Ζηντιρίδη Γρηγόρη ν. Π΄΄Ονησιφόρου Νεκταρία, Αρ. Αγωγής: 1282/07, 5.5.08 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2008:A28 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ Ενώπιον: Π. Μιχαηλίδη, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1282/07 Μεταξύ: Ζηντιρίδη Γρηγόρη, από την Πάφο Ενάγοντος και Π΄΄Ονησιφόρου Νεκταρία, από την Πάφο Εναγόμενης ---------------------------- Ημερομηνία: 5.5.08 Εμφανίσεις: Για τον Ενάγοντα / Αιτητή: κ. Χ. Φωτίου ---------------------------- Α Π Ο Φ Α Σ Η Ο Ενάγοντας με γενικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα, το οποίο καταχωρήθηκε στις 22.5.07 αξιώνει εναντίον του Εναγόμενου γενικές και ειδικές αποζημιώσεις για σωματικές βλάβες, ζημίες και απώλειες, τις οποίες ισχυρίζεται ότι υπέστη συνεπεία τροχαίου δυστυχήματος, το οποίο επισυνέβη στις 16.5.07 στην συμβολή των λεωφόρων Μέλανος και Τάφοι των Βασιλέων στην Χλώρακα της επαρχίας Πάφου πλέον τόκους, έξοδα και ΦΠΑ. Αντίγραφο του γενικά οπισθογραφημένου κλητηρίου εντάλματος και της Έκθεσης Απαίτησης, η οποία καταχωρήθηκε στις 9.7.07, επιδόθηκαν στην Εναγόμενη προσωπικά στις 31.5.07 και 19.7.07 αντίστοιχα. Η Εναγόμενη δεν καταχώρησε σημείωμα εμφάνισης στην αγωγή. Στις 30.8.07 καταχωρήθηκε υπό του Ενάγοντα αίτηση για απόφαση λόγω παράλειψης καταχώρησης εμφάνισης. Σύμφωνα με την Έκθεση Απαίτησης ο Ενάγοντας συνεπεία της σύγκρουσης υπέστη «ελαφρές σωματικές βλάβες, ζημίες, απώλειες και έξοδα». Καταλογίζεται δε στην Εναγόμενη αμέλεια και παράβαση νόμιμου καθήκοντος και αξιώνονται εναντίον της γενικές αποζημιώσεις για πόνο, ταλαιπωρία και απώλεια ανέσεων καθώς και το ποσό των Λ.Κ.1.376,00 σεντ ως ειδικές αποζημιώσεις. Για σκοπούς απόδειξης της υπόθεσής του ο Ενάγοντας παρουσίασε στο Δικαστήριο ένορκο δήλωση του ιδίου, όπως και ένορκες δηλώσεις από τον Αστ. 2641, Χρίστο Ανδρέου, τον Σίμο Καραολή και, τέλος, από τον ιατρό Χρίστο Φωτίου. Στην ένορκο δήλωση του Ενάγοντα και του Αστ. 2641, Χρίστου Ανδρέου, εκτίθενται διάφοροι ισχυρισμοί αναφορικά με το τι προκάλεσε την σύγκρουση. Η πρόκληση του δυστυχήματος αποδίδεται από τους πιο πάνω ενόρκως δηλούντες σε διάφορους λόγους, όπως σε υπερβολική ταχύτητα, σε παράλειψη της Εναγόμενης να αντιληφθεί το όχημα του Ενάγοντα, σε παράλειψη της Εναγόμενης να αντιληφθεί το όχημα του Ενάγοντα έγκαιρα με αποτέλεσμα να μην εδύνατο υπό τις περιστάσεις να αποφύγει την σύγκρουση, σε ελαττωματικά φρένα και, τέλος, σε οδήγηση χωρίς την δέουσα προσοχή και φροντίδα. Οι ισχυρισμοί αυτοί εκτίθενται διαζευκτικά με αποτέλεσμα όσον αφορά το σημείο αυτό να ελλείπει από την μαρτυρία και των δύο η θετικότητα. Γι' αυτό και εκτός από τους ισχυρισμούς ότι η Εναγόμενη συγκρούσθηκε με το αυτοκίνητο του Ενάγοντα και προκάλεσε δυστύχημα και ότι υπό τις περιστάσεις οδηγούσε χωρίς την πρέπουσα φροντίδα και προσοχή δεν προτίθεμαι να προσδώσω στους υπόλοιπους ισχυρισμούς οποιαδήποτε βαρύτητα. Τέλος, το δόγμα ότι τα πράγματα ομιλούν από μόνα τους (res ipsa loquitur) κρίνω, πως δεν έχει εφαρμογή στην υπό εξέταση περίπτωση. Κατά συνέπεια, από την ένορκο δήλωση του Ενάγοντα δεν δέχομαι τους ισχυρισμούς που εκτίθενται στις παραγράφους 6
(1)-
(5)και
(8)αυτής καθώς και από την ένορκο δήλωση του Αστ. 2641 τους ισχυρισμούς που εκτίθενται στις παραγράφους 5
(1)-
(5)και
(8). Επίσης, παρουσιάσθηκε διισταμένη μαρτυρία αναφορικά με την περίοδο απώλειας χρήσης. Ο Ενάγοντας στην ένορκο του δήλωση αναφέρεται σε περίοδο 15 ημερών, ενώ σύμφωνα με την μαρτυρία του Σίμου Καραολή η περίοδος που χρειάζεται για την επιδιόρθωση του οχήματος του Ενάγοντα είναι μόνο 6 ημέρες. Εν' όψει του ότι ο Σίμος Καραολή είναι μηχανικός αυτοκινήτων και, κατ' επέκταση, σε καλύτερη θέση από τον Ενάγοντα να εκτιμήσει το πιο πάνω ζήτημα δέχομαι την μαρτυρία του Καραολή. Συνεπώς, οι ισχυρισμοί του Ενάγοντα αναφορικά με το ζήτημα αυτό δεν γίνονται αποδεκτοί. Η προσκομισθείσα υπό και εκ μέρους του Ενάγοντα μαρτυρία παρέμεινε αναντίλεκτη, αφού η Εναγόμενη δεν εμφανίσθηκε στην διαδικασία. Εκτός από την μαρτυρία που δεν αποδέχομαι και που πιο πάνω αναφέρθηκε η υπόλοιπη προσαχθείσα μαρτυρία είναι αποδεκτή. Ως εκ τούτου καταλήγω στα ακόλουθα ευρήματα: Ο Ενάγοντας στις 16.5.07 οδηγούσε το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής ΗΥΧ 220 και ακολουθείτο από το όχημα με αριθμούς εγγραφής ΚΚΚ 854, το οποίο οδηγείτο από την Εναγόμενη. Τα δύο οχήματα οδηγούνταν με την ίδια κατεύθυνση. Η Εναγόμενη συγκρούσθηκε με το μπροστινό μέρος του οχήματός της στο πίσω μέρος του οχήματος του Ενάγοντα. Η σύγκρουση έλαβε χώρα εντός της συμβολής των λεωφόρων Μέλανος και Τάφοι των Βασιλέων, στην περιοχή Χλώρακα της Πάφου. Μετά το δυστύχημα ο Ενάγοντας επισκέφθηκε ιδιωτική κλινική. Υπέστη κρανιοεγκεφαλική κάκωση και εγκεφαλική διάσειση. Είχε έντονη ζάλη, κεφαλαλγία και τάση προς εμετό. Υπέστη, επίσης, κάκωση αυχένα με οξύ άλγος στις κινήσεις και κάκωση στερνικής περιοχής με άλγος στις αναπνευστικές κινήσεις. Λόγω των τραυμάτων που υπέστη από το δυστύχημα υπέφερε από πόνους και ζάλη για 5 μέρες. Συνεστήθη φυσιοθεραπεία, συνεχής παρακολούθηση και αποχή από εργασία για 4 μέρες. Επίσης, συνεπεία της σύγκρουσης το όχημα του Ενάγοντα υπέστη ζημίες, ο ίδιος υποβλήθηκε σε ιατρικά έξοδα και έξοδα ένεκα απώλειας χρήσης του οχήματός του. Η έννοια της αμέλειας, όπως καθορίσθηκε από τον Δικαστή Κωνσταντινίδη στη απόφαση της πλειοψηφίας στην υπόθεση Φοινικαρίδης ν. Γεωργίου
(1991)1 ΑΑΔ 475 ως πραγματικού γεγονότος συνίσταται στην παράλειψη επίδειξης εύλογης προσοχής κάτω από τις συγκεκριμένες περιστάσεις της κάθε υπόθεσης. Η συμπεριφορά ενός οδηγού εξετάζεται και κρίνεται με βάση το επίπεδο του μέσου συνετού ανθρώπου, δηλαδή, με βάση την αντίληψη ενός συνηθισμένου οδηγού και όχι του ενεχόμενου οδηγού (Βλ. Μαρκαντώνης ν. Δημάκη
(1989)1 CLR 387) και ο προσδιορισμός του καθήκοντος ποικίλει ανάλογα με τα αντικειμενικά δεδομένα που επικρατούν στη σκηνή. Στην υπόθεση Αλεξάνδρου ν. Λεβέντη
(1996)1 ΑΑΔ 420 ο Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου, κ Γ. Πικής, όπως ήταν τότε, εισήγαγε ένα ευρύτερο καθήκον των χρησιμοποιούντων τον δρόμο, το καθήκον της επιμέλειας για την ασφάλεια των άλλων η εκπλήρωση του οποίου τους καθιστά υπόλογους για αμέλεια: «Το καθήκον για επιμέλεια γεννάται αφότου η διακίνηση άλλων προσώπων καθιστά εξ' αντικειμένου μέριμνα του προσώπου που χρησιμοποιεί τον δρόμο την λήψη προφυλακτικών μέτρων για την προστασία της ασφάλειας τους». Αναφερόμενος στο κριτήριο της αμέλειας ανέφερε τα εξής: « . το κριτήριο της αμέλειας είναι καθολικό και απρόσωπο. Η αμέλεια κρίνεται αντικειμενικά με γνώμονα τις αντιδράσεις ενός συνετού οδηγού, ο οποίος χρησιμοποιεί τον δρόμο λελογισμένα και με συναίσθηση ευθύνης για την ασφάλεια των άλλων που χρησιμοποιούν τον δρόμο». Από τα ευρήματά μου προκύπτει, ότι γενεσιουργός αιτία του επίδικου δυστυχήματος ήταν η παράλειψη της Εναγόμενης να οδηγεί με την δέουσα προσοχή και φροντίδα, αφού αυτή ακολουθώντας το όχημα του Ενάγοντα επέπεσε με το μπροστινό μέρος του οχήματός της στο πισινό μέρος του οχήματος του. Υπό τις περιστάσεις η Εναγόμενη δεν οδηγούσε ως ένας σώφρων και συνετός οδηγός. Υπό το φως όλων των πιο πάνω κρίνω πως αποκλειστική ευθύνη για το δυστύχημα φέρει η Εναγόμενη. Στο άχαρο δικαστικό έργο της αποτίμησης του ανθρώπινου πόνου και ταλαιπωρίας σε χρήμα βοηθητική είναι η αναφορά σε αποφάσεις του Ανώτατου Δικαστηρίου, όπου επιδικάσθηκαν αποζημιώσεις για παρόμοιους όσο το δυνατόν τραυματισμούς και με ανάλογες συνέπειες. Η επί μέρους Νομολογία είναι σημαντική, ώστε να υπάρχει και συνέπεια και βεβαιότητα (Βλ. Σπύρος Μελής και Ελένη Λτδ v. Μαρίνου Σάββα
(2003)1 ΑΑΔ 590). Υπόψη πρέπει να λαμβάνεται η τάση της Νομολογίας για αύξηση των αποζημιώσεων σε σύγκριση με το ύψος των αποζημιώσεων που επιδικάζονταν στο παρελθόν (Βλ. Paraskevaides (Overseas) Ltd v. Christofi
(1992)1 C.L.R. 789), τάση που αντανακλά την μεγαλύτερη ευαισθησία για τον ανθρώπινο πόνο, την αγωνία της αναπηρίας και την ψυχική οδύνη από την περιθωριοποίηση από τις συνήθεις δραστηριότητες του ανθρώπου. Δεν πρέπει, όμως, οι αποζημιώσεις να υπερβαίνουν το μέτρο του κοινωνικά παραδεχτού ή να αφήνεται η ατέλεια του χρήματος ως μέσου για αποκατάσταση να επενεργεί προς επαύξηση των αποζημιώσεων (Βλ. Μαυροπετρή v. Λουκά
(1995)1 ΑΑΔ 66). Στην υπόθεση Αρετούλα Μερακλή κ.α. ν. Αυγερινού Ταλιώτη
(1997)1 ΑΑΔ 1148 ο ενάγοντας συνεπεία τροχαίου δυστυχήματος υπέστη θλάση του αυχένα και μωλώπισμα του δεξιού ώμου. Η κατάσταση, όμως, είχε επιδεινωθεί και η διάρκεια της αποθεραπείας παρατάθηκε ένεκα προϋπάρχουσων εκφυλιστικών οστεοαρθριτικών αλλοιώσεων του αυχένα. Το πρωτόδικο Δικαστήριο επιδίκασε το ποσό των Λ.Κ.3.500,00 σεντ. Το ποσό αυτό μειώθηκε κατ' έφεση σε Λ.Κ.1.500,00 σεντ. Το Ανώτατο Δικαστήριο επισήμανε ότι η αυξητική τάση δεν πρέπει να είναι ανεξέλεγκτη, αλλά πρέπει να περιορίζεται μέσα στα σωστά πλαίσια της λογικής και δίκαιης για όλους τους διαδίκους αποζημίωσης. Στην υπόθεση J. Harmsworth v. Salamis Glory κ.α.
(2003)1 ΑΑΔ 1617 (Αγ. Ναυτοδικείου 79/02, 80/02, 81/02 και 82/02) η Ενάγουσα στην αγωγή 81/02 υπέστη διάφορους τραυματισμούς συνεπεία δυστυχήματος που επισυνέβη πάνω σε κρουαζιερόπλοιο. Το δυστύχημα έγινε όταν ο ανελκυστήρας εντός του οποίου βρισκόταν έπεσε στο κενό. Ένεκα της πτώσης η ενάγουσα υπέστη διάστρεμμα αυχένα και οσφύος, αιμάτωμα αριστερού μηρού και ευαισθησία στην κοιλιακή χώρα κατά την πίεση. Οι κινήσεις του αυχένα και της οσφύος ήταν περιορισμένες και επώδυνες και παρουσίαζε μυϊκό σπασμό. Τοποθετήθηκε αυχενικό κολλάρο και της παρασχέθηκαν αναλγητικά και αντιφλεγμονώδη φάρμακα. Μετά την επιστροφή στην πατρίδα της παρακολουθήθηκε από ιατρό και υποβλήθηκε σε φυσιοθεραπεία. Ανέπτυξε μετατραυματικό άγχος και παραπέμφθηκε σε παρακολούθηση. Το Δικαστήριο επιδίκασε ως γενικές αποζημιώσεις το ποσό των Λ.Κ.2.500,00 σεντ. Στην υπόθεση Στέλιος Δημητρίου ν. Μαρίνα Ιωάννου κ.α.
(2003)1 ΑΑΔ 274 ο εφεσείοντας συνεπεία τροχαίου δυστυχήματος υπέστη διάστρεμμα του αυχένα και της οσφυικής μοίρας. Λόγω των τραυματισμών αυτών ταλαιπωρήθηκε για διάστημα 10 εβδομάδων με πόνους, ζάλη, κεφαλαλγία και περιορισμό των κινήσεων. Το πρωτόδικο Δικαστήριο επιδίκασε για τα πιο πάνω τραύματα το ποσό των Λ.Κ.800,00 σεντ. Το εν λόγω ποσό δεν κρίθηκε έκδηλα ανεπαρκές από το Εφετείο. Στις υποθέσεις Ταλιώτη και J. Harmsworth οι τραυματισμοί ήταν, αναμφίβολα, σοβαρότεροι και η περίοδος αποθεραπείας τόσο στις δύο πιο πάνω υποθέσεις όσο και στην υπόθεση Δημητρίου μακρύτερη από την υπό εξέταση περίπτωση. Εν' όψει των πιο πάνω σε συνδυασμό με το ότι τα ενοχλήματα του Ενάγοντα διήρκησαν μόνο 5 μέρες κρίνω πως ένα ποσό της τάξης των Ευρώ 1.300,00 σεντ θα ήταν λογικό και δίκαιο για να αποζημιώσει τον Ενάγοντα για τον πόνο και την ταλαιπωρία που υπέστη συνεπεία του επίδικου δυστυχήματος. Ο Ενάγοντας αξιώνει επίσης και ειδικές ζημίες. Είναι καθιερωμένη αρχή ότι οι ειδικές ζημίες πρέπει να καταγράφονται στις έγγραφες προτάσεις με λεπτομέρεια και να αποδεικνύονται με αυστηρότητα. Η Νομολογία επιβάλλει στον Ενάγοντα την υποχρέωση να αποδεικνύει την ζημία του με θετική μαρτυρία (Βλ. Ελισάβετ Ηρακλέους ν. Ρένου Πίτρου
(1994)1 ΑΑΔ 239, Ανδρέας Σπύρου ν. Άριστου Χ'' Χαραλάμπους
(1989)1 Ε ΑΑΔ 298, Λαζούρας ν. Σκυλλουριώτου
(1992)1 ΑΑΔ 168, Θεμιστοκλέους ν. Παρασκευά
(1992)1 ΑΑΔ 498, Aloupou and Another v. Hadjigeorghiou and Another
(1984)1 CLR 475 και Mc Gregor on Damages, 15η έκδοση, παράγραφος 23, σελ. 15). Αναφορικά με τις ζημιές του αυτοκινήτου αυτές κρίνω, πως έχουν αποδειχθεί με την απαιτούμενη από την νομολογία αυστηρότητα. Παρατίθενται αναλυτικά σε ξεχωριστό έγγραφο, που επισυνάπτεται ως τεκμήριο στην ένορκο δήλωση του Σίμου Καραολή, διευθυντή της εταιρείας Simos Karaolis Co Ltd, η οποία διατηρεί το συνεργείο επιδιόρθωσης αυτοκινήτων, στο οποίο ο Ενάγοντας πήρε το αυτοκίνητό του για επιδιόρθωση. Ο ενόρκως δηλών είναι το πρόσωπο που επιθεώρησε το όχημα του Ενάγοντα και εκτίμησε τις προκληθείσες ζημιές, τις οποίες, όπως και πιο πάνω αναφέρθηκε, τις κατέγραψε και παρουσίασε. Επειδή, όμως, στην Έκθεση Απαίτησης για το κονδύλι αυτό αξιώνεται το ποσό των Λ.Κ.951,00 σεντ και όχι το ποσό των Λ.Κ.951,05 σεντ στο οποίο, σύμφωνα με την ένορκο δήλωση του Καραολή, ανέρχονται οι ζημιές του αυτοκινήτου του Ενάγοντα, θα επιδικάσω το πρώτο ποσό για το εν λόγω κονδύλι. Συνακόλουθα επιδικάζω το ισάξιο σε Ευρώ του ποσού των Λ.Κ.951,00 σεντ για τις ζημιές του αυτοκινήτου του Ενάγοντα, ήτοι το ποσό των Ευρώ 1.624,88 σεντ. Σύμφωνα με την ένορκο δήλωση του Ενάγοντα και του ιατρού Φωτίου ο εν λόγω ιατρός χρέωσε τον Ενάγοντα για την ιατρική εξέταση που έλαβε χώρα και την έκδοση του ιατρικού πιστοποιητικό με το ποσό των Λ.Κ.250,00. Κρίνω, πως και αυτή η ζημιά αποδείχθηκε με την απαιτούμενη από τον Νόμο βεβαιότητα. Συνακόλουθα επιδικάζω για ιατρικά έξοδα το ισάξιο σε Ευρώ του ποσού των Λ.Κ.250,00 σεντ, ήτοι το ποσό των Ευρώ 427,15 σεντ. Όσον αφορά την απώλεια χρήσης κρίνω πως το ποσό των Λ.Κ.10,00 σεντ ημερησίως κρίνεται εύλογο και δικαιολογείται υπό τις περιστάσεις. Συνακόλουθα επιδικάζω το ισάξιο σε Ευρώ του ποσού των Λ.Κ.60,00 σεντ για απώλεια χρήσης, ήτοι το ποσό των Ευρώ 102,52 σεντ. Όσον αφορά την αστυνομική έκθεση αυτή δεν παρουσιάσθηκε και ως εκ τούτου κανένα ποσό δεν θα επιδικάσω για αστυνομική έκθεση (Βλ. Hamsworth v. «Salamis Glory» κ.α.
(2003)1 ΑΑΔ 1617). Συνακόλουθα επιδικάζεται το συνολικό ποσό των Ευρώ 2.154,55 σεντ ως ειδικές αποζημιώσεις. Αναφορικά με την επιδίκαση τόκου θα πρέπει να λεχθεί, ότι δεν παρατηρείται καθυστέρηση στην προώθηση της αγωγής. Γι' αυτό και επί του ποσού των Ευρώ 1.300,00 σεντ που επιδικάσθηκαν ως γενικές αποζημιώσεις επιδικάζω τόκο προς 8% ετησίως από την ημέρα του δυστυχήματος, ήτοι από 16.5.07 μέχρι εξόφλησης. Αναφορικά με το ποσό των Ευρώ 2.154,55 σεντ που επιδικάσθηκε ως ειδικές αποζημιώσεις τούτο θα φέρει νόμιμο τόκο. Συνακόλουθα εκδίδεται απόφαση υπέρ του Ενάγοντα και εναντίον της Εναγόμενης για το ποσό των Ευρώ 3.454,55 σεντ πλέον τόκους προς 8% ετησίως επί ποσού Ευρώ 1.300,00 σεντ από 16.5.07 μέχρι εξοφλήσεως πλέον τόκους προς 8% ετησίως επί ποσού Ευρώ 2.154,55 σεντ από 22.5.07 μέχρι εξόφλησης πλέον δικηγορικά έξοδα όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) .............. Π. Μιχαηλίδης, Ε. Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο