική εισήγηση είναι αυτές που κατέγραψα ανωτέρω. Επιπλέον δεν εξηγεί τι εννοεί όταν ισχυρίζεται ότι η Καθ΄ ης η Αίτηση δεν προέβηκε σε ένορκη δήλωση γεγονότων για την εγγραφή της όπως και δεν αναφέρει ρητά ότι δεν κλήθηκε κατά την διαδικασία της διαιτησίας. Όσον αφορά το εξ υποσχέσεως κώλυμα που εισηγήθηκε ο κος Παπαντωνίου ότι ισχύει στη συγκεκριμένη περίπτωση πρέπει να σημειώσω ότι πουθενά στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση δεν αναφέρεται κάτι τέτοιο ούτε περιέχεται ως λόγος στην Αίτηση. Πολύ περισσότερο σε καμία παράγραφο που αναγράφεται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση δεν αναγράφεται ότι ο Αιτητής είχε προβλήματα υγείας και δεν μπορούσε να πληρώσει και του έδωσε η Καθ΄ ης η Αίτηση οποιαδήποτε υπόσχεση ότι δεν θα προχωρήσουν. Ούτε υπήρξε καθυστέρηση στην αναζήτηση των χρημάτων που δάνεισαν στον Αιτητή αφού ανασκαλίζοντας το φάκελο της υπόθεσης από την ημέρα έκδοσης του διατάγματος εγγραφής και εκτέλεσης της διαιτητικής απόφασης φαίνεται ότι η Καθ΄ ης η αίτηση προέβη σε διάφορα διαδικαστικά διαβήματα εναντίον του Αιτητή σ΄ όλο αυτό το χρονικό διάστημα μεταξύ των οποίων αίτηση μηνιαίων δόσεων στην οποία εκδόθηκε διάταγμα πληρωμής £75 μηνιαίως εναντίον του και ακολούθως σε αιτήσεις φυλάκισης της Καθ΄ ης η Αίτηση εναντίον του εξεδόθηκαν διατάγματα φυλάκισής του. Επομένως η εισήγηση για εξ υποσχέσεως κώλυμα στη μη αναζήτηση όλων των δικαιωμάτων από την Καθ΄ ης η Αίτηση απορρίπτεται. Όσον αφορά τα άλλα δύο θέματα που σχετίζονται με τον Περί Τόκου Νόμο 2/77 αναφέρω ότι το Δικαστήριο τούτο δεν μπορεί να τα εξετάσει. Από τη στιγμή που η διαιτητική απόφαση αναφέρετο σε συγκεκριμένο ποσό και τόκο και εκδόθηκε διάταγμα εγγραφής και εκτέλεσης της δεν μπορεί να εξεταστεί θέμα ορθότητας της διαιτητικής απόφασης για την οποία εκδόθηκε διάταγμα του Δικαστηρίου εγγραφής και εκτέλεσής της. Η οποιαδήποτε υπεράσπιση είχε ο Αιτητής μπορούσε να προβληθεί μέσα στα πλαίσια της διαδικασίας της διαιτησίας και εάν δεν ικανοποιείτο απ΄ αυτή τότε να προβεί σε άλλα διαδικαστικά διαβήματα που προβλέπονται στο περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμο 22/85 (Βλ. υπ. Ελένη Κούλλουρου νs ΣΠΕ Αθηαίνου)
(2005)1 (Β) ΑΑΔ 987, 990 στην οποία ειπώθηκαν τα πιο κάτω: "Και αν όμως μπορούσε, σίγουρα οι όποιες θέσεις της Εφεσείουσας περί παράνομων τόκων και εικονικότητας θα έπρεπε να ετίθεντο ενώπιον του, πράγμα που δεν έγινε, και όχι ενώπιον του πρωτόδικου Δικαστηρίου ή ενώπιον μας ως εάν το πρωτόδικο Δικαστήριο ή το Εφετείο να εξέταζε πρωτογενώς το πράγμα. ...... Είναι ουσιαστικά ορθή λοιπόν η απόφαση του ευπαίδευτου πρωτόδικου Δικαστή ότι η Εφεσείουσα δεν μπορούσε να θέσει ενώπιον του Δικαστηρίου θέσεις τις οποίες δεν είχε θέσει ενώπιον του Διαιτητή." Τέλος να σημειώσω ότι αφού η διαιτητική απόφαση είναι για το ποσό των Λ.Κ.4.306,12 σεντ με τόκο 9% από 1.1.93 μέχρι εξοφλήσεως, και τονίζω ότι ο τόκος 9% είναι επί του ποσού από 1.1.93 μέχρι εξοφλήσεως, και έτσι εκδόθηκε το Διάταγμα του Δικαστηρίου για εγγραφή και εκτέλεσή της, η οφειλή του αιτητή προς την καθ΄ ης η Αίτηση δεν εξοφλήθηκε, αφού το ποσό που κατέβαλε ο Αιτητής είναι λιγότερο από το αναφερθέν οφειλόμενο ποσό σήμερα, με δεδομένο ότι το Δικαστήριο αυτό δεν μπορεί να επέμβει επί της πιο πάνω αναφερθείσας διαιτητικής απόφασης και διατάγματος του Δικαστηρίου. Με όλα όσα πιο πάνω προσπάθησα να αναλύσω και εξηγήσω κρίνω ότι η Αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει και θα πρέπει να απορριφθεί. Κατά συνέπεια η Αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ της Καθ΄ ης η Αίτηση και εναντίον του Αιτητή ως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) .......... Ν. Γερολέμου, Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.