Ανδρέας Δημητρίου ν. Νοντάρ Τσαρμαντίδης κ.α., Αρ. Αγωγής: 4734/03, 30/05/2008

(1)ee στα άρθρα 15 και 16 του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας και των συμφυών εξουσιών του Δικαστηρίου. Η αναστολή εκτέλεσης της απόφασης ζητείται μόνο για το μέρος της απόφασης που αφορά την μη επέμβαση τους στο αναφερθέν διαμέρισμα. Τα γεγονότα που υποστηρίζουν την Αίτηση εμπεριέχονται στην ένορκη δήλωση της Αιτήτριας 2 που συνοδεύει την Αίτηση με την οποία επισυνάπτεται ως Τεκμήριο Α η έφεση. Οι Αιτητές με την αίτηση τους ζητούν όπως ανασταλεί η εκτέλεση της απόφασης μέχρι εκδικάσεως της έφεσης με δικαιολογητικό ότι (α) έχει πολύ καλή υπόθεση και μεγάλη πιθανότητα επιτυχίας της έφεσης, (β) η έφεση θα είναι χωρίς αντικείμενο σε περίπτωση που επιτραπεί να προχωρήσουν οι Καθ΄ ων η Αίτηση στην εκτέλεση της απόφασης, αφού δεν θα έχουν πλέον την κατοχή και χρήση του διαμερίσματος, (γ) δεν έχουν άλλο χώρο να διαμένουν και θα βρεθούν στο δρόμο όπως και τα παιδιά τους και οι γονείς της Αιτήτριας 2, (δ) θα κινδυνεύουν με φυλάκιση και (ε) ο Καθ΄ ου η Αίτηση εάν ανασταλεί η εκτέλεση της απόφασης δεν θα υποστεί καμία ζημιά. Η ΕΝΣΤΑΣΗ Η ένσταση στηρίζεται στην Δ.48 Θ.4 έως 9, Δ.18 Θ.1 έως 9 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Προβάλλονται οι εξής τρεις

(3)λόγοι ένστασης:

1. Η Ένορκη Δήλωση της Αιτήτριας 2 δεν είναι αληθής και αποκρύπτει το γεγονός ότι οι Αιτητές αγόρασαν καινούργιο διαμέρισμα στην Λάρνακα, με σκοπό να πετύχουν αναστολή εκτέλεσης της απόφασης
2. Οι Αιτητές δεν κατέβαλαν κανένα ποσό αν και πέρασαν επτά

(7)μήνες από την έκδοση της απόφασης και δηλώνουν ότι θα το παραδώσουν όποτε αυτοί αποφασίσουν χωρίς να πληρώσουν κανένα ποσό

1. Ο Καθ΄ ου η Αίτηση βρίσκεται σε απόγνωση και θα οδηγηθεί στην οικονομική καταστροφή. Η ένσταση συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση του Καθ΄ ου η Αίτηση, ο οποίος γνωρίζει τα γεγονότα προσωπικά. Σ΄ αυτήν αναφέρονται οι λόγοι ένστασης με περισσότερες λεπτομέρειες και καταγράφεται τόσο η οικογενειακή όσο και η οικονομική κατάσταση του Καθ΄ ου η Αίτηση αλλά και οι προθέσεις και ενέργειες των Αιτητών για να αποφύγουν να συμμορφωθούν με την απόφαση. ΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ Ο ευπαίδευτος δικηγόρος των Αιτητών στην αγόρευση του αφού επανέλαβε ουσιαστικά όλα όσα αναφέρονται στην αίτηση και την ένορκη δήλωση που την συνοδεύει, με επίκληση σχετικής νομολογίας, ζήτησε όπως εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα για αναστολή του μέρους της απόφασης που αναφέρεται πιο πάνω με όρους που το Δικαστήριο κρίνει δίκαιο. Ο συνήγορος του Καθ΄ ου η Αίτηση στη δική του αγόρευση με φόντο όσα καταγράφονται στην ένσταση ζήτησε την απόρριψη της αίτησης. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ - ΚΑΤΑΛΗΞΗ Νομικός πυλώνας της αίτησης αποτελεί η Δ.35 Θ.18 η οποία είναι πανομοιότυπη με την Αγγλική Δ.58 Θ.
2. Η Δ.35 Θ.18 προνοεί: "An appeal shall not operate as a stay of execution or of proceedings under the decision appealed from except so far as the Court appealed from or the Court of Appeal, or a Judge of either Court, may order, and no intermediate act or proceeding shall be invalidated, except so far as the Court appealed from may direct. Before any order staying execution is entered, the person obtaining the order shall furnish such security (if any) as may have been direct. If the security is to be given by means of a bond, the bond shall be made to the party in whose favour the decision under appeal was given." Σε μετάφραση: "Μια έφεση δεν θα ενεργεί σαν αναστολή εκτελέσεως ή διαδικασίας στην απόφαση που εφεσιβάλλεται εκτός κατόπιν διατάγματος του Δικαστηρίου που εφεσιβάλλεται ή του Εφετείου ή ενός Δικαστού των ανωτέρω Δικαστηρίων και ουδεμία ενδιάμεση πράξη ή διαδικασία θα παύει να ισχύει εκτός κατόπιν οδηγιών του Δικαστηρίου που εφεσιβάλλεται. Προτού εκδοθεί διάταγμα που να αναστέλλει την εκτέλεση το πρόσωπο που θα ζητήσει το διάταγμα θα πρέπει να παράσχει τέτοια εγγύηση (αν υπάρχει) που θα διαταχθεί. Αν η ασφάλεια θα δοθεί υπό τύπο γραμματίου, το γραμμάτιο θα γίνει προς όφελος του διαδίκου υπέρ του οποίου η υπό έφεση απόφαση εδόθη." Οι προεκτάσεις της πιο πάνω Διαταγής εξετάστηκαν σε αριθμό υποθέσεων όπου τονίστηκε ότι το θέμα ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου και ότι η απόφαση παραμένει ισχυρή και διατηρεί τον τελεσίδικο χαρακτήρα της μέχρι την ακύρωση ή τροποποίηση της από το Ανώτατο Δικαστήριο. Στην υπόθεση Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου

(1991)1 Α.Α.Δ. 1147 αναφέρθηκαν τα εξής: "Η έφεση δεν αναστέλλει το δικαίωμα εκτέλεσης ούτε μειώνει το κύρος της πρωτόδικης απόφασης. Η αναστολή μπορεί να εγκριθεί στο πλαίσιο της διακριτικής ευχέρειας που παρέχεται στο δικαστήριο από την Δ.35 Θ.18. Η διασφάλιση του τελεσφόρου της πρωτόδικης απόφασης αφενός, και της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης, αφετέρου, συνιστούν τους κατ΄ εξοχήν παράγοντες που επενεργούν στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Η εξισορρόπηση των συγκρουόμενων δικαιωμάτων επιβάλλει τη στάθμιση κάθε γεγονότος που σχετίζεται τόσο με τις επιπτώσεις της αναστολής, όσο και τη ζωτικότητα του δικαιώματος για την άσκηση έφεσης. Οι προοπτικές επιτυχίας της έφεσης είναι μεν παράγοντας σχετικός, αλλά οριακής σημασίας στις πλείστες περιπτώσεις. Το πλαίσιο για τη διάγνωση των δικαιωμάτων του εφεσείοντα σε συνάρτηση με την αποτίμηση των λόγων της έφεσης είναι η ακρόαση της έφεσης. Μόνο όπου μπορεί να γίνει πρόγνωση με βεβαιότητα ως προς την επιτυχία ή αποτυχία της έφεσης, χωρίς περαιτέρω συζήτηση του θέματος, ο παράγοντας αυτός αποκτά σπουδαιότητα στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου". Στην υπόθεση ABP Holdings Ltd και Άλλοι ν. Ανδρέα Κιταλίδη και Άλλων (Αρ.1)

(1994)1 Α.Α.Δ. 287 τονίστηκε, ότι η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ασκείται έχοντας υπόψη ότι, (α) Ο διάδικος ο οποίος επιτυγχάνει δεν πρέπει να αποστερείται, χωρίς ουσιαστικό λόγο, τους καρπούς της επιτυχίας του, και (β) το ένδικο μέσο της έφεσης, που ασκείται δικαιωματικά, δεν πρέπει να χάνει την αποτελεσματικότητά του. Βλέπε επίσης τις υποθέσεις Νεοφύτου ν. Δημητρίου

(1989)1 (Ε) ΑΑΔ 592, Βογαζιανού ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας

(1997)1 ΑΑΔ 107, Παπακόκκινου v. Glykys and Araouzos (Insurances) Ltd κ.α.

(1998)1 (Α) ΑΑΔ 513 και Χαραλάμπους ν. Α. Panayides Contracting Ltd

(2001)1 (Γ) ΑΑΔ 1978 στην οποία ειπώθηκαν τα ακόλουθα από τον Δικαστή Κραμβή. "(α) Η απόφαση για αναστολή ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου η άσκηση της οποίας γίνεται στο πλαίσιο της Διαταγής 35 καν. 18 και σε συνάρτηση προς τα γεγονότα και περιστατικά της υπόθεσης. (β) Η έφεση δεν αναστέλλει το δικαίωμα εκτέλεσης ούτε μειώνει το κύρος της πρωτόδικης απόφασης η οποία, παραμένει ισχυρή και διατηρεί την τελεσιδικία της μέχρι την τροποποίηση ή την ανατροπή της από το Εφετείο. Έπεται ότι ο επιτυχών διάδικος δεν πρέπει να αποστερείται τους καρπούς της επιτυχίας του εκ μόνου του γεγονότος ότι εκκρεμεί η εκδίκαση της έφεσης του αντιδίκου του. Από την άλλη όμως αποτελεί βασική προϋπόθεση για την απονομή της δικαιοσύνης, η διασφάλιση της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης. Η άρνηση έκδοσης για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης δυνητικά συνεπάγεται κίνδυνο εξανέμισης της αξίας της έφεσης. Το Δικαστήριο, κατά την εξέταση αίτησης για αναστολή εκτέλεσης απόφασης, έχει καθήκον να εξισορροπήσει δύο σημαντικούς παράγοντες ήτοι, τη διασφάλιση της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης από τη μία και τη διασφάλιση της αξίας και του αποτελέσματος της έφεσης από την άλλη. Στην The Governor and the Company of the Bank of Scotland v. S.S. Suphire Seas, Αίτηση για Αναθεώρηση στην Αγωγή Ναυτοδικείου αρ. 191/96, ημερ. 29.06.2001, ειπώθηκαν τα εξής: "Στην περίπτωση των αναστολών γίνεται προσπάθεια εξισορρόπησης δύο παραγόντων: Να δρέψει άμεσα ο νικητής του δικαστικού αγώνα τους καρπούς της επιτυχίας του και να μη μείνει ο άλλος, αν νικήσει, με κενά χέρια. Σ΄ αυτό το πλαίσιο κινείται η άσκηση της διακριτικής μας εξουσίας." Εφόσον κριθεί ότι η περίπτωση είναι κατάλληλη για έκδοση διαταγής για την αναστολή της εκτέλεσης, το δικαστήριο έχει καθήκον να επιλέξει τους κατάλληλους για την περίπτωση όρους για να τεθεί σε ισχύ η διαταγή της αναστολής. Εναπόκειται εμπομένως στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου η επιλογή των όρων που θα τεθούν προκειμένου να επιφέρουν την εξισορρόπηση των συγκρουόμενων δικαιωμάτων μέχρι την αποπεράτωση της έφεσης." Στην συγκεκριμένη περίπτωση παρατηρώ τα ακόλουθα σε σχέση με την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση: Όσον αφορά τον πρώτο (α) λόγο που προβάλλουν οι Αιτητές ότι έχουν μεγάλη πιθανότητα επιτυχίας στην έφεση τους, πέραν του ότι τούτος δεν αναπτύχθηκε και θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι εγκαταλείφτηκε, από μόνοι τους οι λόγοι εφέσεως δεν καταδεικνύουν κάτι τέτοιο. Οι Αιτητές δεν έχουν θέσει ενώπιον του Δικαστηρίου άλλα στοιχεία ή επιχειρηματολογία που να επιτρέπουν στο Δικαστήριο οιασδήποτε πρόγνωσης για την επιτυχία της έφεσης. Να λεχθεί ότι ως καταδεικνύεται από την νομολογία, βλέπε Ναυτικός Όμιλος Πάφου ανωτέρω, η προοπτική επιτυχίας της έφεσης είναι μεν παράγοντας σχετικός αλλά οριακής σημασίας στις πλείστες περιπτώσεις και ότι μόνο όπου μπορεί να γίνει πρόγνωση με βεβαιότητα ως προς την επιτυχία ή αποτυχία της έφεσης χωρίς περαιτέρω συζήτηση του θέματος ο παράγοντας αυτός αποκτά σπουδαιότητα στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Στην υπόθεση Βογαζιάνου ανωτέρω, λέχθηκε ότι η πιθανότητα επιτυχίας της έφεσης δεν είναι ο δεσπόζων και αποφασιστικός παράγων στην επίλυση ενός τέτοιου θέματος. Επομένως αυτός ο λόγος δεν μπορεί να ευσταθίσει και απορρίπτεται. Σε σχέση με τον τρίτο (γ) λόγο, πέραν του ότι δεν μπορεί να συνιστά αυτοτελή παράγοντα καθοριστικό για το που θα κλίνει η πλάστιγγα (βλ. Βογαζιανού ανωτέρω) αλλά αποτελεί αρνητική συνέπεια και προέκταση του παράγοντα που λαμβάνεται υπόψη και είναι να μην μείνουν με κενά χέρια σε περίπτωση που νικήσουν οι Αιτητές στην Έφεση, και μόνο στα πλαίσια του παράγοντα αυτού θα μπορούσε να ληφθεί υπόψη, οι Αιτητές δεν έθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου στοιχεία ότι κατά το χρονικό αυτό διάστημα των επτά

(7)μηνών που πέρασαν, από την έκδοση της απόφασης, κατέβαλαν προσπάθειες ανεύρεσης άλλου διαμερίσματος αλλά απέτυχαν είτε γιατί δεν υπάρχουν διαμερίσματα προς ενοικίαση στην Λάρνακα που να ικανοποιούν τις ανάγκες τους είτε για άλλους λόγους που δικαιολογούν τον ισχυρισμό τους αυτό. Επισημαίνω ότι οι αιτητές επιμελώς απέφυγαν να αναφέρουν τόσο τα δικά τους εισοδήματα όσο και των γονέων της Αιτήτριας 2. Η πρόταξη του ισχυρισμού αυτού με τόσο γενικό και ασαφή τρόπο καταδεικνύει από την μια την προχειρότητα και ελαφρότητα της αντιμετώπισης του βάρους της δημιουργηθείσας κατάστασης και από την άλλη την αδικαιολόγητη και χωρίς σοβαρή και αιτιολογημένη, έστω προσχηματική, άρνηση για συμμόρφωση τους με την απόφαση του Δικαστηρίου. Επομένως αυτός ο λόγος μόνο στα πλαίσια του δεύτερου (β) λόγου θα μπορούσε να έχει σημασία και υπόσταση εάν βέβαια αιτιολογείτο αρκούντως και δεόντως κάτι που δεν συμβαίνει στην δική μας περίπτωση. Έπεται ότι αυτός ο λόγος δεν μπορεί να επιτύχει αυτοτελώς αλλά ούτε και να συνυπολογισθεί στα πλαίσια του δεύτερου (β) λόγου. Με τον πέμπτο (ε) λόγο ισχυρίζεται ότι σε περίπτωση που εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα δεν θα υποστεί καμία ζημία ο Καθ΄ ου η Αίτηση. Ο ισχυρισμός αυτός φυσικά δεν μπορεί να έχει επιτυχή κατάληξη, αφού με την έκδοση του διατάγματος αναστολής θα υποστεί ζημιά, η οποία συνίσταται στην μη άμεση δρέψη των καρπών της επιτυχίας με τα αποτελέσματα και τις συνέπειες οι οποίες καταγράφονται στην ένορκη δήλωση του Καθ΄ ου η Αίτηση τα οποία δεν έχουν αμφισβητηθεί ούτε με αντεξέταση του Καθ΄ ου η Αίτηση ούτε με απαντητική ένορκη δήλωση, και η οποία πρέπει να εξεταστεί και εξισορροπηθεί μόνο στα πλαίσια του άλλου παράγοντα που βρίσκεται στην αντίπερα όχθη και είναι η περίπτωση να μείνουν οι Αιτητές με κενά χέρια εάν νικήσουν. Ως εκ τούτου απορρίπτεται και αυτός ο λόγος. Ο τέταρτος (δ) λόγος αν και δεν έχει εξειδικευθεί ούτε και αναπτυχθεί στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση ούτε στην αγόρευση του δικηγόρου των Αιτητών και επομένως ίσως θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι έχει ανακαταληφθεί, εντούτοις εάν συνδέεται με το δικαίωμα του Καθ΄ ου η Αίτηση να καταχωρήσει εναντίον τους αίτηση παρακοής, το ενδεχόμενο αυτό μόνο μετά την εκδίκαση και την επιτυχή κατάληξη για τον Αιτητή θα μπορούσε να προγνωσθεί. Άλλωστε και σε μια τέτοια περίπτωση που θα αντιμετώπιζαν το ενδεχόμενο της φυλάκισης τους τούτο θα ήταν το αποτέλεσμα της άρνηση τους να συμμορφωθούν με την απόφαση του Δικαστηρίου που σκοπό έχει την κατίσχυση του Δικαίου. Οσαύτως ούτε αυτός ο λόγος μπορεί να επιτύχει. Ο δεύτερος (β) λόγος είναι ο μόνος που θέτει ορθή βάση εξέτασης της αίτησης, στα πλαίσια της νομολογίας όπως έχει εκτεθεί πιο πάνω, και αναφέρεται ευθέως στον δεύτερο αντίποδα - παράγοντα που αναφέρθηκε ανωτέρω, όταν το Δικαστήριο καλείται να εξετάσει και αποφασίσει το ζήτημα της έκδοσης ή μη διατάγματος αναστολής εκτέλεσης απόφασης. Στην υπόθεση Θωμά ν. Γενικός Εισαγγελέας

(1997)1 (Β) ΑΑΔ 797 μεταξύ άλλων ισχυρισμών, ο Αιτητής είχε προβάλει τον ισχυρισμό ότι το κυλικείο που του είχε παραχωρηθεί δυνάμει συμφωνίας, εάν δεν εκδίδετο το διάταγμα αναστολής εκτέλεσης της απόφασης, υπήρχε κίνδυνος να παραχωρηθεί σε τρίτο πρόσωπο. Αφού απορρίφθηκαν όλοι οι λόγοι και ισχυρισμοί που προέβαλε και φυσικά μεταξύ αυτών και ο αναφερθέντας λόγος, στην σελίδα 801 αναφέρθηκε ότι και στην περίπτωση ακόμη που κερδίσει ο Αιτητής την έφεση, υπάρχουν τρόποι παροχής δικαστικής προστασίας προς εξασφάλιση των δικαιωμάτων του. Η επιτυχία δεν θα παραμείνει ατελεσφόρητος. Να λεχθεί ότι έγινε αναφορά ότι υπήρχαν εγγενείς ομοιότητες με την υπόθεση Βογαζιανού η οποία αφορούσε περίπτωση έξωσης από υποστατικό της Δημοκρατίας και η Αίτηση για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης είχε απορριφθεί. Επανερχόμενος στο υπό εξέταση ζήτημα όπως εύκολα μπορεί να διαπιστωθεί από την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση, η αναστολή ζητείται γιατί σε περίπτωση επιτυχίας της έφεσης οι Αιτητές δεν θα μπορούν να ασκήσουν το δικαίωμα της κατοχής και χρήσης του διαμερίσματος, όχι της ιδιοκτησίας. Το ίδιο το αποτέλεσμα, αυτό της μη κατοχής και χρήσης του διαμερίσματος για σκοπούς διαμονής και κατοικίας, εύκολα μπορεί να υποκατασταθεί με την ενοικίαση ενός άλλου διαμερίσματος. Με την αναφορά αυτή, ερχόμαστε σε ένα άλλο επίμαχο σημείο το οποίο παρέμεινε αδιαμφισβήτητο, αυτό δηλαδή ότι οι ενάγοντες αγόρασαν καινούργιο διαμέρισμα, όπως αναφέρει ο Καθ΄ ου η Αίτηση στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση και δεν αντικρούσθηκε, αφού δεν ζητήθηκε άδεια για καταχώρηση απαντητικής ένορκης δήλωσης που να αντικρούει τον ισχυρισμό αυτό αλλά ούτε και ζητήθηκε να αντεξετασθεί ο Καθ΄ ου η Αίτηση γι΄ αυτόν τον ισχυρισμό. Το βάρος ήταν στους Αιτητές να αποδείξουν ότι δεν αγόρασαν καινούργιο διαμέρισμα, καθώς και τον ισχυρισμό τους ότι θα έμεναν όλοι στο δρόμο (βλ. υπόθεση Βογαζιανού). Με την αναφορά δε του Καθ΄ ου η Αίτηση ότι το διαμέρισμα που αγόρασαν θα το εγγράψουν στους γονείς της Αιτήτριας 2 για να μην μπορεί ο Καθ΄ ου η Αίτηση ούτε να τους βγάλει από το διαμέρισμα του ούτε να λάβει τις αποζημιώσεις που δικαιούται και ότι τούτα τα διαλαλεί η Αιτήτρια 2 στο χώρο εργασίας της, και οι οποίοι ισχυρισμοί, αναφέρω και πάλι ότι για τους ίδιους πιο πάνω λόγους, παρέμειναν αδιαμφισβήτητοι, εξάγεται ξεκάθαρα ότι η συνέχιση της παράνομης επέμβασης τους στο διαμέρισμα του Καθ΄ ου η Αίτηση είναι κακόπιστη, αδικαιολόγητη και έκνομη με μοναδικό σκοπό να συνεχίσουν να επεμβαίνουν παράνομα στο εν λόγω διαμέρισμα. Να σημειωθεί ότι ακόμη και στην περίπτωση που οι αιτητές κερδίσουν την έφεση, υπάρχουν τρόποι παροχής δικαστικής προστασίας προς εξασφάλιση των δικαιωμάτων τους. Η επιτυχία δεν θα παραμείνει ατελεσφόρητος. Κρίνω επομένως ότι οι αιτητές δεν έχουν καταφέρει να δείξουν γιατί η ενδεχόμενη επιτυχία της έφεσης θα χάσει την σημασία της. Για όλους τους πιο πάνω λόγους όπως προσπάθησα να εξηγήσω και να αναλύσω και αφού συνεκτίμησα και στάθμισα κάθε σχετικό παράγοντα με γνώμονα την εξισορρόπηση των συγκρουόμενων δικαιωμάτων και με καθοδήγηση τις νομικές αρχές που εξέθεσα ανωτέρω και διέπουν την άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου, κρίνω ότι αυτή πρέπει να ασκηθεί, και ασκείται υπέρ του Καθ΄ ου η Αίτηση και εναντίον των Αιτητών καθ΄ ότι οι Αιτητές δεν έχουν ικανοποιήσει τις προϋποθέσεις που τίθενται από την νομολογία για χορήγηση της ειδικής θεραπείας και ως εκ τούτου δεν εγκρίνω την έκδοση διατάγματος αναστολής εκτέλεσης της απόφασης ημερομηνίας 12.10.07. Κατά συνέπεια η Αίτηση για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης ημερομηνίας 12.10.07 απορρίπτεται με έξοδα υπέρ του Καθ΄ ου η Αίτηση και εναντίον των Αιτητών όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............ Ν. Γερολέμου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο