Παντελή Ιωάννου ν. Πιερή Χατζησωτηρίου, Αρ. Αγωγής: 1947/08, 24 Οκτωβρίου, 2008 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2008:A92 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Θ. ΘΩΜΑ, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1947/08 Μεταξύ: Παντελή Ιωάννου Ενάγοντα και Πιερή Χατζησωτηρίου Εναγομένου Ημερομηνία: 24 Οκτωβρίου,
- Αίτηση ημερ. 3.9.2008 Εμφανίσεις: Για τον Ενάγοντα-Αιτητή: κος Λοϊζου. Για τον Εναγόμενο-Καθ΄ ου η αίτηση: κος Κλεάνθους. Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Η απαίτηση του Ενάγοντα στηρίζεται στο αστικό αδίκημα της παράνομης επέμβασης. Ο διεκδικούμενος από τον Ενάγοντα χώρος αποτελεί μέρος του πλακόστρωτου, το οποίο βρίσκεται μπροστά από τα κτίρια της παραλιακής λεωφόρου της Λάρνακας, που είναι ευρύτερα γνωστή ως «Φοινικούδες», εκτεινόμενο μέχρι τον δημόσιο δρόμο της Λεωφόρου Αθηνών. Σύμφωνα με το κοινά αποδεκτό υπόβαθρο γεγονότων ολόκληρος ο υπό αναφορά πλακόστρωτος χώρος ανήκει κατά κυριότητα στον Δήμο Λάρνακος, ο οποίος και παραχωρεί άδεια χρήσης του, έναντι χρηματικού ποσού στους κατόχους των καταστημάτων επί των οποίων αυτός εφάπτεται. Το μέρος του πλακόστρωτου χώρου για το οποίο παραχωρείται η άδεια χρήσης αντιστοιχεί περίπου στο πλάτος της πρόσοψης του κάθε καταστήματος. Μέρος του υπό αναφορά πλακόστρωτου χώρου είναι καλυμμένο. Ο Ενάγοντας, ο οποίος είναι κάτοχος του υποστατικού - καφετέριας με την επωνυμία «Νέον» ισχυρίζεται ότι ο Εναγόμενος επενέβη σε μέρος του υπό αναφορά χώρου, ο οποίος του παρεχωρήθη από τον Δήμο Λάρνακος. Στις 3.9.2008 ο Ενάγοντας, κατόπιν μονομερούς αιτήσεώς του εξασφάλισε διάταγμα με το οποίο απαγορεύετο στον Εναγόμενο και/ή οποιαδήποτε άλλα πρόσωπα τα οποία λειτουργούν και/ή ενεργούν με βάση τις εντολές και/ή τις οδηγίες του και/ή για λογαριασμό του και/ή υπό τον έλεγχό του και/ή άλλως πως, από του να εισέρχεται και/ή διασχίζει και/ή διασταυρώνει και/ή να χρησιμοποιεί με οποιονδήποτε άλλο τρόπο και/ή για οποιονδήποτε σκοπό, οποιονδήποτε μέρος του καλυμμένου παραλιακού χώρου έκτασης 161 τμ. που βρίσκεται περίπου απέναντι του υποστατικού στην Λεωφόρο Αθηνών με την επωνυμία «Νέον» όπως επίσης και τον συνεχόμενο ακάλυπτο παραλιακό χώρο έκτασης 151 τμ. στη λωρίδα πυρόσβεσης της εν λόγω περιοχής, οι οποίοι χώροι βρίσκονται στην κατοχή του Ενάγοντα δυνάμει σύμβασης με τον Δήμο Λάρνακας. Στην Ένορκη δήλωση, η οποία υποστηρίζει την υπό εξέταση αίτηση ο Ενάγοντας ισχυρίζεται ότι κατά πάντα ουσιώδη χρόνο ήταν και εξακολουθεί να είναι ο κάτοχος του καλυμμένου παραλιακού χώρου έκτασης 161 τ.μ. που βρίσκεται περίπου απέναντι του υποστατικού με την επωνυμία «Νέον», όπως επίσης και του συνεχόμενου ακάλυπτου παραλιακού χώρου έκτασης 151 τ.μ. στην λωρίδα πυρόσβεσης της εν λόγω περιοχής, οι οποίοι χώροι είναι στην νόμιμη κατοχή του δυνάμει σύμβασης με τον Δήμο Λάρνακας ημερομηνίας 16.7.2007 (βλ. το Τεκμήριο 1 της Ενόρκου Δηλώσεώς του). Περί τις αρχές Ιουλίου του τρέχοντος έτους πληροφορήθηκε ανεπίσημα ότι ο Δήμος Λάρνακας αποφάσισε να παραχωρήσει στον Εναγόμενο την κατοχή χώρου στην περιοχή των «Φοινικούδων», για σκοπούς εκμετάλλευσης του υποστατικού με την επωνυμία «Fruit Juice Bar». Σύμφωνα με τις πληροφορίες του ο χώρος, ο οποίος θα παραχωρείτο στον Εναγόμενο περιλάμβανε και μέρος του δικού του χώρου, ο οποίος βρίσκεται στην κατοχή του τα τελευταία 13 χρόνια. Όταν πληροφορήθηκε τα πιο πάνω απέστειλε μέσω του δικηγόρου του επιστολή στον Δήμο Λάρνακας ημερομηνίας 15.7.2008 με την οποία ενημέρωνε το Δήμο Λάρνακας ότι ήταν αντίθετος σε μια τέτοια ενδεχόμενη απόφαση, ζητούσε δε την ανάκληση και αναθεώρησή της , σε περίπτωση που είχε ληφθεί (βλέπε το Τεκμήριο 2 της Ενόρκου Δηλώσεως). Μέχρι την 2.9.2008 ο Δήμος Λάρνακας δεν είχε απαντήσει στην ως άνω επιστολή. Κατά την ως άνω ημερομηνία ο Εναγόμενος παράνομα εισήλθε εντός του χώρου, ο οποίος βρίσκεται στην κατοχή του και αφού πρώτα αφαίρεσε από μέρος του ως άνω χώρου τα δικά του τραπέζια και καρέκλες, τοποθέτησε τραπέζια, καρέκλες, ομπρέλες, ομπρελοθήκες και διάφορα άλλα αντικείμενα, εις τρόπο ώστε να εξυπηρετεί την λειτουργία καφετέριας, την οποία ο Εναγόμενος είχε ξεκινήσει σε γειτονικό με το δικό του υποστατικό. Ο χώρος στον οποίον επενέβη ο Εναγόμενος καταλαμβάνει έκταση περίπου 55 τμ. Τόσο ο Εναγόμενος όσο και οποιαδήποτε άλλα πρόσωπα, τα οποία ενεργούν με εντολές και οδηγίες του Εναγομένου, εισέρχονται, διασχίζουν, διασταυρώνουν και παραμένουν εντός των ορίων του χώρου, ο οποίος βρίσκεται στην νόμιμη κατοχή του, χωρίς την άδειά του και χωρίς καμιά δικαιολογία. Συνεπεία της ως άνω αυθαίρετης και παράνομης κατοχής μέρους του δικού του χώρου έχει υποστεί και εξακολουθεί να υφίσταται σημαντικές ζημιές και απώλειες. Σε περίπτωση που συνεχιστεί η ως άνω περιγραφόμενη επέμβαση θα είναι πραγματικά δύσκολο να υπολογιστεί η ζημιά την οποία θα υποστεί από την απώλεια της εμπορικής εύνοιας της επιχείρησής του. Κατ΄ επέκταση και ο υπολογισμός της αποζημίωσης για την ζημιά την οποία τυχόν θα υποστεί θα είναι αδύνατος σε μεταγενέστερο στάδιο. Ο Εναγόμενος εναντιώθηκε στην συνέχιση του ως άνω διατάγματος. Με την ειδοποίηση πρόθεσης ένστασής του την οποία καταχώρησε προβάλει τους ακόλουθους λόγους ένστασης: (α) Ο Ενάγοντας δεν παρουσίασε μαρτυρία που να καταδεικνύει κανένα σοβαρό ή εύλογο ή επείγον λόγο ή αιτία για την έκδοση του διατάγματος. (β) Ο Ενάγοντας παράνομα και αυθαίρετα κατέχει και ή άλλως πως επεμβαίνει στον επίδικο χώρο. (γ) Ο Ενάγοντας απώλεσε την κατοχή και χρήση και/ή δεν έχει οιονδήποτε δικαίωμα κατοχής ή χρήσης του επίδικου χώρου. (δ) Ο Εναγόμενος ουδέποτε κατείχε ή χρησιμοποίησε τον επίδικο χώρο υπό την προσωπική του ιδιότητα. (ε) Η αποκλειστική δικαιούχος κατοχής και χρήσης του επίδικου χώρου είναι η εταιρεία LIVINWELL DEVELOPERS LTD δυνάμει συμφωνίας με τον Δήμο Λάρνακας. (ζ) Ο Ενάγοντας απέκρυψε ουσιώδη γεγονότα που έχουν σχέση με την παρούσα υπόθεση. Συγκεκριμένα δεν αποκάλυψε ότι η συμφωνία του με τον Δήμο Λάρνακας έχει λήξει και ότι από 1.1.08 δεν έχει δικαίωμα κατοχής του επίδικου χώρου. (η) Ο Ενάγοντας δεν ήρθε στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια. (θ) Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για συνέχιση της ισχύος του διατάγματος. (ι) Το παρών δικαστήριο δεν έχει δικαιοδοσία έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος. (κ) Στην ένορκη δήλωση του Ενάγοντα περιλαμβάνεται εξ΄ ακοής μαρτυρία, της οποίας δεν αποκαλύπτεται η πηγή της γνώσης της. (λ) Δεν παρουσιάστηκε κανένας σοβαρός λόγος ή επεξήγηση για την μεγάλη καθυστέρηση στην καταχώρηση της αίτησης. (μ) Το ισοζύγιο της ευχέρειας (balance of Convenience) είναι με το μέρος του Εναγόμενου. (ν) Δεν υπάρχουν ειδικές συνθήκες για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, το οποίο στην ουσία αποτελεί την θεραπεία που ζητείται στην αγωγή. Στην Ένορκη Δήλωσή του, η οποία συνοδεύει την ειδοποίηση πρόθεσης ένστασης ο Εναγόμενος ισχυρίζεται ότι λανθασμένα η αγωγή και το διάταγμα στρέφονται εναντίον του, για τον λόγο ότι η σύμβαση παραχώρησης της χρήσης του επίδικου χώρου υπεγράφη μεταξύ του Δήμου Λάρνακας και της εταιρείας Livinwell Developers Ltd (από τούδε και στο εξής η εταιρεία). Η εταιρεία είναι η ιδιοκτήτρια της επιχείρησης που ασκείται σε υποστατικό επί της λεωφόρου Αθηνών με την επωνυμία "Fruit Juice Bar" . Μέτοχος και διευθυντής της εταιρείας είναι ο γιός του. Καθ΄ όλον τον ουσιώδη χρόνο ενεργούσε ως εκπρόσωπος της εταιρείας και όχι υπό την προσωπική του ιδιότητα. Ο Ενάγοντας δεν αποκάλυψε στο Δικαστήριο όλα τα γεγονότα τα οποία έχουν σχέση με την παρούσα υπόθεση, παρόλο ότι τα γνώριζε ή όφειλε να τα γνωρίζει. Άλλωστε ο ίδιος ενημέρωσε τον Ενάγοντα για τα νόμιμα δικαιώματα της εταιρείας καθώς και την απόφαση του Δήμου Λάρνακας να παραχωρήσει στην εταιρεία άδεια χρήσης του επίδικου χώρου. Ο Ενάγοντας κατ΄ εξακολούθηση έχει ενεργήσει κατά παράβαση των όρων της άδειας χρήσης του πλακόστρωτου χώρου που του παραχώρησε ο Δήμος Λάρνακας. Γι΄ αυτό και, σύμφωνα με πληροφορίες του, ο Δήμος Λάρνακας δεν προχώρησε να ανανεώσει προς τον Ενάγοντα την άδεια χρήσης του ως άνω χώρου η οποία έχει λήξει την 31.12.
- Ως εκ τούτου ο Ενάγοντας βρίσκεται στο χώρο αυτό εντελώς παράνομα και αυθαίρετα χωρίς να μπορεί να αντλήσει οποιοδήποτε δικαίωμα. Η εταιρεία κατέβαλε ήδη στον Δήμο Λάρνακας το ενοίκιο για την παραχώρηση της άδειας χρήσης του επίδικου χώρου (βλέπε το αντίγραφο της σχετικής απόδειξης η οποία επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 3 στην ένορκη δήλωση του Εναγόμενου). Αντίθετα ο Δήμος Λάρνακας, εξ΄ όσων έχει πληροφορηθεί, δεν έχει εισπράξει οποιοδήποτε ενοίκιο από τον Ενάγοντα τουλάχιστον μετά την 1.1.2008, θεωρώντας τον Ενάγοντα ως παρανόμως επεμβαίνοντα. Η εταιρεία ενεργώντας μέσα στα πλαίσια του νόμου και εξασκώντας τα νόμιμα δικαιώματά της που απορρέουν από την συμφωνία παραχώρησης της άδειας χρήσης, δεν προέβηκε σε οποιαδήποτε παράνομη επέμβαση, απλά προχώρησε και τοποθέτησε μέσα στον παραλιακό χώρο που της παραχώρησε ο Δήμος Λάρνακας τραπέζια, καρέκλες και εξοπλισμό για την εξυπηρέτηση των πελατών της. Ο Ενάγοντας είναι εκείνος που παράνομα και αυθαίρετα παρεμποδίζει την εταιρεία να εκμεταλλευτεί την επιχείρησή της με αποτέλεσμα η εταιρεία να υφίσταται τεράστια ζημιά και απώλεια. Επιπλέον, ακόμα και παράνομα ο Ενάγοντας μπορεί να ασκήσει σε πολύ μεγαλύτερο χώρο την επιχείρησή του χωρίς να υποστεί οποιαδήποτε ζημιά ή απώλεια ενώ αν δεν ακυρωθεί το εκδοθέν διάταγμα η εταιρεία θα υποστεί περαιτέρω ανεπανόρθωτη ζημιά. Η εταιρεία δαπάνησε τεράστια ποσά για την δημιουργία της επιχείρησης με την προοπτική της αξιοποίησης του απέναντι πλακόστρωτου παραλιακού χώρου, επειδή ο χώρος αυτός της είναι απόλυτα απαραίτητος για να λειτουργήσει και να καταστεί επικερδής η επιχείρηση. Ο Ενάγοντας παρέλειψε να αναφερθεί σε συστάσεις του Δήμου Λάρνακας για άρση παράνομων ενεργειών του και συνεχιζόμενης παράνομης κατοχής του πλακόστρωτου παραλιακού χώρου (βλέπε τις σχετικές επιστολές του Δήμου Λάρνακας οι οποίες επισυνάπτονται ως Τεκμήρια 4 και 5 στην ένορκη δήλωση του Εναγόμενου). Κατά την ακρόαση της αίτησης αντεξετάστηκε ο Εναγόμενος, από τον ευπαίδευτο συνήγορο του Ενάγοντα, κατόπιν αδείας του Δικαστηρίου επί συγκεκριμένων σημείων της ενόρκου δηλώσεώς του. Τα ουσιώδη σημεία της μαρτυρίας του ήταν τα ακόλουθα: Μετά που εξασφάλισε την άδεια χρήσης του επίδικου χώρου από τον Δήμο Λάρνακας πήγε στον Ενάγοντα, με τον οποίο ας σημειωθεί διατηρούσε μέχρι τότε φιλικές σχέσεις και αφού του έδειξε το συμβόλαιο και την απόδειξη πληρωμής του ενοικίου τον παρακάλεσε να "καθαρίσει" τον χώρο που ήταν μπροστά από την επιχείρησή του για να τοποθετήσει τα δικά του τραπεζάκια. Η απάντηση του Ενάγοντα ήταν επί λέξη: "Εν μαφία του Δήμαρχου μαζί με τους δικούς σας που έκαμαν σύμβαση και θα πάρουμε τον Δήμαρχο στο Δικαστήριο". Στις 2.9.2008 τοποθέτησε πράγματι τα δικά του τραπεζάκια στον επίδικο χώρο. Ειδοποιήθηκε η αστυνομία η οποία και επισκέφθηκε τον χώρο με πρόθεση να τον βγάλουν έξω από τον χώρο. Όταν οι Αστυνομικοί είδαν το συμβόλαιο με τον Δήμο Λάρνακας του είπαν ότι ναι μεν είχε δίκαιο, όμως θα ήταν καλύτερα να βγει έξω από τον επίδικο χώρο μέχρι να αποφασίσει το Δικαστήριο, πράγμα το οποίο και έκανε. Συμφώνησε ότι στον επίδικο χώρο, για τον οποίο εκδόθηκε το διάταγμα του Δικαστηρίου εξακολουθεί να έχει κάποια τραπεζάκια. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Η υπό εξέταση αίτηση στηρίζεται στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ. 6 άρθρα 2,4 και 9, στο άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/1960 και στους περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικούς Θεσμούς Δ.39, Δ.48, θ.1-3, 7, 8 και 9, Δ.59 και Δ.
- Στην υπόθεση Cyprus Palestine Plantations Ltd v. Olivier and Co (Cyprus) Ltd 16 CLR 122 αποφασίστηκε πως το άρθρο 4 του Κεφ. 6 παρέχει δικαιοδοσία στο Δικαστήριο να εκδίδει παρεμπίπτον διάταγμα όταν αυτό αφορά μόνο στο αντικείμενο της αγωγής. Στην υπόθεση ABP Holdings Ltd και άλλοι v. Κιταλίδης και άλλων (Αρ.2)
(1994)1 Α.Α.Δ. 694 λέχθηκε ότι τα άρθρα 4 και 5 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6 κάμνουν ειδική ρύθμιση των καταστάσεων στις οποίες αναφέρονται. Δεν αφαιρούν τίποτε από τις πρόνοιες του άρθρου 32 του Ν14/60 που προσδιορίζει το γενικό πλαίσιο της δικαιοδοσίας των Δικαστηρίων στην έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων. Το άρθρο 32 του Ν14/60 δίδει ευρύτατη εξουσία στο Δικαστήριο να εκδίδει οποιοδήποτε παρεμπίπτον, απαγορευτικό ή προστακτικό διάταγμα, όταν κριθεί δίκαιο ή πρόσφορο, χωρίς να τίθεται κανένας περιορισμός. Οι αρχές οι οποίες διέπουν την έκδοση απαγορευτικών διαταγμάτων δυνάμει του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου έχουν αναλυθεί σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου (Βλ. Οδυσσέως v. Pieris Estates κ.α.,
(1982)1 C.L.R. 557, Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 C.L.R 263). Με βάση την πιο πάνω νομολογία οι προϋποθέσεις έκδοσης ενδιάμεσου απαγορευτικού διατάγματος είναι οι ακόλουθες: α) Σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση κατά τη δικάσιμο. Αυτό δεν πρέπει να ερμηνευθεί ως επιβάλλον οτιδήποτε πέραν από την αποκάλυψη μιας συζητήσιμης υπόθεσης στη βάση των δικογράφων. β) Πιθανότητα ότι ο Ενάγοντας δικαιούται σε θεραπεία. Επιβάλλεται στον Αιτητή να δείξει ότι έχει ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας που σημαίνει κάτι περισσότερο από απλή πιθανολόγηση αλλά σίγουρα κάτι πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων. Η προϋπόθεση αυτή συσχετίζεται περισσότερο με την αποδεικτική δύναμη της υπόθεσης του Ενάγοντα (evidential strength of the case of the plaintiff). γ) Πρέπει να φανεί ότι χωρίς την έκδοση του διατάγματος θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Το Δικαστήριο θα πρέπει να εξετάσει το θέμα της επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων με βάση τα γεγονότα της υπόθεσης. Περαιτέρω μετά την ικανοποίηση των προαναφερθέντων προϋποθέσεων το Δικαστήριο στην άσκηση της διακριτικής του εξουσίας πρέπει να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και πρόσφορο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα ή να διατάξει τη συνέχιση της ισχύος του. Θα προχωρήσω στην εξέταση των δύο πρώτων προϋποθέσεων του άρθρου 32 υπό το πρίσμα του μαρτυρικού υλικού το οποίο τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου. Υπενθυμίζω ότι το Δικαστήριο στο στάδιο αυτό δεν αποφασίζει οριστικά επί των δικαιωμάτων και υποχρεώσεων των διαδίκων (Jonitexo v. Adidas (ανωτέρω) και Γρηγορίου v. Χριστοφόρου
(1995)1 ΑΑΔ 248). Όπως έχω ήδη αναφέρει, ο Ενάγοντας στην ένορκη του δήλωση, η οποία υποστηρίζει την υπό εξέταση αίτηση ισχυρίζεται ότι ο Εναγόμενος κατέλαβε παράνομα χώρο έκτασης 55 περίπου τ.μ. από τον χώρο ο οποίος βρίσκεται στην κατοχή του με βάση την άδεια χρήσης η οποία του παρεχωρήθη από τον Δήμο Λάρνακας. Στις παραγράφους 7 και 8 της ενόρκου δηλώσεως του ο Ενάγοντας περιγράφει λεπτομερώς τις πράξεις του Εναγόμενου οι οποίες συνιστούν την επέμβαση του στον υπό αναφορά χώρο. Στην παράγραφο 5 της ενόρκου δηλώσεως του ισχυρίζεται ότι ολόκληρος ο ως άνω χώρος περιλαμβανομένου του μέρους που κατέλαβε ο Εναγόμενος, βρίσκεται στην κατοχή του τα τελευταία 13 χρόνια. Με βάση τα όσα περιγράφω αμέσως πιο πάνω καταλήγω ότι χωρίς αμφιβολία ο ενάγοντας έχει αποκαλύψει μια συζητήσιμη υπόθεση. Από πλευράς του ο Εναγόμενος δεν αρνείται ότι επενέβη στον υπό αναφορά χώρο κατά τον τρόπο που περιγράφει ο Ενάγοντας. Ισχυρίζεται όμως ότι η επέμβαση του στον υπό αναφορά χώρο ήταν καθ΄ όλα νόμιμη με βάση την άδεια χρήσης την οποία εξέδωσε ο Δήμος Λάρνακος (βλέπε το Τεκμήριο 2 της ενόρκου δηλώσεώς του). Αντίθετα, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της ενόρκου δηλώσεώς του, αυτός ο οποίος βρίσκεται παράνομα στον υπό αναφορά χώρο είναι ο Ενάγοντας, του οποίου η άδεια χρήσης, η οποία του παρεχωρήθη από τον Δήμο Λάρνακος έχει λήξει οριστικά από 31.12.
- Αυτό το οποίο κατά την άποψή μου θα πρέπει να καταδείξει ο Ενάγοντας για να έχει ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας η αγωγή του είναι ότι κατέχει τον υπό αναφορά χώρο από τον οποίο εξεδιώχθη, νόμιμα. Όπως έχω ήδη αναφέρει, στην ένορκη του δήλωση ο Ενάγοντας ισχυρίζεται (βλέπε την παρ. 3 της ενόρκου δηλώσεώς του) ότι κατέχει τον υπό αναφορά χώρο δυνάμει σύμβασης παραχώρησης άδειας χρήσης με τον Δήμο Λάρνακας ημερομηνίας 16.7.
- Στην ένορκη του δήλωση επισυνάπτει την εν λόγω σύμβαση με τον Δήμο Λάρνακος η οποία περιγράφεται ως «άδεια χρήσης παραλιακού χώρου». Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο υπό αναφορά χώρος, από τον οποίο εκδιώχθηκε ο Ενάγοντας αποτελεί μέρος του χώρου ο οποίος του παραχωρήθηκε για χρήση από τον Δήμο Λάρνακος, με βάση την ως άνω περιγραφόμενη σύμβαση. Είναι λοιπόν φανερό ότι η είσοδος αλλά και η κατοχή από τον Ενάγοντα του υπό αναφορά χώρου ήταν καθ΄ όλη νόμιμη. Ο εναγόμενος ισχυρίζεται στην ένορκη δήλωση του ότι ο ενάγοντας κατείχε χώρο πολύ μεγαλύτερο από αυτόν που δικαιούτο υπό τις περιστάσεις. Δυστυχώς όμως, ο ως άνω ισχυρισμός είναι γενικός και αόριστος. Δεν προσκομίστηκε καμιά μαρτυρία από τον Δήμο Λάρνακας προς αντίκρουση του ισχυρισμού του ενάγοντα ότι ο επίδικος χώρος δεν περιλαμβάνεται στον χώρο που του παρεχωρήθη από το Δήμο. Φυσικά, δεν παραγνωρίζω ότι η περίοδος ισχύος της ως άνω σύμβασης ήταν για ένα χρόνο και έληξε την 31η.12.
- Η λήξη όμως της ως άνω σύμβασης δεν επέφερε κατά την άποψή μου και την απώλεια του δικαιώματος του Ενάγοντα να κατέχει τον χώρο, ο οποίος του παρεχωρήθη από τον Δήμο Λάρνακος. Κατ΄ αρχήν θα πρέπει να τονίσω ότι σύμφωνα με ισχυρισμό της ενόρκου δηλώσεως του Ενάγοντα (βλέπε την παρ. 5 της ενόρκου δηλώσεώς του) ο οποίος, ας σημειωθεί ουδόλως σχολιάζεται από τον Εναγόμενο, κατέχει τον υπό αναφορά χώρο, μαζί με ολόκληρο τον πλακόστρωτο χώρο, ο οποίος του παρεχωρήθη από τον Δήμο Λάρνακος για τα τελευταία 13 χρόνια. Είναι λοιπόν φανερό ότι ο υπό αναφορά χώρος βρισκόταν στην κατοχή του Ενάγοντα πολύ πριν την 1.1.2007 που ήταν η ημερομηνία έναρξης της περιόδου ισχύος της γραπτής σύμβασης, στην οποία έχω κάμει αναφορά πιο πάνω. Στο σημείο αυτό καθίσταται αναγκαίο να αναφέρω ότι, παρά το ότι η περίοδος της εν λόγω γραπτής σύμβασης μεταξύ του Ενάγοντα και του Δήμου Λάρνακος άρχιζε την 1.1.2007, εντούτοις αυτή υπεγράφη αρκετούς μήνες αργότερα, συγκεκριμένα στις 16.7.
- Όμως, όπως υπήρξε αδιαμφισβήτητο, ο Ενάγοντας δεν ξεκίνησε να κατέχει τον επίδικο χώρο από την ημερομηνία υπογραφής της ως άνω περιγραφόμενης σύμβασης. Όπως έχω ήδη αναφέρει, ο χώρος αυτός βρισκόταν στην κατοχή του Ενάγοντα αρκετά χρόνια πριν την 16.7.
- Τα γεγονότα της υπό εξέταση υπόθεσης προσομοιάζουν με τα γεγονότα της υπόθεσης Andreas Odysseos v. A. Pieris Estates Ltd and Another (ανωτέρω). Στην ως άνω υπόθεση ο ενάγοντας είχε την κατοχή του διαμερίσματος, το οποίο είχε αγοράσει από τους εναγομένους. Σε κάποιο στάδιο ο ενάγοντας είχε εκδιωχθεί βίαια από το διαμέρισμα. Το πρωτόδικο δικαστήριο απέρριψε αίτημα του ενάγοντα για έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος με το οποίο να του αποδίδετο η κατοχή του διαμερίσματος με το δικαιολογητικό ότι εφόσον δεν μπορούσε να επιτύχει την ειδική εκτέλεση της συμφωνίας του με τους εναγόμενους-πωλητές του διαμερίσματος, δεν θα μπορούσε να ευσταθήσει ούτε και η αξίωση του εναντίον των εναγομένων για επιστροφή της κατοχής του διαμερίσματος. Το Ανώτατο Δικαστήριο στην έφεση που ασκήθηκε εξέδωσε το αιτούμενο διάταγμα και διέταξε την επιστροφή της κατοχής του διαμερίσματος στον ενάγοντα-εφεσείοντα έτσι ώστε να αποκαθίστατο το status quo ante, αφού η νόμιμη κατοχή του διαμερίσματος μπορούσε, σύμφωνα με τις αρχές της επιείκειας να δημιουργούσε στον ενάγοντα και δικαίωμα να συνεχίσει να έχει την κατοχή του, έστω και αν δεν μπορούσε να επιτύχει την ειδική εκτέλεση της συμφωνίας αγοράς του διαμερίσματος. Η διατήρηση της κατοχής από τον ενάγοντα ήταν θεμελιακής σημασίας προς διατήρηση και του status quo ante. Στην σελίδα 572 της ανωτέρω απόφασης αναφέρεται ότι ο κάτοχος μπορεί, κατά τον νόμο αλλά και κατά το κοινοδίκαιο να αποκτήσει δικαίωμα να διατηρήσει την κατοχή. Πέραν των όσων αναφέρω πιο πάνω έχω ακόμα να προσθέσω ότι ενώπιον μου δεν υπάρχει μαρτυρία ότι ο Δήμος Λάρνακος, ως ο ιδιοκτήτης του υπό αναφορά χώρου αποφάσισε να μη προβεί πλέον στην ανανέωση της παραχώρησης της άδειας χρήσης του επίδικου χώρου προς τον Ενάγοντα ή ότι ζήτησε από αυτόν να εγκαταλείψει οποιοδήποτε μέρος του πλακόστρωτου χώρου για τον οποίου του παρεχωρήθη η άδεια χρήσης. Αντίθετα, ενώπιον του Δικαστηρίου υπάρχει ο αναντίλεκτος ισχυρισμός της ενόρκου δηλώσεως του Ενάγοντα (βλέπε τις παραγράφους 6 και 7 της ενόρκου δηλώσεώς του) σύμφωνα με τον οποίο ο Δήμος Λάρνακος τουλάχιστον μέχρι τις 2.9.08, την ημερομηνία δηλαδή που έλαβε χώρα η βίαιη εκδίωξη του από τον επίδικο χώρο, δεν είχε απαντήσει στην επιστολή του συνηγόρου του, ημερομηνίας 15.7.08 με την οποία εξέφραζε την έντονη αντίθεσή του σε ενδεχόμενη απόφαση του δημοτικού συμβουλίου για περιορισμό του χώρου για τον οποίο του είχε παραχωρηθεί η άδεια χρήσης. Οι ισχυρισμοί της ενόρκου δηλώσεως του Εναγόμενου, ότι ο Ενάγοντας έχει ενεργήσει κατ΄ εξακολούθηση κατά παράβαση των όρων της άδειας χρήσης που του παρεχωρήθη και γι΄ αυτό ο δήμος Λάρνακος δεν προχώρησε στην ανανέωση της άδειας χρήσης του υπό αναφορά χώρου προς τον Ενάγοντα παρέμειναν παντελώς ατεκμηρίωτοι, γι΄ αυτό δεν θα μπορούσε να τους δοθεί οποιαδήποτε βαρύτητα. Φυσικά, δεν παραγνωρίζω τις δύο επιστολές, οι οποίες επισυνάπτονται ως τεκμήρια στην ένορκη δήλωση του Εναγόμενου (βλέπε τα τεκμήρια 4 και 5 της ενόρκου δηλώσεώς του). Οι επιστολές αυτές αποτελούν συστάσεις του δήμου Λάρνακος προς τον Ενάγοντα για μετακίνηση αντικειμένων τα οποία είχε τοποθετήσει εντός της λωρίδας πυρασφάλειας. Όμως, και οι δύο ως άνω επιστολές έχουν ημερομηνία προγενέστερη της ημερομηνίας υπογραφής της σύμβασης παραχώρησης άδειας χρήσης παραλιακού χώρου προς τον Ενάγοντα. Καθίσταται λοιπόν φανερό ότι μέχρι την 16.7.07 που υπεγράφη η ως άνω περιγραφόμενη σύμβαση λογικά ο Ενάγοντας θα πρέπει να είχε συμμορφωθεί με όλες τις γραπτές υποδείξεις του Δήμου Λάρνακος. Ο Εναγόμενος στην ένορκη του δήλωση, η οποία υποστηρίζει την ένστασή του ισχυρίζεται ότι ο επίδικος χώρος από τον οποίο εξεδιώχθη ο Ενάγοντας, του παρεχωρήθη νόμιμα από τον Δήμο Λάρνακος με βάση την γραπτή σύμβαση παραχώρησης άδειας χρήσης παραλιακού χώρου την οποία επισυνάπτει ως τεκμήριο στην ένορκη του δήλωση, για την παραχώρηση του οποίου πλήρωσε προς τον Δήμο Λάρνακος τα επιβληθέντα δικαιώματα χρήσης (βλέπε την απόδειξη ημερομηνίας 27.8.08 η οποία επισυνάπτεται στην ένορκη του δήλωση). Ακόμα και αν ήμουν διατεθειμένος να αποδεχθώ τον ισχυρισμό του Εναγόμενου ότι απέκτησε νομίμως το δικαίωμα για χρήση του επίδικου χώρου, εντούτοις είμαι της άποψης ότι και πάλι δεν θα μπορούσε να νομιμοποιηθεί ο βίαιος εκτοπισμός του Ενάγοντα από τον επίδικο χώρο. Το γεγονός και μόνο ότι ο εναγόμενος απέκτησε το δικαίωμα χρήσης του επίδικου χώρου δεν θα μπορούσε να καταστήσει νόμιμη και την αυθαίρετη ανάληψη της κατοχής του επίδικου χώρου. Ισχυρίστηκε επίσης ο Εναγόμενος κατά την αντεξέτασή του από τον ευπαίδευτο συνήγορο του Ενάγοντα ότι είχε ενημερώσει τον Ενάγοντα για την υπογραφή της συμφωνίας για την παραχώρηση άδειας χρήσης του επίδικου χώρου με τον Δήμο Λάρνακος και επιπλέον ότι ζήτησε από τον Ενάγοντα να "καθαρίσει" τον επίδικο χώρο για να μπορέσει να τοποθετήσει τα δικά του τραπεζάκια. Ακόμα κι αν έτσι είχαν τα πράγματα, έχω την άποψη ότι ο Ενάγοντας δεν είχε καμιά υποχρέωση να ικανοποιήσει τις αξιώσεις του Εναγόμενου. Τονίζω ότι δεν υπήρχε οποιαδήποτε συμβατική ή άλλη σχέση μεταξύ Ενάγοντα και Εναγόμενου. Το πρόσωπο με το οποίο είχε συμβληθεί ο Ενάγοντας ήταν ο Δήμος Λάρνακος ως ο ιδιοκτήτης του επίδικου πλακόστρωτου χώρου. Μόνο αυτός μπορούσε να ζητήσει την έξωση του Ενάγοντα από τον χώρο, τον οποίο του είχε παραχωρήσει. Έχοντας κατά νου τα όσα επεξηγώ αμέσως πιο πάνω καταλήγω ότι ο Ενάγοντας κατά την 2/9/2008 είχε την νόμιμη κατοχή του επίδικου χώρου από τον οποίο εξεδιώχθη. Συνυφασμένος με την πιθανότητα επιτυχίας της αγωγής του Ενάγοντα είναι και ο ισχυρισμός του Εναγόμενου ότι εντελώς λανθασμένα η αγωγή και το διάταγμα στρέφονται εναντίον του εφόσον η συμφωνία για την παραχώρηση άδειας χρήσης του επίδικου χώρου υπεγράφη μεταξύ του Δήμου Λάρνακος και της εταιρείας Livinwell Developers Ltd. Σύμφωνα με ισχυρισμό της ενόρκου δηλώσεως του (βλέπε την παρ. 3 της ενόρκου δηλώσεώς του ) η εν λόγω εταιρεία είναι η ιδιοκτήτρια της επιχείρησης που ασκείται στο υποστατικό επί της Λεωφ. Αθηνών με την επωνυμία «Fruit Juice Bar». Μέτοχος και διευθυντής της εταιρείας αυτής είναι ο γιος του, ενώ ο ίδιος, καθ΄ όλο τον ουσιώδη χρόνο ενεργούσε εκπροσωπώντας την εταιρεία και όχι υπό την προσωπική του ιδιότητα. Είναι γεγονός ότι η συμφωνία για την παραχώρηση άδειας χρήσης παραλιακού χώρου, η οποία επισυνάπτεται ως τεκμήριο στην ένορκη δήλωση του Εναγόμενου, υπογράφεται από τον Εναγόμενο για την εταιρεία Livinwell Developers Ltd. Συμβαλλόμενο μέρος στην συμφωνία αυτή με τον Δήμο Λάρνακος φέρεται να είναι η εν λόγω εταιρεία. Όμως στον όρο 6 της συμφωνίας αυτής υπάρχει ρητή πρόνοια σύμφωνα με την οποία: «.... η άδεια αυτή θα παύσει να υφίσταται αυτόματα εάν ο αδειούχος δεν εργάζεται προσωπικά στους παραπάνω χώρους ....» (η υπογράμμιση είναι δική μου). Φυσικά αδειούχος στην συμφωνία με τον Δήμο Λάρνακος φέρεται να είναι η ως άνω εταιρεία, όμως η συμπερίληψη στην συμφωνία πρόνοιας για προσωπική εργασία του αδειούχου καθιστά, κατά την άποψή μου υπεύθυνο προσωπικά για εκπλήρωση της ως άνω υποχρέωσης και το πρόσωπο το οποίο υπέγραψε την συμφωνία για λογαριασμό της εταιρείας. Αναμφιβόλως η εταιρεία Lιvinwell Developers Ltd δεν θα μπορούσε, ως νομικό πρόσωπο, να ασκεί προσωπική εργασία στην επιχείρηση η οποία θα διαχειρίζεται τον επίδικο χώρο. Επιπλέον, η υπογραφή της συμφωνία με τον Δήμο Λάρνακος αναμφιβόλως υποδηλώνει και την αποδοχή της ως άνω αναφερόμενης πρόνοιας εκ μέρους του Εναγόμενου. Από την άλλη εάν πράγματι μέτοχος και διευθυντής της ως άνω περιγραφόμενης εταιρείας ήταν ο γιός του Εναγόμενου διερωτώμαι για ποιο λόγο η υπό αναφορά συμφωνία δεν υπογράφεται από τον γιό του, ως διευθυντή της εταιρείας. Καμιά επεξήγηση δεν έχει δοθεί από τον Εναγόμενο για τον λόγο που υπέγραψε ο ίδιος την υπό αναφορά συμφωνία. Φυσικά, το Δικαστήριο είναι γνώστης της αρχής ότι η εταιρεία αποτελεί αυθύπαρκτη νομική οντότητα, ξεχωριστής από τους μετόχους της (βλέπε Salomon v. Salomon
(1987)A.C. 22). Όμως στην υπό εξέταση περίπτωση η πρόνοια της υπό αναφοράς συμφωνίας, την οποία περιγράφω πιο πάνω, σε συνδυασμό με την όλη συμπεριφορά του Εναγόμενου όπως περιγράφεται στην ένορκη δήλωση του Ενάγοντα υποδηλώνει κατά την άποψή μου κάποια προσωπική του εμπλοκή στην υπόθεση. Θα πρέπει να υπενθυμίσω ότι το δικαστήριο στο στάδιο αυτό δεν αποφασίζει οριστικά επί των δικαιωμάτων και υποχρεώσεων των διαδίκων. Επιπλέον, εάν πράγματι δεν ενεργούσε υπό την προσωπική του ιδιότητα διερωτώμαι για ποιο λόγο εναντιώθηκε στην συνέχιση της ισχύος του διατάγματος, αφού, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του δεν θα μπορούσε σε καμία περίπτωση να βρισκόταν ένοχος προσωπικά για τυχόν παρακοή του διατάγματος. Έχοντας κατά νου τα όσα έχω αναφέρει πιο πάνω καταλήγω ότι ο Ενάγοντας έχει ικανοποιήσει και την δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου 32 για το ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας της αγωγής του. Θα προχωρήσω τώρα στην εξέταση της τρίτης προϋπόθεσης του άρθρου
- Ο Ενάγοντας στην ένορκη του δήλωση ισχυρίζεται ότι εάν συνεχιστεί η παράνομη επέμβαση του Εναγόμενου στον υπό αναφορά χώρο θα είναι πολύ δύσκολο να αποκατασταθεί η ζημιά που θα υποστεί από την απώλεια της εμπορικής εύνοιας της επιχείρησής του, γεγονός το οποίο θα καταστήσει τον υπολογισμό της ζημιάς του από μια τέτοια απώλεια αδύνατη, σε μεταγενέστερο στάδιο. Στον αντίποδα, ο Εναγόμενος στην δική του ένορκη δήλωση ισχυρίζεται ότι ο Ενάγοντας μπορεί να ασκήσει την επιχείρησή του στον χώρο ο οποίος του απέμεινε, ο οποίος είναι κατά πολύ μεγαλύτερος από τον χώρο που παραχωρήθηκε στην εταιρεία Livinwell Developers Ltd , χωρίς να υποστεί οποιαδήποτε ζημιά. Αυτό το οποίο ισχυρίζεται κατ΄ ουσίαν ο Ενάγοντας είναι μείωση του κύκλου των εργασιών του από την απώλεια της εμπορικής εύνοιας (goodwill) της επιχείρησης του σε περίπτωση που συνεχιστεί η παράνομη επέμβαση στον υπό αναφορά χώρο. Θα συμφωνούσα δε ότι σε τέτοιες περιπτώσεις είναι δύσκολος ο υπολογισμός της ζημιάς από την τυχόν απώλεια της εμπορικής εύνοιας. Αντίθετα δεν θα θεωρούσα λογικό τον ισχυρισμό του Εναγόμενου ότι ο Ενάγοντας μπορεί να ασκεί την επιχείρησή του στον χώρο ο οποίος του απέμεινε χωρίς να υποστεί οποιαδήποτε ζημιά. Ακόμα κι αν αποδεχόμουν τον ισχυρισμό του Εναγόμενου ότι ο χώρος ο οποίος απέμεινε στον Ενάγοντα είναι πολύ μεγαλύτερος από τον επίδικο χώρο, εντούτοις δεν θα μπορούσα να αποδεχθώ ότι ο περιορισμός του χώρου ο οποίος κατείχετο από τον Ενάγοντα δεν θα έχει οποιαδήποτε αρνητική επίπτωση στον κύκλο των εργασιών του. Ο περιορισμός του πλακόστρωτου χώρου ο οποίος είχε παραχωρηθεί στον Ενάγοντα αναμφίβολα θα έχει ως συνέπεια και την μείωση του κύκλου της δουλειάς του. Ακόμα σοβαρότερο όμως πλήγμα για τον Ενάγοντα είναι ότι μέσα στον δικό του χώρο, ο οποίος του είχε παραχωρηθεί από τον Δήμο Λάρνακος , θα ασκεί την επιχείρηση της η ως άνω περιγραφόμενη εταιρεία η οποία θα ασκεί εργασίες όμοιες με τις δικές του, γεγονός το οποίο δυνατόν να επιφέρει πλήγμα στην φήμη της επιχείρησής του. Πέραν των όσων έχω αναφέρει πιο πάνω θα ήθελα να προσθέσω ακόμα ότι είναι αναγκαία η επιστροφή της κατοχής του υπό αναφορά χώρου στον Ενάγοντα έτσι ώστε να επανέλθει η κατάσταση η οποία προϋπήρχε της επέμβασης του Εναγόμενου (status quo ante). Όπως έχω ήδη αναφέρει ο εναγόμενος ισχυρίζεται ότι ο Δήμος Λάρνακος παραχώρησε άδεια χρήσης του υπό αναφορά χώρου προς την εταιρεία Livinwell Developers Ltd με βάση γραπτή συμφωνία ημερομηνίας 29.8.
- Ο ενάγοντας έχει ήδη εναντιωθεί σε ενδεχόμενη απόφαση του Δήμου Λάρνακος για περιορισμό του πλακόστρωτου χώρου, τον οποίο κατέχει νόμιμα. Η διατήρηση της κατοχής του υπό αναφορά χώρου από τον Ενάγοντα δυνατό ν΄ αποτελεί προϋπόθεση για την διεκδίκηση οποιονδήποτε δικαιωμάτων κατοχής επί του επίδικου χώρου σε περίπτωση που ο Δήμος Λάρνακος αποφασίσει τελικά τον περιορισμό του πλακόστρωτου χώρου, ο οποίος είχε παραχωρηθεί στον Ενάγοντα. Αντίθετα, η αφαίρεση της κατοχής του υπό αναφορά χώρου από τον Ενάγοντα δυνατόν να επηρεάσει τα δικαιώματα κατοχής του επί του υπό αναφορά χώρου καθώς και της τυχόν μελλοντικής διεκδίκησης τους. Έχοντας κατά νου τα όσα περιγράφω πιο πάνω καταλήγω ότι έχει ικανοποιηθεί και η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του νόμου 14/
- Θα εξετάσω τώρα κατά πόσο το ισοζύγιο της ευχέρειας (balance of convenience) δικαιολογεί την συνέχιση της ισχύος του διατάγματος. Ο Εναγόμενος στην ένορκη δήλωσή του ισχυρίζεται ότι η εταιρεία Livinwell Developers Ltd δαπάνησε τεράστια ποσά για την δημιουργία της επιχείρησης με την προοπτική της αξιοποίησης του επίδικου πλακόστρωτου χώρου, ο οποίος της είναι απόλυτα απαραίτητος και ζωτικός για να λειτουργήσει ή και να επιβιώσει ή και να καταστεί επικερδής η επιχείρηση. Ισχυρίζεται επίσης ότι αν συνεχίσει η ισχύς του εκδοθέντος διατάγματος η εταιρεία θα υποστεί ανεπανόρθωτη ζημιά. Από το ενώπιον μου υλικό προκύπτει ότι η άδεια του Δήμου Λάρνακος για την χρήση του υπό αναφορά πλακόστρωτου χώρου παραχωρήθηκε προς την εταιρεία Livinwell Developers Ltd μόλις στις 29.8.08 (βλέπε την επισυνημμένη στην ένορκη δήλωση του εναγόμενου σύμβαση). Επιπλέον, όπως υπήρξε αδιαμφισβήτητο, ο Εναγόμενος επενέβη στον υπό αναφορά χώρο στις 2.9.08 ενώ στις 3.9.08 εξεδόθη το υπό εξέταση διάταγμα του Δικαστηρίου. Από τα όσα αναφέρω αμέσως πιο πάνω καθίσταται φανερό ότι η εταιρεία και ο εναγόμενος δεν πρόλαβαν να λειτουργήσουν ή επεκτείνουν την επιχείρηση τους στον υπό αναφορά χώρο. Αντίθετα, ο Ενάγοντας λειτουργεί την επιχείρησή του στον χώρο ο οποίος του παρεχωρήθη από τον Δήμο Λάρνακος, στον οποίον περιλαμβάνεται και ο επίδικος χώρος για τα τελευταία 13 χρόνια. Το δικαστήριο έχει ήδη απορρίψει τον ισχυρισμό του Εναγόμενου ότι ο Ενάγοντας δεν θα υποστεί οποιαδήποτε ζημιά σε περίπτωση που περιοριστεί ο πλακόστρωτος χώρος ο οποίος παρεχωρήθη στον Ενάγοντα από τον Δήμο Λάρνακος. Είμαι της άποψης ότι αυτός που θα υποστεί την μεγαλύτερη ζημία σε περίπτωση που ακυρωθεί το εκδοθέν διάταγμα, αναμφίβολα θα είναι ο Ενάγοντας για τον λόγο ότι θα περιοριστεί ο κύκλος των εργασιών της επιχείρησής του με εδραιωμένη φήμη και πελατεία. Αντίθετα, ακόμη κι αν αποδεχόμουν τον ισχυρισμό του Εναγόμενου ότι θα υφίστατο ζημιά από την συνέχιση της ισχύος του διατάγματος, εντούτοις είμαι της άποψης ότι η ζημιά την οποία θα υφίστατο θα είναι κατά πολύ μικρότερη της ζημιάς που θα υφίστατο ο Ενάγοντας σε περίπτωση ακύρωσης του διατάγματος. Τονίζω ότι ο Εναγόμενος δεν πρόλαβε να ξεκινήσει την λειτουργία της επιχείρησής του στον επίδικο χώρο. Στο σημείο αυτό θα πρέπει να αναφέρω ότι σύμφωνα με ενοικιαστήριο έγγραφο, το οποίο επισυνάπτεται στην ένορκη δήλωση του Εναγόμενου, η εταιρεία Livinwell Developers Ltd είχε ενοικιάσει από τις 7.2.08 το κατάστημα υπ΄ αρ. 11 στην Λεωφόρο Αθηνών. Σύμφωνα με τον όρο 2 του υπό αναφορά ενοικιαστήριου εγγράφου το κατάστημα θα χρησιμοποιείται αποκλειστικά και μόνο ως shack-bar καθώς και για πώληση σάντουϊτς , χυμών, παγωτών και άλλων παρεμφερών ειδών. Είναι αυτή την επιχείρηση την οποία προσπαθεί να επεκτείνει ο Εναγόμενος στον επίδικο χώρο. Οι πελάτες της επιχείρησης θα μπορούν να εξυπηρετούνται καθήμενοι σε καρέκλες με τραπεζάκια, τα οποία προσπάθησε να τοποθετήσει ο Εναγόμενος με την επέμβαση του στον επίδικο χώρο. Είναι φανερό ότι σκοπός του Εναγόμενου, όταν ενοικίαζε το άνω αναφερόμενο κατάστημα ήταν να εξασφαλίσει και την άδεια χρήσης του επίδικου χώρου για να μπορεί να μετατρέψει την επιχείρησή του σε υπαίθρια καφετέρια. Ισχυρίζεται επίσης ο Εναγόμενος ότι η εταιρεία υφίσταται τεράστια ζημιά και απώλεια από την μη εκμετάλλευση του επίδικου χώρου για τον οποίον του παρεχωρήθη η άδεια χρήσης. Δυστυχώς όμως παραλείπει να αναφέρει ποιά ήταν η ζημιά της εταιρείας καθ΄ όλο το χρονικό διάστημα, από της ημερομηνίας ενοικιάσεως του ως άνω καταστήματος, τουλάχιστον μέχρι και την 29.8.08 που εξασφάλισε την άδεια χρήσης του επίδικου χώρου από τον Δήμο Λάρνακος. Έχοντας κατά νου τα όσα αναφέρω πιο πάνω καταλήγω ότι τα περί ζημιάς και απώλειας της εταιρείας αποτελούν γενικούς και αόριστους ισχυρισμούς του Εναγόμενου με αποτέλεσμα να μην είναι δυνατό να τους δοθεί καμιά βαρύτητα. Ως ανεδαφικός θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ο ισχυρισμός του εναγόμενου ότι σκοπός του ενάγοντα με την καταχώρηση της παρούσας αίτησης είναι να πλήξει μια σαφώς μικρότερη επιτήρηση από τη δική του, ενεργώντας εκδικητικά και ανταγωνιστικά. Με βάση τα όσα αναφέρω αμέσως πιο πάνω καταλήγω ότι το ισοζύγιο της ευχέρειας συνηγορεί υπέρ της συνέχισης της ισχύος του διατάγματος. Ένας από τους λόγους ένστασης είναι ότι ο Ενάγοντας απέκρυψε ουσιώδη γεγονότα. Ο Εναγόμενος, τόσο στην ένορκη του δήλωση, όσο και κατά την αντεξέτασή του ισχυρίστηκε ότι, παρά το ότι είχε ενημερώσει τον Ενάγοντα για την υπογραφή της συμφωνίας για την παραχώρηση της άδειας χρήσης και για τα νόμιμα δικαιώματα της εταιρείας, εντούτοις ο Ενάγοντας παρέλειψε να αποκαλύψει στο Δικαστήριο τα ως άνω γεγονότα. Δεν θα συμφωνούσα ότι ο Ενάγοντας απέκρυψε από το Δικαστήριο οποιαδήποτε ουσιώδη γεγονότα. Στις παραγράφους 4 και 5 της ενόρκου δηλώσεώς του αναφέρεται στην ανεπίσημη πληροφόρηση που είχε για την πρόθεση του Δήμου Λάρνακος να συνάψει σύμβαση για την παραχώρηση άδειας χρήσης δικού του χώρου προς τον Εναγόμενο. Περιγράφει επίσης και τις ενέργειες στις οποίες προέβη για να "προκαταλάβει" την ενδεχόμενη λήψη τέτοιας απόφασης. Όσον αφορά τον ισχυρισμό του Εναγόμενου ότι είχε ενημερώσει ο ίδιος τον Ενάγοντα για την υπογραφή της συμφωνίας με τον Δήμο Λάρνακος για παραχώρηση του επίδικου χώρου προς την εταιρεία Livinwell Developers Ltd και ότι του έχει ζητήσει να καθαρίσει τον επίδικο χώρο θα πρέπει να αναφέρω ότι ακόμα και στην περίπτωση που αποδεχόμουν το αληθές του, είμαι της άποψης ότι δεν αποτελεί γεγονός τέτοιας σημασίας, το οποίο θα μπορούσε να επηρεάσει την κρίση του Δικαστηρίου στην απόφασή του για την έκδοση του υπό εξέταση διατάγματος. Όπως έχω ήδη αναφέρει ο Ενάγοντας δεν είχε καμιά υποχρέωση να ικανοποιήσει οποιεσδήποτε αξιώσεις του Εναγόμενου και να του παραχωρήσει τον επίδικο χώρο, αφού δεν τον συνέδεε καμιά συμβατική σχέση με τον Εναγόμενο. Παντελώς αβάσιμος χαρακτηρίζεται και ο λόγος ένστασης ότι ο Ενάγοντας δεν αποκάλυψε στο Δικαστήριο ότι η συμφωνία του με τον Δήμο Λάρνακος έληξε από την 1.1.
- Θα αρκεστώ να αναφέρω ότι ο Ενάγοντας στην ένορκη του δήλωση επισυνάπτει ως τεκμήριο την υπό αναφορά συμφωνία με τον Δήμο Λάρνακος. Από το περιεχόμενο της συμφωνίας αυτής μπορεί οποιοσδήποτε να διαπιστώσει ότι η περίοδος ισχύος της ήταν από 1.1.2007 μέχρι 31.12.
- Ως ανεδαφικός κρίνεται και ο λόγος ένστασης για ανεξήγητη καθυστέρηση του Ενάγοντα στην καταχώρηση της αίτησης. Υπενθυμίζω ότι ο Ενάγοντας καταχώρησε την υπό εξέταση αίτηση καθώς και την αγωγή του την αμέσως επόμενη μέρα της επεμβάσεως του Εναγόμενου στον υπό αναφορά χώρο. Το ίδιο ανεδαφικοί κρίνονται και οι λόγοι ένστασης για έλλειψη δικαιοδοσίας του δικαστηρίου για έκδοση του διατάγματος και για εξ΄ ακοής μαρτυρία στην ένορκη δήλωση του Ενάγοντα χωρίς να αποκαλύπτεται η πηγή της πληροφόρησής του. Ένας άλλος λόγος ένστασης είναι ότι το εκδοθέν διάταγμα στην ουσία αποτελεί θεραπεία η οποία ζητείται στην αγωγή και αυτά τα διατάγματα εκδίδονται μόνο σε καθαρές υποθέσεις. Όπως είναι νομολογημένο δεν αποκλείεται η έκδοση ενδιάμεσου απαγορευτικού διατάγματος αντίστοιχου προς την θεραπεία που ζητείται με την αγωγή (βλέπε Jonitexo Ltd n. Adidas Sportschuhfabriken Adi Dassler KG
(1984)1 C.L.R. 263 και Γιώργος Κοσμά ν. Ανδρέα Χατζηκυπρή και άλλων
(2000)1 Α.Α.Δ. 169). Όπως όμως αναφέρεται στην υπόθεση Michael v. Brevinos
(1969)1 C.L.R. 578 εκτός από ξεκάθαρες περιπτώσεις αυτό δεν μπορεί να γίνει με τρόπο που να ανατρέπει το status quo ante και μάλιστα προς ουσιαστική ικανοποίηση της κυρίως θεραπείας που ζητείται με την αγωγή. Στην υπό εξέταση υπόθεση αναμφιβόλως η θεραπεία την οποία επιζητεί ο Ενάγοντας με την παρούσα αίτησή του για έκδοση απαγορευτικού διατάγματος περιλαμβάνεται στις θεραπείες, τις οποίες ζητά με την αγωγή του. Όμως είμαι της άποψης ότι το εκδοθέν διάταγμα όχι μόνο δεν ανατρέπει, αλλά αντίθετα επαναφέρει την κατάσταση η οποία προϋπήρχε της επέμβασης του Εναγόμενου στον υπό αναφορά χώρο. Η συνέχιση της ισχύος του διατάγματος είναι κατά την άποψή μου αναγκαία εις τρόπο ώστε να μη επέλθει η διατάραξη του status quo ante. Στην υπόθεση Γεωργίου Κοσμά ν. Ανδρέα Χατζηκυπρή και άλλων (ανωτέρω) ο Ενάγοντας με αίτησή του επεδίωξε την έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος με το οποίο να εμποδίζονται οι Εναγόμενοι - Εφεσίβλητοι να επεμβαίνουν στο διαμέρισμα, το οποίο ο εφεσείων είχε αγοράσει από τους Εναγόμενους αρ. 1 και 2. Ας σημειωθεί ότι ο ίδιος ουδέποτε είχε αποκτήσει την κατοχή του διαμερίσματος. Το πρωτόδικο Δικαστήριο απέρριψε το αίτημά του Εφεσείοντα με το σκεπτικό ότι αυτός επεδίωκε κατ΄ ουσίαν την ειδική εφαρμογή της συμφωνίας ώστε να του εδίδετο η κατοχή του διαμερίσματος, το οποίο ισχυριζόταν ότι εδικαιούτο δυνάμει της συμφωνίας. Το Ανώτατο Δικαστήριο στην απόφασή του επί της έφεσης που ασκήθηκε εναντίον της πρωτόδικης απόφασης αναφέρει ότι η έγκριση του αιτούμενου διατάγματος θα ισοδυναμούσε με απόδοση κατοχής στον εφεσείοντα και έτσι ανατροπή αντί της διατήρησης του status quo ante με την ουσιαστική ικανοποίηση της θεραπείας που κατά κύριο λόγο επεδίωκε με την ίδια την αγωγή του ο εφεσείων. Η υπό εξέταση υπόθεση διαφοροποιείται από τα γεγονότα της υπόθεσης Κοσμά (ανωτέρω) επί τω ότι ο Ενάγοντας είχε στην κατοχή του τον υπό αναφορά χώρο μέχρι που εκδιώχθηκε από τον Εναγόμενο. Είναι λοιπόν φανερό ότι η συνέχιση της ισχύος του διατάγματος θα συμβάλει στην επαναφορά της κατάστασης που υπήρχε πριν την επέμβαση του Εναγόμενου στον υπό αναφορά χώρο. Ο ευπαίδευτος συνήγορος του Ενάγοντα βασιζόμενος στην παραδοχή του Εναγόμενου κατά την αντεξέτασή του, ότι στον επίδικο χώρο εξακολουθεί να έχει τραπεζάκια, υποστήριξε κατά το στάδιο των αγορεύσεων ότι το δικαστήριο ενόψει της μη συμμόρφωσης του Εναγόμενου δεν θα πρέπει να του επιτρέψει να ακουστεί. Κατ΄ αρχήν δεν θα ήθελα στο στάδιο αυτό να εκφέρω οποιαδήποτε άποψη για το αν η ως άνω παραδοχή του Εναγόμενου συνιστά παραδοχή του για μη συμμόρφωση προς το υπό εξέταση διάταγμα. Όμως ακόμα και στην περίπτωση που θεωρούσα ότι δεν υπάρχει συμμόρφωση του Εναγόμενου με το διάταγμα, από την στιγμή που είχε δοθεί άδεια στον Εναγόμενο να καταχωρήσει την ένστασή του, το δικαστήριο, κατά την άποψή μου δεν θα μπορούσε να μην επιτρέψει στον συνήγορο του να αγορεύσει επί των λόγων ένστασης. Η νομολογία στην οποία αναφέρθηκε ο κος Λοϊζου δεν βοηθά την προώθηση του επιχειρήματός του. Ειδικά δε στην υπόθεση Γεώργιος Θρασυβούλου ν. Λοϊζος Λουκά και υιοί Λτδ,
(2001)1 Α.Α.Δ. 687, εξετάστηκε από το Εφετείο ζήτημα κατάχρησης της διαδικασίας κατά την προώθηση της έφεσης από τον εφεσείοντα ο οποίος είχε εφεσιβάλει το εναντίον του εκδοθέν διάταγμα το οποίο συνέχιζε να παρακούει. Στην ως άνω υπόθεση επαναλαμβάνεται η νομολογιακή αρχή ότι δεν υπάρχει άκαμπτος κανόνας ότι ο παραβαίνων το διάταγμα του δικαστηρίου δεν μπορεί να ακουστεί αλλά ότι υπάρχει διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου να μην τον ακούσει. Για όλους τους λόγους τους οποίου προσπάθησα να επεξηγήσω πιο πάνω καταλήγω ότι το προσωρινό διάταγμα θα πρέπει να συνεχίσει να ισχύει. Όσον αφορά τα έξοδα της αίτησης δεν βλέπω οποιοδήποτε λόγο απόκλισης από τον γενικό κανόνα ότι ακολουθούν το αποτέλεσμα. Το προσωρινό διάταγμα ημερομηνίας 3.9.08 οριστικοποιείται. Τα έξοδα της αίτησης επιδικάζονται υπέρ του Ενάγοντα και εναντίον του Εναγόμενου, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Τα έξοδα θα είναι πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.) ......... Θ. Θωμά, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο