Ελένης Στυλιανού Κωνσταντινίδη άλλως Ελένης Στυλιανού Χατζηφόραδου άλλως Ελένης Στυλιανού Λοϊζου ν. Ανδρέα Κωνσταντινίδη, Αρ. Αγωγής 1302/04, 6 Μαϊου,

Ελένης Στυλιανού Κωνσταντινίδη άλλως Ελένης Στυλιανού Χατζηφόραδου άλλως Ελένης Στυλιανού Λοϊζου ν. Ανδρέα Κωνσταντινίδη, Αρ. Αγωγής 1302/04, 6 Μαϊου, 2008 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2008:A34 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ. Ενώπιον:- Τ. Καρακάννα, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής 1302/04 Μεταξύ: Ελένης Στυλιανού Κωνσταντινίδη άλλως Ελένης Στυλιανού Χατζηφόραδου άλλως Ελένης Στυλιανού Λοϊζου, από τη Λάρνακα, Ενάγουσας -και- Ανδρέα Κωνσταντινίδη, από τη Λάρνακα, Εναγόμενου -------- Αίτηση ημερομηνίας 29.1.2008 Ημερομηνία: 6 Μαϊου,

1. ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για εναγόμενο-αιτητή: Ο κ. Ε. Φλουρέντζος. Για ενάγουσα-καθ΄ ης η αίτηση: Η κα Α. Ζαχαρίου. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Η ενάγουσα αξíωνε από τον εναγόμενο, ο οποίος είναι γιος της, στα πλαίσια της υπό τον ως άνω τίτλο και αριθμό αγωγής, γενικές και ειδικές αποζημιώσεις για παράβαση συμφωνίας. Η πιο πάνω συμφωνία, σύμφωνα με την ΄Εκθεση Απαίτησης, καταρτίστηκε το 2000 και με βάση τις πρόνοιες αυτής, ο εναγόμενος ανέλαβε να συντηρεί και να φροντίζει την ενάγουσα, σ΄ αντάλλαγμα της περιουσίας που έλαβε από αυτήν. Την 10.9.2007 το Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας, μετά από ακροαματική διαδικασία, κατέληξε ότι ο εναγόμενος είχε συμβατική υποχρέωση όπως καταβάλλει στη μητέρα του, δηλαδή την ενάγουσα, κάποιο ποσό για τη συντήρησή της. Το ποσό το καθόρισε σε £100,- μηνιαίως, με βάση τη μαρτυρία του ίδιου του εναγόμενου. Το Δικαστήριο εξέδωσε απόφαση υπέρ της ενάγουσας και εναντίον του εναγομένου για το ποσό των Λ.Κ.6.500,- με τόκο 8% ετησίως από την ημέρα έκδοσης της απόφασης μέχρι εξοφλήσεως, πλέον έξοδα. Με την παρούσα αίτηση, ο εναγόμενος-αιτητής εξαιτείται διάταγμα αναστολής εκτέλεσης της απόφασης, ημερομηνίας 10.9.2007, μέχρι την εκδίκαση της έφεσης 257/
2. Η αίτηση στηρίζεται στη Δ.35 θθ18 και 19, Δ.40 θθ7 και 11 και Δ.48 θθ1-4, 8, 11-13 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στα άρθρα 9, 73-81 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6 και στο άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/
3. Η αίτηση συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση του ίδιου του αιτητή. Την 10.9.2007, σύμφωνα με το περιεχόμενο της ενόρκου δηλώσεως, εκδόθηκε δικαστική απόφαση για το ποσό των Λ.Κ.6.500,- με τόκο 8% ετησίως, επί του πιο πάνω ποσού από 10.9.2007 μέχρι εξοφλήσεως, πλέον έξοδα. Τα έξοδα έχουν υπολογισθεί σε Λ.Κ.2.811,
4. Την 24.10.2007 ο εναγόμενος αιτητής καταχώρησε έφεση στην πιο πάνω απόφαση, ενόψει τούτου ζητά όπως η εκτέλεση της επίδικης απόφασης ανασταλεί μέχρι την εκδίκαση της έφεσης. Στις παραγράφους 5 και 6 της ενόρκου δηλώσεως αναφέρει χαρακτηριστικά τα πιο κάτω: «
5. Παρά το γεγονός ότι κατά την άποψή μου έχω βάσιμους λόγους για έφεση της πρωτόδικης απόφασης και παρά το γεγονός ότι η ειδοποίηση έφεσης έχει επιδοθεί στους δικηγόρους του Ενάγοντα, αυτοί προωθούν την άμεση εκτέλεση της απόφασης εναντίον μου με την καταχώρηση Ειδοποίησης Πτώχευσης χωρίς να έχει προηγηθεί οποιαδήποτε άλλη διαδικασία εκτέλεσης.
6. Εφόσον εγώ είμαι διατεθειμένος να παράσχω τραπεζική εγγύηση για τυχόν ικανοποίηση της ενάγουσας η οποία τυγχάνει να είναι μητέρα μου και πολύ μεγάλης ηλικίας κατά την άποψη μου αυτή δεν θα πάθει οποιαδήποτε ζημιά αν μου δοθεί κάποια αναστολή για μερικούς μήνες μέχρις ότου φανεί μέσω Δικαστηρίου ποίος τελικά έχει δίκαιο.» Η ενάγουσα, καθ΄ ης η αίτηση στην παρούσα διαδικασία, καταχώρησε ένσταση στην αίτηση. Η ένσταση συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση του Κίκη Κωνσταντινίδη, γιού της ενάγουσας και αδελφού του εναγόμενου. Συνοψίζω το περιεχόμενο της ενόρκου δηλώσεως. Η ενάγουσα είναι 86 ετών και αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας. Το ποσό των Λ.Κ.6.500,- που έχει επιδικαστεί από το Δικαστήριο αφορά ποσά που όφειλε ο εναγόμενος-αιτητής στην ενάγουσα-καθ΄ ης η αίτηση, για τη συντήρησή της. Αν δεν καταβληθεί στην ενάγουσα το ποσό που έχει επιδικασθεί τότε, σύμφωνα πάντα με τον καθ΄ ου η αίτηση θα προκληθεί τεράστια αδικία σε βάρος της καθότι «μπορεί να της συμβεί κάτι» ή ακόμη και να μην έχει οποιαδήποτε αξία το ποσό αυτό για την ίδια αργότερα, ενόψει του προχωρημένου της ηλικίας της. Το αίτημα του εναγομένου θα προκαλέσει ανεπανόρθωτη αδικία στην καθ΄ ης η αίτηση, η οποία από το 2000 δεν λαμβάνει ποσά για τη συντήρησή της, με αποτέλεσμα στην προχωρημένη αυτή ηλικία «να στερείται και να βασανίζεται....». Σε περίπτωση που ανασταλεί η απόφαση η ενάγουσα θα εμποδιστεί από το «να δρέψει τους καρπούς της επιτυχίας της» και «...πιθανώς να είναι πολύ αργά για συντήρηση της ενάγουσας». Η Δ.35 θ.18 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας προβλέπει ότι: «An appeal shall not operate as a stay of execution or of proceedings under the decision appealed. From except so far as the Court appealed from or the Court of Appeal, or a judge of either Court, may order; And no intermediate act or proceeding shall be invalidated, except so far as the Court appealed from may direct. Before any order staying execution is entered, the person obtaining the order shall furnish such security...» To Δικαστήριο ασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια πρέπει να εξισορροπήσει δύο παράγοντες, τη φυσιολογική προσδοκία του ενάγοντα να δρέψει άμεσα τους καρπούς της νίκης του στο δικαστικό αγώνα που διεξήγαγε και την ανάγκη η ενδεχόμενη επιτυχία της έφεσης να μη χάσει τη σημασία της.[1] Οι προοπτικές επιτυχίας της έφεσης είναι παράγοντας σχετικός αλλά οριακής σημασίας.[2] Στη συγκεκριμένη περίπτωση, στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση δεν αποκαλύπτονται οποιαδήποτε στοιχεία που θα δικαιολογούσαν το αίτημα του εναγόμενου-αιτητή για αναστολή της απόφασης. Το γεγονός ότι είναι σε θέση να παράσχει τραπεζική εγγύηση, από μόνο του, δεν συνιστά λόγο για αναστολή της εκτέλεσης της απόφασης. Καμία αναφορά γίνεται στην ένορκη δήλωσή του ότι η ενάγουσα δεν θα είναι σε θέση να επιστρέψει το ποσό, σε περίπτωση που η έφεση πετύχει. Εξάλλου, ως αποκαλύπτεται από την ένσταση που καταχωρήθηκε, η ενάγουσα είναι μεγάλης ηλικίας και αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας. Τυχόν έγκριση του αιτήματος πιθανό ν΄ αποστερούσε από την ενάγουσα του δικαιώματος να γευτεί τους καρπούς της επιτυχίας της, σε περίπτωση που η έφεση απορρίπτετο. Ο ευπαίδευτος συνήγορος του εναγόμενου-αιτητή αγορεύοντας ενώπιον του Δικαστηρίου ισχυρίστηκε, μεταξύ άλλων, ότι αν ο αιτητής πτωχεύσει η ζημιά που θα υποστεί αυτός είναι δυσανάλογα μεγαλύτερη από τη ζημιά που θα υποστεί η ενάγουσα. Πρώτο, θα ήθελα να επισημάνω ότι στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση δεν γίνεται οποιαδήποτε αναφορά στον κίνδυνο που διατρέχει να πτωχεύσει, απλά αναφέρει ότι έχει καταχωρηθεί εναντίον του πτωχευτική διαδικασία. Πουθενά δεν αναφέρει ότι δεν έχει οικονομικούς πόρους για να εξοφλήσει το εξ αποφάσεως χρέος και ότι θα κηρυχθεί σε πτώχευση. Αντίθετα, η εντύπωση που δίδεται στο Δικαστήριο, από τα στοιχεία που έχει θέσει ενώπιον του είναι ότι είναι οικονομικά εύρωστος και σε περίπτωση που η εκτέλεση της απόφασης ανασταλεί αυτός είναι σε θέση να παράσχει τραπεζική εγγύηση. Πέραν τούτου όμως και αν ακόμη ήθελε θεωρηθεί ότι ο εναγόμενος δεν είναι σε θέση να εξοφλήσει το εξ αποφάσεως χρέος, το γεγονός αυτό δεν αποτελεί λόγο για έγκριση του αιτήματος. Σχετική επί του θέματος είναι η απόφαση Πραξιτέλης Βογαζιανού ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας[3], όπου διαβάζουμε σχετικά τα πιο κάτω: «...Οι οικονομικές δυσχέρειες του εξ αποφάσεως οφειλέτη να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις που πηγάζουν από την απόφαση δεν μπορούν να προβληθούν ως λόγοι για τη χορήγηση αναστολής.... Αν δεν γινόταν δεκτή αυτή η πρόταση ως θέμα αρχής τότε οι επιπτώσεις, ιδιαίτερα σε μακρούς δικαστικούς αγώνες, θα ήταν επικίνδυνα αρνητικές στην αποτελεσματική απονομή της δικαιοσύνης...» Για όλους τους πιο πάνω λόγους καταλήγω ότι το αίτημα για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης δεν μπορεί να γίνει δεκτό. Η αίτηση απορρίπτεται μ΄ έξοδα υπέρ της ενάγουσας-καθ΄ ης η αίτηση και εναντίον του εναγόμενου-αιτητή, ως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Τ. Καρακάννα, Α.Ε.Δ. /ΜΧΚ. [1] Βλέπετε σχετικά Πραξιγτέλης Βογαζιανού ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας