ANDREI BONDARENKO ν. TATIANA BONDARENKO, Αγωγή αρ. : 1479/05, 24 Νοεμβρίου 2008

ANDREI BONDARENKO ν. TATIANA BONDARENKO, Αγωγή αρ. : 1479/05, 24 Νοεμβρίου 2008 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2008:A105 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Στ. Τσιβιτανίδου-Κίζη, Ε. Δ. Αγωγή αρ. : 1479/05 Μεταξύ: ANDREI BONDARENKO, εκ 45Α POLBINA STR., Μόσχα, Ρωσία Ενάγοντας - και - TATIANA BONDARENKO, εκ 13 Bratislavskaya Str., Corp. 1, Flat 229, Μόσχα Ρωσία Εναγομένης Ημερομηνία: 24 Νοεμβρίου 2008 Εμφανίσεις Για τον Ενάγοντα: Ο κ. Μ. Χριστοδούλου και η κα Κωνσταντίνου για Κωνσταντίνου & Σαβεριάδη (για να ακούσει απόφαση ο κ. Χριστοδούλου) Για την Εναγομένη: Η κα Ν. Μαθηκολώνη για Ανδρέας Α. Μαθηκολώνης & Σία (για να ακούσει απόφαση ο κ. Καλλένος) Α Π Ο Φ Α Σ Η Ο ενάγοντας με την αγωγή του επιζητεί τις ακόλουθες θεραπείες: "Α. Δήλωση του Σεβαστού Δικαστηρίου που να αναγνωρίζει το δικαίωμα του Ενάγοντα να εγγραφεί ως ιδιοκτήτης κατά το ½ του επίδικου Διαμερίσματος. Β. Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου που να διατάσσει την Εναγόμενη να μεταβιβάσει το ½ επί του όλου μεριδίου του διαμερίσματος εις τον Ενάγοντα ευθύς αμέσως μετά την έκδοση ξεχωριστού τίτλου ιδιοκτησίας. ΔΙΑΖΕΥΚΤΙΚΑ και/ή Ανευ Βλάβης: Γ. Αποζημιώσεις ίσες με το ½ της αξίας του επίδικου διαμερίσματος. Δ. Οποιοδήποτε άλλο διάταγμα και/ή θεραπεία το Σεβαστό Δικαστήριο κρίνει εύλογο και δίκαιο υπό τις περιστάσεις. Ε. Έξοδα. Στ. ΦΠΑ" Αποτελεί κοινό έδαφος και για τις δύο πλευρές ότι κατά τον ουσιώδη για την αγωγή χρόνο, οι διάδικοι (οι οποίοι είναι Ρώσσοι υπήκοοι και διαμένουν στη Μόσχα) ήσαν σύζυγοι και διατηρούσαν κοινό τραπεζικό λογαριασμό στο κεντρικό κατάστημα της Λαϊκής Κυπριακής Τράπεζας στη Λάρνακα. Είναι επίσης παραδεκτό γεγονός ότι κατά ή περί την 25.02.1994, η εναγομένη αγόρασε, στη βάση γραπτής συμφωνίας, ένα διαμέρισμα το οποίο θα ανεγείρετο στο κτήμα με αριθμό εγγραφής 3875, Φ/Σχ. L/46, τεμάχια 161 και 158, στα Περβόλια Λάρνακας, αντί του τιμήματος των ΛΚ.33.000=. Είναι επίσης παραδεκτό εκ μέρους των διαδίκων, ότι ο γάμος τους διαλύθηκε στις 30.6.2004, κατόπιν απόφασης Ρωσσικού Δικαστηρίου στη Μόσχα. Σύμφωνα με τα όσα προβάλλονται στην Έκθεση Απαίτησης, η εναγομένη κατέβαλε στους πωλητές του διαμερίσματος, το τίμημα της πώλησης (ΛΚ.33.000=) από χρήματα που απέσυρε σταδιακά, για τον σκοπό αυτό, από τον προαναφερόμενο κοινό λογαριασμό που διατηρούσε με τον ενάγοντα. Ο ενάγοντας ισχυρίζεται ότι συναίνεσε στην υπογραφή της συμφωνίας εκ μέρους της εναγομένης, όχι όμως με χαριστική διάθεση όσον αφορά τα δικά του δικαιώματα επί του συγκεκριμένου διαμερίσματος. Είναι τέλος η θέση του ότι ο ίδιος με επιστολή του ημερομηνίας 8.7.2004, κάλεσε την εναγομένη όπως αναγνωρίσει το δικαίωμα του να εγγραφεί ως ιδιοκτήτης κατά το ½ μερίδιο του επίδικου διαμερίσματος και όπως μεταβιβάσει σ' αυτόν το εν λόγω μερίδιο ευθύς αμέσως μετά την έκδοση ξεχωριστού τίτλου ιδιοκτησίας, πλην όμως η εναγομένη αρνήθηκε και/ή δεν συναίνεσε να πράξει τούτο. Η θέση της εναγομένης, όπως αυτή δικογραφείται στην Υπεράσπιση, είναι αντίθετη με τα όσα ο ενάγοντας διατείνεται. Είναι η θέση της ότι το ποσό των ΛΚ.33.000= (που κατεβλήθη στους πωλητές του διαμερίσματος) ή και το μεγαλύτερο μέρος του, προήλθε από δικά της εισοδήματα και ότι εάν ήθελε αποδειχθεί ότι ο ενάγοντας κατέβαλε οποιοδήποτε ποσό για την αγορά του διαμερίσματος, αυτό είναι πολύ χαμηλό. Ισχυρίζεται επίσης ότι το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων που κατατίθεντο στον κοινό λογαριασμό που διατηρούσε με τον ενάγοντα, προήρχοντο από δικά της εισοδήματα. Αρνείται τέλος ότι ο ενάγοντας δικαιούται τις αιτούμενες θεραπείες και ζητά την απόρριψη της αγωγής με έξοδα σε βάρος του. Ο ενάγοντας στην Απάντηση του στην Υπεράσπιση, αρνείται τους ισχυρισμούς της εναγομένης και διατείνεται ότι όλο το ποσό των ΛΚ.33.000= (που κατεβλήθη για την αγορά του διαμερίσματος) πληρώθηκε από τον ίδιο, καθότι το σύνολο των χρημάτων που κατατίθεντο στον κοινό λογαριασμό του με την εναγομένη, ανήκαν σ' αυτόν. Κατά την ακροαματική διαδικασία κατέθεσαν μόνο ο ενάγοντας και η εναγομένη. Κανένας άλλος μάρτυρας δεν προσήλθε για να καταθέσει είτε υπέρ της μίας πλευράς είτε υπέρ της άλλης. Η μαρτυρία του ενάγοντα συνοψίζεται ως εξής. Ο ίδιος είναι από την Μόσχα και είναι πολιτικός μηχανικός. Με την εναγομένη υπήρξαν ανδρόγυνο από το 1988 μέχρι το 2004 που χώρισαν. Το έτος 1991 σύστησαν εταιρεία η οποία ασχολείτο με επιδιορθώσεις αυτοκινήτων. Ο ίδιος κατείχε την θέση του γενικού διευθυντού ενώ η εναγομένη ήταν η γραμματέας της εταιρείας. Ο μηνιαίος μισθός της ήταν 2,000-3,000 ρούβλια, 200 δολλάρια περίπου ενώ του ιδίου ήταν ψηλότερος. Τα έτη 1994-1995, τα κέρδη της εταιρείας του ήταν 70.000= με 80.000= δολλάρια ετησίως. Στην Κύπρο ήρθαν μαζί με την εναγομένη για πρώτη φορά τον Οκτώβριο-Νοέμβριο του 1993, ως τουρίστες. Έμειναν για 3 εβδομάδες. Γνώρισαν κάποιον κ. Ρωτή ο οποίος ασχολείτο με την ανέγερση κατοικιών. Ο τελευταίος τους έδειξε ένα διαμέρισμα που εκείνο τον καιρό κτιζόταν στα Περβόλια της επαρχίας Λάρνακας. Παρά το ότι του άρεσε το διαμέρισμα ζήτησε χρόνο για να σκεφθεί εάν θα το αγόραζε. Τον Ιανουάριο του 1994 ήρθαν με την εναγομένη ξανά στην Κύπρο. Αγόρασε εν τέλει το διαμέρισμα αντί του ποσού των ΛΚ.33.000= πλήν όμως δεν είχε χρήματα για να το εξοφλήσει. Για τον σκοπό αυτό, άνοιξαν μαζί με την σύζυγο του κοινό λογαριασμό στο κεντρικό κατάστημα της Λαικής Τράπεζας στη Λάρνακα, με αριθμό 040-38-022872, και κατέθεσαν ένα μικροποσό. Ο λογαριασμός ανοίχθηκε αρχικά στο όνομα του. Το όνομα της γυναίκας του προστέθηκε ένα χρόνο μετά, εξ' όσων ο ίδιος θυμόταν. Κατέθεσε ως Τεκμήρια 1 και 2, Καταστάσεις Λογαριασμού για τα έτη 1994 και 1995, αντίστοιχα. Ήταν η θέση του ότι το τίμημα αγοράς του διαμερίσματος, εξοφλήθηκε (κατά το μεγαλύτερο μέρος του), από χρήματα που εμβάζοντο στον προαναφερόμενο κοινό λογαριασμό και κατά ένα μικρότερο μέρος από μικροποσά που έφερνε ο ίδιος όταν ερχόταν στην Κύπρο. Επεξήγησε ότι πελάτες της εταιρείας του που όφειλαν προσωπικά σ' αυτόν χρήματα, τα κατέθεταν σε τράπεζες του εξωτερικού (στις Βαλκανικές χώρες, στη Σουηδία, στην Αμερική) και από το εξωτερικό εμβάζοντο στον προαναφερόμενο κοινό λογαριασμό. Θεωρούσε τον εν λόγω λογαριασμό δικό του, καθότι η σύζυγος του με τον μισθό που έπαιρνε δεν ήταν σε θέση να εμβάσει σ' αυτόν τόσο μεγάλα ποσά. Επέτρεπε, όπως ο ίδιος ανέφερε, στη σύζυγο του να παίρνει λεφτά από τον λογαριασμό για ρούχα και φαγητό και για μικροέξοδα. Εκτός από το επίδικο διαμέρισμα, αγόρασε και διαμέρισμα στη Μόσχα. Όταν διαλύθηκε ο γάμος του με την εναγομένη της πρότεινε να της δώσει το διαμέρισμα στη Μόσχα και ο ίδιος να κρατήσει το επίδικο στην Κύπρο. Η εναγομένη αρνήθηκε και έτσι το διαμέρισμα στη Μόσχα "μοιράστηκε" στα δύο. Ο ίδιος ποτέ δεν ζήτησε "μερίδιο" από το επίδικο διαμέρισμα. Το φθινόπωρο του 2003, του τηλεφώνησε κάποιος φίλος του (τον οποίο παρεκάλεσε να ποτίζει τα λουλούδια) και του ανέφερε ότι υπήρχε στο επίδικο διαμέρισμα ανηρτημένη ταπέλα, "ΠΩΛΕΙΤΑΙ". Γι αυτό το λόγο αποφάσισε να προσφύγει στο Δικαστήριο για να προστατεύσει τα δικαιώματα του. Τέλος κατέθεσε ότι εκείνο που επιζητούσε από το Δικαστήριο, ήταν να "μοιραστεί" το επίδικο διαμέρισμα όπως έγινε και με το διαμέρισμα στη Μόσχα. Αντεξεταζόμενος αρνήθηκε σε υποβολή της συνηγόρου της εναγομένης, ότι ο λογαριασμός ανοίχτηκε στις 21.12.1993 στο όνομα και των δύο διαδίκων. Επανέλαβε ότι ο λογαριασμός ανοίχτηκε τον Ιανουάριο του 1994 και ότι το όνομα της γυναίκας του "προστέθηκε" ένα χρόνο περίπου μετά και τούτο για να μπορεί η τελευταία να παίρνει χρήματα τα οποία διέθετε για το νοικοκυριό. Επέμενε στη θέση ότι τα χρήματα που κατατίθεντο στον εν λόγω λογαριασμό ήταν δικά του. Ήταν επίσης θέση του ότι όλες τις πληρωμές για την εξόφληση του τιμήματος αγοράς του διαμερίσματος, τις έκαμε ο ίδιος από τα κέρδη της εταιρείας του. Οι αποδείξεις πληρωμής έβγαιναν στο όνομα της εναγομένης επειδή το συμβόλαιο (για την αγορά του διαμερίσματος) ήταν στο όνομα της. Αρνήθηκε κατηγορηματικά ότι η εναγομένη πλήρωσε δόσεις για το διαμέρισμα. Τούτο, τόνισε, ήταν ανέφικτο με τον μισθό που έπαιρνε. Η εναγομένη ήταν ερογοδοτούμενη στην εταιρεία και δεν είχε δικαίωμα να διαχειρίζεται τα κέρδη της εταιρείας. Ερωτώμενος για ποιο λόγο στο συμβόλαιο αναφέρεται ως αγοράστρια η εναγομένη και όχι ο ίδιος, απάντησε ότι την περίοδο εκείνη ήταν υπό τον έλεγχο του Ρωσσικού κράτους και δεν του επιτρεπόταν να κατέχει ακίνητη περιουσία στο εξωτερικό. Το καθεστώς αυτό άλλαξε, όπως είπε, το 200 ή 2001 που ανήλθε ο Πούτιν στην εξουσία και μπορούσαν πλέον και τα δημόσια πρόσωπα στη Ρωσσία να κατέχουν ακίνητη περιουσία στο εξωτερικό. Σε υποβολή της συνηγόρου υπεράσπισης ότι τούτο είναι ανεδαφικό καθότι το 1996 αγόρασε στη βάση γραπτής συμφωνίας (Τεκμήριο 4), οικόπεδο στο Κίτι της επαρχία Λάρνακας, απάντησε ότι η συμφωνία αυτή δεν ολοκληρώθηκε και ότι ο ίδιος δεν κατέστη ιδιοκτήτης του οικοπέδου, έστω και για μία ημέρα, παρά το γεγονός ότι πλήρωσε χρήματα έναντι του τιμήματος. Σε άλλο σημείο της αντεξέτασης του κατέθεσε επίσης ότι παρόλο που ήταν σε διάσταση με την εναγομένη από το 1996 μέχρι το 1999, οι κοινοί τραπεζικοί λογαριασμοί τους λειτουργούσαν, καθότι δεν είχαν χωρίσει επίσημα. Η μαρτυρία της εναγομένης, η οποία στα πλαίσια της κυρίως εξέτασης της, κατέθεσε γραπτή κατάθεση (Τεκμήριο Β), συνοψίζεται ως εξής: Τον ενάγοντα και πρώην σύζυγο της τον γνώρισε το 1988. Μετά τον γάμο τους σύστησαν το 1991 εταιρεία, η οποία ασχολείτο με επιδιορθώσεις αυτοκινήτων. Τα κεφάλαια της εταιρείας ανήκαν και στους δύο εξ' ίσου. Ο ενάγοντας κατείχε την θέση του γενικού διευθυντού της εταιρείας και ασχολείτο με τον εξοπλισμό και τα τεχνικά προβλήματα, ενώ η ίδια ήταν η διαχειρίστρια της εταιρείας και ασχολείτο με όλα τα οικονομικά θέματα (διοίκηση, εργασία με πελάτες και το προσωπικό της εταιρείας και τακτοποίηση των συμβολαίων). Ο μηνιαίος μισθός του ενάγοντα ήταν 7.000 ρούβλια, δηλαδή 230 δολλάρια περίπου ενώ της ίδιας 6.000 ρούβλια, 200 δολλάρια. Τα κέρδη της εταιρείας τα μοιράζοντο εξ' ίσου και οι δύο. Ήταν η θέση της ότι τα χρήματα που έπαιρναν τα χρησιμοποιούσαν ο καθένας όπως ήθελε. Προέβαιναν σε κάποιες αγορές από κοινού με τον ενάγοντα (αγόρασαν διαμέρισμα στη Μόσχα, αυτοκίνητο στην Κύπρο), αλλά ο κάθε ένας ξόδευε τα χρήματα του για τις δικές του ανάγκες και για τις ανάγκες των παιδιών που είχαν αποκτήσει και οι δύο από προηγούμενους γάμους. Αυτό δεν γινόταν κρυφά, αλλά ήξερε ο ένας τι ξόδευε και τι αγόραζε ο άλλος από μόνος του. Συμφώνησε ότι ήρθαν με τον ενάγοντα στην Κύπρο για πρώτη φορά τέλος Δεκεμβρίου του 1993, ως τουρίστες. Γνώρισαν τον Νίκο Ρωτή, ο οποίος τους πρότεινε να αγοράσουν ένα διαμέρισμα που ο ίδιος θα έκτιζε στα Περβόλια, Λάρνακας. Η πρόταση δεν τους άφηνε αδιάφορους αλλά επειδή ήταν ξαφνική, ήθελαν να το σκεφθούν. Τους ανεφέρθη ότι εάν θα αποφάσιζαν να αγοράσουν ακίνητη περιουσία στην Κύπρο, θα έπρεπε να ανοίξουν τραπεζικό λογαριασμό. Παρά το γεγονός ότι μέχρι εκείνη την στιγμή δεν είχαν αποφασίσει να αγοράσουν το διαμέρισμα, άνοιξαν τον "επίδικο" κοινό λογαριασμό με αριθμό 040-33-022872 στο κεντρικό κατάστημα της Λαικής Τράπεζας στη Λάρνακα και κατέθεσαν σ' αυτόν 1000 δολλάρια. Όταν επέστρεψαν στη Ρωσσία συζήτησαν για την αγορά του διαμερίσματος. Ο ενάγοντας ήταν αρνητικός στο να προβούν στην αγορά του, εκείνη τη συγκεκριμένη περίοδο, καθότι δεν είχαν χρήματα. Της ανέφερε ότι εάν η ίδια ήθελε να το αγοράσει θα μπορούσε να το κάμει, με δικά της όμως χρήματα και ότι ο ίδιος δεν θα συμμετείχε στην αγορά. Η ίδια αποφάσισε να το αγοράσει μόνη της επειδή της άρεσε τόσο η Κύπρος όσο και το διαμέρισμα και η τοποθεσία του. Ζήτησε από πολύ γνωστό της άτομο στη Ρωσσία, τον Nikolai Smirnoff, ο οποίος ήταν πολύ εύπορος, να της δανείσει χρήματα. Ο τελευταίος της ανέφερε ότι δεν θα μπορούσε να της δώσει όλα τα χρήματα μαζί αλλά με δόσεις και όσα μπορούσε κάθε φορά. Η ίδια το δέκτηκε. Η αποπληρωμή του δανείου θα γινόταν σε 5 χρόνια. Τον Δεκέμβριο του 1993 υπέγραψε συμβόλαιο με τον Nicolai Smirnoff (Τεκμήριο 16), σύμφωνα με το οποίο ο τελευταίος θα της δάνειζε 108.000.00 δολλάρια τα οποία θα της τα έδινε με δόσεις, κάθε δύο μήνες. Τον Φεβρουάριο του 1994 ξαναήρθε στην Κύπρο μαζί με τον ενάγοντα. Η ίδια έφερε μαζί της 11.000.00 δολλάρια σε μετρητά, ως πρώτη δόση για την αγορά του διαμερίσματος. Τα κατέθεσε στον προαναφερόμενο κοινό λογαριασμό (Η χρεωστική σημείωση κατατέθηκε ως Τεκμήριο 11). Προχώρησε στην υπογραφή συμφωνίας (Τεκμήριο 8) με τον Νίκο Ρωτή. Το τίμημα (ΛΚ.33.000,00) όπως συμφωνήθηκε, θα εξοφλείτο με δόσεις. Έδωσε στον Ρωτή τις 11.000 δολλάρια τα οποία άλλαξε προηγουμένως σε κυπριακές λίρες. Και την δεύτερη δόση (17.000= δολλάρια) τα έφερε και πάλι σε μετρητά, τον Ιούλιο του 1994 που ξαναήρθε με τον ενάγοντα στην Κύπρο. Τα κατέθεσε στον εν λόγω κοινό λογαριασμό, μετατράπηκαν σε λίρες και τα έδωσε στον Ρωτή σε μετρητά. Ήταν η θέση της ότι ο ενάγοντας ήταν παρών κατά την υπογραφή του συμβολαίου και δεν έφερε καμμιά αντίρρηση, να είναι το συμβόλαιο στο όνομα της, επειδή γνώριζε ότι το διαμέρισμα θα αγοραζόταν με τα δικά της χρήματα. Υπεστήριξε ότι τα υπόλοιπα χρήματα (για την αποπληρωμή του τιμήματος) τα έστελνε στην Κύπρο, μέσω τραπεζών, μόλις τα έπαιρνε από τον Nicolai Smirnoff. Κατέθεσε τις σχετικές αποδείξεις που η ίδια υπέγραψε ότι παρέλαβε τα χρήματα από τον Nicolai ως Τεκμήρια 17, 18, 19, 20 και 21. Τα χρήματα κατατίθεντο στον προαναφερόμενο κοινό λογαριασμό. Δεν υπήρχε λόγος, όπως είπε, να ανοίξει η ίδια ξεχωριστό τραπεζικό λογαριασμό. Στον κ. Ρωτή πλήρωσε συνολικά ΛΚ.33.000=. Οι σχετικές αποδείξεις είσπραξης κατατέθηκαν ως Τεκμήρια 9