K ΣΩΤΗΡΙΟΥ ΥΙΟΣ ΛΤΔ ν. ELIOR TRADING CONSULTING LTD, Αρ. Αγωγής: 2020/06, 15/02/2008

(1)(qq), στην Δ.10 Θ.1 και 2, στην Δ.57 Θ.2, και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα που υποστηρίζουν την αίτηση καταγράφονται στην Ε/Δ που συνοδεύει την αίτηση της δικηγόρου Ειρήνης Κολιού, που εργάζεται στο δικηγορικό γραφείο του Ανδρέα Νεοκλέους και Σία και έχουν ως ακολούθως: "

1. Είμαι δικηγόρος στο δικηγορικό γραφείο του κ.κ. Ανδρέα Νεοκλέους & Σια, δικηγόροι των Εναγομένων στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή, έχω προσωπική γνώση των γεγονότων που αφορούν την παρούσα και δύναμαι να προβώ στην παρούσα ένορκη δήλωση.
2. Η παρούσα αγωγή, ηγέρθη από την Ενάγουσα εναντίον των Εναγομένων και ζητά αποζημιώσεις εκ Λ.Κ.1.557,80 δυνάμει παράβασης συμφωνίας πώλησης και παράδοσης καυσίμων προς την Εναγομένη.
3. Την 9/2/2007 οι Εναγόμενοι καταχώρησαν την έκθεση υπεράσπισης τους και πριν την πάροδο ενός

(1)μηνός και συγκεκριμένα την 21/2/2007 καταχώρησαν μονομερή αίτηση για αποκάλυψη εγγράφων, νοουμένου ότι το ποσό που απαιτείται από τους Ενάγοντες δεν μπορούσε να δικαιολογηθεί από τα λογιστικά βιβλία των Εναγομένων. Την 19/3/2007 εκδόθηκε στην πιο πάνω αίτηση διάταγμα, με το οποίο διατάχθηκαν οι Ενάγοντες εντός 20 ημερών από την επίδοση του διατάγματος, να αποκαλύψουν άπαντα τα έγγραφα τα ευρισκόμενα στην κατοχή τους. Την 26/4/2007 το εν λόγω διάταγμα επιδόθηκε στον δικηγόρο των Εναγόντων, ο οποίος με ένορκη δήλωση του διευθυντή των Εναγόντων ημερομηνίας 15/5/2007 προέβηκε στην αποκάλυψη όλων των εγγράφων που ευρίσκονται στην κατοχή του.

1. Από την προσεκτική μελέτη των εγγράφων που οι Ενάγοντες αποκάλυψαν, διαφάνηκε ότι ο κ. Πανίκκος Μιχαήλ, ο οποίος ενεργούσε ως αντιπρόσωπος ή/και τεχνικός των Εναγομένων στη Λάρνακα και προσέφερε προς τους πελάτες των Εναγομένων τεχνική υποστήριξη και συντήρηση μηχανημάτων προς όφελος και για λογαριασμό των Εναγομένων, είχε προβεί κατά παράβαση της μεταξύ των Εναγομένων και του ιδίου συμφωνία εργοδότησης, σε εφοδιασμό καυσίμων από τους Ενάγοντες, σε αυτοκίνητα/οχήματα άλλα από αυτά που είχε δικαίωμα να το πράττει. Συγκεκριμένα, προς εξυπηρέτηση του κ. Πανίκκου Μιχαήλ καθώς και στα πλαίσια της σύμβασης εργοδότησης τους, οι Εναγόμενοι συμφώνησαν με τον κ. Πανίκκο Μιχαήλ στην παραχώρηση προς αυτόν εταιρικού αυτοκινήτου (company car), το οποίο θα χρησιμοποιούσε στα πλαίσια της εργασίας του και για τους σκοπούς αυτής αποκλειστικά. Περαιτέρω, συμφωνήθηκε ότι ο κ. Πανίκκος Μιχαήλ θα είχε δικαίωμα να εφοδιάζει το εταιρικό αυτοκίνητο με καύσιμα από πρατήριο της επιλογής του, αφού προηγουμένως ενημέρωνε την Εναγομένη περί τούτου και εκδίδοντας σχετική απόδειξη για κάθε επίσκεψη στο πρατήριο υγρών καυσίμων για ανεφοδιασμό.
2. Στα πλαίσια της πιο πάνω σύμβασης εργοδότησης του, οι Εναγόμενοι συμφώνησαν με τον κ. Πανίκκο Μιχαήλ στην παραχώρηση προς αυτόν για χρήση του αυτοκινήτου με αριθμό εγγραφής ΗΕΖ 043 μάρκας Ssang Yong Korando ενώ είχε επιπλέον το δικαίωμα να χρησιμοποιεί και το εμπορικό αυτοκίνητο με αριθμό εγγραφής ΗΤΗ 36 μάρκας PEUGEOT BOXTER και τα οποία αυτοκίνητα είναι εγγεγραμμένα στους Εναγόμενους.
3. Κατά την έναρξη της εργοδότησης του και μέχρι την καταχώρηση της παρούσας αγωγής, ο κ. Πανίκκος Μιχαήλ με βάσει την πιο πάνω συμφωνία, προσκόμιζε τιμολόγια των Εναγόντων προς τους Εναγομένους για πληρωμή κάθε μήνα και οι Εναγόμενοι κατέβαλαν άμεσα προς τους Ενάγοντες το ποσό που αντιστοιχούσε στην πώληση και/ή προμήθεια υγρών καυσίμων για τα πιο πάνω οχήματα και για τους σκοπούς της Εναγομένης. Οι Εναγόμενοι ισχυρίζονται ότι με βάσει τα τιμολόγια τα οποία αποκάλυψαν οι Ενάγοντες με την ένορκη δήλωση του κ. Κωστάκη Σωτηρίου ημερομηνίας 15/5/2007, τα αυτοκίνητα και οι αριθμοί εγγραφής των εν λόγω αυτοκινήτων, δεν έχουν καμία σχέση και δεν παρουσιάζουν καμία ομοιότητα στις πλείστες των περιπτώσεων, με τα αυτοκίνητα με αριθμό εγγραφής ΗΕΖ 043 μάρκας Ssang Yong Korando και με αριθμό εγγραφής ΗΤΗ 36 μάρκας PEUGEOT BOXTER, τα οποία ο κ. Πανίκκος Μιχαήλ είχε το δικαίωμα με βάσει την σύμβαση εργοδότηση του να εφοδιάζει με έξοδα των Εναγομένων και χωρίς την δική του οικονομική επιβάρυνση.
4. Στις 05/06/2007, ημερομηνία κατά την οποία η ως άνω αγωγή ήταν ορισμένη για ΟΔΗΓΙΕΣ ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας, δυστυχώς οι Εναγόμενοι και/ή λογιστές τους δεν είχαν ολοκληρώσει το λογιστικό έλεγχο των εγγράφων που είχαν αποκαλύψει την 15/5/2007 οι Ενάγοντες και ως εκ τούτου ήταν αδύνατο εκ μέρους μας να δηλώσουμε προς το Σεβαστό Δικαστήριο, την εκ των υστέρων δημιουργηθείσα πρόθεση για προσθήκη τριτοδιαδίκου στην ως άνω αγωγή.
5. Στις 2/10/2007 ημερομηνία κατά την οποία η ως άνω αγωγή ήταν ορισμένη για ΟΔΗΓΙΕΣ ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας, οι Εναγόμενοι δήλωσαν την πρόθεση τους για καταχώρηση της αίτησης για προσθήκη τριτοδιαδίκου και προς τούτο κατά ή/περί τα τέλη Οκτωβρίου καταχωρήθηκε σχετική αίτηση, η οποία δυστυχώς λόγω παράλειψης εμφάνισης μας κατά την ημέρα που είχε ορισθεί απορρίφθηκε. Στην συνέχεια στις 23/11/2007 καταχωρήθηκε εκ νέου αίτηση προσθήκης τριτοδιαδίκου και η οποία τελικά την 14/12/2007 αποσύρθηκε άνευ βλάβης λόγω της έλλειψης σχετικής αιτήσεως για παράταση του χρόνου καταχώρησης της και της σχετικής υπόδειξης του Σεβαστού Δικαστηρίου.
6. Εξ όσων γνωρίζω, η διάταξη 10 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας ως έχει τροποποιηθεί από τον Διαδικαστικό Κανονισμό 29/12/2001

(1), κατάργησε την πρόνοια που υπήρχε στην παράγραφο 2 της εν λόγω πρόνοιας, η οποία προνοούσε ότι η προθεσμία του ενός

(1)μηνός από την καταχώρηση της υπεράσπισης για καταχώρηση της σχετικής αίτησης, προσθήκης τριτοδιαδίκου δεν παρατείνεται. Ως εκ τούτου το Σεβαστό Δικαστήριο έχει την διακριτική ευχέρεια να εγκρίνει τέτοια αίτηση μετά την πάροδο του ενός

(1)μηνός από την καταχώρηση της υπεράσπισης, εάν δικαιολογείται υπό τις περιστάσεις και είναι εύλογα δικαιολογημένο και αναγκαίο για δίκαιη απονομή της δικαιοσύνης". ΑΓΟΡΕΥΣΗ Η κα Σιακαλλή στην αγόρευση της υποστήριξε, για τους λόγους που εξήγησε, ότι είναι δίκαιο το Δικαστήριο να ασκήσει την διακριτική του ευχέρεια υπέρ του Αιτητή και να εγκρίνει την αίτηση για έκδοση διατάγματος που να παρατείνει το χρόνο καταχώρησης της αίτησης για έκδοση και επίδοση ειδοποίησης τριτοδιαδίκου προς τον Πανίκκο Μιχαήλ. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ - ΚΑΤΑΛΗΞΗ Κύριο νομικό στήριγμα της αίτησης αποτελεί η Δ.57 Θ.2 η οποία προνοεί: "A Court or Judge shall have power to enlarge or abridge the time appointed by these rules, or fixed by any order enlarging time, for doing any act or taking any proceeding, upon such terms (if any) as the justice of the case may require, and any such enlargement may be ordered although the application ofr the same is not made until after the expiration of the time appointed or allowed: provided that when the time for delivering any pleading or document or filing any affidavit, answer or document, or doing any act is or has been fixed or limited by any of these rules or by any direction or order of the Court or Judge, the costs of any application to extend such time and of any order made thereon shall by borne by the party making such application unless the Court or Judge shall otherwise order". Σε μετάφραση: "Ένα Δικαστήριο ή Δικαστής θα έχει την εξουσία να επεκτείνει ή να μειώνει τον χρόνο που καθορίζεται από αυτούς τους κανονισμούς ή ορίζεται από οιονδήποτε διάταγμα επεκτάσεως του χρόνου για να γίνει κάτι ή να αρχίσει κάποια διαδικασία, υπό τοιούτους όρους (αν υπάρχουν) που το δίκαιο της περίπτωσης θα απαιτεί και οιαδήποτε τέτοια επέκταση του χρόνου μπορεί να διαταχθεί παρόλο που η αίτηση γι΄ αυτό το σκοπό θα έχει γίνει μετά τη λήξη του χρόνου που ορίσθηκε ή επετράπηκε νοουμένου ότι όταν ο χρόνος για την παράδοση οιουδήποτε δικογράφου ή εγγράφου ή καταχώρησης οιασδήποτε ενόρκου δηλώσεως, απαντήσεως ή εγγράφου ή τελέσεως οιασδήποτε πράξεως είναι ή έχει ορισθεί ή καθορισθεί από οιονδήποτε των κανονισμών αυτών ή από οιανδήποτε οδηγία ή διάταγμα του Δικαστηρίου ή Δικαστού, τα έξοδα οιασδήποτε αιτήσεως για παράταση του τοιούτου χρόνου και οιουδήποτε διατάγματος θα καταβάλλονται από το διάδικο που κάμνει την τοιαύτη αίτηση εκτός αν το Δικαστήριο ή Δικαστής διατάξει διαφορετικά". Υπάρχει πλούσια νομολογία επί του θέματος που το Δικαστήριο τώρα εξετάζει μεταξύ των οποίων είναι και οι υποθέσεις Ανδρέα Λυσιώτη ν. Κυπριακή Δημοκρατία

(2000)1(Α) ΑΑΔ σελ. 364 επ., Lati Fundia Properties Ltd v. Ανδρέα Μ. Ψάκη

(2002)1 (Α) ΑΑΔ 397, Αυξεντίου ν. Σάββα

(2003)1 (Γ) ΑΑΔ 1963 και Lapertas Fishepies Ltd κ.α. ν. Ρολάνδου Ευαγόρου

(2005)1 (Β) ΑΑΔ 1505. Έχω την εντύπωση ότι οι αρχές που εφαρμόζονται σε τέτοιες περιπτώσεις καταγράφονται με λεπτομέρεια και σαφήνεια στην υπόθεση Ανδρέα Λυσιώτη ν. Κυπριακής Δημοκρατίας

(2000)1 (Α) ΑΑΔ 364 και δη στις σελίδες 374 και

1. Θεωρώ σκόπιμο να καταγράψω τα ακόλουθα αποσπάσματα από αυτές τις σελίδες. "Το θέμα της παράτασης της προθεσμίας στην κρινόμενη περίπτωση διέπεται από την Δ.57 Θ.2 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών. Ο θεσμός αυτός παρέχει εξουσία στο Δικαστήριο να χορηγήσει παράταση της προθεσμίας που προβλέπεται από τους θεσμούς. Έχει επανειλημμένα εξεταστεί από τη νομολογία μας. Από την επισκόπηση της σχετικής νομολογίας προκύπτουν οι πιο κάτω αρχές:
2. Η προεξάρχουσα αρχή είναι ότι η σχετική εξουσία του Δικαστηρίου αποτελεί ζήτημα διακριτικής ευχέρειας (Loizou v. Konteatis

(1968)1 C.L.R. 291, 293 και Schafer v. Blyth

(1920)3 K.B. 143). Η εξουσία αυτή πρέπει να ασκείται δικαστικά και να λαμβάνονται υπόψη όλα τα ουσιώδη περιστατικά της υπόθεσης. Ανάμεσα στα περιστατικά πρωτεύουσα θέση κατέχει η ύπαρξη ή όχι ικανοποιητικής δικαιολογίας για την παράλειψη του αιτητή να κάμει μέσα στις καθορισμένες προθεσμίες αυτό που τώρα επιζητεί να κάμει (Λυρατζής ν. Χαραλάμπους κ.α.

(1989)1(Ε) ΑΑΔ 193, Loizou (πιο πάνω), Cyprian Seaway Agencies v. Republic

(1981)3 CLR 271). 2. Οι τασσόμενες προθεσμίες αποτελούν βασικό υποστήριγμα του νομικού μας συστήματος για την αποτελεσματική απονομή της δικαιοσύνης (Μιχαηλίδης ν. Χρίστου

(1996)1 (Β) ΑΑΔ 1190, Κληρίδης ν. Σταυρίδη

(1997)1(Γ) ΑΑΔ 1348 και Βαρδιάνου ν. Richards

(1998)1 (Β) ΑΑΔ 698). Όπου ο νομοθέτης θέτει προθεσμίες για τη λήψη διαδικαστικών μέτρων οι πρόνοιες αναφορικά με τις προθεσμίες πρέπει να εφαρμόζονται αυστηρά. Η τήρηση τους εξυπηρετεί άμεσα τα συμφέροντα της δικαιοσύνης. Πρόκειται για ζήτημα που συνδέεται με το δημόσιο συμφέρον για την τελεσιδικία και επηρεάζει άμεσα τα συμφέροντα των διαδίκων. Από τη συμμόρφωση προς τα χρονοδιαγράμματα που τάσσονται από τους θεσμούς εξαρτάται η απρόσκοπτη απονομή της δικαιοσύνης. Διαφορετική αντιμετώπιση θα δημιουργούσε επικίνδυνα ρήγματα στην απονομή της δικαιοσύνης (Χόππης ν. Παναγή

(1993)ΑΑΔ 140, Βαρδιάνου (πιο πάνω) και Cyprus Import Corporation Ltd v. Σενέκη

(1998)1 (Β) ΑΑΔ 1108). 3. Ειδικές περιστάσεις όπως υπερβολική αργοπορία δυνατόν να πείσουν το δικαστήριο να αρνηθεί την παράταση της προθεσμίας (Eaton v. Storer 22 CH. D. 92, C.A. και Phylactou v. Michael

(1982)1 CLR 904). 4. Το συμφέρον της δικαιοσύνης αποτελεί αποκλειστικό οδηγό για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου για την παράταση της προθεσμίας (Χόππης (πιο πάνω), σελ. 143 βλ. και Ιωάννου ν. Θεοδούλου κ.α.

(2000)1 ΑΑΔ 7 στην οποία έχουν επισημανθεί τα εξής: "Ο προσδιορισμός των συμφερόντων της δικαιοσύνης σε κάθε περίπτωση, είναι έργο σύνθετο. Αντισταθμίζονται, αφενός, οι συνέπειες της παρεκτροπής από τα θέσμια, τα επακόλουθα τους στα δικαιώματα του αντιδίκου και, αφετέρου, οι συνέπειες άρνησης του αιτήματος στα συμφέροντα του αιτητή. Όπως εξηγείται στη Χόππης σελ. 143: "Το συμφέρον της δικαιοσύνης είναι έννοια σύνθετη και πολυδιάστατη, συνυφασμένη με το σύνολο των αρχών του δικαίου και τα ιδιαίτερα γεγονότα της κάθε υπόθεσης" (Βλ. επίσης Δημοκρατία ν. Χριστοδούλου

(1997)3 ΑΑΔ 241 και Πισσούριου ν. Golden Hand Co Ltd

(1999)1 ΑΑΔ 257)". Η διαφορά προέκυψε κατά ή περί τις 07/12/05 όταν έληξε και η συνεργασία μεταξύ των διαδίκων και η αγωγή καταχωρήθηκε στις 02.08.

1. Το σημείωμα εμφάνισης του εναγομένου καταχωρήθηκε στις 02.11.
2. Η έκθεση υπεράσπισης καταχωρήθηκε στις 09.02.07 και η απάντηση στην υπεράσπιση στις 15.02.
3. Στη συνέχεια η εναγόμενη με μονομερή αίτηση ζήτησε την ένορκη αποκάλυψη εγγράφων. Το διάταγμα εκδόθηκε από το Δικαστήριο στις 19.03.2007 ημέρα κατά την οποία ορίσθηκε για ακρόαση η αναφερθείσα αίτηση. Η ένορκη δήλωση αποκάλυψης εγγράφων καταχωρήθηκε στις 15.05.07 με την επισύναψη αντιγράφων των σχετικών εγγράφων (τιμολόγια). Μετά από σχετική ειδοποίηση ο φάκελος τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου για οδηγίες στις 05.06.07 οπότε και ορίστηκε για ακρόαση στις 20.11.2007 χωρίς να αναφερθεί οτιδήποτε από την εναγομένη. Στις 25.10.07 καταχωρήθηκε αίτηση για άδεια έκδοσης και επίδοσης ειδοποίησης τριτοδιαδίκου και η οποία ορίστηκε στις 07.11.
4. Λόγω μη εμφάνισης της εναγομένης και του δικηγόρου της απορρίφθηκε. Καταχωρήθηκε άλλη παρόμοια αίτηση στις 23.11.07 η οποία αποσύρθηκε και απορρίφθηκε στις 14.12.
5. Η αγωγή τελικά ορίστηκε στις 24.01.08 για ακρόαση για να αναβληθεί για ακρόαση στις 07.03.
6. Σύμφωνα με τα όσα καταγράφονται στην ένορκη δήλωση της Ειρήνης Κολιού, παρατηρώ τα ακόλουθα: Ότι παρήλθε μεγάλο χρονικό διάστημα από την ημερομηνία καταχώρησης της υπεράσπισης που έχω αναφέρει πιο πάνω μέχρι σήμερα. Ο κύριος ισχυρισμός που προβλήθηκε για την δικαιολόγηση της παρέλευσης τόσου μεγάλου χρονικού διαστήματος, ήτοι περί τους έντεκα

(11)μήνες, δεν είναι ικανοποιητικός, καθ΄ ότι στην παράγραφο 3(α) της υπεράσπισης που καταχωρήθηκε στις 09.02.07, η εναγομένη δήλωσε ότι προτίθετο να κινήσει την διαδικασία προσεπίκλησης τριτοδιαδίκου εναντίον του Πανίκκου Μιχαήλ και επομένως δεν ήταν μετά τις 15.05.07, ημερομηνία που καταχώρησε η ενάγουσα ένορκη δήλωση αποκάλυψης εγγράφων, που δημιουργήθηκε η πεποίθηση της εναγομένης για την αναγκαιότητα προσεπίκλησης του Πανίκκου Μιχαήλ ως τριτοδιάδικου αλλά πριν από τις 09.02.07 και ως εκ τούτου ο ισχυρισμός που προβάλλεται στην παράγραφο 4 της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την αίτηση δεν είναι αληθής. Ούτε επίσης είναι αληθές ότι από τον μετέπειτα έλεγχο από τους λογιστές της εναγομένης των τιμολογίων προέκυψε η ανάγκη προσεπίκλησης τριτοδιαδίκου, γιατί όπως ανέφερα ήδη από τις 09.02.07 εξέφρασαν την θέση τους για προσεπίκληση ως τριτοδιαδίκου του Πανίκκου Μιχαήλ και άρα ήταν γνωστά τα γεγονότα που σχετίζοντο με τον Πανίκκο Μιχαήλ. Μετά, θα πρέπει να λεχθεί ότι σε περίπτωση που το Δικαστήριο ήθελε εγκρίνει το αίτημα για παράταση του χρόνου καταχώρησης αίτησης για έκδοση και επίδοση ειδοποίησης τριτοδιαδίκου, ο εναγόμενος θα προχωρήσει στην υποβολή της σχετικής αίτησης για έκδοση ειδοποίησης τριτοδιαδίκου. Τούτο θα οδηγήσει στην εξέταση του θέματος με βάση την Δ.10 Θ.1

(2)που έχει ως ακολούθως: Δ.10 Θ.1

(2)"The Court or Judge may give leave to issue and serve a "therd-party notice" on an ex parte application supported by affidavit, or, where the Court or Judge directs a summons to the plaintiff to be issued, upon the hearing of the summons" "Αίτηση για έκδοση ειδοποίησης τριτοδιαδίκου υποβάλλεται οποτεδήποτε από την ημερομηνία καταχώρισης σημειώματος εμφάνισης, αλλά το αργότερο πριν την πάροδο ενός μηνός από την ημερομηνία καταχώρισης της έκθεσης υπεράσπισης" Σε μετάφραση: «Το Δικαστήριο ή ο Δικαστής μπορεί να δώσει άδεια να εκδοθεί και επιδοθεί «ειδοποίηση τριτοδιαδίκου» με αίτηση άνευ ειδοποιήσεως (EX PARTE) υποστηριζόμενη με ένορκο δήλωση, ή όταν το Δικαστήριο ή ο Δικαστής δίδει οδηγίες για έκδοση κλήσεως στον Ενάγοντα κατόπιν ακροάσεως της κλήσεως». Η απάλειψη της φράσης, " η προθεσμία αυτή δεν παρατείνεται" ως ήταν η σχετική διαταγή και θεσμός προ της 27ης.04.2000 δεν σημαίνει ότι το Δικαστήριο χωρίς άλλο, εγκρίνει μία τέτοια αίτηση. Επίσης σε περίπτωση που το Δικαστήριο ήθελε εγκρίνει την σχετική αίτηση, θα είχε ως συνέπεια την αναβολή της ακρόασης της υπόθεσης στις 07.03.08 Κατ΄ επέκταση όμως τούτου, θα επηρεάζοντο τα δικαιώματα της ενάγουσας για να ακουσθεί η υπόθεση της κατά την ημερομηνία που είναι ορισμένη χωρίς να έχει την παραμικρή ευθύνη και βέβαια θα προκαλούντο έξοδα και καθυστέρηση. Αντίθετα σε περίπτωση που το Δικαστήριο δεν ενέκρινε την παρούσα αίτηση, η εναγόμενη δεν απόλλυται οιουδήποτε δικαιώματος εναντίον του προσώπου που επιδιώκεται να καταστεί τριτοδιάδικος αφού σε περίπτωση που εκδοθεί απόφαση εναντίον της θα δύναται να κινηθεί εναντίον του δικαστικά, για οποιοδήποτε ποσό ήθελε καταβληθεί εκ μέρους της, με βάση την μεταξύ της εναγομένης και του Πανίκκου Μιχαήλ συμφωνία. Οι λόγοι ως καταγράφονται στην Ε/Δ που συνοδεύει την αίτηση και ως αναπτύχθηκαν με την αγόρευση της κα Σιακαλλή, κρίνω ότι δεν δικαιολογούν την έγκριση της αίτησης και ότι θα πρέπει αυτή να απορριφθεί για τους λόγους που ανέφερα πιο πάνω. Ως εκ τούτου, η αίτηση απορρίπτεται χωρίς καμία διαταγή για έξοδα. (Υπ.) ............ Ν. Γερολέμου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο