ALPHA BANK LIMITED ν. Επίσημου Παραλήπτη ως διαχειριστή της περιουσίας του Νίκου Θεμιστοκλέους, Αρ. Αγωγής: 3287/05, 18 Απριλίου, 2008

ALPHA BANK LIMITED ν. Επίσημου Παραλήπτη ως διαχειριστή της περιουσίας του Νίκου Θεμιστοκλέους, Αρ. Αγωγής: 3287/05, 18 Απριλίου, 2008 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2008:A25 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Κ. Κωνσταντίνου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 3287/05 Μεταξύ: ALPHA BANK LIMITED εκ Πάφου Εναγόντων - και -

1. Επίσημου Παραλήπτη ως διαχειριστή της περιουσίας του Νίκου Θεμιστοκλέους εκ Γεροσκήπους, εκ Λευκωσίας
2. Βασιλείας Ηροδότου εκ Γεροσκήπους
3. Παναγιώτης Θεμιστοκλέους εκ Γεροσκήπους Εναγόμενων --------------------- Ημερομηνία: 18 Απριλίου, 2008 Εμφανίσεις: Για Ενάγοντες: κ. Α. Πολυδώρου Για Εναγόμενους: κ. Α. Χουβαρτάς (κα Αρέστη για να ακούσει απόφαση) --------------------- Α Π Ο Φ Α Σ Η Οι ενάγοντες, που στον ουσιώδη χρόνο διατηρούσαν το όνομα Lombard Natwest Bank Limited, στις 29.1.1992 συνήψανε γραπτή συμφωνία με το Νίκο Θεμιστοκλέους (Μ.Υ.1) - ο οποίος ενάγεται μέσω του Επίσημου Παραλήπτη, καθότι σε σχέση με την περιουσία του στις 14.10.2002 εκδόθηκε διάταγμα παραλαβής-, η οποία προνοούσε για τη λειτουργία λογαριασμού και/ή για τη χορήγηση δανείων και/ή τραπεζικών πιστώσεων και/ή διευκολύνσεων (βλ. το τεκμήριο 2). Ο Νίκος Θεμιστοκλέους (στο εξής «ο πρωτοφειλέτης») συμβλήθηκε προσωπικά και στο όνομα της εμπορικής επωνυμίας «N. TH. SMART EXTRA PAINT» την οποία διατηρεί από τις 7.6.1990 (βλέπε το τεκμήριο 3). Οι εναγόμενοι 2 και 3, - αδέλφια του πρωτοφειλέτη - με ξεχωριστό έγγραφο, (βλ. το τεκμήριο 4) εγγυήθηκαν όλες τις υποχρεώσεις του που απορρέουν από την παραπάνω συμφωνία. Σε εφαρμογή της συμφωνίας μεταξύ εναγόντων και πρωτοφειλέτη, παραχωρήθηκε στο δεύτερο δάνειο υπό τύπον τρεχούμενου λογαριασμού. Το καλοκαίρι του 2000, ο πρωτοφειλέτης παρουσιάστηκε στους ενάγοντες και αφού τους παρέδωσε δυο επιταγές τραπεζών του εξωτερικού, μια για το ποσό των $8.000,00.- (βλ. το τεκμήριο 7) και η άλλη για το ποσό των $9.500,00.- (βλ. μέρος του τεκμηρίου 9), τις οποίες προηγουμένως είχε οπισθογραφήσει, ζήτησε από αυτούς να τις στείλουν στο εξωτερικό για πληρωμή. Έτσι και έγινε. Οι επιταγές εστάλησαν στο εξωτερικό για πληρωμή ταχυδρομικώς και αφού παρήλθε η σχετική προθεσμία που προβλέπεται για το ξεκαθάρισμα τους και πληρώθηκαν στους ενάγοντες, οι τελευταίοι κατέθεσαν το προϊόν τους (ισόποσο σε Λίρες Κύπρου) στο λογαριασμό του πρωτοφειλέτη (βλ. το τεκμήριο 5). Συγκεκριμένα, στις 21.6.2000 κατατέθηκε το ποσό των £5.694,75.- σε σχέση με την επιταγή των $9.500,00.- και στις 3.7.2000, το ποσό των £4.735,22.- σε σχέση με την επιταγή των $8.000,00.- Όταν αργότερα οι ενάγοντες πληροφορήθηκαν από τις τράπεζες του εξωτερικού ότι και οι δυο επιταγές ήταν πλαστογραφημένες και συνεπεία αυτού, υποχρεώθηκαν να επιστρέψουν άμεσα το προϊόν τους σ' αυτές, με τη σειρά τους προέβησαν σε χρέωση του λογαριασμού του πρωτοφειλέτη με τα αντίστοιχα ποσά σε Λίρες Κύπρου. Συγκεκριμένα, στις 5.12.2000 ο λογαριασμός του πρωτοφειλέτη χρεώθηκε με το ποσό των £5.197,82.-, το οποίο αφορά την αξία της επιταγής των $8.000,00.- και στις 19.7.2001, με το ποσό των £6.305,72.-, πλέον τόκοι £594,27.-, το οποίο αφορά την αξία της επιταγής των $9.500,00.- Επισημαίνεται πως όλα τα πιο πάνω γεγονότα, είτε δηλώθηκαν ως παραδεκτά μεταξύ των διαδίκων, είτε αποτελούν ισχυρισμούς που παρέμειναν αναντίλεκτοι. Το άθροισμα των τριών ποσών, ως ανωτέρω, ανέρχεται σε £12.097,81.- και συνθέτει τη βασική αξίωση των εναγόντων εναντίον των τριών εναγόμενων. Οι εναγόμενοι, για διάφορους λόγους που προκύπτουν από τη μακροσκελή τους υπεράσπιση αρνούνται ότι οι ενάγοντες δικαιούνται σε ικανοποίηση της σχετικής αξίωσης, ενώ ο εναγόμενος 1, δυνάμει ανταπαίτησης, αξιώνει εναντίον των εναγόντων, ειδικές, γενικές και παραδειγματικές αποζημιώσεις, οι πρώτες ύψους £20.000,00.-, για ισχυριζόμενη ζημιά που υπέστη ο πρωτοφειλέτης εξαιτίας των συνεχών παραβάσεων των συμβατικών υποχρεώσεων των εναγόντων έναντί του, οι οποίες απορρέουν από την επίδικη συμφωνία. Είναι η θέση των εναγόμενων, (πρωτοφειλέτη και εγγυητών) ότι ουδέποτε παρέλαβαν την επιστολή τερματισμού λειτουργίας του επίδικου λογαριασμού του πρωτοφειλέτη. Περαιτέρω, ότι όλες οι ενέργειες σε σχέση με τις δυο επιταγές δολαρίων Αμερικής, έγιναν εκ μέρους των εναγόντων μονομερώς, παράνομα αντισυμβατικά, δόλια και αμελώς, με αποτέλεσμα την απαλλαγή των ιδίων από οποιαδήποτε ευθύνη έναντί τους. Σ' αυτά τα πλαίσια και ο δικογραφημένος ισχυρισμός τους, ότι ενώ η συμφωνία μεταξύ εναγόντων και πρωτοφειλέτη προνοούσε για την παραχώρηση στο δεύτερο τρεχούμενου λογαριασμού «με ανώτατο όριο παρατραβήγματος» το ποσό των £3.000,00.-, όση ήταν και η ευθύνη των εναγόμενων 2 και 3 ως εγγυητών, οι ενάγοντες, με δική τους ευθύνη επέτρεψαν να γίνει υπέρβαση του ορίου αυτού. Από την άλλη, οι ενάγοντες ισχυρίζονται ότι δυνάμει του τεκμηρίου 8 τερμάτισαν καθόλα νόμιμα τον επίδικο λογαριασμό, ενώ σε σχέση με το κατ' ισχυρισμό των εναγόμενων όριο του λογαριασμού, πρόβαλαν τη θέση, ότι το ποσό των £3.000,00.- καθορίστηκε αρχικά για σκοπούς παρακολούθησης και μόνο, αφού ήταν στην απόλυτη τους κρίση να το αυξομειώσουν στη πορεία. Είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω με ιδιαίτερη προσοχή τους μάρτυρες ενώ κατέθεταν ενόρκως ενώπιόν μου. Αισθάνομαι ότι είμαι σε θέση να αξιολογήσω τη συμπεριφορά τους, τις αντιδράσεις, αναφορές και ισχυρισμούς τους, λαμβάνοντας υπόψη το επίπεδο γνώσης ενός εκάστου αυτών αναφορικά με τα διαδραματισθέντα στον ουσιώδη χρόνο. Δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία, ότι και οι τρεις μάρτυρες των εναγόντων κατέθεσαν στο δικαστήριο την αλήθεια, σε βαθμό που η μαρτυρία τους, επί της ουσίας, γίνεται δεκτή στο σύνολό της. Και οι τρεις, καθόλη τη διάρκεια που κατέθεταν ήταν σοβαροί, σταθεροί και πειστικοί. Ιδιαίτερα οι Μ.Ε.1 και 2, που εκπροσωπούν άμεσα τους ενάγοντες και κατ' επέκταση τα συμφέροντά τους, καθότι υπάλληλοί τους, για καθετί που ανάφεραν ήσαν τεκμηριωμένοι, αφού αυτό, είτε υποστηρίζεται, είτε επιβεβαιώνεται, είτε τέλος συμπληρώνεται και από το περιεχόμενο ενός σημαντικού αριθμού εγγράφων, παραδεκτών γεγονότων ή και ομολογιών ακόμη τόσο του πρωτοφειλέτη, όσο και των εγγυητών του - εναγόμενων 2 και
4. Αναφορικά με τη Μ.Ε.3 Χρύσω Κάιζερ, δεν προτίθεμαι να πω πολλά, για να αιτιολογήσω το συμπέρασμά μου ότι κατάθεσε στο δικαστήριο την αλήθεια. Εκτός από το γεγονός, ότι και αυτή η μάρτυρας, για ό,τι κατάθεσε, επιβεβαιώνεται από το περιεχόμενο αριθμού εγγράφων (βλ. τα τεκμήρια 10, 11, 12 και 13) επιπλέον, θα πρέπει να σημειωθεί πως δεν αντεξετάστηκε από τον ευπαίδευτο δικηγόρο των εναγόμενων. Ακολουθεί, αναλυτικά, παράθεση μερικών από τους λόγους για τους οποίους δέχομαι τη μαρτυρία των Μ.Ε.1, 2 και 3, με αναφορά στο μαρτυρικό υλικό. Η Μ.Ε.1 Κούλλα Θρασυβούλου, ανάφερε ότι στον ουσιώδη χρόνο ήταν υπεύθυνη στο τμήμα τρεχούμενων λογαριασμών στην υπηρεσία των εναγόντων και υπόγραφε διάφορες συμβάσεις που αφορούσαν παροχή διευκολύνσεων. Παρουσίασε στο δικαστήριο το τεκμήριο 2, που είναι η επίδικη συμφωνία την οποία υπόγραψε ο πρωτοφειλέτης στην παρουσία της, δυνάμει της οποίας, οι ενάγοντες του παραχώρησαν υπό μορφή διευκόλυνσης τρεχούμενο λογαριασμό, ως επίσης και το τεκμήριο 4, που είναι το έγγραφο εγγύησης, που υπόγραψαν, επίσης στην παρουσία της, οι εναγόμενοι 2 και
5. Ισχυρίστηκε η μάρτυρας ότι το ύψος ορίου του συγκεκριμένου λογαριασμού, αρχικά και τούτο για σκοπούς παρακολούθησης, καθορίστηκε από τους ενάγοντες σε £3.000,00.- και περαιτέρω, ότι ήταν στην απόλυτη τους κρίση, βάσει της επίδικης συμφωνίας, στην πορεία να το αυξομειώσουν. Ο ισχυρισμός της ότι ο καθορισμός του ορίου του συγκεκριμένου λογαριασμού ήταν στην απόλυτη κρίση των εναγόντων επιβεβαιώνεται πλήρως από το περιεχόμενο του όρου 1 της επίδικης συμφωνίας και εδώ θα πρέπει να σημειωθεί, ότι ο πρωτοφειλέτης δέχθηκε ότι η συμφωνία την οποία συνομολόγησε με τους ενάγοντες, δυνάμει της οποίας του παραχωρήθηκε ο τρεχούμενος λογαριασμός είναι το τεκμήριο
6. Το ίδιο ισχύει και για τον ισχυρισμό της μάρτυρος, ότι η εγγύηση που υπόγραψαν οι εναγόμενοι 2 και 3 ήταν για απεριόριστο ποσό, ισχυρισμός που επιβεβαιώνεται από το περιεχόμενο της πρόνοιας 2 του τεκμηρίου 4 (έγγραφον εγγυήσεως). Ο ισχυρισμός της Μ.Ε.1 ότι παρακολουθούσε τον επίδικο λογαριασμό (τεκμήριο 5) από την έναρξη λειτουργίας του μέχρι και το τέλος του 2000 που την αντικατέστησε ο Μ.Ε.2, δεν αμφισβητήθηκε. Ούτε ότι τα τεκμήρια 2 και 4 υπεγράφησαν από τους πρωτοφειλέτη και εναγόμενους 2 και 3 αντίστοιχα έχει αμφισβητηθεί. Το ίδιο ισχύει και για τον ισχυρισμό της ότι ο πρωτοφειλέτης αφού οπισθογράφησε τις επίδικες επιταγές δολαρίων Αμερικής, τις παρέδωσε στους ενάγοντες την 1.6.2000, με οδηγίες όπως αυτές σταλούν στο εξωτερικό για πληρωμή και το προϊόν τους κατατεθεί στο λογαριασμό του. Ο Μ.Ε.2 Χριστάκης Π'' Χριστοδούλου, τον Οκτώβρη του 2000 διαδέχθηκε τη Μ.Ε.1 και έκτοτε, είχε την ευθύνη παρακολούθησης του λογαριασμού του πρωτοφειλέτη. Ο μάρτυρας, αφού αναφέρθηκε με κάθε λεπτομέρεια στο πρόβλημα που προέκυψε σε σχέση με τις επίδικες επιταγές, όταν αυτές διαπιστώθηκε πως ήταν πλαστογραφημένες και τούτο, με αναφορά σε έγγραφα (βλ. τα τεκμήρια 6, 7 και 9), περαιτέρω, πότε και γιατί χρεώθηκε ο λογαριασμός του πρωτοφειλέτη με την αξία των εν λόγω επιταγών, ισχυρίστηκε ότι μετά τη πρώτη χρέωση και συγκεκριμένα του ποσού των £5.197,82.- που αφορούσε την αξία της επιταγής των $8.000,00,- ο ίδιος καθώς και ο διευθυντής του καταστήματος, επικοινώνησαν με τον πρωτοφειλέτη, προκειμένου να βρουν λύση σε σχέση με το χρεωστικό υπόλοιπο του λογαριασμού του. Επειδή δεν υπήρξε καμιά ανταπόκριση εκ μέρους του, μα ούτε και από την αδελφή του - εναγόμενη 2, στις 10.1.2001, με επιστολή την οποία υπόγραψε ο ίδιος και η συνάδελφος του Μ. Γεωργίου, η οποία στάλθηκε στον πρωτοφειλέτη και κοινοποιήθηκε στους εγγυητές του, οι ενάγοντες τερμάτισαν τη λειτουργία του επίδικου λογαριασμού (βλ. το τεκμήριο 8). Στο σημείο αυτό θα πρέπει να επισημάνω τα εξής: Μολονότι, τόσο ο πρωτοφειλέτης όσο και οι εγγυητές του επέμεναν ότι ουδέποτε παρέλαβαν την επιστολή τερματισμού των εναγόντων, καταρχήν, αυτό δε σημαίνει πως αυτή δεν τους έχει σταλεί. Ωστόσο και ότι έχει σταλεί η εν λόγω επιστολή και ότι έχει παραλειφθεί τόσο από τον πρωτοφειλέτη όσο και από τους εγγυητές του έχει αποδειχθεί. Σε σχέση με το πρώτο είναι αρκετό να λεχθεί, πέραν από το γεγονός ότι έχω δεχθεί ως αξιόπιστη τη μαρτυρία του Μ.Ε.2, το επίσης γεγονός, ότι ουδέποτε αμφισβητήθηκε από τους εναγόμενους η αποστολή της επιστολής. Σε σχέση τώρα με το δεύτερο επικαλούμαι το νομολογιακό τεκμήριο, σύμφωνα με το οποίο, μια επιστολή που έχει ταχυδρομηθεί χωρίς να έχει επιστραφεί στον αποστολέα της, έχει παραδοθεί στον παραλήπτη (βλ. Θεοδώρου v. Ηγούμενος Μοναστηρίου Κύκκου,