Ανδρέας Ζαχαρίου Furnishing Ltd ν. Μάρως Ιωάννου Τριφταρίδου, Αρ. Αγωγής: 2881/06, 5.11.2008

Ανδρέας Ζαχαρίου Furnishing Ltd ν. Μάρως Ιωάννου Τριφταρίδου, Αρ. Αγωγής: 2881/06, 5.11.2008 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2008:A101 0ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Θ. Θωμά, Ε. Δ. Αρ. Αγωγής: 2881/06 Μεταξύ: Ανδρέας Ζαχαρίου Furnishing Ltd Εναγόντων και Μάρως Ιωάννου Τριφταρίδου Εναγομένης Ημερομηνία: 5.11.2008 Εμφανίσεις: Για την ενάγουσα εταιρεία: κα Ζαχαρίου Για την εναγομένη: κος Χριστοδουλίδης Α Π Ο Φ Α Σ Η Οι ενάγοντες στην έκθεση απαιτήσεως τους περιγράφονται ως εταιρεία περιορισμένης ευθύνης δεόντως εγγεγραμμένη ασχολούμενη με ξυλουργικές εργασίες. Η εναγομένη κατά τον ουσιώδη για την παρούσα αγωγή χρόνο ήταν πελάτης των εναγόντων, οι οποίοι εκτελούσαν για λογαριασμό της ξυλουργικές εργασίες, σύμφωνα με τις οδηγίες της. Προς το σκοπό αυτό οι ενάγοντες άνοιξαν εμπορικό λογαριασμό στον οποίο καταχωρούσαν όλες τις μεταξύ τους δοσοληψίες. Κατά την 3.5.2006 ο ως άνω περιγραφόμενος λογαριασμός παρουσίαζε χρεωστικό υπόλοιπο εκ Λ.Κ.1.494,90 το οποίο οι ενάγοντες αξιούν εναντίον της εναγομένης με την υπό εξέταση αγωγή τους. Η εναγομένη στο δικόγραφο της υπεράσπισης και ανταπαίτησης της ισχυρίζεται ότι το παρόν δικαστήριο δεν έχει δικαιοδοσία για να εκδικάσει την παρούσα αγωγή. Ισχυρίζεται επίσης ότι τα γεγονότα έχουν ως ακολούθως: Περί το έτος 2005 κατά τη διάρκεια της κρατικής έκθεσης επισκέφθηκε τον εκθεσιακό χώρο των εναγόντων, όπου της δόθηκε διαφημιστικό έντυπο, με το οποίο προσφερόταν έκπτωση 25%. Μέσα στα πλαίσια της ως άνω διαφήμισης μετέβηκε στα γραφεία των εναγόντων στη Λευκωσία και ακολούθως οι ενάγοντες επιθεώρησαν το ακίνητό της όπου καταγράφηκε παραγγελία της για αγορά διαφόρων κουζινών και θυρών για την πολυκατοικία της. Ρητά συμφωνήθηκε μεταξύ των διαδίκων ότι θα είχε έκπτωση 25% πάνω στην αξία της παραγγελίας της. Οι ενάγοντες άρχισαν να τοποθετούν εμπορεύματα στην πολυκατοικία της μεταξύ των μηνών Οκτωβρίου 2005 και Ιανουαρίου 2006 και εξέδιδαν σχετικά τιμολόγια, χωρίς όμως να της παραχωρείτο η συμφωνηθείσα έκπτωση. Για τις εργασίες τις οποίες εκτέλεσαν χρέωσαν το λογαριασμό της με το ποσό των Λ.Κ.29.984,90 αφαιρώντας μόνο το ποσό των Λ.Κ.600 υπό μορφή έκπτωσης, αντί για Λ.Κ.22.488,67 που ήταν το συνολικό ποσό με το οποίο έπρεπε να είχαν χρεώσει το λογαριασμό της με βάση τη συμφωνία για έκπτωση 25%. Εκ λάθους και στηριζόμενη στην εμπιστοσύνη που είχε προς τους ενάγοντες πλήρωσε το ποσό των Λ.Κ.27.800 με αποτέλεσμα να προβεί σε υπερπληρωμή της τάξης των Λ.Κ.5.311,33, ποσό το οποίο οι ενάγοντες οφείλουν να της επιστρέψουν. Επίσης οι ενάγοντες την χρέωσαν δύο φορές για τα ίδια εμπορεύματα, ήτοι ενώ την χρέωσαν με τιμολόγιο για θύρα με γυαλί προέβηκαν σε δεύτερη χρέωση για το γυαλί της ίδιας πόρτας, πλουτίζοντας αδικαιολόγητα με το ποσό των Λ.Κ.365,

1. Με την ανταπαίτηση της αξιώνει εναντίον των εναγόντων το ποσό της υπερπληρωμής, καθώς και το ποσό με το οποίο οι ενάγοντες την χρέωσαν διπλά. Η μαρτυρία Εκ μέρους της ενάγουσας εταιρείας έδωσε μαρτυρία ο διευθυντής της Ανδρέας Ζαχαρίου (ΜΕ1). Κατέθεσε ότι η συνεργασία τους με την εναγομένη ξεκίνησε στις 25.10.
2. Η εναγομένη τους ανέθεσε την κατασκευή κουζίνων, μεσοθύρων και εξωθύρων για μια πολυκατοικία της. Εκτέλεσαν όλες τις εργασίες που τους ανέθεσε η εναγομένη. Για όλες τις εργασίες που εκτέλεσαν εξέδωσαν τιμολόγια (βλ. τη δέσμη τιμολογίων - τεκμήριο 2). Επίσης τηρούσαν κατάσταση λογαριασμού (βλ. το τεκμήριο 1), την οποία χρέωναν με την αξία των εκδιδομένων τιμολογίων και την πίστωναν με όλες τις πληρωμές που έκαμνε η εναγομένη, για τις οποίες εξέδιδαν αποδείξεις εισπράξεως (βλ. τη δέσμη αποδείξεων - τεκμήριο 3). Με βάση την υπό αναφορά κατάσταση υπάρχει υπόλοιπο Λ.Κ.1.494,90 το οποίο παραμένει απλήρωτο. Σε καμιά περίπτωση δεν είχε συμφωνήσει με την εναγομένη ότι θα της παραχωρείτο έκπτωση 25%. Απλά στο κατάστημα τους υπήρχε κάποιο διαφημιστικό φυλλάδιο με έκπτωση 25% η οποία όμως έληγε τέλος Ιουλίου
3. Η έκπτωση αφορούσε τα έπιπλα κουζίνας (βλ. το τεκμήριο 4). Έδωσε εντολή στους δικηγόρους της ενάγουσας εταιρείας να στείλουν προειδοποιητική επιστολή προς την εναγομένη (βλ. το τεκμήριο 5). Το εγγεγραμμένο γραφείο της ενάγουσας εταιρείας βρίσκεται στο Δασάκι Άχνας. Στον ίδιο χώρο βρίσκεται το λογιστήριο και το εργαστήριο της ενάγουσας εταιρείας. Κατά την αντεξέτασή του συμφώνησε ότι η συμφωνία του με την εναγομένη έγινε στη Λευκωσία. Επίσης οι οποιεσδήποτε πληρωμές της εναγομένης έγιναν στο κατάστημα που διατηρούσε η ενάγουσα εταιρεία στη Λευκωσία. Είχαν κάνει ειδικές τιμές στην εναγομένη πριν από κάθε κοστολόγηση και μια επιπλέον έκπτωση Λ.Κ.
4. Η εναγομένη κατέθεσε ότι είναι ιδιοκτήτρια δύο πολυκατοικιών στη Λευκωσία. Η μία πολυκατοικία χρησιμοποιείται ως φοιτητική εστία. Τον Μάιο του 2005 κατά τη διάρκεια της κρατικής έκθεσης ζητούσε επειγόντως πελεκάνο για να της κατασκευάσει την εξώθυρα και τις έξι πόρτες πυρασφαλείας της φοιτητικής εστίας. Πέρασε από το κατάστημα των εναγόντων στη Λευκωσία για να ρωτήσει εάν μπορούσαν να της εκτελέσουν τις ως άνω εργασίες μέχρι τον Σεπτέμβρη ή Οκτώβρη το αργότερο επειδή έπρεπε να συνδεθεί το ηλεκτρικό ρεύμα στους κοινόχρηστους χώρους της πολυκατοικίας. Χωρίς να υπήρχε η εξωτερική πόρτα η ΑΗΚ δεν μπορούσε να παράσχει ηλεκτρικό ρεύμα στους κοινόχρηστους χώρους. Ήταν ζήτημα επειγούσης φύσεως επειδή θα έμπαιναν οι φοιτητές στην εστία. Την πρώτη φορά που επισκέφθηκε το κατάστημα των εναγόντων μίλησε με την υπάλληλο τους, κα Μιχαηλούδη. Της εξήγησε ότι ήθελε να δει επειγόντως το ΜΕ
5. Βλέποντας τις κουζίνες που υπήρχαν στο κατάστημα της άρεσε η δουλειά και έτσι αποφάσισε ότι έπρεπε επειγόντως να καταλήξει και να δώσει παραγγελία. Η κα Μιχαηλούδη της έδωσε ένα διαφημιστικό φυλλάδιο στο οποίο υπήρχε έκπτωση 25%. Τις επόμενες ημέρες συναντήθηκε στη Λευκωσία με τον ΜΕ1, ο οποίος είχε στείλει κάποιο υπάλληλο του για να μετρήσει τις διαστάσεις της εξώθυρας και των υπόλοιπων πόρτων. Την επόμενη ημέρα πήγε και ο ίδιος ο ΜΕ1 και μέτρησε ξανά τις διαστάσεις των πόρτων για να ήταν σίγουρος για τα μέτρα. Ακολούθως πήγαν μαζί με τον ΜΕ1 στην άλλη πολυκατοικία της στην οποία θα κατασκευάζονταν κουζίνες, ερμάρια και πόρτες. Ο ΜΕ1 πήρε μέτρα για όλα τα διαμερίσματα και εκεί "έκλεισε" η συμφωνία. Τον Οκτώβριο του 2005 ο ΜΕ1 τοποθέτησε την εξώθυρα της φοιτητικής εστίας. Την ημέρα εκείνη είχε δώσει προκαταβολή στον ΜΕ
6. Από εκεί και πέρα πλήρωνε χρήματα όποτε της ζητούσε ο ΜΕ
7. Λόγω του ότι υπήρχαν πολλές εργασίες που έπρεπε να γίνουν έδινε χρήματα όποτε ήθελε ο ΜΕ
8. Τα τιμολόγια της παραδόθηκαν από τον ΜΕ1 μετά την ολοκλήρωση των εργασιών. Έδειξε εμπιστοσύνη στο ΜΕ1 για την καλή δουλειά που είδε και στην έκπτωση του 25% που είχε δει στο διαφημιστικό φυλλάδιο. Έτσι δεν πήγε να ρωτήσει άλλους πελεκάνους. Λόγω του ότι είχε δείξει εμπιστοσύνη στο ΜΕ1 ότι θα της παραχωρούσε την έκπτωση του 25% και λόγω των πολλών εργασιών δεν κοίταζε πόσα χρήματα είχε πληρώσει στον ΜΕ1, επειδή θα της κατασκεύαζε ακόμα μία κουζίνα. Όμως τελικά η κόρη της, για την οποία προοριζόταν η κουζίνα άλλαξε γνώμη και θα κατασκεύαζε την κουζίνα της κάπου αλλού. Πλήρωσε ποσό Λ.Κ.5.311,33 περισσότερο από το ποσό που έπρεπε να πληρώσει γι' αυτό και απαιτεί την επιστροφή του ποσού αυτού. Επίσης το γυαλί της εξώθυρας της φοιτητικής εστίας είναι απλό γυαλί χωρίς σχέδια, για το οποίο χρεώθηκε διπλά. Αξιολόγηση - ευρήματα Δεν υπήρξε οποιαδήποτε αμφισβήτηση από πλευράς υπεράσπισης για την ορθότητα των ποσών της κατάστασης λογαριασμού την οποία παρουσίασε ο διευθυντής της ενάγουσας εταιρείας (βλ. το τεκμήριο 1). Ούτε και για το περιεχόμενο των τιμολογίων και των αποδείξεων εισπράξεως που καταγράφονται στην υπό αναφορά κατάσταση ηγέρθη οποιαδήποτε αμφισβήτηση. Το μοναδικό ζήτημα το οποίο ηγέρθη σε σχέση με το περιεχόμενο της δέσμης τιμολογίων (βλ. το τεκμήριο υπ' αριθμό 2) είναι ότι το τιμολόγιο υπ' αριθμό 3767 αποτελεί διπλή χρέωση και κατ' επέκταση δεν θα έπρεπε να είχε χρεωθεί στην κατάσταση λογαριασμού. Πέραν της ως άνω διαφοράς, η εναγόμενη παραδέχεται κατ' ουσίαν ότι παραμένει χρεωστικό υπόλοιπο με βάση την υπό αναφορά κατάσταση λογαριασμού. Ισχυρίζεται όμως ότι έχει πληρώσει Λ.Κ.5.311,33 πέραν του ποσού, το οποίο όφειλε πραγματικά στους ενάγοντες, το οποίο θα πρέπει να της επιστραφεί επειδή κατά τον ισχυρισμός της δικαιούται την έκπτωση του 25%. Παρακολούθησα με μεγάλη προσοχή και τους δύο μάρτυρες ενώ κατέθεταν ενόρκως στη ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης. Ο διευθυντής των εναγόντων (ΜΕ1) άφησε πολύ καλή εντύπωση από το εδώλιο του μάρτυρα. Απάντησε σε οτιδήποτε του ζητήθηκε με ευθύτητα, αμεσότητα, λιτότητα, χωρίς δισταγμούς και αμφιταλαντεύσεις. Όσον αφορά την ουσία της εκδοχής του έχω να αναφέρω ότι παρουσίαζε πειστικότητα, λογικότητα, συνοχή. Η αντεξέταση στην οποία υπεβλήθη δεν κατόρθωσε να κλονίσει την αξιοπιστία της εκδοχής του. Έδωσε πλήρεις εξηγήσεις σε οτιδήποτε ρωτήθηκε χωρίς να αφήσει οτιδήποτε ασαφές ή διφορούμενο. Κάποιες αντιφάσεις τις οποίες έχω εντοπίσει στην μαρτυρία του ήταν επουσιώδεις, εις τρόπο ώστε δεν θα μπορούσαν να αποδυναμώσουν την αξιοπιστία του. Αποδέχομαι τη μαρτυρία του χωρίς κανένα δισταγμό. Σε αντίθεση με τον διευθυντή των εναγόντων η εναγόμενη άφησε πενιχρή εντύπωση από το εδώλιο του μάρτυρα. Η εκδοχή της ήταν διάτρητη από ασάφειες, κενά, αντιφάσεις και αμφιταλαντεύσεις. Στερείτο επίσης πειστικότητας και λογικότητας. (α) Η θέση της περί συμφωνηθείσας έκπτωσης 25% δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή. Κατ' αρχήν δεν θα μπορούσα να αποδεχθώ ότι μια γυναίκα επιχειρηματίας, όπως θέλησε να παρουσιάσει τον εαυτό της θα έκαμνε πληρωμές προς τους ενάγοντες στα τυφλά, χωρίς να εξέταζε τι ακριβώς χρωστούσε. Η δικαιολογία την οποία έδωσε στο δικαστήριο, συγκεκριμένα ότι λόγω των πολλών εργασιών που έπρεπε να εκτελεστούν δεν κοίταζε πόσα χρήματα είχε πληρώσει στους ενάγοντες, κάθε άλλο παρά πειστική θα μπορούσε να χαρακτηριστεί. Στο σημείο αυτό θα πρέπει να τονίσω ότι συνέχισε να πληρώνει χρήματα στους ενάγοντες και μετά την ολοκλήρωση των εργασιών. Σύμφωνα με όσα η ίδια παραδέχθηκε, η τελευταία εργασία έγινε στις 24.1.2006 ενώ η ίδια συνέχισε τις πληρωμές μέχρι και τον Μάιο του 2006 (βλ. την απόδειξη υπ' αριθμό 02373 από την δέσμη αποδείξεων-τεκμήριο 3). Ισχυρίστηκε περαιτέρω ότι συνέχισε τις πληρωμές της στους ενάγοντες επειδή θα της κατασκεύαζαν ακόμα μία κουζίνα για την κόρη της, όμως τελικά η κόρη της είχε παραγγείλει κουζίνα από κάπου αλλού. Ο αμέσως πιο πάνω ισχυρισμός της όχι μόνο δεν περιλαμβάνεται στο δικόγραφο της υπεράσπισης της αλλά αντίθετα βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση με τον ισχυρισμό της υπεράσπισης της ότι πλήρωσε το κατ' ισχυρισμό επιπλέον ποσό των Λ.Κ.5.311,33 εκ λάθους και στηριζόμενη στην εμπιστοσύνη της προς τους ενάγοντες. Θα ήθελα επίσης να υποδείξω ότι παρέλειψε να αναφέρει στο δικαστήριο συγκεκριμένο χρόνο που πληροφορήθηκε από την κόρη της ότι δεν ενδιαφέρετο για την κουζίνα των εναγόντων. Ερωτώμενη κατά την αντεξέταση της πότε αποφάσισε να μην κάμει την κουζίνα απάντησε γενικά και αόριστα "Μετά που μου έφερε τα extra". (β) Ως μη πειστική κρίνεται και η θέση της ότι η συμφωνία της με τον ΜΕ1 "έκλεισε" τον Μάιο του 2005 κατά την διάρκεια της κρατικής εκθέσεως. Αν αυτή η θέση της ανταποκρινόταν στην πραγματικότητα λογικά θα ανέμενα ότι η προκαταβολή της προς την ενάγουσα εταιρεία θα πληρωνόταν κατά τον χρόνο που είχε "κλείσει" και η συμφωνία της με τον διευθυντή της ενάγουσας εταιρείας. Όμως, όπως η ίδια ανέφερε στην μαρτυρία της η προκαταβολή πληρώθηκε την ημέρα που τοποθετήθηκε η εξώθυρα στην πολυκατοικία της. Σύμφωνα με το αδιαμφισβήτητο περιεχόμενο της απόδειξης εισπράξεως υπ' αριθμό 02110 η προκαταβολή είχε πληρωθεί στις 25.10.
9. Η επεξήγηση την οποία έχει δώσει στο δικαστήριο για τη μη πληρωμή της προκαταβολής κατά την ημέρα που ισχυρίζεται ότι συμφώνησε με τον διευθυντή της εταιρείας, συγκεκριμένα ότι ο ΜΕ1 δεν ήθελε να του πληρώσει οποιαδήποτε χρήματα την ημέρα εκείνη, κάθε άλλο παρά πειστική θα μπορούσε να χαρακτηριστεί. Αν η προκαταβολή πληρωνόταν κατά την ημέρα που είχε τοποθετηθεί η εξώθυρα στην πολυκατοικία της λογικά δεν θα ήταν προκαταβολή, αλλά πληρωμή για εκτελεσθείσα εργασία. Κατά την άποψη μου για να θεωρείται κάποια πληρωμή ως προκαταβολή θα πρέπει να πληρώνεται πριν από την εκτέλεση των εργασιών. Στο σημείο αυτό θα πρέπει να αναφέρω ότι από την δέσμη των αποδείξεων εισπράξεως - τεκμήριο 3 η μοναδική απόδειξη που αναφέρεται σε προκαταβολή είναι η απόδειξη με αριθμό
10. Σε όλες τις άλλες αποδείξεις γίνεται αναφορά σε είσπραξη "έναντι εργασίας". Εάν ευσταθούσε η θέση της ότι τα πρώτα χρήματα είχαν πληρωθεί κατά την ημέρα που τοποθετήθηκε η εξώθυρα λογικά θα ανέμενα ότι και η απόδειξη υπ' αριθμό 2110 θα έκαμνε αναφορά σε είσπραξη έναντι εργασίας και όχι σε προκαταβολή. Καμιά εξήγηση δεν έχει δοθεί γιατί η υπό τον ως άνω αριθμό απόδειξη αναφέρεται σε προκαταβολή, αφού επρόκειτο για πληρωμή που, σύμφωνα με τον ισχυρισμό της είχε γίνει μετά την εκτέλεση εργασίας. Όμως πέραν των όσων έχω παραθέσει πιο πάνω θα πρέπει να σχολιάσω ακόμα ένα σημείο της εκδοχής της. Ισχυρίστηκε ότι κατά την πρώτη της επίσκεψη στο κατάστημα των εναγόντων της είχε δοθεί το διαφημιστικό έντυπο, το οποίο είχε κατατεθεί ως τεκμήριο υπ' αριθμό
11. Υπενθυμίζω ότι στο έντυπο αυτό γίνεται αναφορά σε έκπτωση 25% χωρίς να υπάρχει κανένας χρονικός περιορισμός ισχύος της εκπτώσεως. Η αντίθετη θέση του διευθυντή των εναγόντων ήταν ότι το διαφημιστικό έντυπο που είχαν στο κατάστημα τους ήταν το τεκμήριο υπ' αριθμό
12. Στο έντυπο αυτό υπάρχει μεν αναφορά σε έκπτωση 25% αλλά με χρόνο ισχύος μέχρι τέλους Ιουλίου. Εάν πράγματι ευσταθούσε η θέση της ότι η συμφωνία της με τον ΜΕ1 είχε κλείσει από τον Μάιο του 2005 διερωτώμαι για ποιο λόγο επέμενε ότι στο διαφημιστικό το οποίο της είχε δοθεί δεν υπήρχε χρονικός περιορισμός ισχύος της εκπτώσεως αφού η συμφωνία της με το ΜΕ1 είχε γίνει, κατά τον ισχυρισμό της, πριν την λήξη του χρονικού ορίου ισχύος της εκπτώσεως και κατ' επέκταση θα εκαλύπτετο εν πάση περιπτώσει από την έκπτωση, ακόμα και στην περίπτωση που της εδίδετο το διαφημιστικό έντυπο με τον χρόνο λήξης της έκπτωσης. Λογικά, αν ευσταθούσε ο υπό εξέταση ισχυρισμός της δεν θα είχε κανένα λόγο να επιμένει ότι της είχε δοθεί το διαφημιστικό έντυπο χωρίς χρονικό περιορισμό ισχύος της έκπτωσης. Η επιμονή της αυτή έχει δημιουργήσει στο δικαστήριο πολλές αμφιβολίες σε σχέση με το ποιο από τα δύο ήταν το διαφημιστικό έντυπο, το οποίο είχε δει στο κατάστημα των εναγόντων. Θα πρέπει ακόμα να αναφέρω ότι σε κανένα σημείο της μαρτυρίας της δεν είχε αναφέρει με σαφήνεια κατά πόσο είχε συμφωνήσει ρητά με τον ΜΕ1 να της παραχωρείτο η ως άνω έκπτωση. Η μαρτυρία της επί του συγκεκριμένου σημείου ήταν αόριστη, περιοριζόμενη σε αναφορές όπως "έδωσα εμπιστοσύνη στο 25% που είδα στο φυλλάδιο", "μου είχαν πει από την πρώτη μέρα που μπήκα στο κατάστημα για το 25%", "την μέρα που έκλεισα τη συμφωνία συζητήθηκε με τον ΜΕ1 το θέμα της έκπτωσης". (γ) Αλληλοσυγκρουόμενη ήταν και η θέση της για τον χρόνο τοποθέτησης της εξώθυρας στην πολυκατοικία της από τους ενάγοντες. Ισχυρίστηκε ότι η εξώθυρα τοποθετήθηκε πριν την σύνδεση των κοινόχρηστων χώρων της πολυκατοικίας με το ηλεκτρικό ρεύμα. Σύμφωνα με όσα υποστήριξε, η Α.Η.Κ. έθεσε ως προαπαιτούμενο την τοποθέτηση της εξώθυρας της πολυκατοικίας πριν συνδέσει το ρεύμα στους κοινόχρηστους χώρους . Προς υποστήριξη του ως άνω ισχυρισμού της κατέθεσε στο δικαστήριο βεβαίωση της Α.Η.Κ. (βλ. το τεκμήριο 7). Με βάση το αδιαμφισβήτητο περιεχόμενο της υπό αναφορά βεβαίωσης, το ηλεκτρικό ρεύμα στους κοινόχρηστους χώρους της πολυκατοικίας της συνδέθηκε στις 11.10.
13. Καμιά άλλη αναφορά δεν γίνεται στην βεβαίωση, η οποία θα μπορούσε να τεκμηριώσει την θέση της για την κατ' ισχυρισμό απαίτηση της ΑΗΚ για τοποθέτηση της εξώθυρας πριν την παροχή του ηλεκτρικού ρεύματος στους κοινόχρηστους χώρους. Είναι λοιπόν φανερό ότι η κατάθεση της υπό αναφορά βεβαίωσης δεν θα μπορούσε να βοηθήσει την εκδοχή της. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι η ίδια αναίρεσε σε κατοπινό στάδιο τα όσα αναφέρω πιο πάνω, ισχυριζόμενη ότι η εξώθυρα τοποθετήθηκε κατά την ημέρα που πλήρωσε την προκαταβολή. Σύμφωνα με το αδιαμφισβήτητο περιεχόμενο της απόδειξης είσπραξης υπ' αριθμό 2110 (βλ. τη δέσμη αποδείξεων-τεκμήριο 3) η προκαταβολή πληρώθηκε στις 25.10,.
14. (δ) Όμως ούτε και η θέση της για διπλή χρέωση του ιδίου γυαλιού θα μπορούσε να γίνει αποδεκτή από το δικαστήριο. Ισχυρίστηκε ότι οι ενάγοντες δεν προέβησαν σε αλλαγή του γυαλιού της εξώθυρας, από σύνηθες σε γυαλί με σχέδιο και "τρίπλεξ", όπως ήταν η θέση του ΜΕ1, γι' αυτό και η χρέωση που υπάρχει στο τιμολόγιο υπ' αριθμό 3767 (βλ. την δέσμη τιμολογίων του τεκμηρίου 2) αποτελεί διπλή χρέωση του ιδίου αντικειμένου, το οποίο χρεώθηκε στο τιμολόγιο υπ' αριθμό
15. Για να τεκμηριώσει τη θέση της ότι το γυαλί της εξώθυρας ήταν απλό, χωρίς σχέδιο κατέθεσε στο δικαστήριο μία φωτογραφία (βλ. το τεκμήριο 8) η οποία, κατά την εκδοχή της απεικονίζει την πόρτα, η οποία τοποθετήθηκε από τους ενάγοντες. Δυστυχώς όμως η φωτογραφία αυτή δεν είχε τεθεί υπόψη του ΜΕ1 κατά την αντεξέταση του, εις τρόπο ώστε να του δινόταν η δυνατότητα να την σχολιάσει και να εκφέρει άποψη κατά πόσο επρόκειτο για την εξώθυρα με το γυαλί που τοποθετήθηκε στην πολυκατοικία της εναγομένης. Η παράλειψη της υπεράσπισης να φέρει αντιμέτωπο τον ΜΕ1 με την ως άνω φωτογραφία, άφησε μονόπλευρη την θέση της εναγομένης ότι στην φωτογραφία αυτή απεικονίζεται η εξώθυρα με το γυαλί της, που τοποθέτησαν οι ενάγοντες στην πολυκατοικία της εναγομένης. Πέραν των όσων αναφέρω πιο πάνω θα πρέπει να προσθέσω ακόμα ότι φαίνεται να αποδέχθηκε αδιαμαρτύρητα το τιμολόγιο στο οποίο κατά τον ισχυρισμό της υπήρχε η διπλή χρέωση. Δεν υπάρχει ενώπιον μου ίχνος μαρτυρίας ότι δεν αποδέχθηκε το ως άνω τιμολόγιο. Αντίθετα, οι πληρωμές τις οποίες έκαμε προς τους ενάγοντες, σε χρονικά διαστήματα μετά την έκδοση του υπό αναφορά τιμολογίου χωρίς να αναφέρει οτιδήποτε στους ενάγοντες για διπλή χρέωση, φανερώνουν την εκ μέρους της ανεπιφύλακτη αποδοχή του. Καθίσταται λοιπόν φανερό ότι ο ισχυρισμός της περί διπλής χρέωσης αποτελεί υστερόβουλη σκέψη της. (ε) Για το τέλος θα ήθελα να επισημάνω και την παράλειψη της να αντιδράσει καθ' οιονδήποτε τρόπο στην προειδοποιητική επιστολή των δικηγόρων των εναγόντων (βλ. το τεκμήριο 5). Λογικά, εάν πράγματι οι ισχυρισμοί της ανταποκρίνονταν στην πραγματικότητα, το λιγότερο το οποίο θα ανέμενα από αυτή ήταν η άμεση απάντηση με δική της επιστολή, στην οποία θα απέρριπτε τους ισχυρισμούς των εναγόντων και θα προέβαλλε πως είχα τα πράγματα κατά την δική της εκδοχή. Η ανεξήγητη παράλειψη της να αντιδράσει στην επιστολή των συνηγόρων των εναγόντων κατέστησε την δική της εκδοχή υστερόβουλη. Για όλους τους λόγους που προσπάθησα να επεξηγήσω λεπτομερώς πιο πάνω απορρίπτω την εκδοχή της εναγομένης στα σημεία της που συγκρούεται με την εκδοχή του ΜΕ1 την οποία και αποδέχομαι. Ειδικώτερον αποδέχομαι ότι δεν υπήρξε όρος στην μεταξύ των διαδίκων συμφωνία για παραχώρηση στην εναγομένη έκπτωσης 25%. Η έκπτωση η οποία υπήρχε στο διαφημιστικό έντυπο των εναγόντων-τεκμήριο 4 έληγε στο τέλος Ιουλίου 2005 ενώ η συμφωνία του ΜΕ1 με την εναγομένη είχε γίνει στις 25.10.05, σε χρόνο δηλαδή που δεν ίσχυε η ως άνω έκπτωση. Εν πάση περιπτώσει οι ενάγοντες είχαν κάμει ειδικές τιμές στην εναγομένη και μία επιπλέον έκπτωση Λ.Κ.
16. Στο σημείο αυτό θα πρέπει να αναφέρω ότι δεν θα συμφωνούσα με την εισήγηση του ευπαίδευτου συνηγόρου της εναγομένης ότι το διαφημιστικό έντυπο των εναγόντων στο οποίο γινόταν αναφορά σε έκπτωση 25% αποτελούσε ανέκκλητη προσφορά, η οποία είχε γίνει αποδεκτή από την εναγομένη. Ακόμα και στην περίπτωση που αποδεχόμουν ότι το διαφημιστικό έντυπο των εναγόντων, το οποίο είχε στα χέρια της η εναγομένη δεν είχε χρονικό περιορισμό ισχύος της εκπτώσεως, εντούτοις ενώπιον του δικαστηρίου υπάρχει η αποδεκτή μαρτυρία του διευθυντή των εναγόντων, σύμφωνα με την οποία είχαν συζητήσει με την εναγομένη το θέμα της έκπτωσης και την ενημέρωσε ότι η έκπτωση είχε λήξει στο τέλος Ιουλίου. Καθίσταται λοιπόν φανερό ότι όταν η εναγομένη είχε υποβάλει την παραγγελία της στους ενάγοντες ήταν ενήμερη ότι δεν ίσχυε η έκπτωση του 25%. Θα ήθελα ακόμα να αναφέρω ότι σύμφωνα με αγγλική νομολογία η διαφήμιση ενός εμπορεύματος, ακόμα και η τοποθέτηση του στη βιτρίνα του καταστήματος δεν αποτελεί προσφορά προς πώληση αλλά προσφορά προς διαπραγμάτευση (βλ. μεταξύ άλλων Fisher v. Bell 3 All E.R. 731). Νομική πτυχή Η εναγόμενη στο δικόγραφο της υπεράσπισής της εγείρει ζήτημα αναρμοδιότητας του παρόντος δικαστηρίου να εκδικάσει την παρούσα υπόθεση. Κατά την εισήγηση του ευπαίδευτου συνηγόρου της, αρμόδιο δικαστήριο για να εκδικάσει την υπόθεση είναι το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας. Σύμφωνα με την ενώπιον μου αδιαμφισβήτητη μαρτυρία η μεταξύ των διαδίκων συμφωνία είχε γίνει στη Λευκωσία. Επίσης οι πληρωμές της εναγομένης γίνονταν στην υπάλληλο του καταστήματος που διατηρούσε η ενάγουσα εταιρεία στη Λευκωσία. Σύμφωνα με την έκθεση απαίτησης, η αγωγή των εναγόντων στηρίζεται σε υπόλοιπο λογαριασμού για εκτελεσθείσα εργασία. Καθίσταται λοιπόν φανερό ότι ανεξάρτητα από τον τόπο συνομολόγησης των μεταξύ των μερών συμφωνίας, θα πρέπει να τύχει εφαρμογής το άρθρο 49 του περί Συμβάσεων Νόμου Κεφ. 149 σύμφωνα με το οποίο ο οφειλέτης έχει υποχρέωση να αναζητήσει τον δανειστή του, είτε στον τόπο της διαμονής του είτε στον τόπο της εργασίας του για να τον πληρώσει (βλ. Kyriacos Theofanous v. Artemis Georgiou