Lemonmaria Developers Ltd ν. Mohammad Arshad Ijaz κ.α., Αρ. Αγωγής: 857/2007, 30 Μαΐου, 2008

(1)Στην παράγραφο 1 της Έκθεσης Απαίτησης να διαγραφεί το κείμενο μετά τη λέξη «ασχολείται..» και να προστεθεί το ακόλουθο κείμενο: «με εργασίες εργοληπτών , με επιχειρήσεις αναπτύξεως γης και κτιρίων καθώς επίσης και με εργασίες πλήρους ανάπτυξης ακίνητης ιδιοκτησίας που ανήκει σε τρίτους, με ετοιμασία μελετών σχεδίων και όλων των σχετικών τόσο από την ίδια όσο και μέσω συνεργατών και/ή γραφείων που συνεργάζονται.»

(2)Η παράγραφος 3 της Έκθεσης Απαίτησης να διαγραφεί και να αντικατασταθεί με το πιο κάτω κείμενο: «Δυνάμει προφορικής και/ή άλλως συμφωνίας που έγινε στην Πάφο κατά η περί τα τέλη του 2005 και/ή αρχές του 2006 μεταξύ εναγόντων και εναγομένων και/ή άλλως, στο πλήρες περιεχόμενο και έννοια της οποίας οι ενάγοντες επιφυλάσσονται να αναφερθούν κατά την δικάσιμο, οι ενάγοντες ανέλαβαν την ετοιμασία σχεδίων και/ή μελέτης και την ανέγερση κατοικίας σύμφωνα με τα σχέδια που θα ετοίμαζαν μέσω των συνεργατών των και/ή των πολιτικών μηχανικών και αρχιτεκτόνων που συνεργάζονται, στο οικόπεδο ιδιοκτησίας των εναγομένων στην Πέγεια της Επαρχίας Πάφου. Οι ενάγοντες κατ' εντολή και/ή για λογαριασμό και/ή προς όφελος των εναγομένων ανέθεσαν στο γραφείο πολιτικών μηχανικών και αρχιτεκτόνων Ανδρέα Σάββα την ετοιμασία των αρχιτεκτονικών σχεδίων της εν λόγω κατοικίας. Τα σχέδια στάλησαν στους ενάγοντες που προέβησαν σε εισηγήσεις και αλλαγές και αφού ολοκληρώθηκαν και έτυχαν της έγκρισης των εναγομένων υπεβλήθησαν στις αρμόδιες αρχές για άδεια οικοδομής. Για την εν λόγω εργασία το εν λόγω γραφείο χρέωσε στους ενάγοντες τα ποσά των £3900 (€6.663,55), πλέον £585 (€999,53) Φ.Π.Α. Περαιτέρω οι ενάγοντες χρέωσαν τους εναγόμενους για τις υπ'αυτούς προσφερθείσες υπηρεσίες , για συναντήσεις , αλληλογραφία, επισκέψεις σε υφιστάμενες ολοκληρωμένες οικοδομές για ολοκλήρωση άποψης των εναγομένων και άλλες συναφείς υπηρεσίες το ποσό των £2515 (€4.297,13).»

(3)Μετά την παράγραφο 3) της Έκθεσης Απαίτησης να προστεθούν δυο νέοι παραγράφοι, οι 4) και 5) ως ακολούθως: «4) Μετά την ολοκλήρωση των εργασιών και την υποβολή των σχεδίων για άδεια οικοδομής οι εναγόμενοι ενημέρωσαν τους ενάγοντες ότι συνεπεία οικογενειακών και/ή άλλων ζητημάτων αποφάσισαν να μην προχωρήσουν στην ανέγερση της κατοικίας και ζήτησαν από τους ενάγοντες να τους αποστείλουν το τιμολόγιο για εξόφληση των προσφερθείσων υπηρεσιών. 5) Οι ενάγοντες ενημέρωσαν τους εναγόμενους ότι η προς αυτούς οφειλή ήτο £7.000 (€11.960,21) αλλά επιδεικνύοντας κατανόηση των οικογενειακών και/ή προσωπικών τους ζητημάτων θα τους εξοφλούσαν νοουμένου ότι θα τους κατέβαλαν £5.500 (€9.397,31).»

(4)Αλλαγές στην αρίθμηση των παραγράφων 4) και 5) της Έκθεσης Απαίτησης σε 6) και 7) αντίστοιχα.» Η αίτηση βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.9 Θ.Θ. 2 και 10, Δ.25 και Δ.48 Θ.Θ. 1 και

1. Τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται η αίτηση εμφαίνονται στη συνημμένη ένορκη δήλωση της Πηνελόπης Αθηνοδώρου - Μάντη, το περιεχόμενο της οποίας παρατίθεται αυτούσιο: « Εγώ η κάτωθι υπογεγραμμένη Πηνελόπη Αθηνοδώρου-Μάντη από την Πάφο ορκίζομαι και λέγω τα ακόλουθα: 1) Είμαι η δικηγόρος των εναγόντων στην υπό τον άνω αριθμό και τίτλο αγωγή, γνωρίζω προσωπικά τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης και προβαίνω στην παρούσα ένορκο δήλωση. 2) Η υπό τον άνω αριθμό και τίτλο αγωγή καταχωρήθηκε από τους ενάγοντες κατά την 4/4/07 με την οποία οι ενάγοντες διεκδικούν το ποσό των €9.397,00 (£5,500), για υπηρεσίες προσφερθείσες στους εναγόμενους τόσο προσωπικά, όσο μέσω των υπαλλήλων και των συνεργατών των και/ή των γραφείων που συνεργάζονται. 3) Εκ λάθους και/ή εκ παραδρομής στην παράγραφο 1 της έκθεσης απαίτησης δεν αναφέρεται σαφώς ολόκληρος ο κύκλος εργασιών με τον οποίο ασχολούνται οι ενάγοντες. Επίσης δεν αναφέρθησαν αναλυτικά τα γεγονότα που συνθέτουν την απαίτηση των εναγόντων 4) Εξ' όσον κάλλιο γνωρίζω και πιστεύω είναι ανάγκη όπως γίνουν οι αιτούμενες τροποποιήσεις έτσι ώστε η Έκθεση Απαίτησης και οι αιτούμενες θεραπείες να αντικατοπτρίζουν την πραγματική εικόνα των γεγονότων. 5) Εξ' όσον κάλλιο γνωρίζω και πιστεύω με τις αιτούμενες τροποποιήσεις δεν θα προκληθεί καθυστέρηση στην εκδίκαση της παρούσας υπόθεσης και δεν θα στερηθεί το Συνταγματικό Δικαίωμα των εναγομένων να έχουν μια δίκαιη δίκη εντός εύλογου χρόνου και ούτε θα προκληθεί αδικία εις βάρος των εναγομένων που δεν θα μπορεί να αποζημιωθεί με χρήμα. 6) Εξ' όσον κάλλιο γνωρίζω και πιστεύω η παρούσα αίτηση υποβάλλετε καλόπιστα και οι αιτούμενες τροποποιήσεις είναι αναγκαίες για να μπορέσει να απονεμηθεί σωστά η δικαιοσύνη. 7) Ένεκα των ανωτέρω πιστεύω ότι είναι ορθό και δίκαιο και προς το συμφέρον της δικαιοσύνης να δοθούν τα αιτούμενα διατάγματα. Ορκίστηκε και υπέγραψε Η ενόρκως δηλούσα ενώπιον μου στο Ε.Δ. Πάφου σήμερα την 19/3/08» Πηνελόπη Αθηνοδώρου-Μάντη» Οι εναγόμενοι καταχώρησαν ένσταση στην αίτηση, με την οποία επικαλούνται τους εξής λόγους: « Α. Δεν συντρεχουν οι απαιτουμενες προυποθεσεις του Νομου για την ζητουμενη με την αιτηση θεραπεια, Β. Η ενορκη δηλωση που συνοδευει την αιτηση ειναι, ανεπαρκης, ασαφης και αβασιμη, καθ οτι μεταξυ αλλων δεν συνοδευεται με τα σχετικα τεκμηρια όπως προβλεπουν Θεσμοι Περι Πολιτικης Δικονομιας, Γ. Εχει παρελθει περαν του ευλογου χρονου ως προς την καταχωρηση της αιτησης αυτης, Δ. Η ζητουμενη τροποποιηση, εισαγει κατά ανεπιτρεπτο τροπο, νεα βαση αγωγης και νέο διαδικο,» Τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται η ένσταση αναφέρονται στην ένορκη δήλωση του Χρίστου Σιμιλλίδη, δικηγόρου στο γραφείο του δικηγόρου των εναγόμενων, ο οποίος ζητά την απόρριψη της υπό κρίση αίτησης, καταρχήν, για τους 4 λόγους που αναφέρονται στην ένσταση. Επιπλέον και για τους ακόλουθους λόγους, οι οποίοι παρατίθενται αυτούσιοι: « Ε. Η διεκδικηση αμοιβης για την ετοιμασια αρχιτεκτονικων σχεδιων, μπορει να γινει συμφωνα με τον νομο, ειτε από τον ιδιωτη αρχιτεκτονα, που είναι εγγεγραμμενος εις το αρμοδιο σωμα της Δημοκρατιας,ειτε από συνεταιρισμο φυσικων προσωπων, που είναι εγγεγραμμενοι αρχιτεκτονες. Αυτό προυποθετει την καταχωρηση αγωγης από μερους του εγγεγραμμενου επαγγελματια ειτε κατ ευθειαν, ειτε μεσω διορισμενου αντιπροσωπου του. ΣΤ. Στην παρουσα περιπτωση, αυτό που, επιχειρειται να εισαχθει,είναι η διεκδικηση της κατ ισχυρισμον αρχιτεκτονικης αμοιβης,για λογαριασμο, τριτου προσωπου, που ουτε διαδικος είναι, αλλα ουτε και εναγει δια αντιπροσωπου. Ζ. Η ζητουμενη τροποποιηση, προσθετει,ανεπιτρεπτα , νέο διαδικο, το γραφειο πολιτικων μηχανικων και αρχιτεκτονων Ανδρεα Σαββα,με ξαθαρη προσπαθεια , των εναγοντων, να θεραπευσουν την παρατυπη διεκδικηση από μερους τους, αμοιβη για αρχιτεκτονικα σχεδια,» Σύμφωνα με την έκθεση απαίτησης της αγωγής ως έχει μέχρι στιγμής, οι ενάγοντες που είναι εταιρεία περιορισμένης ευθύνης και μεταξύ άλλων ασχολούνται και με την ετοιμασία αρχιτεκτονικών σχεδίων, ισχυρίζονται τα εξής στην παράγραφο 3: «
2. Η αξίωση της ενάγουσας εναντίον των εναγομένων είναι για το ποσό των £5,500= ως συμφωνηθείσα και/ή εύλογη αμοιβή και/ή για την ετοιμασία αρχιτεκτονικών σχεδίων υπηρεσίες προσφερθείσες από την ενάγουσα στους εναγόμενους κατ' εντολήν και/ή για λογαριασμό και/ή πρός όφελος τους ήτοι οφείλομενο ποσόν δια αμοιβή για ετοιμασία αρχιτεκτονικών σχεδίων για το κτίσιμο μιας κατοικίας των εναγομένων στην Πέγεια κατά η περί το 2006.» Οι εναγόμενοι με την υπεράσπισή τους εγείρουν προδικαστική ένσταση για τον ακόλουθο λόγο: «Συμφωνα με τη Νομοθεσια περι εγγραφης Αρχιτεκτονων μονον φυσικα προσωπα, και/η συναιτερισμοι φυσικων προσωπων μπορεί να εγγραφουν εις το σχετικο μητρωο και να δικαιουνται, να διεκδικουν αμοιβη, για ετοιμασια αρχιτεκτονικων σχεδιων.» Επί της ουσίας της αξίωσης των εναγόντων, αρνούνται ότι συμφώνησαν μαζί τους είτε γραπτά είτε προφορικά για πληρωμή οποιουδήποτε ποσού για την ετοιμασία αρχιτεκτονικών σχεδίων και ειδικά ότι τους οφείλουν το ποσό των £5.500,
3. Είναι η θέση τους (βλ. την παράγραφο 4 της υπεράσπισης) ότι από τους ενάγοντες, όπως και από άλλους επιχειρηματίες ζήτησαν προσφορά για την ανέγερση κατοικίας σε ακίνητό τους στην Πέγεια. Επειδή η προσφορά των εναγόντων ήταν πέραν από τις οικονομικές τους δυνατότητες, τελικά δεν προχώρησαν στην ολοκλήρωση συμφωνίας και στην ανέγερση κατοικίας. Η ακρόαση της αίτησης έγινε στη βάση γραπτών αγορεύσεων. Οι αρχές που διέπουν το θέμα της τροποποίησης εκτίθενται σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου και σε μερικές από αυτές, με παρέπεμψαν οι ευπαίδευτοι δικηγόροι των διαδίκων. Θεωρώ ότι αυτές συμπυκνώνονται στην πολύ πρόσφατη απόφαση από την υπόθεση Νικολάου v. Μιλτιάδου κ.α., Πολιτική Έφεση Αρ. 96/06, ημερομηνίας 27.7.2007, από την οποία και το ακόλουθο απόσπασμα: «Η εξουσία για έκδοση άδειας για τροποποίηση περιέχεται στην Δ.25 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, όπου προνοείται ότι, σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας μπορεί να δοθεί η άδεια, ούτως ώστε να γίνουν όλες οι αναγκαίες τροποποιήσεις για να εκδικαστούν όλα τα επίδικα θέματα που εγείρονται μεταξύ των διαδίκων. Το κυρίαρχο στοιχείο στην άσκηση της διακριτικής εξουσίας του δικαστηρίου είναι το συμφέρον της δικαιοσύνης. Κατά την εξέταση του θέματος, το δικαστήριο βασίζεται σε διάφορους παράγοντες, αλλά τελικά ο κρίσιμος παράγων είναι η ανάγκη για προσδιορισμό των επίδικων θεμάτων και η διατύπωση των θέσεων των διαδίκων. Τροποποίηση μπορεί να επιτραπεί, ασχέτως του αν επιδείχθηκε αμέλεια και καθυστέρηση από διάδικο, αν αυτό απαιτεί το συμφέρον της δικαιοσύνης. Η άδεια για τροποποίηση δίδεται ευκολότερα στα αρχικά στάδια, αλλά τούτο μπορεί ακόμη να γίνει και σε πολύ προχωρημένο στάδιο, μέχρι και το τελικό της διαδικασίας, αν δεν προκαλείται ανεπανόρθωτη ζημιά στον αντίδικο. Ο όρος ανεπανόρθωτη ζημιά χρησιμοποιείται με την έννοια του ότι αυτή δεν μπορεί να αποκατασταθεί με την καταβολή εξόδων. » Έχοντας υπόψη τις πιο πάνω αρχές και γενικά οτιδήποτε άλλο συναφές με αυτές, προχωρώ αμέσως να εξετάσω την αίτηση, με αναφορά ασφαλώς και στους διάφορους λόγους ένστασης. Καταρχήν, θεωρώ σκόπιμο να επισημάνω, πως ούτε έχει τεθεί, μα ούτε και τίθεται οποιοδήποτε θέμα σε σχέση με τη νομική βάση της αίτησης, αφού αυτή βασίζεται και στη Διαταγή 25 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Ο 1ος λόγος ένστασης είναι γενικός και αόριστος και κατά συνέπεια απορρίπτεται. Το ίδιο ισχύει και για το 2ο λόγο, ιδιαίτερα αν ληφθεί υπόψη, ότι δεν αποτελεί αναγκαίο όρο προκειμένου μια ένορκη δήλωση που συνοδεύει αίτηση τροποποίησης να κριθεί επαρκής, σαφής και βάσιμη, να συνοδεύεται από οποιαδήποτε τεκμήρια. Ο 3ος λόγος ένστασης, εξ αντικειμένου είναι αβάσιμος. Αρκεί προς τούτο να σημειωθεί, ότι η αγωγή καταχωρίστηκε στις 4.4.2007, τα δικόγραφα συμπληρώθηκαν στις 6.7.2007, 22.10.2007 η αγωγή ορίστηκε για οδηγίες πρώτη φορά, μετά από αίτηση ορισμού και για ακρόαση επίσης πρώτη φορά, στις 22.2.2008, ενώ η παρούσα αίτηση καταχωρίστηκε στις 19.3.
4. Όμως, ακόμη κι' αν θεωρηθεί ότι οι ενάγοντες μπορούσαν να αποταθούν πιο έγκαιρα στο δικαστήριο καταχωρώντας την υπό κρίση αίτηση, σύμφωνα με τη Νικολάου (ανωτέρω) άσχετα αν επιδείχθηκε αμέλεια και καθυστέρηση, τροποποίηση μπορεί να επιτραπεί αν αυτό απαιτεί το συμφέρον της δικαιοσύνης, που αποτελεί και το κυρίαρχο στοιχείο στην άσκηση της διακριτικής εξουσίας του δικαστηρίου. Ωστόσο, οι εναγόμενοι που καθώς ήδη έχει αναφερθεί, επικαλούνται αβάσιμα τον παράγοντα καθυστέρηση, με αναφορά στο χρόνο καταχώρησης της αίτησης, ως αυτοτελή λόγο απόρριψής της, πουθενά δεν αναφέρουν ποια ζημιά θα υποστούν εξαιτίας της, σε περίπτωση που επιτρέψω τις αιτούμενες τροποποιήσεις. Πολύ περισσότερο, δεν εγείρουν μα ούτε και προκύπτει κακή πίστη εκ μέρους τω εναγόντων σε σχέση πάντοτε με το χρόνο καταχώρησης της αίτησης. Ούτε και ο 4ος λόγος ένστασης ευσταθεί. Καταρχήν, σε ό,τι αφορά στο δεύτερο του σκέλος και αυτό καταρρίπτεται εξ' αντικειμένου, μιας και οι ενάγοντες με την αίτηση δεν επιδιώκουν την εισαγωγή νέου διαδίκου. Όμως, ούτε και νέα βάση αγωγής εισάγεται με τις αιτούμενες τροποποιήσεις, χωρίς να σημαίνει ότι ακόμη κι΄ αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, θα οδηγούσε αφ εαυτού σε απόρριψη της αίτησης. Καθώς έχει νομολογηθεί (βλ. Saba & Co (T.M.P) v. T.M.P. AGENTS

(1994)1 Α.Α.Δ. 426), η διαπίστωση πως επιδιώκεται η εισαγωγή νέας βάσης αγωγής δεν οδηγεί χωρίς άλλο σε απόρριψη της αίτησης τροποποίησης. Προκύπτει από τα λεχθέντα στην υπόθεση Χρίστου v. Στυλιανού

(1992)1 (Α) Α.Α.Δ. 704, ότι το δικαστήριο θα απορρίψει την αίτηση τροποποίησης, όταν με αυτή επιδιώκεται αλλαγή της βάσης της αγωγής πάνω σ' ένα ουσιώδες χαρακτηριστικό της, το οποίο θα ήταν πιο βολικό να αποτελέσει αντικείμενο μιας νέας αγωγής. Όταν με τις επιδιωκόμενες τροποποιήσεις δεν υποκαθίσταται το βάθρο της αγωγής, αυτές θα πρέπει να επιτραπούν. Επανερχόμενος στις επιδιωκόμενες τροποποιήσεις, διαπιστώνω τ' ακόλουθα: Καταρχήν, σε σχέση με την πρώτη, (υπ' αριθμό Α

(1)της αίτησης), εκτός του ότι τη θεωρώ αχρείαστη, σε καμιά περίπτωση μπορεί βάσιμα να γίνει λόγος, ότι με αυτή επιχειρείται η εισαγωγή νέας βάση αγωγής. Πρόκειται απλά για διεύρυνση της υφιστάμενης βάσης, η οποία, σε εφαρμογή όσων έχουν αναφερθεί στην υπόθεση Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος Α.Ε. κ.α. v. Βιομηχανία Χαρίλαος Αλωνεύτης Λτδ κ.α.,

(2002)1 (Α) Α.Α.Δ. 237, θα πρέπει να επιτραπεί. Όμως, ανέφερα στην αρχή, ότι θεωρώ αχρείαστη τη συγκεκριμένη τροποποίηση και τούτο γιατί, η συμπερίληψη της φράσης «μεταξύ άλλων» στην παράγραφο 1 της υφιστάμενης έκθεσης απαίτησης, ούτως η άλλως, θα επέτρεπε στους ενάγοντες να αναφερθούν και σε άλλες εργασίες με τις οποίες ασχολούνται, εκτός από αυτές που αναφέρονται ρητά στην εν λόγω παράγραφο. Σε σχέση τώρα με τη δεύτερη από τις επιδιωκόμενες τροποποιήσεις, (υπ' αριθμό Α

(2)της αίτησης), θα έλεγα ότι, με δεδομένο ότι οι ενάγοντες εξακολουθούν να αναφέρονται στην ίδια συμφωνία που συνήψαν με τους εναγόμενους, ο ισχυρισμός τους ότι τα σχέδια ετοιμάστηκαν από το γραφείο πολιτικών μηχανικών και αρχιτεκτόνων Ανδρέα Σάββα με τον οποίο συνεργάζονται, δεν αναιρεί το βασικό τους ισχυρισμό, ότι η συμφωνία για το σκοπό αυτό συνάφθηκε μεταξύ τους και των εναγόμενων. Με άλλα λόγια, δεν μπορεί να λεχθεί ότι πρόκειται για υποκατάσταση του βάθρου της αγωγής, αλλά, για διεύρυνση της υφιστάμενης της βάσης και πάλιν και το ίδιο ισχύει και για ό,τι ακολουθεί μέχρι το σημείο που οι ενάγοντες με την επιδιωκόμενη τροποποίηση, θέλουν να εισάξουν ισχυρισμό, σε σχέση με το ποσό που τους χρέωσε το γραφείο που ετοίμασε τα σχέδια. Ο ισχυρισμός των εναγόντων, ότι χρέωσαν τους εναγόμενους για συγκεκριμένες υπηρεσίες που τους προσέφεραν οι ίδιοι, με το ποσό των £2.515,00, μολονότι, είναι γεγονός ότι αποτελεί ένα νέο θέμα, εντούτοις, αυτό, φαίνεται να είναι σε συνάφεια με το βασικό, που είναι η συμφωνία μεταξύ των διαδίκων για την ετοιμασία των αρχιτεκτονικών σχεδίων. Ούτως εχόντων των πραγμάτων, θεωρώ όχι απλά ευχερή, αλλά και επιβεβλημένη τη συνεκδίκαση των δυο θεμάτων, αφού, σε τέτοια περίπτωση, συν τοις άλλοις, δε διαφαίνονται ζημιογόνες συνέπειες για τους εναγόμενους. Σύμφωνα με τη Στυλιανού (ανωτέρω) η θεμελιακή αρχή που ξεπροβάλλει από τις αποφάσεις είναι ότι τροποποίηση δικογράφου είναι εφικτή σε κάθε περίπτωση που κρίνεται αναγκαίο για τον προσδιορισμό της ουσίας της διαφοράς και για αποτροπή της πολλαπλότητας των νομικών διαδικασιών. Έτσι, ακόμη κι' αν θεωρηθεί, ότι ο διάφορες υπηρεσίες, που σύμφωνα με τους ισχυρισμούς που επιδιώκουν να προσθέσουν οι ενάγοντες, αυτοί προσέφεραν απευθείας στους εναγόμενους, αποτελούν νέα βάση αγωγής, είμαι της γνώμης πως πρόκειται για ένα θέμα που ενώ από την μια δεν βλέπω για ποιο λόγο θα ήταν δύσκολο ή ζημιογόνο για τους εναγόμενους να συνεκδικαστεί με το βασικό, από την άλλη, σε περίπτωση συνεκδίκασης των δυο θεμάτων, με δεδομένη τη συνάφεια τους, τίθεται σε εφαρμογή η αρχή που καθιέρωσε η Στυλιανού (ανωτέρω) που είναι η αποτροπή πολλαπλότητας των νομικών διαδικασιών. Με όσα επιχειρούν να προσθέσουν οι ενάγοντες με τη νέα παράγραφο

(4)της έκθεσης απαίτησης, επεξηγούν απλά το λόγο για τον οποίο οι εναγόμενοι αποφάσισαν να μην προχωρήσουν στην ανέγερση της κατοικίας τους, γεγονός το οποίο οι εναγόμενοι παραδέχονται με την παράγραφο 4 της υπεράσπισης. Τέλος, με τη νέα παράγραφο 5 που επιδιώκουν να προσθέσουν στην έκθεση απαίτησης οι ενάγοντες, βασικά, αναφέρουν το λόγο για τον οποίο αξιώνουν εναντίον των εναγόμενων το ποσό των £5.500,00, αντί £7.000,00, που κατά τους ισχυρισμούς τους πάντοτε, αποτελεί τη συνολική αξία των υπηρεσιών που προσέφεραν στους εναγόμενους, εν μέρει απευθείας και εν μέρει μέσω του γραφείου του Ανδρέα Σάββα. Στο σημείο αυτό, θα πρέπει να επισημάνω και τα εξής: Παρά το γεγονός ότι οι εναγόμενοι προβάλλουν 4 λόγους ένστασης στην έκδοση του αιτούμενου από τους ενάγοντες διατάγματος, οι οποίοι έχουν ήδη απαντηθεί, με την ένορκη δήλωση του Χ. Σιμιλλίδη επικαλούνται ακόμη τρεις, οι οποίοι ασφαλώς δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη, πρώτο, γιατί με την ένορκη δήλωση, αυτό που κανονικά θα έπρεπε να είχε γίνει είναι ανάπτυξη των λόγων ένστασης που αναφέρονται στο σώμα της και δεύτερο, επειδή οι συγκεκριμένοι λόγοι ένστασης που αναφέρονται στην ένορκη δήλωση, κατά βάση αποτελούν την υπεράσπιση των εναγόμενων έναντι μερικών από τους ισχυρισμούς των εναγόντων που αυτοί επιδιώκουν να εισάξουν στην έκθεση απαίτησης τους με την υπό κρίση αίτηση. Θα έλεγα ότι το ίδιο ισχύει και για την αγόρευση του δικηγόρου των εναγόμενων, ο οποίος, ενώ υιοθετεί υπό τύπον επανάληψης το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης του Χ. Σιμιλλίδη και προβάλλει την υπεράσπιση των πελατών του σε σχέση με μερικούς από τους ισχυρισμούς που επιχειρούν να εισάξουν οι ενάγοντες, καταλήγοντας, περιορίζει ουσιαστικά την ένσταση των εναγόμενων σε ένα μόνο λόγο· στον 4ο, με τον οποίο οι τελευταίοι ισχυρίζονται ότι το αίτημα τροποποίησης αποτελεί απόπειρα προσθήκης νέας βάσης αγωγής. Η προηγηθείσα ανάλυση, δε διαγράφει και την τύχη της αίτησης. Θεωρώ ότι υπάρχει ακόμη ένα θέμα που θα πρέπει να πραγματευτώ, έστω κι' αν αυτό δεν έχει τεθεί από τους εναγόμενους. Στην υπόθεση Thanos Hotels Ltd v. Ιωάννου

(1991)1 Α.Α.Δ. 1036, επισημαίνεται από το Ανώτατο Δικαστήριο το ανεπιθύμητο της πρακτικής, η ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση, να γίνεται από το δικηγόρο των αιτητών. Στην υπόθεση Τζεννάρρο Περρέλλα (Αρ. 1)

(1995)1 Α.Α.Δ. 356, με αναφορά στην In re Efthymiou

(1987)1 C.L.R. 329, τονίζεται ότι η ιδιότητα του δικηγόρου και του μάρτυρα είναι ασυμβίβαστες. Οι λόγοι που δημιουργούν κώλυμα στο δικηγόρο να εκπροσωπήσει τον πελάτη του σε διαδικασία στην οποία ο ίδιος καταθέτει ως μάρτυρας επεξηγούνται στην In re Eftymiou. Βασικά, η ιδιότητα του δικηγόρου ως μάρτυρα καθιστά αδύνατη τη συμμετοχή του στη διαδικασία, ως λειτουργού της δικαιοσύνης. Βλέπε και τη Χριστοδούλου v. Αγαθοκλέους

(1996)1 (Β) Α.Α.Δ. 1203 όπου επιβεβαιώνονται τα λεχθέντα από την Περρέλλα (ανωτέρω). Τέλος, στην υπόθεση Μιχαήλ v. Σκορδή

(2003)1 (Β) Α.Α.Δ. 1108, απορρίφθηκε ο ισχυρισμός του εφεσείοντα, ότι το πρωτόδικο δικαστήριο δέχθηκε ως έγκυρη την ένορκη δήλωση στην οποία προέβηκε ο δικηγόρος του εφεσίβλητου, με το σκεπτικό ότι τα κρίσιμα γεγονότα στα οποία αναφερόταν ο δικηγόρος στη δήλωσή του, ήταν γεγονότα για τα οποία μόνο ο ίδιος είχε άμεση γνώση, ένεκα της εμπλοκής του κατά την ενάσκηση των καθηκόντων του και επιπλέον, την υπόθεση ανέλαβε άλλος δικηγόρος. Επανερχόμενος στα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης διαπιστώνω τα εξής: Δικηγόρος των εναγόντων είναι η κα Πηνελόπη Αθηνοδώρου-Μάντη. Η υπό κρίση αίτηση καταχωρίστηκε από την ίδια, η οποία προέβη και στη σχετική ένορκη δήλωση, επί της οποίας εμφαίνονται τα γεγονότα που στηρίζουν την αίτηση. Η κα Αθηνοδώρου υπογράφει και τη γραπτή αγόρευση των εναγόντων, την οποία παρουσίασε στο δικαστήριο η δικηγόρος κα Σαββίδου στις 17.4.2008, που η αίτηση ήταν ορισμένη για αγορεύσεις. Αν ληφθεί υπόψη ότι η ακρόαση της αίτησης διεξάχθηκε αποκλειστικά στη βάση του περιεχομένου των εκατέρωθεν γραπτών αγορεύσεων, είναι προφανές ότι μπορεί βάσιμα να λεχθεί, ότι επί του προκειμένου, στο πρόσωπο της κας Αθηνοδώρου υπάρχει πλήρης ταύτιση της ιδιότητας του μάρτυρα με την ιδιότητα του δικηγόρου, με όλα τα συνεπακόλουθα. Αν ληφθεί περαιτέρω υπόψη, ότι η κα Αθηνοδώρου με την ένορκη της δήλωση προβαίνει και σε ισχυρισμούς γεγονότων που άπτονται της αντιδικίας μεταξύ των διαδίκων, επί της ουσίας της αγωγής, χωρίς να ισχυρίζεται ότι γι' αυτά μόνο η ίδια έχει άμεση γνώση, κακώς αυτή προέβηκε στην υπό αναφορά ένορκη δήλωση. Ούτε και θα ήθελα να σχολιάσω καθοιονδήποτε τρόπο το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης της κας Αθηνοδώρου, επειδή θεωρώ πως εκείνο που προέχει να λάβω υπόψη είναι τη θεσμική της αποστολή ως λειτουργού της δικαιοσύνης στην όλη διαδικασία, παρά την ιδιότητά της ως μάρτυρα των εναγόντων - πελατών της. Επειδή φρονώ πως δεν έχω δικαίωμα να απαγορεύσω στην κα Αθηνοδώρου να συνεχίσει να είναι δικηγόρος των εναγόντων και στους τελευταίους να απολαμβάνουν των υπηρεσιών της, ως δικηγόρου της εκλογής τους, θεωρώ πως η μόνη ορθή λύση επί του προκειμένου, είναι να θεωρήσω την υπό αναφορά ένορκη δήλωση ως μη έγκυρη και ως τέτοια να μην τη λάβω καθόλου υπόψη. Και, με δεδομένο ότι η αίτηση τροποποίησης, από τη συνδυασμένη ερμηνεία της Δ.25, με τη Δ.48, θ. 9, των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, για να είναι έγκυρη, θα πρέπει να υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση που να παραθέτει τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται, κάτι που δε ισχύει πια, έπεται ότι η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί. Απορρίπτεται λοιπόν με έξοδα υπέρ των εναγόμενων και εναντίων των εναγόντων, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, τα οποία θα είναι εισπρακτέα στο τέλος της δίκης. (Υπ.) .................................................. Κ. Κωνσταντίνου, Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής .../Ν.Κ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο