Στέφανου Κωμοδρόμου ν. Ανέστη Ανεστιάδη κ.α., Αρ. Αγωγής: 1392/03, 26.5.08 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2008:A36 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Π. Μιχαηλίδη, Ε. Δ. Αρ. Αγωγής: 1392/03 Μεταξύ: Στέφανου Κωμοδρόμου, από την Πάφο Ενάγοντας και
- Ανέστη Ανεστιάδη, από την Πάφο
- Δήμος Πάφου Εναγόμενοι ......................... Ημερομηνία: 26.5.08 Εμφανίσεις: Για τον Ενάγοντα: κ. Ν. Τσιαπαλής (κα Ανθή Χριστοδούλου και κα Έλενα Μιχαήλ για να ακούσουν απόφαση) Για τον Εναγόμενο 2: κ. Λοϊζίδης για κα Λίζα Θεοφάνους Α Π Ο Φ Α Σ Η Αφορμή για την έκδοση της παρούσης απόφασης ήταν το αίτημα του ευπαίδευτου συνηγόρου του Ενάγοντα να αποσύρει την αγωγή εναντίον του Εναγόμενου 2 κάτω από τις ακόλουθες συνθήκες. Σε κάποιο στάδιο και αφού η υπόθεση είχε ορισθεί επανειλημμένα για ακρόαση επήλθε εξώδικη διευθέτηση της υπόθεσης κατόπιν συμφωνίας μεταξύ του Ενάγοντα και του Εναγόμενου
- Η διευθέτηση στην οποία κατέληξαν οι πιο πάνω διάδικοι και η οποία, σύμφωνα με την αγόρευση του ευπαίδευτου συνηγόρου του Ενάγοντα, υλοποιήθηκε ήταν, σύμφωνα με ό,τι ενώπιον του Δικαστηρίου δηλώθηκε, η καταβολή από τον Εναγόμενο 1 προς τον Ενάγοντα του ποσού των Λ.Κ.500,00 σεντ έναντι της απαίτησης και του ποσού των Λ.Κ.200,00 σεντ έναντι των δικηγορικών εξόδων. Ο ευπαίδευτος συνήγορος του Ενάγοντα ζήτησε, τότε, την άδεια του Δικαστηρίου να αποσύρει την αγωγή εναντίον και των δύο Εναγόμενων. Ο ευπαίδευτος συνήγορος του Εναγόμενου 2 δεν έφερε ένσταση στο αίτημα, πλην όμως ζήτησε την πληρωμή των εξόδων του από τον Ενάγοντα. Η αγωγή εναντίον του Εναγόμενου 1 απερρίφθη, τελικά, από το Δικαστήριο. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι επιχειρηματολόγησαν ενώπιον του Δικαστηρίου αναφορικά με το θέμα των εξόδων υποστηρίζοντας τις αντίστοιχες θέσεις τους με επιχειρήματα. Η επιδίκαση εξόδων διέπεται από το άρθρο 43 του Περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/60, όπως τροποποιήθηκε, και την Διάταξη 59 των Θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας. Ο θεσμός 1 της Διάταξης 59 προνοεί ως ακολούθως: «Τηρουμένων των προνοιών οποιουδήποτε Νόμου η Κανονισμών τα έξοδα οποιασδήποτε διαδικασίας ή που προκύπτουν από οποιαδήποτε διαδικασία επαφίενται στην διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ή του Δικαστή ο οποίος δύναται να εξουσιοδοτήσει εκτελεστή, διαχειριστή ή καταπιστευματοδόχο, ο οποίος όχι ανεύλογα έχει εγείρει, συνεχίσει ή αντισταθεί σε οποιαδήποτε διαδικασία, όπως τα έξοδά του πληρωθούν από συγκεκριμένη περιουσία ή ταμείο». Και το άρθρο 43 του Περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/60, όπως τροποποιήθηκε, προνοεί τα ακόλουθα: «Τα έξοδα σε όλες τις αστικές διαδικασίες ή που προκύπτουν από αυτές σε οποιοδήποτε Δικαστήριο εκτός αν προνοείται διαφορετικά από οποιοδήποτε Νόμο ή δημόσιο έγγραφο ο οποίος βρίσκεται σε ισχύ, επαφίενται στην διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου και τα Δικαστήρια έχουν την εξουσία να καθορίζουν από ποιον θα πληρωθούν και σε ποια έκταση». Στην υπόθεση Almana Engineering & Contracting Co and Another v. Glyfos Commercial & Shipping Co Ltd and Others
(1980)1 CLR 517 (αγωγές Ναυτοδικείου 47 και 69/77) ο τότε Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Σαββίδης αναφερόμενος στις πιο πάνω πρόνοιες είπε τα ακόλουθα: «The said provisions correspond to similar provisions under the English Rules of the Supreme Court. The effect of the above provisions is to leave the question of costs to the unfettered discretion of the Court and the practice usually followed is that costs follow the event unless there are special circumstances justifying a different course. There is no doubt that such discretion, though wide, must be exercised judicially. The principles underlying the exercise of the discretion of the Court in the case of costs, appear in the case of Chrysoulla Eleftheriou v. Dora N. Rousou and another
(1958)CLR Vol. 23, 191 at p. 195 where Zannetides J. had this to say: "It is, I think, appropriate to state here that it is settled law both under English Law and under our Law that the unfettered discretion of the Court to award costs is subject to this limitation, namely, that this discretion must be exercised judicially». Σε μετάφραση: «Οι εν λόγω πρόνοιες αντιστοιχούν σε παρόμοιες πρόνοιες των Αγγλικών Κανονισμών του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Το αποτέλεσμα των πιο πάνω προνοιών είναι να αφήνουν το ζήτημα των εξόδων στην απόλυτη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου και η πρακτική που συνήθως ακολουθείται είναι ότι τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα εκτός αν υπάρχουν ιδιαίτερα περιστατικά που δικαιολογούν διαφορετική προσέγγιση. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι αυτή η ευχέρεια, αν και ευρεία, πρέπει να ασκείται δικαστικά. Οι αρχές οι οποίες διέπουν την άσκηση της ευχέρειας του Δικαστηρίου αναφορικά με το ζήτημα των εξόδων αναφέρονται στην υπόθεση Chrysoulla Eleftheriou v. Dora N. Rousou and another
(1958)CLR Vol. 23, 191, στην σελίδα 195 της οποίας ο Δικαστής Ζανεττίδης είπε: "Είμαι της άποψης, ότι εδώ αρμόζει να λεχθεί, ότι τόσο στο Αγγλικό δίκαιο όσο και στο δικό μας δίκαιο η απόλυτη ευχέρεια του Δικαστηρίου να επιδικάσει έξοδα υπόκειται στον ακόλουθο περιορισμό, ότι αυτή η ευχέρεια πρέπει να ασκείται δικαστικά». Στην υπόθεση Β. Παπακοκκίνου κ.α. ν. Σάκη Κουρέα κ.α.
(2002)1 ΑΑΔ 1833 η αγωγή αποσύρθηκε εναντίον του εναγόμενου 2 κατά το τελικό στάδιο των αγορεύσεων και το πρωτόδικο Δικαστήριο επιδίκασε υπέρ του τα έξοδα της αγωγής. Σύμφωνα με τις εφεσείουσες η επιδίκαση εξόδων προς όφελος του εναγόμενου 2 ήταν αντίθετη προς τις αρχές δικαίου και τον νόμο. Το Εφετείο δεν συμφώνησε με την πιο πάνω εισήγηση. Σύμφωνα με το Εφετείο τα έξοδα προς όφελος του εναγόμενου 2: «ορθά επιδικάσθηκαν αφού η αγωγή εναντίον του αποσύρθηκε από τις εφεσείουσες κατά το στάδιο των τελικών αγορεύσεων που αναγνώρισαν έτσι ότι είχε συμπεριληφθεί λανθασμένα στον κατάλογο των προσώπων εναντίον των οποίων θα καταχωρείτο η αγωγή». Στην υπόθεση Lapertas Fisheries Ltd κ.α. ν. Παναγιώτη Ζαρβού
(2004)1 ΑΑΔ 1261 η αγωγή απορρίφθηκε από το πρωτόδικο Δικαστήριο εναντίον των εναγόμενων 2 και 3 χωρίς καμία διαταγή για έξοδα υπέρ τους με το δικαιολογητικό ότι είχαν εκπροσωπηθεί από τον ίδιο δικηγόρο. Το Εφετείο αποφάσισε, ότι αφού η αγωγή εναντίον των εφεσειόντων (εναγομένων 2 και 3) απορρίφθηκε, ασφαλώς, «δικαιούνται να μην επιβαρυνθούν με τα έξοδα της διαδικασίας». Η κατάληξη του πρωτόδικου Δικαστηρίου παραμερίσθηκε και ο εφεσίβλητος καταδικάσθηκε στα έξοδα τόσο κατ' έφεση όσο και πρωτοδίκως. Εν' όψει όλων των πιο πάνω και λαμβανομένων υπόψη των περιστάσεων κάτω από τις οποίες ο συνήγορος του Ενάγοντα ζήτησε την άδεια του Δικαστηρίου να αποσύρει την αγωγή εναντίον του Εναγόμενου 2, που ήταν η διευθέτηση της αγωγής με συμφωνία που επήλθε μεταξύ του Ενάγοντα και του Εναγόμενου 1, κρίνω, πως είναι ορθό και δίκαιο όπως η αγωγή απορριφθεί με έξοδα υπέρ του Εναγόμενου 2 και εναντίον του Ενάγοντα. Ως εκ τούτου η αγωγή εναντίον του Εναγόμενου 2 απορρίπτεται με έξοδα υπέρ του Εναγόμενου 2 και εναντίον του Ενάγοντα όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Κρίνω, πως υπό τις περιστάσεις είναι δίκαιο όπως τα έξοδα υπολογισθούν στην κλίμακα στην οποία διευθετήθηκε εξωδίκως η απαίτηση μεταξύ του Ενάγοντα και του Εναγόμενου 1. (Υπ.) .............. Π. Μιχαηλίδης, Ε. Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο