ΕΙΣ ΠΤΩΧΕΥΣΗ: Αναφορικά με τον Λευτέρη Πιερή, Ειδοποίηση Πτώχευσης αρ. : 93/07, 15 Φεβρουαρίου 2008 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2008:A17 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Παπαϊωάννου, Ε.Δ. Ειδοποίηση Πτώχευσης αρ. : 93/07 ΕΙΣ ΠΤΩΧΕΥΣΗ: Αναφορικά με τον Λευτέρη Πιερή από την Αραδίππου, Ακροπόλεως 16, 7103, Λάρνακα. ____________________ Ημερομηνία: 15 Φεβρουαρίου 2008 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τον Αιτητή - Οφειλέτη: Ο κ. Ε. Μυριανθέας. Για την Καθ΄ ης η αίτηση - Πιστωτή: Ο κ. Μηχανικός. ΑΠΟΦΑΣΗ Το Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας εξέδωσε στις 14.12.2004 απόφαση στην αγωγή υπ΄ αριθμό 1987/04 υπέρ του ενάγοντα, Οδυσσέα Πιερίδη Λτδ και εναντίον των εναγομένων Lefteris Pieris Motors Ltd και Λευτέρη Πιερή για το ποσό των Λ.Κ.12.840 με τόκο προς 8% ετησίως από 18.6.2004 μέχρι εξοφλήσεως, πλέον Λ.Κ.380,50 έξοδα με τόκο 8% επί του ποσού των Λ.Κ.359 από 18.6.2004 μέχρι εξοφλήσεως, πλέον Φ.Π.Α. πλέον Λ.Κ.6 έξοδα επίδοσης. Στις 18.11.2006 καταβλήθηκε το ποσό των Λ.Κ.1.394,24 για πληρωμή των τόκων της απόφασης. Στις 13.2.2007 ο πιστωτής (ενάγοντας στην πιο πάνω αγωγή) καταχώρησε, μέσω των δικηγόρων του, αίτηση για έκδοση ειδοποίησης πτώχευσης, συνοδευόμενη από ειδοποίηση πτώχευσης εναντίον του χρεώστη Λευτέρη Πιερή, εναγόμενου 2, η οποία του επιδόθηκε στις 27.2.
- Στις 19.3.2007 ο δικηγόρος του οφειλέτη καταχώρησε αίτηση με την οποία εξαιτείται: «Α. Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου με το οποίο να ακυρώνεται η εναντίον του Ειδοποίηση Πτώχευσης με αριθμό 93/2007, που εκδόθηκε από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας, την 13.2.
- Β. Διαζευκτικά Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου με το οποίο να αναστέλλει την ισχύ της εναντίον του Ειδοποίησης Πτώχευσης με αριθμό 93/2007 που εκδόθηκε από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας την 13.2.2007» Η αίτηση βασίζεται στους Πτωχευτικούς Θεσμούς Κεφ. 6, Δ.16, Δ.18, Δ.38, Δ.40.2 και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Υποστηρίζεται δε από ένορκη δήλωση του οφειλέτη στην οποία αναφέρει, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα: (α) ότι η απόφαση στην οποία στηρίζεται η ειδοποίηση πτώχευσης ημερομηνίας 14.12.2004, εκδόθηκε στην απουσία του και ότι η αίτηση του για παραμερισμό της απερρίφθη. (β) ότι έχει ανταπαίτηση εναντίον του πιστωτή (ι) για Λ.Κ.8.000, την αξία του οχήματος ΕΧΑ706 το οποίο παρέλαβε «ως αντίτιμο για εξόφληση του οχήματος μάρκας ISUZU 3100, cc diesel που ήταν επίδικο θέμα στην αγωγή 1987/04». Το ΕΧΑ706 «εξέπεσε ως αντίτιμο» διότι μετά την παραλαβή του διαπίστωσε σ΄ αυτό ελαττώματα που το καθιστούσαν χωρίς αξία. Συγκεκριμένα, είχε διαγραφεί από τον Έφορο Μηχανοκινήτων Οχημάτων και χρειαζόταν επανεγραφή του με μεγάλα έξοδα, τα οποία ο πιστωτής αρνήθηκε να καταβάλει, (ιι) για Λ.Κ.4.000, αξία του οχήματος ΚΒΚ43 το οποίο παρέδωσε σε κάποια κυρία Πηνελόπη Πιερίδη με διαταγή του πιστωτή για το οποίο δεν έχει ακόμη πληρωθεί. Ο πιστωτής καταχώρησε ειδοποίηση περί της πρόθεσης του να φέρει ένσταση στην αίτηση του οφειλέτη για ακύρωση της ειδοποίησης πτώχευσης. Η ένσταση βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48, θ. 1-4, στον περί Πτωχεύσεως Νόμο Κεφ. 5 (όπως έχει τροποποιηθεί) άρθρα 4-7, στους περί Πτωχεύσεως Θεσμούς άρθρα 6, 16, 18, 38 - 41 και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Προβάλλονται βασικά οι ακόλουθοι λόγοι ένστασης:
(1)Η αίτηση του Αιτητή - Οφειλέτη είναι παράτυπη και / ή αντικανονική και / ή μη γενόμενη σύμφωνα με τους περί Πτωχεύσεως Νόμους και Κανονισμούς.
(2)Η Ένορκη Δήλωση δεν υποστηρίζει την Αίτηση και οι ισχυρισμοί του Αιτητή - Οφειλέτη είναι ανυπόστατοι και ανακριβείς.
(3)Γίνεται κατάχρηση των διαδικασιών και καταστρατήγηση των εξουσιών του Δικαστηρίου και παρουσιάζεται πλήρης έλλειψης καλής πίστης εκ μέρους του αιτητή - οφειλέτη.
(4)Ο αιτητής - οφειλέτης καθυστέρησε αδικαιολόγητα να υποβάλει την αίτηση. Η ένσταση υποστηρίζεται από ένορκη του Οδυσσέα Πιερίδη, διευθυντή του πιστωτή. Στην ένορκη δήλωση αναφέρεται ότι η αίτηση παραμερισμού της απόφασης στην αγωγή 1987/04 που καταχώρησε ο οφειλέτης απερρίφθη στις 31.3.2006. Αναφέρεται επίσης ότι οι ισχυρισμοί του οφειλέτη στην ένορκη δήλωση είναι εντελώς ανυπόστατοι και αναληθείς και ότι οι πλείστοι προβλήθηκαν και στην αίτηση του για παραμερισμό της απόφασης. Ο οφειλέτης ουδεμία υπεράσπιση είχε και ουδεμία ανταπαίτηση έχει ή μπορεί να εγείρει εναντίον του πιστωτή. Ο ενόρκως δηλών αναφέρει επίσης ότι όλα τα έγγραφα του ΕΧΑ706 παραδόθηκαν στους εναγομένους, ότι κατά το χρόνο που το όχημα περιήλθε στην κατοχή των τελευταίων ήταν εγγεγραμμένο στο μητρώο του Εφόρου Μηχανοκινήτων Οχημάτων και ότι οι σημερινοί ισχυρισμοί για ελαττώματα του οχήματος είναι εκ των υστέρων κακόπιστες σκέψεις του οφειλέτη. Κατά την ακρόαση της αίτησης οι δύο πλευρές περιορίστηκαν σε αγορεύσεις. Θα αναφερθώ σε αυτές όπου ήθελε κριθεί αναγκαίο. Σύμφωνα με τον κανονισμό 40
(2)και 40
(3)των Πτωχευτικών Κανονισμών η ειδοποίηση πτώχευσης πρέπει να περιέχει οπισθογράφηση με την οποία να πληροφορείται ο χρεώστης ότι αν έχει ανταξίωση, συμψηφισμό ή ανταπαίτηση, η οποία είναι ίση ή υπερβαίνει το ποσό της εξ αποφάσεως οφειλής ή το ποσό που διατάχθηκε να πληρωθεί και το οποίο δεν μπορούσε να προβληθεί στην αγωγή, τότε θα πρέπει μέσα σε τρεις μέρες από την επίδοση σε αυτόν της ειδοποίησης να καταχωρήσει στον Πρωτοκολλητή ένορκη δήλωση προς τον σκοπό αυτό. Σύμφωνα με τον Κανονισμό 41 η ένορκη αυτή δήλωση λειτουργεί ως αίτηση παραμερισμού της ειδοποίησης πτώχευσης. Η πρόνοια της Δ.40
(3)είναι επιτακτική. Στην υπόθεση Νίκος Λάρκος v. Ελένη Παναγή Κατσιαρή
(2000)1 Α.Α.Δ. 1694 αποφασίστηκε, μεταξύ άλλων, ότι το μόνο θέμα που μπορεί να εγερθεί ως ένσταση σύμφωνα με τον Κανονισμό 40
(2)είναι το κατά πόσο υπάρχει εξόφληση ή ανταπαίτηση, ανταξίωση ή συμψηφισμός που υπερβαίνει το χρέος. Η ειδοποίηση πτώχευσης μπορεί να παραμεριστεί και για άλλους λόγους από αυτούς που αναφέρονται στον Κανονισμό 40
(2). Στην περίπτωση όμως αυτή η ορθή διαδικασία είναι η καταχώρηση αίτησης με βάση τον Κανονισμό 16. Στην υπόθεση Re Costas Louca
(1986)2 J.S.C. 365, ο Επαρχιακός Δικαστής κ. Καλλής (ως ήταν τότε) τόνισε ότι δεν μπορούν να συμπεριλαμβάνονται στην ένορκη δήλωση που καταχωρείται για ακύρωση ειδοποίησης πτώχευσης, λόγοι πέραν εκείνων που ρητά προβλέπονται από το Νόμο, δηλαδή, ισχυρισμό για συμψηφισμό, ανταξίωση ή ανταγωγή που δεν μπορούσε να εγερθεί στην προγενέστερη διαδικασία. (Βλ. επίσης Ζήνων Μερκής v. Intertobacco (Cyprus) Ltd, Πολιτική Έφεση 131/2005 ημερομηνίας 8.9.2006). Στη σελ. 371 της Costas Louka, ανωτέρω, αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: "In view of the above authorities I hold that a debtor is entitled to apply for the setting aside of a bankruptcy notice on grounds other than those set out in r. 40
(2)of the Bankruptcy Rules, but in such a case he has to apply by means of an application and not by means of an affidavit. In this connection, I think, r. 16 of the Bankruptcy Rules is the rule applicable." Στο σύγγραμμα "The Law and Practice in Bankruptcy" των Williams and Muir Hunter, 19η έκδοση κάτω από τον τίτλο «setting aside bankruptcy notice on grounds other than set-off» διαβάζουμε τα ακόλουθα στη σελ. 38: «The debtor may apply by motion (i.e. not by the summary affidavit procedure of B.R. 139) to set aside the notice on other grounds, e.g. irregularity, bad service, payment (or quaere legal tender) of the debt, etc .» Όπως φαίνεται από τα πιο πάνω οι λόγοι ακύρωσης της ειδοποίησης με βάση την αίτηση είναι παρατυπία ή κακή επίδοση καθώς και ισχυρισμοί για εξόφληση του εξ αποφάσεως χρέους. Παρατηρώ ότι στην αίτηση του χρεώστη ο μόνος λόγος που εγείρεται στην ουσία είναι η ύπαρξη ανταπαίτησης. Υπό το φως όμως των όσων πιο πάνω ανέφερα προκύπτει ότι ο ορθός τρόπος έγερσης θεμάτων ανταπαίτησης δεν είναι με αίτηση αλλά με ένορκη δήλωση, η οποία θα έπρεπε να είχε καταχωρηθεί εντός 3 ημερών από την επίδοση της ειδοποίησης πτώχευσης. Ενόψει της πιο πάνω διαπίστωσης θεωρώ ότι η αίτηση είναι καταδικασμένη σε αποτυχία. Η παρατυπία δεν είναι θεραπεύσιμη με βάση τη Δ.64. Αλλά και επί της ουσίας οι ισχυρισμοί του χρεώστη δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτοί. Οι προϋποθέσεις που θέτουν τα άρθρα 3
(1)(ζ) και ο Καν. 40 των περί Πτωχεύσεως Κανονισμών, είναι οι ακόλουθες: (α) Η ύπαρξη απαίτησης εκ μέρους του χρεώστη υπό τη μορφή ανταπαίτησης (counter-claim), συμψηφισμού (set-off) ή ανταξίωσης (cross-demand). (β) Η απαίτηση του, ως πιο πάνω, να είναι ίση ή να υπερβαίνει το ποσό του εξ αποφάσεως χρέους. (γ) Η απαίτηση του, να μην μπορούσε να τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου στην αγωγή στην οποία ελήφθη η απόφαση. Σύμφωνα με το λεκτικό των πιο πάνω άρθρων το βάρος απόδειξης περί ύπαρξης ανταπαίτησης, δικαιώματος συμψηφισμού ή ανταγωγής βαρύνει το χρεώστη. (Βλ. επίσης Re Ντίνος Ασπρής
(1988)1 J.S.C. 93). Στην υπόθεση Re A DEBTOR,
(1963)1 All E.R. 85 λέχθηκε ότι το Δικαστήριο θα πρέπει να πεισθεί ότι "there is such a genuine claim to an amount which equals or exceeds the amount of the judgment debt". Περαιτέρω, στην υπόθεση Re A Debtor
(1957)2 All E.R. 551 λέχθηκε ότι ο οφειλέτης πρέπει να ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι έχει μια γνήσια απαίτηση η οποία έχει λογική πιθανότητα επιτυχίας. (Βλέπε επίσης το σύγγραμμα "The Law and Practice in Bankruptcy" (ανωτέρω)). Ο χρεώστης δεν έχει αντικρούσει κανένα από τους ισχυρισμούς που ήγειρε στην ένσταση του ο πιστωτής. Απέτυχε να αποσείσει το βάρος που είχε να αποδείξει βάσιμη ανταπαίτηση. Περαιτέρω, δεν έχει αναφέρει στην ένορκη δήλωση του τους λόγους για τους οποίους η απαίτηση του δεν μπορούσε να προβληθεί στην αγωγή. Από την ένορκη δήλωση του πιστωτή, δέον να σημειωθεί, προκύπτει ότι οι ίδιοι ισχυρισμοί του οφειλέτη προβλήθηκαν και στην αίτηση του για παραμερισμό της εκδοθείσας στην απουσία του απόφασης. Ενόψει των πιο πάνω, η αίτηση του χρεώστη για ακύρωση της ειδοποίησης πτώχευσης απορρίπτεται με έξοδα υπέρ του πιστωτή όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή. Ο χρόνος συμμόρφωσης στην ειδοποίηση πτώχευσης αρχίζει από σήμερα. (Υπ.) ....................................... Μ. Παπαϊωάννου, Ε.Δ. /Λ.Σ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο