TORRE ABEE - (ΗΛΙΑΣ ΓΚΛΑΤΖΟΥΝΗΣ) ν. ΠΑΝΙΚΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ κ.α., Αρ. Αγωγής: 1185/07, 30 Δεκεμβρίου 2008 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2008:A123 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Στ. Τσιβιτανίδου-Κίζη, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1185/07 Μεταξύ: TORRE ABEE - (ΗΛΙΑΣ ΓΚΛΑΤΖΟΥΝΗΣ), εξ Ελλάδος Εναγόντων - και -
- ΠΑΝΙΚΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ, εκ Λάρνακας
- ΣΤΕΛΛΑΣ ΝΕΟΦΥΤΟΥ, εκ Λάρνακας Εναγομένων Αίτηση ημερομηνίας 7.11.2007 για παραμερισμό της απόφασης Ημερομηνία: 30 Δεκεμβρίου 2008 Εμφανίσεις: Για τους εναγομένους-Αιτητές: Ο κ. Μαυρομμάτης για LicaLaw Partners Orphanides Για τους ενάγοντες-καθ' ων η αίτηση: Ο κ. Α. Κουμής για Γεώργιο Τσίκκο Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Στην αγωγή με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο εκδόθηκε στις 18.6.2007, ερήμην των εναγομένων, απόφαση εναντίον τους για πληρωμή (αλληλέγγυα και ή ξεχωριστά) του ποσού των €14.300,50 πλέον τόκους και έξοδα, ως υπόλοιπο λογαριασμού και/ή δυνάμει τιμολογίων και/ή λόγω παράβασης συμφωνίας. Σύμφωνα με την Έκθεση Απαίτησης σε διάφορες ημερομηνίες μεταξύ 22.10.2004 και 4.01.2005, οι ενάγοντες πώλησαν και παρέδωσαν στους εναγομένους (οι οποίοι κατά τον ουσιώδη χρόνο εργάζοντο με την εμπορική επωνυμία P & S GRANITOMANIA) δυνάμει προφορικής συμφωνίας, εκδίδοντας και σχετικά τιμολόγια, εμπορεύματα και χρέωσαν τον λογαριασμό τους με το ποσό των €18.594,
- Συγκεκριμένα στις 22.10.2004 εξέδωσαν το τιμολόγιο και/ή έγγραφο αναγνώρισης χρέους με αριθμό 04141 για το ποσό των €15.810=. Τα εμπορεύματα για τα οποία εξεδόθη το τιμολόγιο ήταν μηχανές παραγωγής γρανίτας τα οποία απεστάλησαν στους εναγομένους από το λιμάνι Θεσσαλονίκης κατά ή περί την 25.10.2004 με φορτωτική (αρ. δελτίου αποστολής 0540). Στις 4.01.2005 οι ενάγοντες εξέδωσαν το τιμολόγιο και/ή έγγραφο αναγνώρισης χρέους με αριθμό 05003 για το ποσό των €2,784=. Τα εμπορεύματα για τα οποία εξεδόθη το τιμολόγιο ήταν ποσότητα σοκολάτας, κρέμα γάλακτος, γάλα, μπεσαμέλ κ.α. τα οποία απεστάλησαν στους εναγομένους από το λιμάνι Θεσσαλονίκης κατά ή περί την 05.01.2005 με φορτωτική (αρ. δελτίου αποστολής 0890). Οι εναγομένοι, σύμφωνα πάντα με την Έκθεση Απαίτησης, κατά ή περί την 2.11.2004 κατάθεσαν στον λογαριασμό των εναγόντων το ποσό των €4,293.
- Παρέμεινε οφειλόμενο υπόλοιπο το ποσό των €14,300 για το οποίο κινήθηκε η αγωγή. Η αγωγή καταχωρήθηκε στις 22.5.2007 και επιδόθηκε στους εναγομένους στις 25.5.
- Σύμφωνα με την Ένορκη Δήλωση Επίδοσης, το Κλητήριο Ένταλμα επεδόθη στην Παυλίνα Παρταλή, υπεύθυνη στο μέρος εργασίας των εναγομένων. Στις 5.6.2007 οι ενάγοντες καταχώρησαν αίτηση για απόφαση δυνάμει της Διαταγής Δ.17, λόγω μη καταχώρησης Σημειώματος Εμφάνισης. Στις 18.6.2007 προχώρησαν σε απόδειξη της απαίτησης τους και το Δικαστήριο εξέδωσε απόφαση ως ανωτέρω. Με την υπό κρίση αίτηση οι εναγόμενοι-αιτητές αιτούνται την ακύρωση και/ή τον παραμερισμό της απόφασης. Η αίτηση στηρίζεται στους θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.17 Θ.10, Δ.48, θ. 8 και 9 και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Υποστηρίζεται δε από Ένορκες Δηλώσεις του εναγομένου αρ. 1, Πανίκου Ανδρέου και της Παυλίνας Παρταλή. Στο σημείο αυτό σημειώνω ότι στην αίτηση αναφέρεται ότι αυτή στηρίζεται και σε Ένορκη Δήλωση της εναγομένης αρ. 2 Στέλλας Νεοφύτου, πλήν όμως τέτοια Ένορκη Δήλωση δεν υπάρχει καταχωρημένη στο φάκελλο της υπόθεσης. Ο εναγόμενος αρ. 1, Πανίκος Ανδρέου, στην Ένορκη του Δήλωση, αναφέρει ότι ο λόγος που δεν καταχώρησαν Εμφάνιση στην αγωγή τόσο ο ίδιος όσο και η σύζυγος του-εναγομένη αρ. 2 οφείλεται στο γεγονός ότι η Παυλίνα Παρταλή (στην οποία επεδόθη η αγωγή) παρέλειψε να τους ενημερώσει και να τους δώσει τα Κλητήρια Εντάλματα. Μεταξύ άλλων αναφέρει ότι η προαναφερόμενη κοπέλα είναι υπάλληλος της εταιρείας P & S GRANTITOMANIA LTD, (της οποίας ο ίδιος και η σύζυγος του είναι μέτοχοι και διευθυντές) και εργάζεται σε κατάστημα που διατηρεί η εν λόγω εταιρεία στην οδό Σιτικά Χανούμ στη Λάρνακα. Η έδρα της εταιρείας, όπου είναι και το εγγεγραμμένο γραφείο της, είναι στην οδό Κυριάκου Μάτση αρ. 14 στην Αραδίππου. Είναι η θέση του ότι σε καμμιά περίπτωση δεν εξουσιοδότησε την εργοδοτούμενη μιας εκ των εταιρειών στις οποίες ο ίδιος είναι διευθυντής, να παραλαμβάνει αγωγές που αφορούν όχι μόνο τον ίδιο και την σύζυγο του αλλά και την ίδια την εταιρεία του. Ο ίδιος όπως δηλώνει δεν έχει τον συνήθη τόπο της εργασίας του στην οδό Σιτικά Χανούμ αρ.
- Όπως αναφέρει έλαβε γνώση της απόφασης που εκδόθηκε εναντίον τους τυχαία προ 15-20 ημερών όταν κάποιο πρόσωπο τον ενημέρωσε γι αυτό. Αμέσως επικοινώνησε με δικηγόρο ο οποίος ανέλαβε να διερευνήσει το θέμα. Λόγω του ότι παρατηρήθηκε κάποια καθυστέρηση, την 1.11.2007 αποτάθηκε στο δικηγόρο Σταύρο Μαυρομμάτη από τη Λάρνακα. Αρνείται την απαίτηση των εναγόντων και ισχυρίζεται ότι τόσο ο ίδιος όσο και η εναγομένη αρ. 2 - σύζυγος του, έχουν καλή υπεράσπιση στην αγωγή. Επί τούτου αναφέρει ότι οι ενάγοντες κατά τον ουσιώδη χρόνο δεν συνεργάζονταν με τον ίδιο και την εναγομένη αρ. 2 προσωπικά, αλλά "με τους ίδιους αρχικά εμπορευόμενους όμως με εμπορική επωνυμία και κατ' επέκταση με την εταιρεία P & S GRANITOMANIA LTD". Είναι η θέση του ότι τόσο ο ίδιος όσο και η εναγομένη αρ. 2 ποτέ δεν συμφώνησαν με τους ενάγοντες να τους πωλήσουν και να τους παραδώσουν οι τελευταίοι τις μηχανές παραγωγής γρανίτας, όπως αναφέρεται στην αγωγή. Σε προγενέστερο χρόνο, όπως λέει, είχε συμφωνηθεί όπως οι ενάγοντες αποστείλουν στην Κύπρο μεγάλες ποσότητες από "προιόντα του κύκλου εργασιών της εμπορικής επωνυμίας και μεταγενέστερα της εταιρείας P & S GRANITOMANIA LTD" (γρανίτες, ποσότητες σοκολάτας, κρέμες γάλακτος κλπ) με σκοπό να προωθηθούν στην Κυπριακή αγορά μέσω των τελευταίων. Προφορικά είχε ο ίδιος συμφωνήσει με τον αντιπρόσωπο τον εναγόντων ότι με την παραλαβή και την πληρωμή των προαναφερομένων προϊόντων, οι ενάγοντες θα απέστελναν στην Κύπρο και διάφορες μηχανές οι οποίες θα χρησιμοποιούντο για την παρασκευή γρανίτας, χωρίς οποιαδήποτε απαίτηση (εκ μέρους των εναγόντων) για την πληρωμή τους. Η αξία των προρηθέντων προιόντων καταβλήθηκε πλήρως και έτσι οι ενάγοντες απέστειλαν τις εν λόγω μηχανές χωρίς οποιαδήποτε αξίωση για την πληρωμή τους. Γι' αυτό και στο δελτίο αποστολής των μηχανημάτων, οι ενάγοντες δεν έγραψαν την αξία τους, επειδή ακριβώς οι μηχανές δεν ήταν αντικείμενα πώλησης αλλά προσφορά για τα προιόντα που αγοράστηκαν. Τα πιο πάνω υποστηρίζονται, όπως αναφέρει ο ενόρκως δηλών, και από το γεγονός ότι από τις 25.10.2004 (ημερομηνία αποστολής των μηχανών) μέχρι και την 22.5.2007 (ημερομηνία καταχώρησης της αγωγής) οι ενάγοντες δεν αξίωσαν οποιοδήποτε ποσό. Είναι επίσης η θέση του ενόρκως δηλούντος ότι η αγωγή καταχωρήθηκε όταν η εταιρεία P & S GRANITOMANIA LTD, δεν προχώρησε σε οποιαδήποτε νέα παραγγελία ή άλλη συνεργασία με τους ενάγοντες. Ο ενόρκως δηλών υποστηρίζει τέλος ότι η εκδοθείσα απόφαση θα πρέπει να παραμεριστεί ως αντικανονική και/ή ως άκυρη (ex debitio justitiae) λόγω κακής επίδοσης, ώστε να δοθεί η δυνατότητα στους εναγομένους να προβάλουν την Υπεράσπιση τους. Η Παυλίνα Παρταλή στην Ένορκη της Δήλωσης αναφέρει μεταξύ άλλων ότι από τον Απρίλιο του 2007 εργοδοτείται στην εταιρεία P & S GRANITOMANIA LTD και εργάζεται ως υπεύθυνη του καταστήματος στην οδό Σιτικά Χανούμ, στη Λάρνακα. Τους εναγομένους, όπως λέει, τους γνωρίζει εφόσον αυτοί είναι οι διευθυντές της εταιρείας. Είναι η θέση της ότι η ίδια ουδέποτε εξουσιοδοτήθηκε από τους εναγομένους να λαμβάνει την αλληλογραφία τους. Εξ' όσων θυμόταν εκείνη την ημέρα, όπως της λέχθηκε, ο επιδότης είχε συνεννοηθεί ο ίδιος με την εναγομένη αρ. 2 χωρίς όμως η ίδια να επιβεβαιώσει το γεγονός αυτό. Την εναγομένη αρ. 2 δεν την βλέπει καθόλου όπως διατείνεται, αφού αυτή ποτέ δεν έρχεται από το κατάστημα που η ίδια εργάζεται. Εξ' όσων η ίδια γνωρίζει, από την ημέρα που η εναγομένη αρ. 2 έμεινε έγκυος δεν εργάζεται αλλά παραμένει στο σπίτι για να φροντίζει το μωρό της. Ο δε εναγόμενος αρ. 1, έρχεται στο κατάστημα κάποιες φορές, κυρίως για έλεγχο. Αναφέρει τέλος ότι λόγω φόρτου εργασίας και λόγω του ότι οι εναγόμενοι δεν εργάζονται στο κατάστημα που η ίδια εργάζεται και λόγω του ότι δεν βλέπει συχνά τον εναγόμενο αρ. 1, η ίδια ξεχάστηκε και δεν του παρέδωσε την αγωγή που της έδωσε ο επιδότης παρόλο που φύλαξε τα έγγραφα για να τα παραδώσει. Παρενθετικά αναφέρω στο σημείο αυτό ότι στην Ένορκη Δήλωση της Παυλίνας Παρταλή αναφέρεται άλλος τίτλος και άλλος αριθμός αγωγής η οποία όμως στρέφεται εναντίον της εταιρείας P & S GRANITOMANIA LTD. Οι ενάγοντες-καθ' ων η αίτηση καταχώρησαν ένσταση η οποία στηρίζεται στον Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ. 6, εδάφια 82-85, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, Δ.48, 40, 7Β, 11 και 17, στις Γενικές Εξουσίες του Δικαστηρίου και στο άρθρο 42 του Νόμου 14/
- Ως λόγοι ένστασης προβάλλονται ως εξής: (α) Οι αιτητές δεν έχουν εκ πρώτης όψεως Υπεράσπιση εναντίον των Εναγόντων και/ή η υπεράσπιση η οποία επικαλούνται αποτελεί μια εύκολη επινόηση για να αποφύγουν τις ευθύνες τους. (β) Οι ισχυρισμοί οι οποίοι προβάλλουν οι αιτητές για την μη καταχώρηση εμφάνισης δεν είναι σοβαροί και/ή επαρκείς για να γίνουν αποδεχτοί από το Δικαστήριο. (γ) Οι αιτητές έλαβαν γνώση για την επίδοση της αγωγής και ο λόγος που καταχώρισαν την παρούσα αίτηση είναι για να καθυστερήσουν την διαδικασία και/ή για να αποφύγουν τις ευθύνες τους. (δ) Οι αιτητές καθυστέρησαν να καταχωρήσουν την αίτηση τους και την καταχώρησαν όταν οι ενάγοντες έλαβαν μέτρα για εκτέλεση της απόφασης. (ε) Οι εναγόμενοι γνώριζαν για την παρούσα αγωγή καθώς ο εναγόμενος αρ. 1 έδωσε οδηγίες στον επιδότη να επιδώσει το κλητήριο ένταλμα της παρούσας αγωγής στην υπεύθυνη του καταστήματος του για λογαριασμό αυτού και της συζύγου του εναγόμενης
- (στ) Έχει γίνει καλή επίδοση της αγωγής. (ζ) Η αίτηση είναι καταχρηστική ενώ οι αιτητές δεν έχουν δείξει καλή υπεράσπιση και η παρούσα αίτηση τους συνιστά κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας. (η) Η παρούσα αίτηση είναι αντικανονική και λανθασμένη". Η ένσταση συνοδεύεται από Ένορκες Δηλώσεις της Δικηγόρου Μαρίας Ιακώβου και του επιδότη Σοφοκλή Μενελάου. Η Μαρία Ιακώβου δικηγόρος στο δικηγορικό γραφείο του Γεώργιου Τσίκκου, δικηγόρου των εναγόντων, εξουσιοδοτημένη από τους τελευταίους να προβεί στην Ένορκη Δήλωση, αρνείται τη θέση και τους ισχυρισμούς των εναγομένων-αιτητών. Προβάλλει ότι η αγωγή καλώς επεδόθη στην Παυλίνα Παρταλή η οποία είναι υπάλληλος των εναγομένων αρ. 1 και αρ.
- Όπως αναφέρει, μεταξύ άλλων, η επίδοση έγινε στον χώρο εργασίας της προαναφερόμενης υπαλλήλου, στην οδό Σμύρνης αρ. 24 στη Λάρνακα όπου οι εναγόμενοι διατηρούν κατάστημα και όχι στην οδό Σιτικά Χανούμ όπως οι τελευταίοι διατείνονται. Η επίδοση έγινε στην Παυλίνα Παρταλή κατόπιν οδηγιών του εναγομένου αρ. 1 προς τον επιδότη Σοφοκλή Μενελάου. Είναι επίσης θέση της ενόρκως δηλούσης ότι οι εναγόμενοι καθυστέρησαν αδικαιολόγητα να καταχωρήσουν την υπό κρίση αίτηση και ότι "σοφίστηκαν" την συγκεκριμένη διαδικασία όταν πληροφορήθηκαν από αρμόδιο επιδότη την ύπαρξη αίτησης για την κατάσχεση της κινητής τους περιουσίας. Ισχυρίζεται επίσης ότι οι εναγόμενοι δεν έχουν Υπεράσπιση και ότι ο μοναδικός τους σκοπός είναι η καθυστέρηση της διαδικασίας. Είναι η θέση της ότι οι μηχανές παραγωγής γρανίτας πωλήθηκαν στους εναγομένους και δεν δόθηκαν σ' αυτούς χαριστικώς. Επί του σημείου τούτου αναφέρει ότι τόσο στα τιμολόγια όσο και στα δελτία αποστολής των εν λόγω μηχανών καθώς επίσης και των υπόλοιπων εμπορευμάτων, αναγράφεται η αξία τους. Απορρίπτει την θέση των εναγομένων ότι οι ενάγοντες ουδέποτε προ της καταχώρησης της αγωγής, αξίωσαν την πληρωμή των μηχανών και αναφέρει ότι επανειλημμένως οι ενάγοντες τόσο με τις επιστολές τους (ημερομηνίας 11.1.2005, 21.2.2005 και 15.3.2005) όσο και με επιστολές των δικηγόρων τους (ημερομηνίας 31.5.2005 και 20.2.2007) αξίωσαν την καταβολή του οφειλόμενου υπολοίπου για τα εμπορεύματα που απέστειλαν στους εναγομένους. Περαιτέρω ότι ο εναγόμενος αρ. 1 στις 17 Μαρτίου 2005 απέστειλε επιστολή στους ενάγοντες με τηλεομοιότυπο (fax) στο οποίο τους ανέφερε ότι μέχρι 31 Μαρτίου 2005 θα είχαν έμβασμα για εξόφληση του οφειλομένου υπολοίπου του λογαριασμού. Η Μαρία Ιακώβου ισχυρίζεται επίσης ότι οι ενάγοντες συνελλάγησαν προσωπικά με τους εναγομένους (οι οποίοι κατά τον ουσιώδη χρόνο εργάζοντο με την εμπορική επωνυμία P & S GRANITOMANIA) και όχι με την εταιρεία P & S GRANITOMANIA LTD η οποία συνεστήθη σε χρόνο μεταγενέστερο της έκδοσης των επίδικων τιμολογίων. Είναι τέλος η θέση της ότι είναι ορθό και δίκαιο όπως η αίτηση απορριφθεί με έξοδα σε βάρος των εναγομένων-αιτητών. Ο Σοφοκλής Μενελάου, ιδιώτης επιδότης στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακος αναφέρει στην Ένορκη του Δήλωση τα εξής. Στις 22.5.2007, του εδόθη από το δικηγορικό γραφείο του Γεώργιου Τσίκκου η αγωγή με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο για να επιδοθεί στους εναγομένους αρ. 1 και αρ. 2, Πανίκο Ανδρέου και Στέλλα Νεοφύτου αντίστοιχα, στην οδό Σμύρνης αρ. 24 στη Λάρνακα. Την ίδια ημέρα ή την επομένη επισκέφθηκε το μέρος για πρώτη φορά και διαπίστωσε ότι στην προαναφερόμενη διεύθυνση υπήρχε πολυκατοικία με καταστήματα, διαμερίσματα-γραφεία και υπόγειος χώρος στάθμευσης. Ο εναγόμενος αρ. 1 διατηρούσε στην εν λόγω πολυκατοικία κατάστημα πώλησης καφέ ή συσκευών κατασκευής καφέ. Δεν βρήκε τους εναγομένους στο κατάστημα παρά μόνο μία υπάλληλο που εργαζόταν εκεί. Αφού πήρε πληροφορίες για την ώρα που συνήθως μετέβαινε στο μέρος ο εναγόμενος αρ. 1, έφυγε. Επισκέφθηκε το μέρος μερικές φορές ακόμη τις επόμενες ημέρες, χωρίς όμως να βρει τους εναγομένους. Στις 25.5.2007 και περί ώρα 8.00 π.μ. - 9.00 π.μ. μετέβηκε στο μέρος και ανέμενε τον εναγόμενο αρ. 1 να έρθει, καθότι τέτοια διαβεβαίωση είχε από την υπάλληλο του. Λόγω του ότι ο τελευταίος καθυστερούσε να έρθει ζήτησε από την υπάλληλο να του τηλεφωνήσει. Ο ίδιος του μίλησε στο τηλέφωνο. Του ανέφερε την ιδιότητα του και τον λόγο που τον ήθελε. Τον ενημέρωσε για τα έγγραφα που είχε να επιδώσει στον ίδιο και στην εναγομένη αρ.
- Ο εναγόμενος αρ. 1 τον πληροφόρησε ότι η εναγομένη αρ. 2 είναι η σύζυγος του και "του έδωσε εντολή" να αφήσει τα έγγραφα στην υπάλληλο του Παυλίνα Παρταλή. Στη συνέχεια, όπως διατείνεται ο ενόρκως δηλών, άφησε τα έγγραφα και για τους δύο εναγομένους στην υπάλληλο Παυλίνα Παρταλή "έναντι της υπογραφής της". Στο σημείο αυτό παρενθετικά αναφέρω ότι η Ένορκη Δήλωση του Σοφοκλή Μενελάου δεν αναγράφει τίτλο και αριθμό αγωγής. Οι εναγόμενοι ζήτησαν στη συνέχεια άδεια από το Δικαστήριο για να καταχωρήσουν συμπληρωματική ένορκη δήλωση ώστε να απαντήσουν στους ισχυρισμούς των εναγόντων. Το αίτημα τους συνάντησε την ένσταση της άλλης πλευράς. Το Δικαστήριο ύστερα από ακροαματική διαδικασία ενέκρινε το αίτημα των εναγομένων. Ο εναγόμενος αρ. 1 στην Συμπληρωματική του Ένορκη Δήλωση επαναλαμβάνει τους ισχυρισμούς του που περιέχονται στην αρχική του Ένορκη Δήλωση. Περαιτέρω αρνείται ότι μίλησε τηλεφωνικώς με τον επιδότη Σοφοκλή Μενελάου και ότι έδωσε σ' αυτόν οδηγίες να επιδώσει την αγωγή στην Παυλίνα Παρταλή. Είναι η θέση του ότι δεν οφείλει κανένα ποσό στους ενάγοντες. Αρνείται ότι έλαβε προσωπικά ο ίδιος τις επιστολές στις οποίες κάμνει αναφορά η Μαρία Ιακώβου. Αρνείται επίσης ότι ο ίδιος συνέταξε το έγγραφο (αποδοχής του υπολοίπου του λογαριασμού) που φέρεται να απεστάλη με τηλεμοιότυπο στους ενάγοντες και επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 8 στην Ένορκη Δήλωση της Μαρίας Ιακώβου, το οποίο δεν αναγνωρίζει όπως ο ίδιος λέγει. Επαναλαμβάνει ότι η απόφαση που εκδόθηκε εναντίον του ιδίου και της συζύγου του είναι αντικανονική και άκυρη και ως εκ τούτου πρέπει να ακυρωθεί. Οι αρχές που το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη για τον παραμερισμό εκδοθείσας ερήμην απόφασης, έχουν καθοριστεί με ακρίβεια από τη Νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Στην υπόθεση Merkis General Bonded Warehouse v. Yiannoukas Holiday Inns
(1994)1 ΑΑΔ. 736, το Ανώτατο Δικαστήριο αφού επιβεβαίωσε την υιοθέτηση της Αγγλικής υπόθεσης Evans v. Bartlam
(1937)2 All E.R. 646, συνόψισε τις πιο πάνω αρχές ως ακολούθως: α) Η αίτηση για παραμερισμό απόφασης εμπίπτει στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. β) Πρωταρχικής σημασίας στοιχείο είναι να καταδειχθεί εκ μέρους του Αιτητή καλή υπεράσπιση. Το βάρος απόδειξης φέρει ο Αιτητής όχι για να αποδείξει την υπεράσπιση του αλλά για να καταδείξει ότι έχει καλή υπεράσπιση στην ουσία της υπόθεσης. γ) Ο Αιτητής πρέπει να δείξει ουσιαστική και σοβαρή δικαιολογία γιατί δεν εμφανίστηκε στο Δικαστήριο. δ) Το Δικαστήριο θα πρέπει να περιοριστεί στο αν υπάρχει ή όχι καλή υπεράσπιση και δεν θα πρέπει να προχωρήσει, ως θα έπραττε αν εκδίκαζε την αγωγή, και να αποφασίσει ότι υπάρχει ή όχι υπεράσπιση. ε) Η μαρτυρία που προσκομίζεται είναι υπό τη μορφή ενόρκων δηλώσεων. Οι διάδικοι όμως έχουν το δικαίωμα να αντεξετάσουν οιονδήποτε ενόρκως δηλούντα αφού δώσουν τη σχετική ειδοποίηση σύμφωνα με τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας. Στην άσκηση της διακριτικής του εξουσίας το Δικαστήριο δεν προβαίνει σε αξιολόγηση της μαρτυρία που προσάγεται, για σκοπούς αντίκρουσης. Αρκεί η αποκάλυψη εκ πρώτης όψεως υπεράσπισης και η ύπαρξη καλή τη πίστη, συζητήσιμης υπόθεσης. Η δυνατότητα ακύρωσης σχετίζεται επίσης με την ανάγκη τελεσιδικίας των Δικαστικών αποφάσεων (Mine & Quarry Services Ltd ν. Ανδρέα Γεωργίου Μαύρου
(1993)1 ΑΑΔ. 26). Η αίτηση παραμερισμού δύναται να απορριφθεί παρά την αποκάλυψη συζητήσιμης υπεράσπισης εφόσον ο εναγόμενος επέδειξε αδιαφορία στην αγωγή που ισοδυναμεί με καταφρόνηση της Δικαστικής Δικαιοδοσίας (Phylactou v. Michael
(1992)1 CLR. 204 και Milouca Motor Trading Ltd ν. Χρύσανθου Σπύρου, Πολιτική Έφεση 9686 ημερ. 8.8.97). Το θέμα της κακής επίδοσης εξετάστηκε επίσης από το Ανώτατο Δικαστήριο. Στην υπόθεση Γιωργαλλίδης ν. Χρίστου, Πολιτική Έφεση 9477, ημερ. 15.3.1997, τέθηκε θέμα αντικανονικής επίδοσης του κλητηρίου εντάλματος. Το Ανώτατο Δικαστήριο απεφάνθη ότι η αντικανονική επίδοση εκθεμελιώνει τη διαδικασία και η πρωτόδικη απόφαση θα πρέπει να παραμεριστεί χωρίς να τίθεται θέμα άσκησης της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου. Παραθέτω το πιο κάτω χαρακτηριστικό απόσπασμα από την σελίδα 2 της πιο πάνω απόφασης: "Από τη στιγμή που η επίδοση κρίθηκε κακή και η διαπίστωση αυτή ήταν ορθή, το πρωτόδικο Δικαστήριο ήταν υποχρεωμένο ex debitio justitiae να παραμερίσει την απόφαση και δεν ετίθετο θέμα άσκησης διακριτικής εξουσίας. Έκαστος έχει το βασικό ανθρώπινο δικαίωμα να πληροφορηθεί για τα δικαστικά μέτρα εναντίον του και τους λόγους για τους οποίους καλείται να εμφανιστεί ενώπιον του Δικαστηρίου και να προβάλει τους ισχυρισμούς του (βλ. Άρθρο 30.3(α)(β) του Συντάγματος). Στη μεταγενέστερη υπόθεση Κτηματικές Επιχειρήσεις Μάκης Αυξεντίου Λτδ ν. Ιωάννης Κυριακίδης κ.α., Πολιτική Έφεση 10631 ημερ. 21.4.2000, λέχθηκε ότι η πιο πάνω απόφαση, (Γιωργαλλίδης), δεν διατυπώνει γενική αρχή ότι η διαπίστωση οιασδήποτε αντικανονικότητας, οδηγεί πάντα σε παραμερισμό της απόφασης ex debitio justitiae. Η υπόθεση αφορούσε αίτηση παραμερισμού απόφασης που εκδόθηκε χωρίς προηγούμενη γραπτή αίτηση. Η αντικανότητα αφορούσε διαδικαστικό θέμα και όχι την ουσία. Έτσι δεν ετίθετο θέμα επηρεασμού της άλλης πλευράς όπως συμβαίνει στην περίπτωση κακής επίδοσης, που άπτεται θεμελιακής παραβίασης συνταγματικών δικαιωμάτων. Με βάση τις πιο πάνω αρχές θα προχωρήσω τώρα στη διερεύνηση του ισχυρισμού των εναγομένων ότι έγινε κακή επίδοση του κλητηρίου της αγωγής. Το σημείο αυτό είναι πρωταρχικό και θεμελιώδους σημασίας αφού στην περίπτωση που γίνει αποδεκτή η θέση των εναγομένων η απόφαση θα πρέπει να παραμεριστεί χωρίς να τίθεται θέμα άσκησης της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου. Η διαδικασία επίδοσης σε φυσικά πρόσωπα ρυθμίζεται από τη Διαταγή Δ.5 των θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Σύμφωνα με ό,τι προνοείται στη συγκεκριμένη Διαταγή, θεωρείται καλή επίδοση (σε περίπτωση που η αγωγή δεν επιδοθεί προσωπικά στον εναγόμενο) εάν η αγωγή επιδοθεί σε οποιοδήποτε μέλος της οικογένειας του εναγομένου ηλικίας 16 ετών και άνω ή σε οποιοδήποτε πρόσωπο, και πάλι ηλικίας 16 ετών και άνω, το οποίο είναι υπεύθυνο του τόπου εργασίας του. Στην προκειμένη περίπτωση η αγωγή επεδόθη και για τους δύο εναγομένους στην Παυλίνα Παρταλή, υπεύθυνη του καταστήματος των εναγομένων, όπως αναφέρεται στην Ένορκη Δήλωση Επίδοσης. Ο εναγόμενος αρ. 1 διατείνεται στην υποστηρίζουσα την αίτηση Ένορκη του Δήλωση, ότι η συγκεκριμένη κοπέλλα παρέλειψε να ενημερώσει τον ίδιο όσο και την σύζυγο του (εναγομένη αρ. 2), όπως επίσης και να τους δώσει τα Κλητήρια Εντάλματα. Ο ισχυρισμός αυτός έρχεται σε αντίθεση με την θέση του επιδότη Σοφοκλή Μενελάου ο οποίος στην Ένορκη του Δήλωση ημερομηνίας 10.1.2008, αναφέρει με λεπτομέρεια το πώς εξελίχθηκαν τα γεγονότα. Τα όσα υποστηρίζει ο επιδότης Μενελάου, έρχονται σε πλήρη συμφωνία με τα όσα κατέγραψε στην Ένορκη Δήλωση Επίδοσης προς την εναγομένη αρ. 2. Επί λέξει κατέγραψε τα εξής: "ΣΗΜ.:" Η δηλωθείσα διεύθυνση είναι κατάστημα. Οι εναγόμενοι 1 και 2 είναι σύζυγοι. Επικοινώνησα με τον εναγόμενο 1
(99624708)και κατόπιν εντολής του άφησα αμφότερα τα Κ.Ε ως άνωθι. Μενελάου". Παρόλο που ο εναγόμενος αρ. 1 στη Συμπληρωματική του Ένορκη Δήλωση αρνείται ότι μίλησε τηλεφωνικώς με τον επιδότη(χωρίς όμως να παραθέτει οποιαδήποτε γεγονότα προς αντίκρουση της θέσης του τελευταίου) φαίνεται ότι τα γεγονότα εξελίχθηκαν όπως ο επιδότης υποστηρίζει. Η εκδοχή του δεν αποτελεί προιόν δεύτερης ή εκ των υστέρων σκέψης. Ο επιδότης Μενελάου δεν αντεξετάστηκε επί του περιεχομένου της Ενόρκου Δηλώσεως του. Είναι νομολογημένο ότι σε περίπτωση που μάρτυρας δεν αντεξετάζεται σε ουσιώδες σημείο της μαρτυρίας του, το Δικαστήριο διατηρεί την διακριτική ευχέρεια να θεωρήσει την παράλειψη αυτή ως αποδοχή των ισχυρισμών του (Phipson on Evidence, 12η Έκδοση, παράγραφος 1593, σελ. 687). Η νομολογημένη αυτή προσέγγιση του Ανωτάτου Δικαστηρίου επί του θέματος, επαναδιατυπώθηκε στην υπόθεση Philippou General Bonded Warehouse Ltd v. Κώστα Νικολαίδη, Πολιτική Έφεση 12105, ημερομηνίας 24.10.06. Πέραν τούτου οι εναγόμενοι δεν παρέθεσαν οποιαδήποτε γεγονότα προς αντίκρουση της συγκεκριμένης αυτής θέσης του επιδότη. Απλώς επέλεξαν να την αρνηθούν. Το γεγονός ότι στην Ένορκη Δήλωση του επιδότη Μενελάου δεν αναφέρεται ο τίτλος της αγωγής, οφείλεται, όπως συνάγεται από τα ανωτέρω, σε αβλεψία ή παραδρομή. Ως εκ τούτου καταλήγω ότι τα γεγονότα έγιναν όπως τα καταγράφει ο επιδότης Μενελάου αφού η δική του μαρτυρία επί αυτών έμεινε αναντίλεκτη. Τα όσα ο εναγόμενος αρ. 1 αναφέρει για την εταιρεία S & P GRANITOMANIA LTD (που βρίσκεται το εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας, ότι η Παυλίνα Παρταλή είναι υπάλληλος της εταιρείας και όχι του ιδίου προσωπικά ή της συζύγου του) δεν επηρεάζουν, κατά την κρίση μου, την επίδοση της αγωγής. Η αγωγή στρέφεται εναντίον του ιδίου και της συζύγου του προσωπικά και όχι εναντίον της εταιρείας τους. Σημασία έχει ότι ο εναγόμενος αρ. 1 ενημερώθηκε για την ύπαρξη της αγωγής και ο ίδιος έδωσε οδηγίες για την επίδοση της αγωγής στην Παυλίνα Παρταλή. Η θέση του κ. Μαυρομμάτη (δικηγόρου των εναγομένων) ότι παραβιάστηκαν τα συνταγματικά δικαιώματα των εναγομένων δεν με βρίσκει σύμφωνη. Το Αρθρο 30.3(α) του Συντάγματος προνοεί ότι έκαστος έχει το δικαίωμα να πληροφορηθεί τους λόγους για τους οποίους καλείται να εμφανιστεί ενώπιον του Δικαστηρίου και να προβάλει τους ισχυρισμούς του. Στην υπόθεση Ιερά Μητρόπολη Λεμεσού ν. Chr. P. Michaelides (Estates) Ltd,
(1992)1 ΑΑΔ 43, κρίθηκε ότι το ζήτημα της κανονικής επίδοσης Κλητηρίου βάσιμα συσχετίζεται με το Άρθρο 30.3(α) και (β) του Συντάγματος. Υιοθετήθηκε η θέση ότι οι κανόνες που ρυθμίζουν την επίδοση δικαστικών εγγράφων, ιδιαίτερα οι προυφιστάμενοι του Συντάγματος, πρέπει να εφαρμόζονται κατά τρόπο που να συνάδει με το άρθρο 30.3.(α) του Συντάγματος και με την αποτελεσματική προστασία του δικαιώματος που κατοχυρώνει. Θεωρήθηκε ότι η καλή επίδοση "συνδέεται αναπόφευκτα με τη δυνατότητα του ενδιαφερομένου να γνωρίζει τους λόγους για τους οποίους εγκαλείται στο Δικαστήριο. Τότε μόνο του παρέχεται η δυνατότητα να υπερασπισθεί". Έχει κριθεί νομολογιακά επί του ιδίου θέματος, ότι στην Κύπρο εν αντιθέσει με ό,τι συμβαίνει στην Αγγλία, δεν αρκεί η επίδοση να είναι καλή δυνάμει του Νόμου ή οιουδήποτε Κανονισμού. Πρέπει από τα περιστατικά της υπόθεσης να αποδειχθεί ότι οι εναγόμενοι έλαβαν γνώση της αγωγής δυνάμει του άρθρου 30.3(α) του Συντάγματος. Στην υπόθεση Palm Maritime Company Ltd v. Biochmie R.O.S.E Ltd, Αγωγή Ναυτοδικείου 52/84, ημερ. 10.8.1990 λέχθηκαν τα εξής: "Είναι βαθιά εμπεδωμένο στο σύστημα της δικαιοσύνης ότι 'ουδείς δικάζεται χωρίς να έχει ακουστεί'. Αυτό αποδίδεται με το λατινικό αξίωμα 'audi alteram partem'". Σε κάθε δικονομικό κανόνα προβλέπεται επίδοση στην εναγόμενο. Δικαστική διαδικασία, που πρέπει να επιδοθεί, αλλά δεν περιέχεται σε γνώση του εναγομένου, είναι άκυρη. Στην υπόθεση Re Pritchard (deceased)
(1863)1 All E.R. 873, στη σελ. 883 ειπώθηκε: "The authorities do establish one or two classes of nullity such as the following. There may be others, though for my part I would be reluctant to see much extension of the classes. (i) Proceedings which ought to have been served but have never come to the notice of the defendant at all. This, of course, does not include cases of substituted service, or service by filing in default, or cases where service has properly been dispensed with: see e.g. Whitehead v. Whitehead (otherwise Vasbor) ...' {
(1962)3 All E.R. 800}. Το απόσπασμα αυτό υιοθετήθηκε στις υποθέσεις Spyropoullos v. Transavia
(1979)1 CLR 421 και The President of the Republic v. The House of Representatives
(1985)3 CLR 872 στις σελ. 903-904. Στην περίπτωση ακυρότητας ο εναγόμενος δικαιούται ex debitio justitiae στην ακύρωση της απόφασης που εκδόθηκε εναντίον του." Καταληκτικά και ενόψει των όσων ανέφερα μέχρι τώρα, κρίνω ότι η επίδοση των Κλητηρίων Ενταλμάτων στην Παυλίνα Παρταλή ήταν καλή επίδοση και για τους δύο εναγομένους. Το δεύτερο θέμα που απομένει να εξεταστεί είναι κατά πόσον οι εναγόμενοι αρ. 1 και αρ. 2 - αιτητές, έχουν καταφέρει να ικανοποιήσουν το Δικαστήριο με τα όσα παραθέτουν στις Ένορκες Δηλώσεις που υποστηρίζουν την αίτηση, ότι έχουν καλή Υπεράσπιση. Ποια είναι η θέση τους ως προς την ύπαρξη εκ πρώτης όψεως Υπεράσπισης; Αρνούνται την αξίωση των εναγόντων και ισχυρίζονται ότι δεν οφείλουν κανένα ποσόν σ' αυτούς. Παραδέχονται ότι παρέλαβαν τις μηχανές γρανίτας, είναι όμως η θέση τους ότι οι εν λόγω μηχανές στάληκαν σ' αυτούς χωρίς οποιαδήποτε αξίωση για την πληρωμή της αξίας τους στα πλαίσια της συμφωνίας τους με τους ενάγοντες, βάσει της οποίας οι εναγόμενοι θα προωθούσαν τα προιόντα των εναγόντων στην Κύπρο. Γι αυτό, διατείνονται, στο δελτίο αποστολής των μηχανών (που επισυνάφθηκε ως Τεκμήριο 1, στην Ένορκη Δήλωση της Μαρίας Ιακώβου, με την οποία οι ενάγοντες πέτυχαν την έκδοση απόφασης προς όφελος τους) δεν αναγράφεται οποιαδήποτε τιμή. Η θέση αυτή, κατά την κρίση μου, δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα και ούτε βρίσκει έρεισμα στα έγγραφα που επικαλούνται οι εναγόμενοι. Πράγματι στο δελτίο αποστολής δεν αναγράφεται οποιαδήποτε τιμή παρά μόνο ο αριθμός τιμολογίου 0414). Στο εν λόγω τιμολόγιο όμως καταγράφονται τόσο η ποσότητα και άλλα στοιχεία των μηχανών όσο και η αξία τους (€15.810=). Μαζί με τις μηχανές, οι ενάγοντες απέστειλαν, σύμφωνα με τη δική τους θέση, και προιόντα τους (κρέμα γάλακτος, μπεσαμέλ, σοκολάτα κλπ) αξίας €2.784= σύμφωνα με το τιμολόγιο αρ. 05003 που επίσης επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 4 στην Ένορκη Δήλωση της Μαρίας Ιακώβου. Οι εναγόμενοι διατείνονται ότι εξόφλησαν πλήρως τα εν λόγω εμπορεύματα, πλήν όμως δεν προσκόμισαν οποιαδήποτε εξοφλητική ή άλλη απόδειξη που να υποστηρίζει την θέση τους. Πέραν τούτου υποστηρίζουν ότι από τις 25.10.2004, που παραδέχονται ότι στάλησαν οι μηχανές και τα προαναφερόμενα εμπορεύματα, μέχρι και τις 22.5.2007 (ημερομηνία καταχώρησης της αγωγής) οι ενάγοντες δεν αξίωσαν οποιοδήποτε ποσό. Οι τελευταίοι όμως προσκόμισαν στο Δικαστήριο επιστολές των δικηγόρων τους (Τεκμήρια 6 και 7 στην Ένορκη Δήλωση της Μαρίας Ιακώβου ημερομηνίας 14.6.2007) με τις οποίες αξιούσαν την πληρωμή του οφειλόμενοι υπολοίπου που ήταν €14,300= για το οποίο εκδόθηκε εν τέλει απόφαση. Η απλή άρνηση του εναγομένου αρ. 1 (χωρίς την παράθεση οποιωνδήποτε στοιχείων) ότι ο ίδιος ουδέποτε παρέλαβε τις εν λόγω επιστολές προσωπικά, είναι ένας γενικός και αόριστος ισχυρισμός που δεν βοηθά την υπόθεση των εναγομένων. Καταληκτικά θα έλεγα ότι οι εναγομένοι, πέραν της άρνησης της οφειλής, δεν προβάλλουν κανένα άλλο στοιχείο, ώστε να πείσουν το Δικαστήριο ότι έχουν συζητήσιμη υπόθεση. Το νοηματικό περιεχόμενο της έννοιας "αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης", δεν μπορεί να εξαντλείται στην απλή παράθεση από τον αιτητή μιας εκδοχής διαφορετικής από εκείνης του ενάγοντα. Εξυπακούει ένα πιο ευρύ πλαίσιο. Ο αιτητής θα πρέπει να παρουσιάσει στο Δικαστήριο κάποια αποδεικτικά στοιχεία μέσα από τα οποία να διαφαίνεται, με επαρκή λεπτομέρεια, η ύπαρξη γνήσιας, εκ πρώτης όψεως υπεράσπισης. Έτσι που η παράθεση της θέσης του (αιτητή) με συνακόλουθη σύνδεση της με υποστηρικτικό υλικό να δίνει στην εκδοχή του επαρκή βαρύτητα, ούτως ώστε να αποσείσει το βάρος που έχει σε αίτηση αυτής της μορφής. Ο ισχυρισμοί των εναγομένων (ως προς την ύπαρξη καλής Υπεράσπισης), τους οποίους θα χαρακτήριζα γενικούς, ασαφείς και αόριστους, παρέμειναν μετέωροι και ατεκμηρίωτοι, καθιστώντας έτσι τρωτή την θέση τους με μοιραία αποτελέσματα ως προς την αίτηση τους. Βάσει των όσων προανάφερα κρίνω ότι οι εναγόμενοι-αιτητές απέτυχαν να αποσείσουν το βάρος που είχαν να αποδείξουν την ύπαρξη εκ πρώτης όψεως καλής Υπεράσπισης, του βασικότερου κριτηρίου που λαμβάνεται υπόψη στην εξέταση αιτήσεων όπως η παρούσα. Για όλους αυτούς τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω, κρίνω ότι η αίτηση των εναγομένων θα πρέπει να απορριφθεί με έξοδα σε βάρος τους. Δια ταύτα η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα σε βάρος των εναγομένων-αιτητών και υπέρ των εναγόντων, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ................... Στ. Τσιβιτανίδου-Κίζη, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής ΣΚ/ΜΠ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο