Mianta Co Ltd ν. Ayten Sururi κ.α., Αρ. Αγωγής: 905/08, 25 Σεπτεμβρίου, 2008 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2008:A77 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Τ. Θ. Οικονόμου, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 905/08 Μεταξύ: Mianta Co Ltd, εκ Λευκωσίας Εναγούσης και
- Ayten Sururi, εκ Λάρνακας και νυν εις Αμμόχωστο, Ως διαχειριστών της περιουσίας του Hurmus Sururi, αποβιώσαντος τέως εκ Λάρνακας, στη διαχείριση με αριθμό 180/2001 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας,
- Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, Λευκωσία
- Κηδεμόνα Τουρκοκυπριακών Περιουσιών, Λευκωσία Εναγομένων ΚΑΙ ΔΥΝΑΜΕΙ ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΣΕΩΣ Μεταξύ: Mianta Co Ltd, εκ Λευκωσίας Εναγούσης και 1(α). Ayten Sururi, εκ Λάρνακας και νυν εις Αμμόχωστο, 1(β). Mehmet Ergin Surui εκ Λάρνακας, ως διαχειριστών της περιουσίας του Hurmus Sururi, αποβιώσαντος τέως εκ Λάρνακας, στη διαχείριση με αριθμό 180/2001 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας,
- Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, Λευκωσία
- Κηδεμόνα Τουρκοκυπριακών Περιουσιών, Λευκωσία Εναγομένων Αίτηση για συντηρητικό διάταγμα ημερ. 23/4/08 Ημερομηνία: 25 Σεπτεμβρίου, 2008 Εμφανίσεις: Για τον Ενάγοντα - Αιτητή: κ. Ν. Παναγιώτου Για τον Εναγόμενο - Καθ' ου η Αίτηση 1: κ. Μιχαηλίδης για κ. Ποιητή Για τον Εναγόμενο - Καθ' ου η Αίτηση 2: Καμία εμφάνιση Για τον Εναγόμενο - Καθ' ου η Αίτηση 3: Καμία εμφάνιση Ενδιάμεση Απόφαση Η ενάγουσα εταιρεία συμφώνησε στις 21/1/2003 με τον τότε διαχειριστή της περιουσίας του αποβιώσαντος Hurmus Sururi, κ. Torgut Yasher, να αγοράσει ένα κτήμα της περιουσίας αντί ποσού £200.000 έναντι του οποίου καταβλήθηκε προκαταβολή εκ £
- Στη συνέχεια η ενάγουσα κατέθεσε τη συμφωνία στο Κτηματολόγιο για σκοπούς ειδικής εκτέλεσης. ΄Ομως, όπως ισχυρίζεται η ενάγουσα, «εφαρμόζοντας τις πρόνοιες του άρθρου 4 του Νόμου 49/70[1], ο διευθυντής του κτηματολογίου επιφυλάχθηκε να πάρει την έγκριση του οικείου Υπουργού (Υπουργού των Εσωτερικών) προτού αποδεχθεί την κατάθεση της συμφωνίας». Μέχρι σήμερα το κτηματολόγιο δεν έχει δώσει απάντηση, ενώ η ενάγουσα πληροφορήθηκε ότι οι νέοι διαχειριστές, που αντικατέστησαν στο μεταξύ τον κ. Yashar μετά που παύθηκε από το δικαστήριο (τεκμ. 1 στην ένσταση), πώλησαν το κτήμα σε τρίτο. Με αυτά τα δεδομένα η ενάγουσα ζητά ειδική εκτέλεση ή αποζημιώσεις για παράβαση συμφωνίας και άλλες θεραπείες. Παράλληλα ζητά με την παρούσα αίτηση ενδιάμεση απαγόρευση διάθεσης του εν λόγω κτήματος. Οι εναγόμενοι 1 έχουν ένσταση, την οποία έχουν περιορίσει κατά την ακρόαση στη θέση ότι η συμφωνία είναι άκυρη εφόσον ο Κηδεμόνας Τουρκοκυπριακών περιουσιών δεν συγκατατέθηκε στη συμφωνία, αλλά έδωσε τη συγκατάθεση του για πώληση του κτήματος έναντι £1.800.000 (τεκμ. 2 στην ένσταση), ποσό για το οποίο οι διαχειριστές έλαβαν και άδεια από το δικαστήριο (τεκμ. 4 στην αίτηση). Η εκ των εναγομένων κα Ayten Sururi αντεξετάστηκε. Η αντεξέταση όμως περιστράφηκε γύρω από την ουσία και είχε βασικά σκοπό να καταδείξει την αντισυμβατική συμπεριφορά των πωλητών. Ευρύτερα επεκτάθηκαν και οι αγορεύσεις. Εκείνο όμως που έχει σημασία είναι το κατά πόσο η ενάγουσα έχει στοιχειοθετήσει τις απαιτούμενες τώρα προϋποθέσεις. ΄Εκθεση απαίτησης δεν έχει καταχωριστεί. Βάση προβληματισμού αποτελεί η γενική οπισθογράφηση και η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση. Το πρωταρχικό δε ερώτημα είναι το κατά πόσο αποκαλύπτεται «σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση κατά την ακρόαση», δηλαδή συζητήσιμη υπόθεση και «πιθανότητα επιτυχία» δηλαδή κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα, αλλά πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων (άρθρο 32 Ν.14/60, Odysseos v. Pieris Estates και άλλοι
(1982)1 C.L.R. 557). Αν αυτά δεν συντρέχουν, είναι περιττή η περαιτέρω εξέταση. ΄Ετσι το ερώτημα είναι το κατά πόσο, ενόψει της εισήγησης περί ακυρότητας για τον συγκεκριμένο λόγο, έχει η ενάγουσα στοιχειοθετήσει στο βαθμό που τώρα απαιτείται ότι η σύμβαση είναι τέτοια ώστε να αποκαλύπτεται συζητήσιμη υπόθεση και πιθανότητα επιτυχίας. Η εισήγηση των εναγομένων 1 στηρίχθηκε στην πρόσφατη απόφαση στην υπόθεση Korkut v. Γεωργίου, Πολ. ΄Εφ. 303/2006, ημερ. 11/9/2008 στην οποία το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε, υπό το φως του Ν. 139/1991[2], ότι «οποιαδήποτε δικαιοπραξία που αφορά την κυριότητα τουρκοκυπριακής περιουσίας μπορεί να γίνει μόνο ύστερα από σχετική άδεια και πάντοτε μέσω του κηδεμόνα τουρκοκυπριακών περιουσιών», ο οποίος και μόνο μπορεί να είναι διάδικος σε οποιαδήποτε διαδικασία που αφορά τουρκοκυπριακή περιουσία. Αποφασίστηκε περαιτέρω ότι πώληση κατά παράβαση των προνοιών του Νόμου 139/91 είναι παράνομη και ως εκ τούτου άκυρη και ανεφάρμοστη. Η απάντηση του ευπαιδεύτου δικηγόρου της ενάγουσας ήταν, κατ' αρχάς, ότι η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου «υπόκειται στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο» όπου «είναι το τέρμα του δρόμου». Αυτή η εισήγηση, με τα σημερινά δεδομένα, βρίσκεται στο κενό. Το παρόν δικαστήριο δεσμεύεται από την απόφαση. Ο κ. Παναγιώτου εισηγήθηκε περαιτέρω ότι δεν υπάρχει καμιά μαρτυρία ότι «η πώληση εμπίπτει στις πρόνοιες του Ν. 139/91» και ότι η υπόθεση Korkut «εξετάζει τα δικά της χαρακτηριστικά και δεσμεύει τους συγκεκριμένους διαδίκους». Ο Ν. 139/91αφορά «τουρκοκυπριακές περιουσίες», δηλαδή κάθε περιουσία που ανήκει σε τουρκοκύπριο και βρίσκεται στις ελεγχόμενες από τη Δημοκρατία περιοχές. «Τουρκοκύπριος» δε, είναι ο τουρκοκύπριος ο οποίος δεν έχει τη συνήθη διαμονή του στις ελεγχόμενες από τη Δημοκρατία περιοχές την 1/7/
- ΄Οντως εν προκειμένω δεν υπάρχει ρητή μαρτυρία για το πού είχε τη διαμονή του ο αποβιώσαντας κατά τον εν λόγω κρίσιμο χρόνο, ούτε ακόμα ότι ανήκε στην τουρκοκυπριακή κοινότητα. ΄Ομως το ότι η υπόθεση εμπίπτει στα πλαίσια του Ν. 139/91 εκλήφθηκε από τους εμπλεκόμενους, σε κάθε στάδιο της επίδικης ιστορίας, ως δεδομένο. Στην επίδικη συμφωνία είχε περιληφθεί η πρόνοια ότι «η μεταβίβαση του ακινήτου θα γινόταν αμέσως μόλις εξασφαλιζόταν η έγκριση του Υπουργείου Εσωτερικών και ή οποιασδήποτε άλλης αρμόδιας αρχής για μεταβίβαση από τουρκοκύπριο σε ελληνοκύπριο». Σε επιστολή του δικηγόρου της ενάγουσας προς το διευθυντή του κτηματολογίου ημερ. 17/4/2008 (τεκμ. 3 στην αίτηση) η ανάγκη άδειας του κηδεμόνα τουρκοκυπριακών περιουσιών θεωρείται δεδομένη. Το ίδιο και στο διάταγμα του δικαστηρίου με την οποία δόθηκε άδεια για πώληση (τεκμ. 4 στην αίτηση). Περιπλέον, με την γενική οπισθογράφηση η ενάγουσα ζητά, μεταξύ άλλων, «δήλωση του Δικαστηρίου ότι οι σχετικές απαγορευτικές διατάξεις του Ν. 139/91 είναι αντισυνταγματικές» και ο κηδεμόνας τουρκοκυπριακών περιουσιών ενάγεται «με αυτή του την ιδιότητα» προφανώς σ' αυτά τα πλαίσια. Είναι μόνο κατά την αντεξέταση της κας Ayten Sururi, μετά την απόφαση Korkut, που επιχειρήθηκε να διαφοροποιηθούν τα πράγματα. Ρωτήθηκε η κα Sururi κατά πόσο η περιουσία εμπίπτει στις περιπτώσεις που διαχειρίζεται ο κηδεμόνας. Υποδείχθηκε από το δικαστήριο ότι το ζήτημα είναι νομικό και θα μπορούσε να τεθεί ως υποβολή, για να καταγραφεί η θέση της ενάγουσας, παρά ως ερώτηση[3]. Ο ευπαίδευτος δικηγόρος της ενάγουσας δεν προχώρησε να αμφισβητήσει την ύπαρξη των πραγματικών δεδομένων που συνιστούν τις σχετικές προϋποθέσεις, ρητά δε δήλωσε ότι «δεν θα ήθελε να το υποβάλει ως υποβολή». Βέβαια ο νομικός χαρακτηρισμός μιας κατάστασης δεν είναι ζήτημα των διαδίκων. Δεν θα μπορούσαν οι διάδικοι με τους χειρισμούς τους, ή ακόμα και ρητά, να καθορίσουν ένα νομικό ζήτημα, παρά μόνο μέσα από κοινή παραδοχή των πραγματικών δεδομένων που το συνθέτουν. ΄Ομως, τώρα δεν πρόκειται να αποφασιστεί οποιοδήποτε ζήτημα επί της ουσίας. Εκείνο που έχει σημασία είναι, ως άνω, το κατά πόσο η ενάγουσα ενόψει της εισήγησης περί παρανομίας και ακυρότητας, έχει καταδείξει με το υλικό που έχει τεθεί ενώπιον του δικαστηρίου ότι έχει συζητήσιμη υπόθεση επί νόμιμης και έγκυρης σύμβασης και πιθανότητα επιτυχίας. Η απάντηση είναι αρνητική. ΄Εχει περαιτέρω εισηγηθεί ο ευπαίδευτος δικηγόρος της ενάγουσας ότι και αν ακόμα δεν θα στοιχειοθετείτο έγκυρη σύμβαση, εν πάση περιπτώσει υπάρχει συζητήσιμη απαίτηση για τα καταβληθέντα έναντι, ως καταβληθέντα αχρεωστήτως. ΄Ομως, η σχετική απαίτηση στην γενική οπισθογράφηση είναι για αποζημιώσεις για παράβαση συμφωνίας. ΄Αλλωστε, αν τελικά αποδειχθεί ότι πρόκειται για παράνομη σύμβαση όπως είναι η βάση της διαζευκτικής αυτής εισήγησης, ex turpi causa non oritur actio. Οι εναγόμενοι 2 και 3, προτού η αίτηση επιδοθεί στους εναγόμενους 1, είχαν αποδεχθεί την έκδοση διατάγματος με το οποίο τους απαγορεύεται να επιτρέπουν και ή διενεργούν μεταβίβαση του ακινήτου με βάση οποιαδήποτε άλλη δήλωση μεταβιβάσεως πλην αυτής της ενάγουσας. Αυτό όμως έγινε με τη δέσμευση της δικηγόρου που εμφανίστηκε τότε για τους εναγόμενους 2 και 3 ότι «εάν το δικαστήριο δεν εκδώσει διάταγμα εναντίον των εναγομένων 1 και ο καθ' ου η αίτηση αρ. 2 δηλώσει στο δικαστήριο ότι δεν επιθυμεί πλέον την συνέχιση της ισχύος του διατάγματος αναλαμβάνει όπως ζητήσει από το δικαστήριο την ακύρωση του διατάγματος». Σε μεταγενέστερο στάδιο ο κ. Μαππουρίδης διευκρίνισε ότι ενώ δεν είχαν φέρει ένσταση στο διάταγμα, «θα δεσμευθούν από το αποτέλεσμα του». Εξ αυτού προκύπτει φανερά ότι η θέση, ή τουλάχιστον η τελική θέση των εναγομένων 2 και 3 είναι ότι δεσμεύονται από το αποτέλεσμα που θα έχει η εκδίκαση της υπόθεσης μεταξύ της ενάγουσας και των εναγομένων
- Ως εκ των άνω η αίτηση απορρίπτεται και το διάταγμα εναντίον των εναγομένων 2 και 3 παύει να ισχύει με έξοδα υπέρ των εναγομένων 1 και της εναντίον της ενάγουσας εταιρείας όπως θα υπολογιστούν από τον πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το δικαστήριο. Τα έξοδα να είναι πληρωτέα στο τέλος της αγωγής. (Υπ.) ............................ Τ. Θ. Οικονόμου, Π.Ε.Δ. [1] Ο περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Προσωριναί Διατάξεις) Νόμος του 1970 [2] Ο περί Τουρκοκυπριακών Περιουσιών (Διαχείριση και ΄Αλλα Θέματα) (Προσωρινές Διατάξεις) Νόμο του 1991 [3] Δικαστήριο: ΄Οπως έχει τεθεί η ερώτηση το θέμα είναι νομικό και δεν είναι για την μάρτυρα να απαντήσει. Η μάρτυρας μπορεί να απαντήσει επί των γεγονότων που έχουν σχέση με τις προϋποθέσεις για να κριθεί μια περιουσία αν εμπίπτει ή όχι. ΄Οπως έχει τεθεί δεν επιτρέπεται η ερώτηση. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο