ADAM GRIFFITH κ.α. ν. STEVEN REEVES, Αρ. Αγωγής: 2597/06, 16 Δεκεμβρίου, 2008 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2008:A117 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Τ. Θ. Οικονόμου, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 2597/06 Μεταξύ:
- ADAM GRIFFITH
- KIRSTIE BRYANT
- REBECCA BRYANT Εναγόντων και STEVEN REEVES Εναγομένου Αίτηση για επαναφορά αγωγής ημερ. 1/12/2008 Ημερομηνία: 16 Δεκεμβρίου, 2008 Εμφανίσεις: Για τους Αιτητές: κα Σ. Γεωργίου για Γεωργιάδη και Μυλωνά Για τους Καθ' ου η Αίτηση: Καμία εμφάνιση Ενδιάμεση Απόφαση Το κλητήριο ένταλμα καταχωρίστηκε στις 10/10/
- Μέχρι τις 28/1/2008 δεν υπήρχε στον φάκελο επίδοση. ΄Ετσι, το δικαστήριο, την ημέρα εκείνη απέρριψε την αγωγή λόγω μή προώθησης με το σκεπτικό ότι ο χρόνος για τον οποίο το κλητήριο ένταλμα παρέμενε σε ισχύ για επίδοση είχε λήξει, χωρίς στη συνέχεια να ανανεωθεί (Δ.4 κ.1). Με την παρούσα αίτηση οι ενάγοντες ζητούν επαναφορά της αγωγής αποκαλύπτοντας ότι το κλητήριο ένταλμα είχε επιδοθεί στον εναγόμενο προσωπικά τις 22/3/2007 και εκ παραδρομής η ένορκη δήλωση επίδοσης δεν καταχωρίστηκε στον φάκελο της υπόθεσης. Επικαλούνται πρόνοιες των Διαδικαστικών Κανονισμών ήτοι τη Δ.4 (ανανέωση κλητηρίου), τη Δ.17 (παράλειψη εμφάνισης), τη Δ.33 (διαδικασία κατά την ακρόαση), τη Δ.57 (παράταση χρόνου) και τη Δ.64 (παρατυπίες). Οι πρόνοιες όμως αυτές είναι άσχετες με την υπό κρίση υπόθεση. Εν προκειμένω, δεν εξετάζεται θέμα επαναφοράς λόγω μή συμμόρφωσης των εναγόντων σε οποιοδήποτε κανονισμό. Η παρούσα αίτηση που είναι μονομερής, δεν στηρίζεται στους κανονισμούς αλλά στη σύμφυτη εξουσία του δικαστηρίου. ΄Ετσι, η Δ.48 που καθορίζει τις αιτήσεις που μπορούν να γίνουν μονομερώς, αιτήσεις που προβλέπονται από τους κανονισμούς, δεν βοηθά στο ερώτημα κατά πόσο η παρούσα αίτηση θα μπορούσε να γίνει μονομερώς. Ως προς το ερώτημα όμως αυτό, λαμβάνεται υπόψη ότι ο εναγόμενος παρά την επίδοση δεν εμφανίστηκε στη διαδικασία. Πέραν τούτου, θα πρέπει να ληφθεί υπόψη η ουσία του πράγματος, όπως αμέσως παρακάτω θα εξηγηθεί. Η απόρριψη έγινε στην πραγματικότητα χωρίς έρεισμα στους κανονισμούς. Το δικαστήριο έλαβε ως δεδομένο ότι είχε λήξει η περίοδος των 12 μηνών που ένα κλητήριο παραμένει σε ισχύ για σκοπούς επίδοσης και ότι, ως εκ τούτου, κατέστη παράτυπο, χωρίς η παρατυπία να θεραπευθεί είτε με την ανανέωση του εντάλματος είτε με την καταχώρηση εμφάνισης (Δ.4 κ.1 και Niki Christoforou Cosmetics Ltd v. Στυλιανού
(2005)1 Α.Α.Δ. 273). Είναι επί αυτών των δεδομένων που απέρριψε την αγωγή ως μή προωθηθείσα. Δεδομένα όμως, που τώρα αποδεικνύονται εσφαλμένα. Άρα το δικαστήριο ενήργησε με πλάνη περί τα πράγματα. Ο παραμερισμός της απόρριψης και η επαναφορά στην προηγούμενη κατάσταση είναι επιτακτική ex debitio justitiae χωρίς όρους (Anlaby v. Pretorius
(1888)20 QBD 764, Craig v. Kanssen
(1943)1 All ER 108, Macfoy v. United African Co Ltd
(1961)3 All ER 1169, White v. Weston
(1968)2 All ER 842, Kouloumbis v. "Maria"
(1982)1 CLR 727, Hadjisoteriou v. Ioannou
(1986)1 CLR 429, The President of the Republic v. The House of Representatives
(1985)1 CLR 872). Δεν τίθεται ζήτημα διακριτικής ευχέρειας όταν διαπιστώνεται σφάλμα τόσο θεμελιακό ώστε να συνιστά ακυρότητα. Άκυρη δικαστική πράξη υπ΄ αυτή την έννοια δεν σημαίνει τίποτε άλλο παρά ότι το δικαστήριο δεν έχει επιλογή ή διακριτική ευχέρεια αλλά οφείλει να την παραμερίσει (Firman v. Ellis
(1978)2 All ER 851, 866, Re F (Infants) (adoption order: validity)
(1972)2 All ER 777, 781: «it can only mean that when an application is made to the court to set it aside the court has no option or discretion in the matter and must do so»). Ως εκ των άνω, η εξουσία του δικαστηρίου για παραμερισμό της απόρριψης δεν πηγάζει από τους κανονισμούς, αλλά είναι σύμφυτη (inherent) προς τις αρμοδιότητες του δικαστηρίου ως δικαιοδοτικού οργάνου. Σε τέτοια περίπτωση ό,τι απαιτείται είναι η αίτηση κατ' επίκληση των γενικών συμφυών εξουσιών του δικαστηρίου (Craig v. Kanssen [1943] 1 All E.R. 108, 113 και Note Chief Kofi Forfie v. Barima Kwabena Seifah [1958] 1 All E.R. 289, P.C.), όπως έγινε εν προκειμένω παράλληλα με την αναφορά στους θεσμούς. Στα πλαίσια αυτής της εξουσίας και λαμβάνοντας υπόψη την ουσία όπως παραπάνω καθορίστηκε που έγκειται σε μια φανερή ακυρότητα, θεωρώ ότι θα ήταν περιττό να επιδοθεί η αίτηση στην άλλη πλευρά, που δεν έχει κατά τ' άλλα μέχρι σήμερα ενδιαφερθεί για την διαδικασία. Δίδεται διάταγμα επαναφοράς της αγωγής, χωρίς καμιά διαταγή για έξοδα. (Υπ.)............................. Τ. Θ. Οικονόμου, Π.Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο