ΒΑΣΙΛΗ ΜΙΧΑΗΛ ν. ZIETSE WOLTERN, Αρ. Αγωγής: 514/2006, 30/5/2008 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2008:A45 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Θ. ΘΩΜΑ, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 514/2006 Μεταξύ: ΒΑΣΙΛΗ ΜΙΧΑΗΛ, εκ Λεμεσού Ενάγοντα και ZIETSE WOLTERN, εξ Ολλανδίας Εναγομένου Ημερομηνία: 30/5/2008 Εμφανίσεις: Για τον Ενάγοντα: κ. Μυλωνάς Για τον Εναγόμενο: κ. Ταμπούρλας ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΑ ΔΙΚΟΓΡΑΦΑ Ο ενάγοντας με την υπο εξέταση αγωγή του αξιώνει γενικές και ειδικές αποζημιώσεις για σωματικές βλάβες και ζημιές τις οποίες υπέστη συνεπεία τροχαίου ατυχήματος το οποίο, όπως υπήρξε παραδεκτό επεσυνέβη κατά την 15/9/2005 στον παλιό δρόμο Λεμεσού - Λάρνακας και στο οποίο ενεπλάκη το αυτοκίνητο το οποίο οδηγούσε ο ενάγοντας με το αυτοκίνητο που οδηγούσε ο εναγόμενος. Την ευθύνη για το ατύχημα ανέλαβε εξ' ολοκλήρου ο εναγόμενος. Η αγωγή προχώρησε σε ακρόαση μόνο σε σχέση με τις αποζημιώσεις τις οποίες δικαιούται ο ενάγοντας. Επιπλέον, από τα κονδύλια των ειδικών αποζημιώσεων συμφωνήθηκε η ζημιά του αυτοκινήτου του ενάγοντα (€1538) καθώς και τα μεταφορικά του έξοδα (€256). Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ Ο ενάγοντας κατέθεσε ότι συνεπεία του δυστυχήματος τραυματίστηκε και εισήχθηκε κατά την ιδία ημέρα στο Χειρουργικό Τμήμα του Γενικού Νοσοκομείου Λάρνακας με έντονους πόνους στο στέρνο και οσφυαλγία. Εξετάστηκε από τον Ορθοπεδικό Χειρουργό του Γενικού Νοσοκομείου Λάρνακας Δρα. Χρίστο Ηρακλέους. Παρέμεινε στο νοσοκομείο μέχρι την 18η/9/
- Την επόμενη ημέρα της εξόδου του από το νοσοκομείο επισκέφθηκε τον Ειδικό Ορθοπεδικό Χειρουργό Δρα. Χρίστο Φιλίππου. Για ένα μήνα μετά το ατύχημα είχε δυνατούς πόνους στο θώρακα και έντονη οσφυαλγία. Με την πάροδο του χρόνου η οσφυαλγία έχει λιγοστέψει, όμως εξακολουθεί να έχει πόνους μετά από παρατεταμένη ορθοστασία και όταν κάθεται για πολλή ώρα. Εργάζεται ως μάγειρας σε ξενοδοχείο και η εργασία του απαιτεί ορθοστασία για αρκετές ώρες με αποτέλεσμα η άσκηση της εργασίας του να είναι πιο επώδυνη και κουραστική απ' ότι ήταν πριν το δυστύχημα. Γενικά υφίσταται μεγάλη ταλαιπωρία όχι μόνο κατά την άσκηση της εργασίας του αλλά και κατά την διάρκεια και μετά από δραστηριότητες που απαιτούν φυσική προσπάθεια. Ο τραυματισμός του στο δυστύχημα επιδείνωσε το πρόβλημα δισκοκήλης από το οποίο υπέφερε προ του δυστυχήματος. Υποβλήθηκε σε φαρμακευτική αγωγή καθώς επίσης και σε φυσιοθεραπεία, σύμφωνα με τις συστάσεις του θεράποντα γιατρού του. Του χορηγήθηκε αναρρωτική άδεια μέχρι και τις 31/10/
- Κατά το διάστημα αυτό δεν ήταν σε θέση να εργαστεί και έχει απωλέσει καθαρά εισοδήματα που ανέρχονται στις ΛΚ
- Για την περίοδο που δεν εργάστηκε πήρε επίδομα ασθενείας από τις Κοινωνικές Ασφαλίσεις συνολικού ποσού ΛΚ836,
- Οι εργοδότες του τού κατέβαλαν το υπόλοιπο ποσό των ΛΚ1099 για την περίοδο που δεν εργάστηκε, χωρίς να έχουν νομική υποχρέωση να τον πληρώσουν. Σε περίπτωση που αποζημιωθεί για το πιο πάνω ποσό έχει ηθική υποχρέωση να το επιστρέψει στους εργοδότες του. Ο Δρ. Χρίστος Ηρακλέους (ME2) κατέθεσε ότι εργάζεται στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρνακας και παρακολούθησε τον ενάγοντα κατά το διάστημα της νοσηλείας του στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρνακας. Ετοίμασε ιατρικό πιστοποιητικό το οποίο κατέθεσε στο Δικαστήριο (βλέπε το Τεκμήριο 2). Νευρολογικά ο ενάγοντας δεν παρουσίαζε παθολογικά ευρήματα εκτός από έκδηλο μυϊκό σπασμό στην οσφυϊκή χώρα λόγω άλγους. Από την αξονική τομογραφία που ακολούθησε διαπιστώθηκε δισκοκήλη Ο4-Ο5 την οποία ο ενάγοντας είχε και πριν από το δυστύχημα, για την οποία εξεταζόταν στα εξωτερικά ιατρεία του Ορθοπεδικού Τμήματος. Όσον αφορά την εξέλιξη της νόσου στο μέλλον το πιο πιθανό είναι να παρουσιάζει κατά διαστήματα οσφυαλγία, πράγμα το οποίο δεν θα μπορούσε να πει κανείς ότι θα σχετίζεται άμεσα και εξ΄ ολοκλήρου με το δυστύχημα. Ο Δρ. Χρίστος Φιλίππου κατέθεσε ότι είναι Ειδικός Ορθοπεδικός Χειρουργός και εξέτασε τον ενάγοντα στο ιατρείο του στις 19/9/
- Ο ενάγοντας παραπονείτο για πόνο στον μπρόσθιο θώρακα και στην κάτω σπονδυλική στήλη. Κατά την εξέταση διαπίστωσε την ύπαρξη μυϊκού σπασμού ραχιαίων μυών με επώδυνο περιορισμό κινήσεων κάτω σπονδυλικής στήλης. Υπήρχε ψηλαφιτός πόνος στον θώρακα και το στέρνο. Η διάγνωση του ήταν ότι ο ενάγοντας συνεπεία του δυστυχήματος στο οποίο ενεπλάκη υπέστη διάστρεμμα οσφύος, μετατραυματική οσφυαλγία και κάκωση στέρνου. Του συνέστησε ξεκούραση, αντιφλεγμονώδη, αναλγητικά και φυσιοθεραπεία. Συνολικά είδε τον ενάγοντα για πέντε φορές. Εξακολουθούσε να έχει πόνους στο θώρακα για ένα περίπου μήνα. Η οσφυαλγία λιγόστεψε, όμως η κατάσταση του χειροτερεύει μετά από παρατεταμένη ορθοστασία και όταν κάθεται πολλή ώρα. Μελλοντικά θα έχει μετατραυματικές οσφυαλγίες και θα χρήζει συντηρητικής θεραπείας. Τα ιατρικά του έξοδα για τις επισκέψεις του ενάγοντα και την ετοιμασία του ιατρικού πιστοποιητικού (Τεκμήριο 3), ανέρχονται στις ΛΚ
- Επίσης το κόστος της παρουσίας του στο Δικαστήριο ήταν €
- Κατά την αντεξέταση του διευκρίνησε ότι δεν διαπίστωσε οποιαδήποτε νευρολογικά συμπτώματα στον ενάγοντα τα οποία θα μπορούσαν να τον οδηγήσουν σε εύρημα ότι δυνατόν να προϋπήρχε του δυστυχήματος δισκοκήλη, η οποία επιδεινώθηκε από το δυστύχημα. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ - ΕΥΡΗΜΑΤΑ Πρωτίστως θα πρέπει κατά την άποψη μου να εξεταστεί η ιατρική μαρτυρία. Όπως είναι νομολογημένο η ιατρική μαρτυρία θεωρείται μαρτυρία εμπειρογνώμονα, γι' αυτό και η εξέταση της διέπεται από τις ίδιες αρχές με βάση τις οποίες τα δικαστήρια εξετάζουν την μαρτυρία εμπειρογνωμόνων (βλέπε Σπύρου v. Χατζηχαραλάμπους
(1989)1 ΑΑΔ (Ε) 298). Η ιδιότητα και των δύο γιατρών που παρουσίασε ο ενάγοντας (ΜΕ1 και ΜΕ2) ως ορθοπεδικών χειρουργών υπήρξε αδιαμφισβήτητη. Και οι δύο μάρτυρες συμφωνούν για την παρουσία οσφυαλγίας, ειδικώτερα μυϊκού σπασμού λόγω άλγους στην οσφυϊκή χώρα του ενάγοντα συνεπεία του δυστυχήματος στο οποίο ενεπλάκη. Η άποψη του γιατρού Ηρακλέους (ΜΕ2) ήταν ότι η οσφυαλγία οφείλετο σε προϋπάρχουσα δισκοκήλη, η οποία επιδεινώθηκε συνεπεία του δυστυχήματος. Η αντίθετη άποψη του κύριου Φιλίππου (ΜΕ1) ήταν ότι η οσφυαλγία οφείλετο σε διάστρεμμα της οσφύος το οποίο υπέστη ο ενάγοντας συνεπεία του δυστυχήματος και δεν έχει καμία σχέση με προϋπάρχουσα δισκοκήλη, την οποία εν πάση περιπτώσει δεν διέγνωσε στον ενάγοντα. Έχοντας να επιλέξω μεταξύ των ως άνω διϊστάμενων θέσεων προτιμώ χωρίς δισταγμό τις απόψεις του γιατρού Ηρακλέους (ΜΕ2). Πέραν του ότι ολόκληρη η μαρτυρία του υπήρξε αδιαμφισβήτητη, ο ίδιος ο ενάγοντας στην μαρτυρία του δέχθηκε ότι πριν το δυστύχημα υπέφερε από δισκοκήλη, για την οποία παρακολουθήθηκε 1-2 φορές από τον γιατρό Ηρακλέους (ΜΕ2). Επιπλέον ο γιατρός Ηρακλέους υπέβαλε τον ενάγοντα σε αξονικό έλεγχο, από τον οποίο διαπιστώθηκε η προϋπάρχουσα δισκοκήλη. Έχοντας πλέον ως δεδομένη προϋπάρχουσα δισκοκήλη στον ενάγοντα θεωρώ ως εντελώς λανθασμένη την βάση του ευρήματος του γιατρού Φιλίππου (ΜΕ1) ότι ο ενάγοντας δεν παρουσίαζε οποιαδήποτε συμπτώματα, όπως π.χ. νευρολογικά, τα οποία θα μπορούσαν να τον καθοδηγήσουν σε κάποιο προϋπάρχον πρόβλημα. Θα πρέπει επίσης να αναφέρω ότι το ως άνω εύρημα του γιατρού Φιλίππου βασίστηκε αποκλειστικά στην κλινική εξέταση στην οποία υπέβαλε τον ενάγοντα, χωρίς να τον υποβάλει σε οποιαδήποτε άλλη ειδική εξέταση ή έλεγχο, σε αντίθεση με τον γιατρό Ηρακλέους, τα ευρήματα του οποίου στηρίζονται και στα αποτελέσματα της αξονικής εξέτασης στην οποία υπέβαλε τον ενάγοντα. Η απόρριψη του ως άνω ευρήματος του Δρος Φιλίππου αναπόφευκτα με οδηγεί και στην απόρριψη της πρόγνωσης του για την εξέλιξη της κατάστασης του ενάγοντα στο μέλλον. Ειδικώτερον, απορρίπτω την θέση του ότι ο ενάγοντας θα παρουσιάζει κατά διαστήματα μετατραυματική οσφυαλγία, συνεπεία του τραυματισμού του στο δυστύχημα. Αντίθετα αποδέχομαι την άποψη του Δρος Ηρακλέους (ΜΕ2) ότι ο ενάγοντας θα παρουσιάζει κατά πάσα πιθανότητα οσφυαλγία, για την οποία όμως δεν μπορεί να πει κανείς ότι θα σχετίζεται άμεσα και εξ' ολοκλήρου με το δυστύχημα στο οποίο ενεπλάκη. Φυσικά από την μαρτυρία του Δρος Φιλίππου αποδέχομαι την άποψη του ότι ο ενάγοντας από το δυστύχημα υπέστη κάκωση στέρνου. Εκτός του ότι η ως άνω θέση του υπήρξε αδιαμφισβήτητη θα πρέπει να τονίσω ότι και ο γιατρός Ηρακλέους στο ιατρικό του πιστοποιητικό (Τεκμήριο 2) κάμνει λόγο για θλάση στέρνου, για την οποία ο ενάγοντας εισήχθη για παρακολούθηση στο χειρουργικό τμήμα του Γενικού νοσοκομείου Λάρνακος. Ο ενάγοντας άφησε θετική εντύπωση από το εδώλιο του μάρτυρα. Περιέγραψε στο δικαστήριο τους τραυματισμούς που υπέστη καθώς και τα συμπτώματα τους στην υγεία του χωρίς ίχνος υπερβολής. Θα πρέπει εξάλλου να αναφέρω ότι η ως άνω περιγραφή του συνάδει απόλυτα με την ενώπιον μου αποδεκτή ιατρική μαρτυρία. Επιπλέον θα πρέπει να τονίσω ότι το μέρος της μαρτυρίας του που σχετίζεται με τους τραυματισμούς του και την κατάσταση της υγείας του υπήρξε αδιαμφισβήτητο. Με βάση την ενώπιον μου αποδεκτή μαρτυρία καταλήγω στα ακόλουθα ευρήματα: Ο ενάγοντας, συνεπεία του δυστυχήματος στο οποίο ενεπλάκη παρουσίασε έντονο μυϊκό σπασμό της οσφυϊκής χώρας λόγω άλγους. Κατά την μέρα του δυστυχήματος εισήχθη στο χειρουργικό τμήμα του Γενικού Νοσοκομείου Λάρνακος με θλάση στέρνου, όπου και νοσηλεύθηκε μέχρι την 18ην/9/2005. Από τον αξονικό έλεγχο στον οποίο υπεβλήθη διαπιστώθηκε δισκοκήλη Ο4-Ο5 δίσκου, η οποία προϋπήρχε και επιδεινώθηκε συνεπεία του δυστυχήματος. Για ένα μήνα ο ενάγοντας είχε δυνατούς πόνους στο θώρακα και έντονη οσφυαλγία. Του χορηγήθηκε αναρρωτική άδεια μέχρι 31/10/05, οπόταν επέστρεψε στην εργασία του. Με οδηγίες του θεράποντα γιατρού του (ΜΕ2) υπεβλήθη 8 φορές σε φυσιοθεραπεία κατά το διάστημα απο 6/10/05 μέχρι 1/11/05 (βλέπε το κοινά αποδεκτό περιεχόμενο της βεβαίωσης του Γενικού Νοσοκομείου Λεμεσού - Τεκμήριο 6). Επίσης του χορηγήθηκε φαρμακευτική αγωγή. Η κατάσταση του βελτιώθηκε σταδιακά, όμως μελλοντικά κατά πάσα πιθανότητα θα παρουσιάζει κατά διαστήματα οσφυαλγία, η οποία όμως δεν θα οφείλεται άμεσα και εξ' ολοκλήρου στο δυστύχημα στο οποίο ενεπλάκη, εν μέρει τουλάχιστον θα οφείλεται στην προϋπάρχουσα του δυστυχήματος δισκοκήλη, η οποία επιδεινώθηκε από το δυστύχημα. Θα προχωρήσω τώρα στον υπολογισμό των γενικών αποζημιώσεων τις οποίες δικαιούται ο Ενάγοντας. Στην υπόθεση Παναγιώτη Παναγή v. Σάββα Κακόψιτου,
(2001)1 ΑΑΔ 839 λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Πρέπει να λεχθεί ότι η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου έχει επιδείξει μια σταθερή άνοδο του επιπέδου των γενικών αποζημιώσεων. Έχει τονίσει την ανάγκη για μια πιο δίκαιη και φιλελεύθερη αποτίμηση του ανθρώπινου πόνου και των πολλαπλών στερήσεων που προκαλούν αναπηρίες στα θύματα της αμέλειας (βλ. Ioannou and Paraskevaides (Overseas) Ltd and Another v. Christofis,
(1982)1 C.L.R. 789, Παναγή v. Θεοδώρου
(1992)2 ΑΑΔ 1303, Ηρακλέους v. Πήτρου,
(1994)1 ΑΑΔ 239, Αριστοδήμου v. Θωμά, Π.Ε. 9320 και Βρυωνίδη v. Σοφρωνίου, Π.Ε. 9479, ημερ. 23.09.97). Προηγούμενες αποφάσεις δεν αποτελούν δεσμευτικό προηγούμενο υπό την έννοια της αρχής του stare decisis αλλά παρέχουν καθοδήγηση (βλ. υπόθεση Παναγή πιο πάνω). Πρέπει επίσης να λαμβάνεται υπόψη η συνεχής μείωση της αξίας του χρήματος». Στην υπόθεση Γρηγόρης Κεζαρίδης v. Κώστα Κωνσταντίνου Πολ.Ε. Αρ. 12058 ημερομηνίας 21/12/07 ο εφεσίβλητος είχε υποστεί σοβαρό διάστρεμμα της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης, κακώσεις στην κεφαλή και εγκεφαλική διάσειση. ΟΙ πόνοι στον αυχένα και την κεφαλή συνεχίστηκαν για δεκατέσσερις μήνες και για όλο αυτό το χρονικό διάστημα ο εφεσίβλητος ήταν αναγκασμένος να φορεί κολλάρο και να επισκέπτεται τον γιατρό του περίπου δύο φορές τον μήνα. Για κάποια περίοδο υποβλήθηκε σε φυσιοθεραπεία. Το Ανώτατο Δικαστήριο επικύρωσε ποσό ΛΚ6.000 το οποίο επιδικάστηκε πρωτόδικα υπο μορφή γενικών αποζημιώσεων, παρατηρώντας όμως ότι το ποσό αυτό ήταν πολύ κοντά στο ανώτατο όριο της αποζημίωσης που θα μπορούσε να επιδικαστεί υπέρ του εφεσίβλητου. Στην υπόθεση Αρετούλλα Μερακλή και άλλος v. Αυγερινού Ταλιώτη
(1997)1ΑΑΔ (Β) 1148 ο εφεσίβλητος από το δυστύχημα στο οποίο ενεπλάκη υπέστη θλάση του αυχένα (soft tissue injuries) και μωλώπισμα του δεξιού ώμου. Όμως λόγω προϋπαρχόντων εκφυλιστικών οστεοαρθριτικών αλλοιώσεων του αυχένα, επιδεινώθηκαν οι επώδυνες κακώσεις των μαλακών μορίων. Ο εφεσίβλητος είχε αποθεραπευτεί πλήρως από τις συνέπειες των τραυμάτων του δυστυχήματος, όχι όμως εντός της συνήθους περιόδου ίασης για θλάση του αυχένα, αλλά σε κάποιο επιπρόσθετο χρονικό διάστημα λόγω των εκφυλιστικών οστεοαρθριτικών αλλοιώσεων που προϋπήρχαν. Πρωτόδικα επιδικάστηκε στον εφεσίβλητο ποσό ΛΚ3.500 ως γενικές αποζημιώσεις για τους τραυματισμούς του από το δυστύχημα. Στην έφεση που ασκήθηκε εναντίον της πρωτόδικης απόφασης το Ανώτατο Δικαστήριο μείωσε το ποσό των γενικών αποζημιώσεων σε ΛΚ1.500. Η υπόθεση Μερακλή (ανωτέρω) αποφασίστηκε πριν έντεκα σχεδόν χρόνια και επιπλέον οι τραυματισμοί που υπέστη ο εφεσίβλητος στην υπόθεση εκείνη ήταν κάτα την άποψη μου ελαφρύτερης μορφής από τους τραυματισμούς του ενάγοντα της υπο εξέταση υπόθεσης. Επιπλέον θα πρέπει να τονίσω ότι ο ενάγοντας εκτός απο την οσφυαλγία υπέστη και θλάση στέρνου. Αναμφιβόλως όμως οι τραυματισμοί του ενάγοντα δεν ήταν της σοβαρότητας των τραυματισμών του εφεσίβλητου στην υπόθεση Κεζαρίδης (ανωτέρω). Στην υπο εξέταση υπόθεση έχοντας κατά νού, αφενός μεν την φύση των τραυματισμών που υπέστη ο ενάγοντας, οι οποίοι ως ευτύχημα δεν ήταν τόσο σοβαρής μορφής, την ταλαιπωρία την οποία υπέστη, τον χρόνο ο οποίος χρειάστηκε για θεραπεία, την προϋπάρχουσα του δυστυχήματος δισκοκήλη, η οποία επιδεινώθηκε συνεπεία του δυστυχήματος και κατ' ουσίαν ήταν η αιτία της έντονης οσφυαλγίας που παρουσίασε ο ενάγοντας, την εξέλιξη της κατάστασης του ενάγοντα στο μέλλον και ειδικά την σχέση της προϋπάρχουσας δισκοκήλης με την οσφυαλγία, την οποία κατά πάσα πιθανότητα θα παρουσιάζει στο μέλλον, αφετέρου δε την συνεχή αυξητική τάση του επιπέδου των γενικών αποζημιώσεων, έτσι ώστε να συμβαδίζουν με την σύγχρονη αντίληψη για τον ανθρώπινο πόνο, είμαι της άποψης ότι το ποσό των ΛΚ3.000 (€5.125,80) είναι δίκαιο και εύλογο να επιδικαστεί στον ενάγοντα υπο μορφή γενικών αποζημιώσεων. Όσον αφορά τον τόκο πιστεύω ότι είναι δικαιότερο όπως επιδικαστεί ο νόμιμος τόκος. Οι ειδικές αποζημιώσεις του ενάγοντα Ο ενάγοντας αξιώνει το ποσό των ΛΚ1.935 ως το καθαρό εισόδημα, το οποίο απώλεσε απο την εργασία του για τον ενάμιση μήνα που βρισκόταν με αναρρωτική άδεια. Σύμφωνα με όσα κατέθεσε στο δικαστήριο πληρώθηκε απο το Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων ποσό ΛΚ836,65 (βλέπε το κοινά αποδεκτό περιεχόμενο της βεβαίωσης του γραφείου Κοινωνικών Ασφαλίσεων - Τεκμήριο 10) ενώ οι εργοδότες του, παρά το ότι δεν είχαν καμιά νομική υποχρέωση του κατέβαλαν ΛΚ1099 για να συμπληρωθεί το ποσό των ΛΚ1935 το οποίο κανονικά θα εισέπραττε ως καθαρό μισθό απο τους εργοδότες του (βλέπε το πιστοποιητικό αποδοχών - Τεκμήριο 8). Η θέση του ενάγοντα ήταν ότι στην περίπτωση που αποζημιωθεί από τον εναγόμενο έχει ηθική υποχρέωση να επιστρέψει το ποσό των ΛΚ1099 στους εργοδότες του. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο ενάγοντας δικαιούται να πάρει ως αποζημιώση το ποσό το οποίο του κατεβλήθη ως επίδομα ασθενείας απο το γραφείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων. Το άρθρο 65 (β) του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου κεφ. 148 προνοεί ρητά ότι κατά τον υπολογισμό της αποζημίωσης που πρέπει να πληρωθεί εξαιτίας αστικού αδικήματος δεν λαμβάνεται καθόλου υπόψη οποιοδήποτε ποσό το οποίο καταβλήθηκε από το Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων ως παροχή ή επίδομα σε ασφαλισμένο πρόσωπο συνεπεία των ίδιων περιστάσεων οι οποίες δημιουργούν την νομική υποχρέωση για αποζημίωση σε σχέση με το αστικό αυτό αδίκημα. Αναφορικά με το υπόλοιπο ποσό του μισθού του, το οποίο του συμπλήρωσαν οι εργοδότες του έχω να αναφέρω ότι σύμφωνα με την μαρτυρία του ενάγοντα το ποσό αυτό του κατεβλήθη από τους εργοδότες του, παρά το ότι οι τελευταίοι δεν είχαν νομική υποχρέωση να τον πληρώσουν. Η αρχή η οποία εξάγεται από την νομολογία είναι ότι στις περιπτώσεις που ο εργοδοτούμενος ο οποίος βρίσκεται με άδεια ασθενείας λόγω τραυματισμού του δικαιούται (as of right) να εισπράξει από τον εργοδότη του οποιοδήποτε ποσό όπως π.χ. τον μισθό του συνεπεία του τραυματισμού του (in consequence of his injury), το οποίο ο εργοδότης του έχει υποχρέωση να του πληρώσει (being under an obligation to do so), το ποσό αυτό θα πρέπει να ληφθεί υπόψη κατά τον υπολογισμό των αποζημιώσεων. Στις περιπτώσεις όμως που ο εργοδότης κάμνει οποιαδήποτε πληρωμή προς τον εργοδοτούμενο του, ως δώρο (like a charitable gift) χωρίς να έχει υποχρέωση να πληρώσει, οποιαδήποτε πληρωμή αυτού του είδους δεν θα πρέπει να ληφθεί υπόψη κατά τον υπολογισμό των αποζημιώσεων που δικαιούται ο εργοδοτούμενος (βλέπε Browning v. War office and another
(1962)3 All ER 1089). Έχοντας κατά νου την αδιαμφισβήτητη θέση του ενάγοντα ότι οι εργοδότες του δεν είχαν νομική υποχρέωση να του πληρώσουν το υπόλοιπο του μισθού του, θεωρώ ότι το ποσό των ΛΚ 1099 το οποίο του πλήρωσαν οι εργοδότες του δεν θα πρέπει να αφαιρεθεί από την αποζημίωση την οποία δικαιούται να εισπράξει ο ενάγοντας. Το Δικαστήριο θα επιδικάσει στον ενάγοντα το ως άνω ποσό ως το υπόλοιπο του μισθού του για την περίοδο που απουσίαζε από την εργασία του με άδεια ασθενείας. Ο ενάγοντας αξιώνει επίσης το ποσό των ΛΚ150 ως τα ιατρικά έξοδα του γιατρού Φιλίππου (ΜΕ1) για τις πέντε επισκέψεις του στο ιατρείο του και την ετοιμασία του ιατρικού πιστοποιητικού - Τεκμήριο 3. Σημειώνω ότι το ποσό αυτό ουδόλως αμφισβητήθηκε από πλευράς υπεράσπισης. Κατ' επέκταση θεωρώ ότι θα πρέπει να επιδικαστεί προς όφελος του ενάγοντα. Πέραν του ως άνω ποσού ο γιατρός Φιλίππου ζήτησε απο το Δικαστήριο όπως του επιδικάσει το ποσό των €425 ως η αμοιβή του για την παρουσία του στο Δικαστήριο. Κατά την αντεξέτασή του διευκρίνισε ότι το ποσό αυτό αντιστοιχεί στην απώλεια του εισοδήματος από την ακύρωση όλων των πρωινών επισκέψεων των ασθενών του συνεπεία της παρουσίας του στο Δικαστήριο. Πέραν του ότι το Δικαστήριο δεν έχει την εξουσία κατά την άποψη μου να επιδικάζει αποζημίωση σε μάρτυρες για απώλεια εισοδημάτων τους συνεπεία της παρουσίασης τους στο Δικαστήριο, η μαρτυρία η οποία παρουσιάστηκε για τεκμηρίωση του ποσού αυτού ήταν τόσο γενική και αόριστη εις τρόπο ώστε δεν θα μπορούσε να ικανοποιήσει την νομολογιακή αρχή για αυστηρή απόδειξη των ειδικών ζημιών ( βλέπε Ηρακλέους v. Πήτρου,
(1994)1 ΑΑΔ 239, Ηρακλέους v. Ταχύπλοου Σκάφους «Νίκη»
(1994)1 ΑΑΔ 510). Για όλους του λόγους που προσπάθησα να επεξήγήσω πιο πάνω καταλήγω ότι ο ενάγοντας δικαιούται σε απόφαση για το ποσό των ΛΚ3.000 (€5.125,80) ως γενικές αποζημιώσεις, πλέον το ποσό των €5356,48 ως το σύνολο των ειδικών αποζημιώσεων, ήτοι €1538,00 για την ζημιά στο αυτοκίνητο του, €256,00 για τα μεταφορικά του, €3306,19 (ΛΚ1935) για τους μισθούς που απώλεσε κατά την περίοδο που απουσίαζε από την εργασία του και €256,29 (ΛΚ150) για τα ιατρικά έξοδα του γιατρού Φιλίππου. Όλα τα ως άνω ποσά θα φέρουν νόμιμο τόκο. Όσον αφορά τα δικηγορικά έξοδα δεν βλέπω οποιοδήποτε λόγο για απόκλιση από τον γενικό κανόνα ότι ακολουθούν το αποτέλεσμα. Εκδίδεται απόφαση υπέρ του ενάγοντα και εναντίον του εναγομένου για €10482,28 πλέον νόμιμο τόκο πλέον έξοδα, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. ..................................................... (ΥΠ) Θ.ΘΩΜΑ, Ε.Δ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο