ΦΑΠ ΚΟΝΣΤΡΑΚΤΙΟΝ ΛΤΔ ν. ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΠΕΤΡΟΥ, Αρ. Αγωγής: 2984/06, 11 Φεβρουαρίου, 2008 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2008:A13 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Χ. Ι. Πογιατζή, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 2984/06 ΦΑΠ ΚΟΝΣΤΡΑΚΤΙΟΝ ΛΤΔ Ενάγοντες και ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΠΕΤΡΟΥ Εναγόμενος ______________________________ Ημερομηνία: 11 Φεβρουαρίου,
- Εμφανίσεις: Για Εναγόμενο - Αιτητή: κ. Ανδρ. Ζαχαρίου. Για Ενάγοντες - Καθ΄ ων η Αίτηση: κ. Χρ. Πουτζιουρής με κ. Κ. Σέργη. _________________________________ ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ (Διαδικασία που ακολουθείται σε Αιτήσεις για Παρακοή Διατάγματος Δικαστηρίου) Το ερώτημα στο οποίο καλείται να απαντήσει το Δικαστήριο, είναι ποία διαδικασία θα πρέπει να ακολουθείται σε Αιτήσεις Παρακοής Διατάγματος Δικαστηρίου, εάν δηλαδή η ακρόαση της Αίτησης θα γίνεται με προσαγωγή μαρτύρων και λήψης της μαρτυρίας τους δια ζώσης, ή μόνο στη βάση των γεγονότων που αναφέρονται στην Αίτηση και στις Ενόρκους Δηλώσεις που τη συνοδεύουν τηρουμένης της δυνατότητας αντεξέτασης των ενόρκως δηλούντων. ΓΕΓΟΝΟΤΑ
- Στις 16.3.07 ο Εναγόμενος εξασφάλισε Προσωρινό Διάταγμα με το οποίο οι Ενάγοντες και / ή οι Διευθυντές και / ή οι αντιπρόσωποί τους διατάσσονται όπως, εντός 3 ημερών, άρουν την παράνομη επέμβαση στο επίδικο ακίνητο το οποίο βρίσκεται στην Αραδίππου. Ταυτόχρονα τα ίδια πρόσωπα εμποδίζοντο από του να επεμβαίνουν στο ίδιο ακίνητο μέχρι τελικής εκδίκασης της Ανταπαίτησης ή άλλης Διαταγής του Δικαστηρίου.
- Στις 24.5.07 ο Εναγόμενος καταχώρησε Αίτηση Παρακοής του πιο πάνω Διατάγματος, στην οποία οι Ενάγοντες στις 12.9.07 καταχώρισαν Ένσταση.
- Στις 17 Ιανουαρίου, 2008 και ενώ το Δικαστήριο κάλεσε τους διαδίκους να προχωρήσουν στην ακρόαση της Αίτησης, ο κ. Ζαχαρίου ανέφερε ότι σκόπευε, πέραν της Ένορκης Δήλωσης που συνοδεύει την Αίτηση να καλέσει και προφορική μαρτυρία. Ο κ. Πουτζιουρής έφερε ένσταση στην προσαγωγή τέτοιας μαρτυρίας και το Δικαστήριο, αφού άκουσε τις δύο πλευρές, επιφύλαξε την Ενδιάμεση Απόφασή του.
- Εκτεταμένη αναφορά στα επιχειρήματα των δύο πλευρών θα γίνει πιο κάτω. Προς το παρόν, συνοπτικά αναφέρω ότι ο μεν κ. Πουτζιουρής ισχυρίζεται ότι η μοναδική διαδικασία είναι αυτή που προβλέπεται από τη Δ.48, θ.4 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, δηλαδή με Ένορκες Δηλώσεις και αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων, ο δε κ. Ζαχαρίου στηρίζεται στη πάγια Νομολογία που τονίζει ότι η διαδικασία σε Αιτήσεις Παρακοής είναι οιονεί ποινική γι΄ αυτό και υπόκειται στους Κανόνες που διέπουν την απόδειξη ποινικού αδικήματος και ως εκ τούτου δύναται να ακολουθηθεί άλλη διαδικασία από αυτήν που προδιαγράφει η Δ.48, θ.
- ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Τονίζω ευθύς εξαρχής ότι το θέμα της διαδικασίας που πρέπει να τηρείται σε Αιτήσεις Παρακοής, δεν έχει ξεκαθαριστεί από τη Νομολογία. Για τη δική μου κατάληξη έχω προστρέξει, εκτός από τη Νομολογία και στις υπάρχουσες νομοθετικές και διαδικαστικές πρόνοιες. Σχετικές πρόνοιες είναι το Άρθρο 162 του Συντάγματος, το Άρθρο 42 του Περί Δικαστηρίων Νόμου, 14/60, καθώς και οι Δ.42Α και Δ.48, θ.4 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Ο κ. Ζαχαρίου στήριξε τη θέση του στο γνωστό απόσπασμα από την υπόθεση Παπαχρυσοστόμου ν. Σιδερά
(1993)1 ΑΑΔ 309 όπου ο Πικής, Δ. (όπως ήταν τότε) ανέφερε στη σελ.314: "Παρά τον αστικό χαρακτήρα της διαδικασίας για καταφρόνηση και το μανδύα της πολιτικής δικαιοδοσίας που την περιβάλλει το αίτημα για καταδίκη για ανυπακοή διατάγματος του δικαστηρίου αποβλέπει στην τιμωρία του παραβάτη. Κατά συνέπεια η αίτηση για καταδίκη προσλαμβάνει το χαρακτήρα κατηγορίας η απόδειξη της οποίας υπόκειται στους κανόνες που διέπουν την απόδειξη ποινικού αδικήματος, δηλαδή απόδειξη της κατηγορίας γενικά και των συστατικών της στοιχείων ειδικά, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας." Το πιο πάνω απόσπασμα υιοθετήθηκε από το Χατζηχαμπή, Δ, στην Κώστα ν. Κώστα
(2003)1 (Α) ΑΑΔ 269, 273 όπου αναφέρθηκε ότι η φύση της διαδικασίας είναι οιονεί ποινική. Στη Χριστοδούλου ν. Χριστοδούλου
(2003)1(Β) ΑΑΔ 1088, ο Πικής Π. (όπως ήταν τότε) ανέφερε στη σελ.1089: "Η διαδικασία για τη διαπίστωση της ευθύνης ατόμου για παρακοή διατάγματος δικαστηρίου είναι ιδιόμορφη. Ενώ η διαδικασία εντάσσεται στο πεδίο της αστικής δικαιοδοσίας του Επαρχιακού Δικαστηρίου, η στοιχειοθέτηση και απόδειξη της κατηγορίας συναρτώνται με τα θέσμια και τους κανόνες της ποινικής δίκης. Αυτό επιβάλλεται από τις συνέπειες που συνεπάγεται η καταδίκη του καθ΄ ου η αίτηση, που ταυτίζονται με της κυρώσεις ποινικού δικαστηρίου." Επιπρόσθετα στη Halin v. Timour κ.α.
(2005)1(Α) ΑΑΔ 424, ο Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Αρτεμίδης, ανέφερε στη σελ.426: "H αίτηση για τιμωρία του εφεσείοντα για παρακοή διατάγματος, βασίζεται στο άρθρο 42 του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/60, το οποίο συνάδει με το άρθρο 162 του Συντάγματος. Η διαδικασία που ακολουθείται σε τέτοια αίτηση είναι ταυτόσημη με τη διαδικασία σε ποινική διαδικασία" Τα πιο πάνω φαίνεται να συνηγορούν υπέρ της άποψης του κ. Ζαχαρίου ότι θα πρέπει να επιτρέπεται η προσαγωγή μαρτύρων για απόδειξη των ισχυρισμών της Αίτησης Παρακοής. Στην αντίποδα, μπορεί να γίνει επίκληση, μεταξύ άλλων, της Krashias Shoe Factory Ltd v. Adidas
(1989)1 (Ε) ΑΑΔ
- Θεωρώ ορθό όπως παραθέσω αυτούσιο ένα κάπως εκτεταμένο απόσπασμα από την Απόφαση του κ. Πική, Δ. (όπως ήταν τότε) διότι το θεωρώ ως πολύ σημαντικό. Το απόσπασμα είναι από τις σελ. 759-760 και οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου: "Το Άρθρο 42 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 1960 - Ν 14/60: Το άρθρο 42 του Ν 14/60 είναι δικαιοδοτικό και προσδιορίζει τη δικαιοδοσία του Επαρχιακού Δικαστηρίου για την τιμωρία προσώπων, φυσικών και νομικών, για την παρακοή διαταγμάτων. Καθορίζει τα μέσα για την εξασφάλιση συμμόρφωσης προς τα διατάγματα με την επιβολή προστίμου, φυλάκισης ή με την έκδοση διατάγματος για τη μεσεγγύηση πραγμάτων. Πρόσθετα παρέχεται δικαιοδοσία για την επιδίκαση αποζημιώσεων. Ούτε ο τρόπος επίκλησης ούτε το πλαίσιο άσκησης της δικαιοδοσίας για τιμωρία για ανυπακοή ρυθμίζονται από το άρθρο
- Όπως αναφέρεται ρητά στο εισαγωγικό μέρος του άρθρου 42 η δικαιοδοσία η οποία παρέχεται ασκείται "τηρουμένου οιουδήποτε διαδικαστικού κανονισμού ..". Όπως και στην περίπτωση του άρθρου 25 του ίδιου νόμου που προβλέπει για την άσκηση έφεσης εναντίον απόφασης πρωτόδικου δικαστηρίου, έτσι και στην περίπτωση του άρθρου 42 η άσκηση της δικαιοδοσίας αφήνεται να ρυθμιστεί με διαδικαστικό κανονισμό από την Εξουσία που έχει αρμοδιότητα στο θέμα - τη Δικαστική Εξουσία (Άρθρο 163 του Συντάγματος). Η εισήγηση των εφεσίβλητων ότι δεν ισχύει οποιοσδήποτε διαδικαστικός κανονισμός για την άσκηση της δικαιοδοσίας που παρέχει το άρθρο 42, παραγνωρίζει τις διατάξεις του Άρθρου 188 του Συντάγματος βάσει των οποίων διατηρήθηκαν σε ισχύ προϋπάρχοντες νόμοι και κανονισμοί που δε συγκρούονται με το Σύνταγμα. Οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας διατηρήθηκαν σε ισχύ βάσει του Άρθρου 188 και συνεχίζουν να αποτελούν, εκτός στο βαθμό και έκταση που έχουν τροποποιηθεί, τους διαδικαστικούς θεσμούς βάσει των οποίων ασκείται η πολιτική δικαιοδοσία των δικαστηρίων. Άλλωστε οι ίδιοι οι εφεσίβλητοι τους έχουν επικαλεσθεί, βασίζοντας την αίτησή τους για ανυπακοή στις πρόνοιες της Δ.48 κ
- Αν γινόταν δεκτή η θέση των εφεσίβλητων ότι η άσκηση της δικαιοδοσίας που παρέχει το άρθρο 42 του Περί Δικαστηρίων Νόμου δε διέπεται από τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, τότε το θέμα της παρακοής διατάγματος θα μπορούσε να αχθεί ενώπιον του Δικαστηρίου μόνο με κλητήριο ένταλμα που αποτελεί τον καθιερωμένο τρόπο για την έναρξη αστικής διαδικασίας ενώπιον πολιτικού δικαστηρίου (βλέπε άρθρο 2 - Ν 14/60). Πρόβλεψη για την έγερση θέματος ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου με αίτηση γίνεται στους θεσμούς, στο μέρος εκείνο που επικαλέστηκαν οι εφεσίβλητοι στη Δ.
- Καταλήγουμε ότι οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας τυγχάνουν εφαρμογής. Το επόμενο θέμα που πρέπει να αποφασιστεί είναι αν οι πρόνοιες της Δ.42Α ρυθμίζουν τη διαδικασία σε όλες τις αιτήσεις για ανυπακοή διατάγματος" Κατά την άποψή μου, το πιο πάνω απόσπασμα ξεκαθαρίζει ότι οι Αιτήσεις Παρακοής διέπονται από τη Δ.48 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Παρόλο ότι η υπόθεση Krashias είχε αποφασιστεί πριν την Τροποποίηση της Δ.48,θ.4 που επήλθε στις 23.12.1999, είναι φανερό ότι οι πρόνοιες της όπως έχουν τροποποιηθεί πρέπει να εφαρμόζονται σε Αιτήσεις Παρακοής. Τα σχετικά αποσπάσματα της Δ.48, θ.4 είναι: "
(1)...... Οποιαδήποτε γεγονότα στα οποία στηρίζεται η ένσταση τα οποία δεν είναι εμφανή από το φάκελο της διαδικασίας θα αναφέρονται σε μια ή περισσότερες ένορκες δηλώσεις οι οποίες θα συνοδεύουν την ειδοποίηση. Αντίγραφα αυτών των ένορκων δηλώσεων θα αφήνονται στον αιτητή μαζί με την ειδοποίηση.
(2)Το Δικαστήριο, ή Δικαστής, μετά από αίτηση ή προφορικό αίτημα, μπορεί, για καλό λόγο, να επιτρέψει την καταχώρηση συμπληρωματικών ένορκων δηλώσεων. Η ακρόαση αίτησης διεξάγεται στη βάση των γεγονότων που αναφέρονται στην αίτηση ή τις ένορκες δηλώσεις τηρούμενης της δυνατότητας αντεξέτασης που προνοείται από τη Διαταγή 39". Εφόσον η πρόνοια για διεξαγωγή ακροάσεων αιτήσεων στη βάση των Ενόρκων Δηλώσεων φαίνεται να είναι επιτακτική δεν μπορώ να αντιληφθώ πώς μπορεί να παρακαμφθεί η πρόνοια αυτή. Σε μια τέτοια περίπτωση θα δημιουργείτο εξαίρεση στον κανόνα χωρίς την ύπαρξη πρόνοιας που την επιτρέπει, ενώ ταυτόχρονα θα κατανικείτο ο σκοπός της Δ.48,θ,4 και της τροποποίησης της που σκοπούσε στο να απλοποιήσει και συντομεύσει τις διαδικασίες στην ακροάσεις αιτήσεων. Υπενθυμίζω απλώς ότι, πριν την τροποποίηση, απαιτείτο προφορική μαρτυρία για απόδειξη αμφισβητούμενων γεγονότων βλ. Krashias
(1989)πιο πάνω, Louis Vuitton v. Δέρμοσακ Λτδ κ.α.
(1992)1 ΑΑΔ 1453. Ένα ερώτημα το οποίο εύλογα γεννάται είναι το πώς μπορεί να επιτευχθεί το ψηλό επίπεδο απόδειξης που είναι πέραν πάσας λογικής αμφιβολίας με μόνο την καταχώριση Ενόρκων Δηλώσεων. Πιστεύω ότι αυτό μπορεί να γίνει αφού η Δ.48 επιτρέπει την καταχώρηση περισσότερων της μίας Ενόρκων Δηλώσεων ενώ παρέχει το δικαίωμα στο διάδικο που αμφισβητεί τα γεγονότα τους να αντεξετάσει τους ενόρκως δηλούντες. Επιπρόσθετα κάποια γεγονότα μπορεί να εμφαίνονται καθαρά από το Φάκελο Δικογραφίας. Για παράδειγμα η αυστηρή πρόνοια για προσωπική επίδοση του Διατάγματος στον Καθ΄ ου εμφαίνεται στο Φάκελο με Ένορκη Δήλωση του Επιδότη. Αν αμφισβητείται ο ισχυρισμός αυτός, παρέχεται το δικαίωμα αντεξέτασης. Παρέχεται κατά συνέπεια η ευχέρεια στο Δικαστήριο αφού αξιολογήσει τη μαρτυρία, να προβεί στα ευρήματά του και να αποφανθεί κατά πόσο έχει επιτευχθεί το απαιτούμενο επίπεδο απόδειξης. Στη Halin v. Timour
(2005), πιο πάνω, όπου και το απόσπασμα ότι η διαδικασία που ακολουθείται σε Αιτήσεις Παρακοής είναι ταυτόσημη με τη διαδικασία σε ποινική δίκη, φαίνεται από το λεκτικό της Απόφασης ότι η διαδικασία που ακολουθήθηκε σε Αίτηση Παρακοής Προσωρινού Διατάγματος ήταν μόνο με την καταχώρηση Ένορκων Δηλώσεων και με δικαίωμα αντεξέτασης. Η παρακοή αποδείχθηκε με τον τρόπο αυτό και επικυρώθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο. Αντίθετα στη Χριστοδούλου
(2003)πιο πάνω, που αφορούσε διαδικασία Παρακοής Διατάγματος του Οικογενειακού Δικαστηρίου προσήχθηκε μαρτυρία επιπρόσθετα των Ενόρκων Δηλώσεων, αλλά η καταδίκη για παρακοή ανατράπηκε κατ΄ Έφεση. Τονίστηκε ότι η Δ.42Α, θ.3
(2)προβλέπει τη θεμελίωση της Αίτησης με ένορκη ομολογία στην οποία εκτίθενται τα γεγονότα που τη στοιχειοθετούν. Μία ακόμη έφεση από Απόφαση του Οικογενειακού Δικαστηρίου στην οποία επικυρώθηκε η απόρριψη της Αίτησης για Παρακοή ήταν η Κώστα
(2003)πιο πάνω, στην οποία η ακρόαση είχε διεξαχθεί μόνο στη βάση των Ενόρκων Δηλώσεων. Τέλος στη Χωματένος ν. Σταυρινού
(2001)1(Γ) ΑΑΔ 2110, προσήχθηκε και προφορική μαρτυρία για Παρακοή Τελικού Διατάγματος του Δικαστηρίου. Παρόλον ότι αναφέρθηκε ότι Παρακοή μπορεί να στοιχειοθετηθεί και με περιστατική μαρτυρία, στην υπόθεση εκείνη κρίθηκε ότι με την προσαχθείσα μαρτυρία δεν ικανοποιείτο το απαιτούμενο επίπεδο απόδειξης. Οι πιο πάνω αναφορές ενισχύουν την άποψη ότι ακόμα δεν έχει ξεκαθαριστεί η διαδικασία που πρέπει να ακολουθείται. Προσωπικά επιλέγω τη συμμόρφωση με τη διαδικασία της Δ.48, θ.4. Πιστεύω ότι οι πρόνοιες για διαδικασία "οιονεί ποινική" έχουν να κάμουν όχι τόσο με τον τρόπο προσαγωγής μαρτυρίας όσο με το επίπεδο απόδειξης, τα στάδια της διαδικασίας και την πιθανή κατάληξη της επιβολής τιμωρίας. Εφόσον η διαδικασία μπορεί να καταλήξει στην τιμωρία του Καθ΄ ου, ακόμη και στη στέρηση της ελευθερίας του, τα Δικαστήρια οφείλουν να δίδουν ιδιαίτερη σημασία στην αυστηρή τήρηση των δικαιωμάτων του Καθ΄ ου, όπως γίνεται στις ποινικές υποθέσεις. Ένα τελευταίο σημείο: ο κ. Ζαχαρίου, προς υποστήριξη της θέσης του αναφέρθηκε στην υπόθεση Ιωακείμ κ.α. ν. Λαϊκής Κυπριακής Τράπεζας Λτδ (Αρ.1)
(2003)1 (Α) ΑΑΔ 198, που αφορούσε διαδικασία με βάση τον Παρεμποδίσεως Δολίων Μεταβιβάσεων (Ακύρωση) Νόμο, Κεφ.62. Τόσο στην υπόθεση εκείνη, όσο και στην υπόθεση με τον ίδιο τίτλο που φέρει Αρ.2 και είναι δημοσιευμένη στον Τόμο
(2003)1(Β) ΑΑΔ 986, κρίθηκε ότι η διαδικασία με τον πιο πάνω Νόμο είναι αυτόνομη διαδικασία και κατατάσσεται στην ευρύτερη κατηγορία των αγωγών. Κατά συνέπεια δεν διέπεται από τις πρόνοιες της Δ.48, θ.4. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ Με βάση τα πιο πάνω, πιστεύω ότι η διαδικασία θα πρέπει να διεξαχθεί στη βάση των Ενόρκων Δηλώσεων γι΄ αυτό και δεν θα δώσω την αιτούμενη άδεια για προσαγωγή προφορικής μαρτυρίας εκ μέρους του Αιτητή. Ως εκ τούτου το αίτημα του κ. Ζαχαρίου απορρίπτεται. Τα Έξοδα της παρούσας διαδικασίας επιδικάζονται υπέρ των Καθ΄ ων η Αίτηση. (Υπ.) ............ Χάρης Ι. Πογιατζής, Ανώτερος Επαρχιακός Δικαστής /ΚΧ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο