Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Πολεμίου ν. Ανθούλα Ν. Ιωάννου, Γεν. Αίτηση: 110/95, 30.6.08

(6)χρόνια από την ημερομηνία εγγραφής της στο Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου». Η αίτηση στηρίζεται στην Δ.40, θ.8 και Δ.48, θ.8

(1)(κκ) των Θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας και επί της εγγενούς εξουσίας του Δικαστηρίου. Συνοδεύεται δε από δύο ένορκες δηλώσεις της Χριστιάνας Ηλιάδου, η οποία είναι υπάλληλος και εξουσιοδοτημένη από τους Αιτητές να ορκισθεί εκ μέρους και για λογαριασμό τους. Η κυρία Ηλιάδου γνωρίζει τα γεγονότα της υπόθεσης προσωπικά, από έγγραφα που βρίσκονται στην κατοχή της, από πληροφορίες που έλαβε από τις προηγούμενες επιτροπές των Αιτητών, από το γραφείο Υπηρεσίας και Ανάπτυξης Συνεργατικών Εταιρειών και από τους πρώην δικηγόρους των Αιτητών. Ο ευπαίδευτος συνήγορος των Αιτητών αγόρευσε προς υποστήριξη της θέσης του διαδίκου που εκπροσωπεί παραπέμποντας το Δικαστήριο σε σχετική Αγγλική νομολογία. Η Δ.40, θ.8 προνοεί τα ακόλουθα: «Όταν έχουν παρέλθει έξι χρόνια από την απόφαση ή την ημερομηνία του διατάγματος ή όπου έχει επέλθει αλλαγή λόγω θανάτου ή άλλως πως στους διαδίκους που δικαιούνται ή είναι υπόλογοι σε εκτέλεση, ο διάδικος που ισχυρίζεται ότι δικαιούται σε εκτέλεση δύναται να αιτηθεί στο Δικαστήριο ή σε Δικαστή για άδεια εκτέλεσης. Και το Δικαστήριο ή ο Δικαστής δύναται, αν ικανοποιηθεί ότι ο διάδικος που αιτείται (για την άδεια) δικαιούται σε εκτέλεση, να εκδώσει σχετικό διάταγμα ή να διατάξει όπως οποιοδήποτε ζήτημα ή ερώτημα το οποίο είναι καθοριστικό των δικαιωμάτων των διαδίκων δικασθεί με έναν από τους τρόπους που δύναται ένα ερώτημα να δικασθεί σε μιαν αγωγή. Και είτε στην μια είτε στην άλλη περίπτωση το Δικαστήριο ή ο Δικαστής δύναται να επιβάλει τέτοιους όρους ως προς τα έξοδα ή άλλως πως που θα θεωρήσει δίκαιους». Στην σελίδα 1020 της Ετήσιας Πρακτικής του 1958 (Annual Practice) αναφέρεται σε σχέση με την παλαιά Αγγλική Δ.42, θ.23, η οποία αντιστοιχεί με την δική μας Δ.40, θ.8, ότι η αίτηση για άδεια εκτέλεσης γίνεται μονομερώς και πρέπει να υποστηρίζεται από ένορκο δήλωση γεγονότων, στην οποία να αναφέρονται: η ημερομηνία που εκδόθηκε η απόφαση, το ποσό του αρχικού εξ' αποφάσεως χρέους και το ποσό που παραμένει οφειλόμενο ότι ο αιτητής δικαιούται σε εκτέλεση, ήτοι δεν έχει επέλθει αλλαγή στους διαδίκους ή μεταβίβαση (devolution) συμφέροντος και, αν έχει επέλθει, είτε το ένα είτε το άλλο, η ακριβή φύση της αλλαγής και οι λόγοι της καθυστέρησης. Το θέμα επαφίεται στην διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, η οποία πρέπει να ασκείται δικαστικά και αφού ληφθούν υπόψη όλα τα περιστατικά της υπόθεσης (Βλ. Good Challenger Navegante S.A. v. Metalexportimport S.A.

(2003)EWCA 1668 και The Society of Lloyd's v. Jean Pierre Longtin

(2005)EWHC 2491). Σύμφωνα δε με την Ετήσια Πρακτική του 1999 (Annual Practice) το Δικαστήριο στις κατάλληλες περιπτώσεις θα αρνηθεί, σύμφωνα με τον κανονισμό και την πρακτική, να παραχωρήσει άδεια για εκτέλεση. Σύμφωνα με την αρχή που διακηρύχθηκε στην Αγγλική υπόθεση Duer v. Frazer

(2001)1 All E R 249 το Δικαστήριο δεν παρατείνει συνήθως την περίοδο των έξι χρόνων εκτός αν είναι εμφανώς δίκαιο (demonstrably just). Το βάρος απόδειξης εναπόκειται στον εξ' αποφάσεως πιστωτή. Κάθε υπόθεση κρίνεται από τα δικά της περιστατικά, αλλά στην απουσία πολύ ειδικών περιστάσεων το Δικαστήριο θα λάβει υπόψη την εξήγηση που δίνεται από τον εξ' αποφάσεως πιστωτή γιατί δεν προέβηκε σε μέτρα εκτέλεσης εντός της αρχικής περιόδου των έξι ετών ή τον λόγο που καθυστέρησε μετά την λήξη της πιο πάνω περιόδου να αιτηθεί για παράταση του χρόνου καθώς και οποιοδήποτε δυσμενή επηρεασμό υπέστη ο εξ' αποφάσεως οφειλέτης από την καθυστέρηση, συμπεριλαμβανομένης, ιδιαίτερα, οποιασδήποτε αλλαγής έχει επέλθει στην κατάστασή του από την καθυστέρηση αυτή. Όσο πιο μακρύς είναι ο χρόνος που αφέθηκε να παρέλθει από την απόφαση τόσο και πιο εύκολα το Δικαστήριο θα βρει, ότι ο εξ' αποφάσεως οφειλέτης επηρεάζεται δυσμενώς από την παραχώρηση άδειας για εκτέλεση. Στην πιο πάνω υπόθεση η αιτήτρια / εξ' αποφάσεως πιστωτής στις 20.3.1984 εξασφάλισε από Γερμανικό Δικαστήριο την έκδοση απόφασης υπέρ της και εναντίον του εναγόμενου / καθ' ου η αίτηση. Τέσσερις μήνες αργότερα και, συγκεκριμένα στις 24.7.1984, η γερμανική απόφαση με αίτηση της αιτήτριας ενεγράφη στην Αγγλία για σκοπούς εκτέλεσης. Τον Μάρτιο του 1988 η αιτήτρια προσέλαβε ιδιωτικούς πράκτορες με σκοπό να εντοπίσουν τον καθ' ου η αίτηση και να ανακαλύψουν τα περιουσιακά του στοιχεία για σκοπούς εκτέλεσης της απόφασης. Περί τα τέλη του ιδίου έτους η αιτήτρια είχε, τελικά, αποκτήσει σημαντικές πληροφορίες για τον καθ' ου η αίτηση. Οι πληροφορίες αυτές ήταν ότι ο καθ' ου η αίτηση ζούσε σε συγκεκριμένο νησί της Καραϊβικής και σε γνωστή, πλέον, διεύθυνση, ότι ήταν ιδιοκτήτης ενός κομματιού γης στο νησί και ότι είχε συμφέρον σε ξενοδοχείο, το οποίο βρισκόταν στο νησί. Μάλιστα, τον Αύγουστο του 1988 εκπρόσωπος των πρακτόρων της αιτήτριας συναντήθηκε με τον καθ' ου η αίτηση στο νησί όπου ζούσε και μίλησε μαζί του. Παρόλα αυτά η αιτήτρια δεν έλαβε οποιαδήποτε διαβήματα για να εκτελέσει την απόφαση μέχρι το 1994 οπότε και προσέλαβε νέους πράκτορες. Οι προηγούμενοι πράκτορες είχαν κλείσει στο μεταξύ την επιχείρησή τους και η αιτήτρια αντιμετώπιζε δυσκολίες στο να συλλέξει έγγραφα και πληροφορίες από αυτούς. Οι νέοι πράκτορες παρά τις προσπάθειές τους δεν είχαν κατορθώσει να εντοπίσουν τον καθ' ου η αίτηση στο νησί. Μάλιστα, εκπρόσωπός τους που είχε επισκεφθεί το νησί έκανε έρευνα στα δημόσια μητρώα του νησιού, πλην όμως, δεν μπόρεσε να ανακαλύψει τον καθ' ου η αίτηση. Τον Απρίλιο του 1997 και ύστερα από, λανθασμένες, όπως αποδείχθηκε, πληροφορίες των πρακτόρων της, ότι ο καθ' ου η αίτηση ζούσε με την κόρη του στην Αυστραλία, η αιτήτρια κατόρθωσε να έρθει σε επαφή με την κόρη του καθ' ου η αίτηση στην Αυστραλία. Αυτή ήταν και η πρώτη περίπτωση από το 1989, που, στην βάση της υπόθεσης ότι η κόρη του μετέφερε στον καθ' ου η αίτηση το γεγονός της συνάντησης, ο καθ' ου η αίτηση είχε πληροφορηθεί, ότι η αιτήτρια επέμενε να εκτελέσει την απόφαση εναντίον του. Περί τα τέλη του 1997 η αιτήτρια κατάφερε, τελικά, να προσλάβει δικηγόρο από το νησί, ο οποίος, με οδηγίες της αιτήτριας, έγραψε στον καθ' ου η αίτηση στην διεύθυνσή του στο νησί ζητώντας του εκ μέρους της αιτήτριας πληρωμή του εξ' αποφάσεως χρέους. Κατά το έτος 1999 η αιτήτρια αιτήθηκε για άδεια για εκτέλεση της απόφασης. Ο λόγος που προβλήθηκε από την αιτήτρια για δικαιολόγηση της καθυστέρησης ήταν ότι ο καθ' ου η αίτηση προσπαθούσε όλο το διάστημα από το 1984 και μέχρι την υποβολή της αίτησης να αποκρύψει τα ίχνη και την περιουσία του από αυτήν. Το Αγγλικό Εφετείο αποδοκίμασε την αναποτελεσματικότητα της αιτήτριας και των πρακτόρων της να εντοπίσουν τον καθ' ου η αίτηση. Η μαρτυρία των πρακτόρων της αιτήτριας, ότι ο καθ' ου η αίτηση δεν ανευρίσκετο στο νησί παρά τις προσπάθειες και τις έρευνές τους ερχόταν σε αντίθεση με μαρτυρία που προσκομίσθηκε εκ μέρους του καθ' ου η αίτηση, συμπεριλαμβανομένου και του ιδίου, η οποία έγινε τελικά αποδεκτή, σύμφωνα με την οποία, ο καθ' ου η αίτηση ζούσε στο νησί αδιάλειπτα από το 1984 χωρίς να κρύβεται, σε σπίτι που είχε κτίσει ο ίδιος σε γη που είχε αγοράσει. Μάλιστα, τα έγγραφα μεταβίβασης από την αγοραπωλησία της γης βρίσκονταν κατατεθειμένα στο τοπικό κτηματολόγιο και το όνομά του καθ' ου η αίτηση καταχωρημένο στα δημόσια μητρώα του νησιού. Από καιρού εις καιρό μόνο έφευγε από το νησί και πήγαινε στην Αυστραλία για μικρά χρονικά διαστήματα για να δει την κόρη του. Το νησί είχε 10.000 πληθυσμό και όλοι κι' όλοι οι Βρετανοί μαζί με τους Νοτιοαμερικάνους που είχαν εκπατρισθεί και ζούσαν στο νησί δεν ξεπερνούσαν τους 200. Ήταν γνωστό πρόσωπο στο νησί και το όνομά του ήταν πάντοτε καταχωρημένο στον τοπικό τηλεφωνικό κατάλογο. Εν κατακλείδι το Αγγλικό Εφετείο απέρριψε την θέση της αιτήτριας ότι ο καθ' ου η αίτηση απέκρυβε την ύπαρξή του και την περιουσία του από αυτήν. Εν' όψει του ότι καμία ικανοποιητική δικαιολογία δεν δόθηκε για την καθυστέρηση στην υποβολή του αιτήματος και ότι για οκτώ ολόκληρα χρόνια, ήτοι από το 1989 μέχρι το 1997, καμία επαφή δεν είχε λάβει χώρα μεταξύ της αιτήτριας και του καθ' ου η αίτηση, ενώ θα μπορούσε, για σκοπούς γνωστοποίησης προς τον καθ' ου η αίτηση, ότι η αιτήτρια εξακολουθούσε να προτίθεται και δεν είχε εγκαταλείψει την ιδέα της εκτέλεσης της απόφασης, που είχε εξασφαλίσει υπέρ της, το Αγγλικό Εφετείο αποφάσισε, ότι η αιτήτρια δεν απέσεισε το βάρος που είχε στους ώμους της. Στην κρίση του Εφετείου βάρυνε, επίσης, το ότι 15 χρόνια μετά ο καθ' ου η αίτηση ήταν 73 ετών και η κατάσταση της υγείας του όχι και πολύ καλή, αφού κατά το έτος 1992 είχε υποστεί καρδιακή προσβολή. Θα ήταν πολύ πιο οδυνηρό για τον καθ' ου η αίτηση να εγκαταλείψει τώρα το σπίτι του ή να παραδώσει την περιουσία του, αφού αυτό σήμαινε η εκτέλεση, παρά αν κάτι τέτοιο γινόταν έξι χρόνια μετά την εγγραφή της αλλοδαπής απόφασης. Εν τέλει, το Αγγλικό Εφετείο αποφάσισε, ότι ορθά ο πρωτόδικος Δικαστής είχε αρνηθεί να παραχωρήσει άδεια για εκτέλεση και απέρριψε την έφεση. Η ορθότητα της αρχής που διακηρύχθηκε στην υπόθεση Duer v. Frazer επιβεβαιώθηκε από το Αγγλικό Εφετείο δύο χρόνια αργότερα στην Patel v. Singh

(2002)EWCA 1938. Σύμφωνα με την εν λόγω απόφαση προτού δοθεί άδεια για εκτέλεση μετά τα έξι χρόνια ο εξ' αποφάσεως πιστωτής οφείλει να δώσει στο Δικαστήριο ικανοποιητική εξήγηση για την καθυστέρηση. Ενώ ο αιτητής έχει αυτό το βάρος να αποσείσει, ο εξ' αποφάσεως οφειλέτης δεν έχει υποχρέωση να καταδείξει δυσμενή επηρεασμό εξ' αιτίας της καθυστέρησης. Με δεδομένο ότι μετά τα έξι χρόνια δεν επιτρέπεται εκτέλεση ο πιστωτής υποχρεούται να καταδείξει ότι συντρέχουν τέτοιες περιστάσεις, οι οποίες φέρουν την υπόθεση εκτός του κανονικού (take the case out of the ordinary). Παρόμοια αντιμετώπιση επί του θέματος παρατηρούμε και σε μεταγενέστερες Αγγλικές υποθέσεις. Παραδείγματα αποτελούν οι υποθέσεις Good Challenger Navegante S.A. v. Metalexportimport S.A.

(2003)EWCA 1668 και The Society of Lloyd's v. Jean Pierre Longtin

(2005)EWHC 2491, που πιο πάνω αναφέρθηκαν. Στις πιο πάνω υποθέσεις επιβεβαιώθηκε ο λόγος της Patel v. Singh. Στην Good Challenger Navegante S.A. v. Metalexportimport S.A. το Αγγλικό Εφετείο υπέδειξε, ότι ο χρόνος και μόνο που παρήλθε από την απόφαση δεν διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Αυτό που το Δικαστήριο εξετάζει κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας είναι αν υπάρχει κάτι στα περιστατικά της υπόθεσης που φέρει την υπόθεση εκτός του γενικού κανόνα, σύμφωνα με τον οποίο δεν επιτρέπεται εκτέλεση μετά τα έξι χρόνια, και καθιστά την υπόθεση κατάλληλη για να δοθεί άδεια για εκτέλεση (whether there was something in the circumstances to take the case out of the general rule that execution will not be allowed after six years). Αν η εξήγηση που προβάλλεται για την καθυστέρηση από τον εξ' αποφάσεως πιστωτή είναι τέτοια που φέρει την υπόθεση εκτός του κανονικού (takes the case out of the ordinary) ή αν πρόκειται περί μιας ασυνήθιστης υπόθεσης τα περιστατικά της οποίας είναι τέτοια, ώστε είναι ορθό και δίκαιο να δοθεί άδεια για εκτέλεση, τότε, το Δικαστήριο θα παραχωρήσει άδεια για εκτέλεση παρά την παρέλευση έξι χρόνων. Πιο κάτω παρατίθεται απόσπασμα από την υπόθεση The Society of Lloyd's v. Jean Pierre Longtin

(2005)EWHC 2491χαρακτηριστικό της προσέγγισης των Αγγλικών Δικαστηρίων επί του θέματος: «The law is this: are there facts which take the case out of the general rule that execution will not be allowed after 6 years? The exercise of my discretion must be directed to doing justice between the parties having regard to all the circumstances of the case». Σε μετάφραση: «Ο νόμος έχει ως ακολούθως: υπάρχουν γεγονότα που θέτουν την υπόθεση εκτός του γενικού κανόνα ότι η εκτέλεση δεν θα επιτραπεί μετά τα έξι χρόνια; Η άσκηση της διακριτικής μου ευχέρειας πρέπει να ασκηθεί με γνώμονα την απόδοση δικαιοσύνης μεταξύ των διαδίκων λαμβανομένων υπόψη όλων των περιστατικών της υπόθεσης». Η πιο πάνω αποτελούσε ανέκαθεν την αντιμετώπιση των Αγγλικών Δικαστηρίων επί του θέματος. Στην υπόθεση National Westminster Bank plc v. Powney

(1990)2 All E R 416 η εκτέλεση καθυστέρησε, πρωτίστως, λόγω διοικητικών καθυστερήσεων (administrative delays) για τις οποίες υπεύθυνο ήταν το ίδιο το δικαστήριο στο οποίο ο αιτητής είχε αποταθεί για έκδοση εντάλματος εκτέλεσης. Το Αγγλικό Εφετείο ανατρέποντας τον δικαστή που αρνήθηκε την άδεια παραχώρησε την αιτούμενη άδεια με την αιτιολογία, ότι είναι πρωτεύουσα αρχή της δικονομίας, ότι κανένας διάδικος δεν θα υποφέρει αχρείαστα για καθυστέρηση, η οποία δεν οφείλεται σε δικό του σφάλμα. Τα περιστατικά της υπόθεσης ήταν τέτοια που δικαιολογούσαν την μη εφαρμογή του κανονισμού. Στην υπό εξέταση περίπτωση τα περιστατικά της υπόθεσης και οι λόγοι της καθυστέρησης επεξηγούνται στις ένορκες δηλώσεις που υποστηρίζουν την αίτηση. Ύστερα από έλεγχο που διενεργήθηκε από λειτουργούς του Γραφείου Υπηρεσίας Εποπτείας και Ανάπτυξης Συνεργατικών Εταιρειών και της Ελεγκτικής Υπηρεσίας Συνεργατικών Εταιρειών ανακαλύφθηκε μεγάλο οικονομικό σκάνδαλο στους κόλπους των Αιτητών. Το σκάνδαλο αποκαλύφθηκε περί το τέλος Οκτωβρίου του

1. Υπεύθυνος του σκανδάλου ήταν ο γραμματέας των Αιτητών, εναντίον του οποίου σχηματίσθηκε ποινική υπόθεση και ο οποίος καταδικάσθηκε από το Μόνιμο Κακουργιοδικείο Πάφου σε ποινή φυλάκισης. Συγκεκριμένα, διαπιστώθηκε, ότι οι διάφορες επιτροπές των Αιτητών δεν διενεργούσαν τον κατάλληλο και επιβαλλόμενο έλεγχο, ώστε να διασφαλίζεται η εύρυθμη λειτουργία των εργασιών των Αιτητών και ως αποτέλεσμα δεν λαμβάνονταν έγκαιρα δικαστικά μέτρα εναντίον των οφειλετών των Αιτητών ή στην περίπτωση που λαμβάνονταν δικαστικά μέτρα δεν λαμβάνονταν ή δεν προωθούνταν μέτρα εκτέλεσης με αποτέλεσμα χρέη και οφειλές να παραμένουν απλήρωτα για πάρα πολλά χρόνια. Η παρούσα υπόθεση δεν αποτέλεσε εξαίρεση. Από το σκάνδαλο οι Αιτητές υπέστηκαν ζημία πέραν των Λ.Κ.2.500,000,00 σεντ. Με την αποκάλυψη του σκανδάλου έγινε καταγγελία στην Αστυνομία, η οποία προχώρησε αμέσως σε διερεύνηση των καταγγελιών. Καταγγέλθηκαν πέραν των 150 υποθέσεων πλαστών δανείων και διάφορων άλλων συναφών εγγράφων, πλαστών αποδείξεων, παράνομων χρεώσεων σε λογαριασμούς πελατών και είσπραξης και οικειοποίησης μεγάλων χρηματικών ποσών. Με την ανακάλυψη του σκανδάλου ο Έφορος Υπηρεσίας Εποπτείας και Ανάπτυξης Συνεργατικών Εταιρειών έπαυσε την επιτροπή των Αιτητών και τον γραμματέα της και στην θέση της επιτροπής διόρισε άλλα πρόσωπα μέχρι της εκλογής νέας επιτροπής. Το έργο των ελεγκτών μετά το ξέσπασμα του σκανδάλου, το οποίο συνίστατο στην διαπίστωση του εύρους της ζημίας και τον έλεγχο των παραπόνων των πελατών, οι οποίοι αμφισβητούσαν την γνησιότητα των εγγράφων τους και ό,τι αφορούσε τους λογαριασμούς τους, ήταν πολύ δύσκολο. Η διαδικασία του ελέγχου, που όφειλε να γίνει από τους λειτουργούς του Γραφείου Υπηρεσίας Εποπτείας και Ανάπτυξης Συνεργατικών Εταιρειών και της Ελεγκτικής Υπηρεσίας Συνεργατικών Εταιρειών πριν τεκμηριωθούν οι ατασθαλίες, ήταν χρονοβόρα, καθότι δεν υπήρχε ένα σωστό αρχείο με ταξινομημένα όλα τα σχετικά έγγραφα. Οι ελεγκτές όφειλαν να αναζητήσουν και να ανακαλύψουν όλα τα σχετικά έγγραφα, αποδείξεις, διπλότυπα, επιταγές και καταστάσεις λογαριασμών, τα οποία, τις πιο πολλές φορές, έβρισκαν σκορπισμένα και πεταμένα από δω και από κει. Έτσι, η νεοεκλεγείσα επιτροπή βρέθηκε στην δίνη σωρείας προβλημάτων, το κυριότερο εκ των οποίων ήταν ότι δεν είχε πλήρη και ολοκληρωμένη εικόνα των υποθέσεων των Αιτητών και, ειδικότερα, ποιοι πελάτες είχαν παραπεμφθεί σε διαιτησία ή για ποιους πελάτες εκκρεμούσαν διαδικασίες, διαιτητικές ή δικαστικές, και σε ποιο στάδιο αυτές βρίσκονταν. Επίσης, δεν ανευρίσκονταν έγγραφα, όπως αντίγραφα διαιτητικών αποφάσεων, που να καταμαρτυρούν, ότι είχαν ασκηθεί διαιτητικές διαδικασίες. Οι προσπάθειες δε της νέας επιτροπής να καλέσει τους πελάτες να πληρώσουν τις οφειλές τους προσέκρουαν στην καχυποψία των πελατών για παραποίηση των λογαριασμών τους. Επομένως, η άνευ άλλης καθυστέρησης προώθηση των υποθέσεων με μέτρα εκτέλεσης δεν ήταν υπό τις περιστάσεις δυνατή. Περί τα μέσα του 2007 ανακαλύφθηκε φάκελος που περιλάμβανε αντίγραφα διάφορων διαιτητικών αποφάσεων που είχαν εκδοθεί και εγγραφεί ως αποφάσεις δικαστηρίου. Ανάμεσα σε αυτές ήταν και η παρούσα υπόθεση. Διαπιστώθηκε, έτσι, ότι την παρούσα υπόθεση χειριζόταν για λογαριασμό των Αιτητών ο δικηγόρος κ. Χ΄΄ Νεοφύτου. Αμέσως δόθηκαν οδηγίες στον δικηγόρο κ. Χριστάκη Λουκά να πράξει τα δέοντα. Ο κ. Λουκά με επιστολή του προς τον κ. Χ΄΄ Νεοφύτου (Τεκμήριο Γ στην ένορκο δήλωση ημερομηνίας 3.12.07) ζήτησε τον φάκελο της παρούσης υπόθεσης για να διαπιστωθεί, μεταξύ άλλων, σε ποιο στάδιο είχε προωθηθεί η εκτέλεση της απόφασης. Στην εν λόγω επιστολή γίνεται αναφορά στην ζημιά που είχαν υποστεί οι Αιτητές συνεπεία των παράνομων ενεργειών που συντελούνταν εις βάρος τους και η άγνοια τους ως προς το στάδιο στο οποίο βρισκόταν η παρούσα υπόθεση και ως προς το κατά πόσο είχαν ληφθεί μέτρα εκτέλεσης από της εγγραφής της διαιτητικής απόφασης. Επιβεβαιώνεται, ότι το μόνο που κατείχαν οι Αιτητές ήταν το αντίγραφο της απόφασης του Δικαστηρίου με το οποίο ενεγράφη η διαιτητική απόφαση και ένδειξη πληρωμής των δικηγορικών εξόδων για την εγγραφή. Πριν ακόμα ο φάκελος της υπόθεσης δοθεί στους Αιτητές από τον κ. Χ΄΄ Νεοφύτου ο κ. Λουκά, με οδηγίες των Αιτητών και προς αποφυγή περαιτέρω καθυστέρησης, απέστειλε επιστολή ημερομηνίας 7.5.07 προς την καθ' ης η αίτηση 1 με την οποία της ζητούσε να αποπληρώσει το εξ' αποφάσεως χρέος της (Τεκμήριο Δ στην ένορκο δήλωση ημερομηνίας 3.12.07). Η καθ' ης η αίτηση 1 δεν ανταποκρίθηκε. Στην εν λόγω επιστολή αναφέρεται, επίσης, ότι η καθ' ης η αίτηση 2 «είναι σε πτώχευση». Αρχές Οκτωβρίου του 2007 η ενόρκως δηλούσα παρέλαβε τον φάκελο από τον κ. Χ΄΄ Νεοφύτου και χωρίς καθυστέρηση τον απέστειλε στον νέο δικηγόρο των Αιτητών. Από τον φάκελο της υπόθεσης προκύπτει, ότι οι Αιτητές στις 25.10.1995 εξέδωσαν εναντίον της καθ' ης η αίτηση 1 την ειδοποίηση πτώχευσης με αριθμό 186/95 και εναντίον της καθ' ης η αίτηση 2 την ειδοποίηση πτώχευσης με αριθμό 197/
2. Οι ειδοποιήσεις δεν είχαν επιδοθεί. Σύμφωνα με την ενόρκως δηλούσα ο λόγος για τον οποίο δεν είχε επιδοθεί η ειδοποίηση πτώχευσης στην καθ' ης η αίτηση 1 ήταν γιατί αυτή είχε εγκαταλείψει την διεύθυνσή της. Αντίγραφο σχετικής ειδοποίησης του ιδιώτη επιδότη επισυνάπτεται ως Τεκμήριο Ε στην ένορκο δήλωση με ημερομηνία 3.12.
3. Στην συνέχεια και, συγκεκριμένα, στις 22.1.1996 οι Αιτητές εξέδωσαν νέα ειδοποίηση πτώχευσης εναντίον της καθ' ης η αίτηση 1 με αριθμό 17/
4. Η ειδοποίηση αυτή την φορά επιδόθηκε. Η διαδικασία της πτώχευσης δεν προχώρησε, όμως, ύστερα από συνεννόηση με την καθ' ης η αίτηση 1 για αποπληρωμή του εξ' αποφάσεως χρέους. Η καθ' ης η αίτηση 1 δεν ανταποκρίθηκε στην διευθέτηση στη οποία είχε προβεί με τους Αιτητές. Οι Αιτητές δεν γνώριζαν για την διαιτητική διαδικασία που είχε κινηθεί εναντίον των καθ' ων η αίτηση μέχρι το 2007, που ανακαλύφθηκε ο φάκελος με τα αντίγραφα των δικαστικών αποφάσεων. Από τα βιβλία των Αιτητών φαινόντουσαν μόνο η οφειλή των καθ' ων η αίτηση προς τους Αιτητές και κάποια έξοδα διαιτησίας χωρίς, όμως, να υπάρχουν τα σχετικά έγγραφα της διαιτησίας. Η ενόρκως δηλούσα με τα πιο πάνω δεδομένα που είχε στην διάθεσή της οχλούσε συνεχώς τους καθ' ων η αίτηση για αποπληρωμή του χρέους τους. Παρά τις συνεχείς οχλήσεις της οι καθ' ων η αίτηση ουδέποτε ανέφεραν σε αυτήν ή σε οποιοδήποτε μέλος της επιτροπής, ότι είχαν παραπεμφθεί σε διαιτησία. Σύμφωνα με την ενόρκως δηλούσα οι Αιτητές ουδέποτε έπαυσαν να διεκδικούν από τις καθ' ων η αίτηση την αποπληρωμή του εξ' αποφάσεως χρέους και ότι οι καθ' ων η αίτηση ουδέποτε έπαυσαν να το αναγνωρίζουν. Αντίγραφο της διαιτητικής απόφασης ημερομηνίας 16.6.1988 υπάρχει στον φάκελο της υπόθεσης, εφόσον αυτό επισυνάφθηκε ως τεκμήριο στην ένορκο δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση για εγγραφή και εκτέλεση ημερομηνίας 29.8.
5. Σύμφωνα με την διαιτητική απόφαση οι καθ' ων η αίτηση διατάχθηκαν να πληρώσουν αλληλεγγύως και/ή κεχωρισμένως στους Αιτητές το ποσό των Λ.Κ.4.421,04 σεντ πλέον τόκους προς 9% ετησίως από 1.1.1988 μέχρι εξόφλησης πλέον Λ.Κ.10,00 σεντ έξοδα. Αντίγραφο της απόφασης του Δικαστηρίου με το οποίο δόθηκε άδεια για εγγραφή και εκτέλεση της διαιτητικής απόφασης ημερομηνίας 11.9.95 επισυνάπτεται ως Τεκμήριο Α στην ένορκο δήλωση της Χριστιάνας Ηλιάδου με ημερομηνία 24.10.
6. Το σημερινό υπόλοιπο ανέρχεται, σύμφωνα με την ενόρκως δηλούσα, στις Λ.Κ.21.029,97 σεντ πλέον τόκους από 30.12.
7. Προς απόδειξη τούτου επισυνάπτεται στην πιο πάνω αναφερόμενη ένορκο δήλωση κατάσταση λογαριασμού (Τεκμήριο Β). Εν' όψει όλων των πιο πάνω είναι πεποίθηση της ενόρκως δηλούσας, ότι η παρούσα υπόθεση δεν είναι μια συνηθισμένη υπόθεση και ότι με την παραχώρηση της άδειας του Δικαστηρίου δεν θα επέλθει οποιαδήποτε ζημία ή βλάβη στους καθ' ων η αίτηση. Γι' αυτό είναι δίκαιο και ορθό να δοθεί η άδεια του Δικαστηρίου για εκτέλεση της απόφασης παρά την παρέλευση των έξι χρόνων. Αναμφίβολα, έχει παρέλθει μεγάλο χρονικό διάστημα από την ημερομηνία εγγραφής της διαιτητικής απόφασης. Σύμφωνα, όμως, με την Αγγλική νομολογία, που πιο πάνω είδαμε, ο χρόνος και μόνο που παρήλθε από την απόφαση δεν διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Καθοριστικό ρόλο στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου θα πρέπει να διαδραματίσουν τα περιστατικά της υπόθεσης. Στην υπόθεση Good Challenger Navegante S.A. v. Metalexportimport S.A., που πιο πάνω αναφέρεται, η καθυστέρηση στην υποβολή της αίτησης κρίθηκε, ότι ξεπερνούσε το κανονικό και αυτό που λογικά αναμένετο από τους αιτητές για εξέταση και αξιολόγηση της υπόθεσής τους. Παρόλα αυτά αποφασίσθηκε, ότι από μόνο του το στοιχείο αυτό δεν μπορούσε να οδηγήσει σε άρνηση παραχώρησης άδειας για εκτέλεση της απόφασης. Όταν δε τα περιστατικά της υπόθεσης είναι τόσο ασυνήθιστα, ώστε το συμφέρον της δικαιοσύνης επιβάλλει όπως δοθεί η αιτούμενη άδεια, το Δικαστήριο δεν θα αρνηθεί να την παραχωρήσει. Από το μαρτυρικό υλικό που παρουσιάσθηκε προς υποστήριξη του αιτήματος τους καθίσταται έκδηλο, ότι οι Αιτητές έπεσαν θύμα δόλιων ενεργειών και καταχρήσεων από τον γραμματέα τους. Ως αποτέλεσμα, οι υποθέσεις τους δεν προωθούνταν με τρόπο που να εξυπηρετεί τα καλώς νοούμενα συμφέροντά τους. Αυτό σήμαινε, ότι δεν προωθούνταν διαδικασίες, είτε δικαστικές είτε διαιτητικές, και σε περίπτωση που είχαν προωθηθεί τέτοιες διαδικασίες δεν προωθούνταν μέτρα εκτέλεσης. Αυτός ήταν και ο λόγος που η παρούσα υπόθεση δεν προωθήθηκε για σκοπούς εκτέλεσης. Μετά το ξέσπασμα του σκανδάλου η διαδικασία ελέγχου που επακολούθησε ήταν δύσκολη, δυσχερής και χρονοβόρα και τα προβλήματα που είχαν να αντιμετωπίσουν οι Αιτητές για να εντοπίσουν τις υποθέσεις, την πορεία τους και σε ποιο στάδιο αυτές βρίσκονταν πολλά και περίπλοκα. Για τον λόγο αυτό για μεγάλο χρονικό διάστημα μετά την παύση του γραμματέα τους και της υπόλοιπης επιτροπής η νέα επιτροπή και η ενόρκως δηλούσα δεν γνώριζαν καν αν η παρούσα υπόθεση είχε παραπεμφθεί σε διαιτησία. Μόλις περί τα μέσα του 2007 είχαν ένδειξη, ότι για τους καθ' ων η αίτηση είχε λάβει χώρα διαιτητική διαδικασία και εγγραφή της διαιτητικής απόφασης ως απόφαση δικαστηρίου για σκοπούς εκτέλεσης. Με την ανακάλυψη των νέων αυτών στοιχείων οι Αιτητές κινήθηκαν χωρίς καθυστέρηση. Απέστειλαν επιστολή προς τους καθ' ων η αίτηση ζητώντας τους την αποπληρωμή του εξ' αποφάσεως χρέους. Μη ανταποκρινόμενοι οι καθ' ων η αίτηση οι Αιτητές καταχώρησαν την υπό κρίση αίτηση χωρίς καθυστέρηση. Οι Αιτητές ουδέποτε έπαυσαν να αξιώνουν την αποπληρωμή του χρέους τους και αυτό το γνώριζαν οι καθ' ων η αίτηση. Ενδεικτικός είναι ο ισχυρισμός, ότι η πτωχευτική διαδικασία εναντίον της καθ' ης η αίτηση 1 δεν προχώρησε και η αίτηση πτώχευσης εναντίον της απεσύρθη ύστερα από διευθέτηση που έγινε με την ίδια για αποπληρωμή του χρέους. Τέλος, σχετική είναι, επίσης, η μαρτυρία της ενόρκως δηλούσας σύμφωνα με την οποία αυτή οχλούσε συνεχώς τους καθ' ων η αίτηση για αποπληρωμή του χρέους τους, έστω και σε χρόνο κατά τον οποίο αυτή δεν είχε ένδειξη, σύμφωνα με την μαρτυρία της, ότι είχε κινηθεί διαιτητική διαδικασία εναντίον τους υποκινούμενη μόνο και μόνο από το χρέος η ύπαρξη του οποίου καταμαρτυρείτο στα βιβλία των Αιτητών. Τα πιο πάνω καταδεικνύουν, ότι οι Αιτητές δεν παραιτήθηκαν, ούτε και εγκατέλειψαν την ιδέα της εκτέλεσης της απόφασης. Τουναντίον, πρόθεσή τους, όπως από τα πιο πάνω προκύπτει, ήταν η διεκδίκηση της πληρωμής του εξ' αποφάσεως χρέους και η εκτέλεση της απόφασης εις γνώση των καθ' ων η αίτηση. Εν' όψει όλων των πιο πάνω, κρίνω, πως δεν τίθεται θέμα δυσμενούς επηρεασμού των καθ' ων η αίτηση από την έλευση του χρόνου. Στην υπόθεση The Society of Lloyd's v. Jean Pierre Longtin αναφέρθηκε, ότι αφ' ης στιγμής ο καθ' ου η αίτηση γνώριζε, ότι οι εξ' αποφάσεως πιστωτές εξακολουθούσαν να έχουν πρόθεση να εκτελέσουν την απόφαση που είχαν εξασφαλίσει υπέρ τους δεν μπορούσε εξ' αντικειμένου να γίνει αποδεκτό, ότι θα επηρεάζονταν δυσμενώς από την παραχώρηση άδειας για εκτέλεση. Εν' όψει όλων των πιο πάνω η δικαιολογία που πρόβαλαν οι Αιτητές για την καθυστέρηση κρίνεται εν' όψει των ιδιαίτερων περιστατικών της υπόθεσης ικανοποιητική. Τα περιστατικά της υπόθεσης είναι τόσο ασυνήθιστα και ιδιαίτερα που φέρουν την υπόθεση εκτός του κανονικού. Είναι, όμως, ορθό και δίκαιο να δοθεί άδεια για εκτέλεση για το ποσό που οι Αιτητές διατείνονται, ότι οι καθ' ων η αίτηση είναι υπόλογοι για εκτέλεση, ήτοι για το ποσό των Λ.Κ.21.029,97 σεντ πλέον τόκους; Κατ' αρχή δεν μπορεί να δοθεί άδεια για εκτέλεση αναφορικά με την καθ' ης η αίτηση 2, αφού αυτή είναι, σύμφωνα με την προσαχθείσα μαρτυρία, πτωχεύσασα. Αναφορικά με την καθ' ης η αίτηση 1 δεν έχω πεισθεί, ότι το υπόλοιπο που αναφέρεται στην κατάσταση λογαριασμού, που επισυνάπτεται, ήτοι το Τεκμήριο Β είναι αυτό που πραγματικά σήμερα οφείλεται από αυτήν. Από την εν λόγω κατάσταση διαπίστωσα τα εξής τρωτά. Πρώτο, το Τεκμήριο Β δεικνύει τις χρεώσεις από την 1.1.01 και έπειτα και όχι από την αρχή του χρέους. Κατά συνέπεια, το Δικαστήριο δεν έχει εικόνα των χρεώσεων που έγιναν από τους Αιτητές πριν την πιο πάνω ημερομηνία με αποτέλεσμα η εξέταση της ακρίβειας του να μην είναι δυνατή από το Δικαστήριο. Δεύτερο, όπως από το εν λόγω τεκμήριο καταμαρτυρείται, την 1.11.06 έγινε χρέωση για το ποσό των Λ.Κ.60,00 σεντ για νομική γνωμάτευση αναφορικά με τον ανατοκισμό. Έγιναν, επίσης, χρεώσεις για τήρηση του λογαριασμού των καθ' ων η αίτηση. Οι εν λόγω χρεώσεις, ασφαλώς, δεν προκύπτουν από την διαιτητική απόφαση και, κατά συνέπεια, η καθ' ης η αίτηση 1 δεν είναι υπόλογη για την πληρωμή των ποσών αυτών. Αυτό, όμως, που πραγματικά με ξενίζει είναι ότι στο Τεκμήριο Β φαίνεται ένα πολύ μεγάλο υπόλοιπο σε σχέση με το ποσό για το οποίο εκδόθηκε η διαιτητική απόφαση εναντίον των καθ' ων η αίτηση. Θα έλεγα υπέρογκο. Υπενθυμίζεται, ότι η διαιτητική απόφαση εναντίον των καθ' ων η αίτηση εκδόθηκε για το ποσό των Λ.Κ.4.421,04 σεντ πλέον τόκους προς 9% ετησίως από 1.1.1988 πλέον Λ.Κ.10,00 σεντ έξοδα. Σύμφωνα με τους αριθμητικούς μου υπολογισμούς το υπόλοιπο που έχει δημιουργηθεί, συμπεριλαμβανομένων των τόκων ως η διαιτητική απόφαση, μέχρι σήμερα, 30.6.08, ήτοι 20,5 ακριβώς έτη μετά την 1.1.1988, ημερομηνία κατά την οποία άρχισαν να τρέχουν οι τόκοι, δεν πρέπει να ξεπερνά, εξαιρουμένων των δικηγορικών εξόδων, το ποσό των Ευρώ 21.490,55 σεντ (Λ.Κ.12.577,86 σεντ). Και αυτό γιατί ο τόκος που παράγεται ετησίως από το ποσό των Λ.Κ.4.421,04 σεντ με επιτόκιο προς 9% είναι Λ.Κ.397,89 σεντ. Πολλαπλασιάζοντας το ποσό αυτό με τον αριθμό 20,5, που είναι ο αριθμός των ετών που παρήλθαν από την 1.1.1988, βρίσκομε τους καθυστερημένους τόκους. Οι τόκοι αυτοί είναι, σύμφωνα με το γινόμενο των πιο πάνω ποσών, Λ.Κ.8.156,82 σεντ. Προσθέτοντας το ποσό αυτό στο ποσό των Λ.Κ.4.421,04 σεντ βρίσκομε το σημερινό υπόλοιπο. Το εν λόγω υπόλοιπο ανέρχεται, σύμφωνα με το άθροισμα των δυο πιο πάνω ποσών, σε Λ.Κ.12.577,86 σεντ. Προέβηκα στους πιο πάνω αριθμητικούς υπολογισμούς, αφενός, για να σχηματίσω άποψη για το σημερινό υπόλοιπο, αφετέρου, για να ελέγξω αν κατά πόσο το ποσό που οι Αιτητές διατείνονται, ότι οι καθ' ων η αίτηση τους οφείλουν, είναι το ορθό και το πραγματικό σύμφωνα με την διαιτητική απόφαση ή αν αυτό περιλαμβάνει χρεώσεις που δεν προνοούνται από την διαιτητική απόφαση. Καθίσταται, λοιπόν, έκδηλο, ότι το ποσό για το οποίο οι Αιτητές ισχυρίζονται ότι οι καθ' ων η αίτηση είναι σήμερα υπόλογοι για εκτέλεση, δεν συνάδει με τις πρόνοιες της διαιτητικής απόφασης και ότι, εν τέλει, είναι αδύνατο η καθ' ης η αίτηση 1 να οφείλει το ποσό των Λ.Κ.21.029,97 σεντ πλέον τόκους που οι Αιτητές διατείνονται ότι οι καθ' ων η αίτηση τους οφείλουν. Προδήλως, οι Αιτητές κατέληξαν στο σημερινό υπόλοιπο κατόπιν χρεώσεων για τις οποίες δεν γίνεται πρόνοια στην διαιτητική απόφαση ή υπερχρεώσεων. Πάντως, τα ποσά των τόκων με τα οποία χρεωνόταν ετησίως ο λογαριασμός των καθ' ων η αίτηση διαφέρουν κατά πολύ από το ποσό των Λ.Κ.397,89 σεντ που είναι ο ετήσια παραχθέν τόκος. Σημειώνεται, ότι ο τόκος με τον οποίο χρεώθηκε ο λογαριασμός των καθ' ων η αίτηση ανέρχεται σε Λ.Κ.1.010,03 σεντ κατά το τέλος του έτους
8. Ο χρεωθέν δε τόκος για κάθε επόμενο έτος αυξάνεται, σύμφωνα με το Τεκμήριο Β, έτος με έτος με αποτέλεσμα κατά το τέλος του έτους 2006 να έχει χρεωθεί τόκος Λ.Κ.1.752,47 σεντ. Παρόλα αυτά καμία εξήγηση δεν δόθηκε από την ενόρκως δηλούσα αναφορικά με το πώς προέκυψαν τα πιο πάνω ποσά, τα οποία, όπως και πιο πάνω διεφάνη, δεν δικαιολογούνται εν' όψει των προνοιών της διαιτητικής απόφασης και των δικών μου υπολογισμών. Αν οι πιο πάνω χρεώσεις οφείλονται σε κεφαλαιοποίηση του τόκου ή ανατοκισμό, τότε, οι χρεώσεις αυτές έγιναν κατά παράβαση των προνοιών της διαιτητικής απόφασης. Οι Αιτητές δεν δικαιούνται σε οτιδήποτε περισσότερο και οι καθ' ων η αίτηση δεν είναι υπόλογοι για χρεώσεις ή χρεώσεις τόκων για ποσά πέραν αυτών που οι Αιτητές δικαιούνται βάση της διαιτητικής απόφασης και του διατάγματος του Δικαστηρίου με το οποίο δόθηκε η άδεια για εγγραφή και εκτέλεση της. Σημειώνεται, ότι ο Περί Ελευθεροποίησης του Επιτοκίου και Συναφών Θεμάτων Νόμος, Ν.160(Ι)/99, δεν θεσπίσθηκε και ούτε θα μπορούσε να θεσπισθεί με σκοπό να καταργήσει τις δικαστικές αποφάσεις ή να επιφέρει την τροποποίησή τους με τρόπο ώστε αυτές να μεταβάλλονται σε κάτι που αρχικά δεν προνοούσαν. Οι χρεώσεις τόκων, όπως αυτές εμφαίνονται στο Τεκμήριο Β, θέτουν από μόνες τους εν αμφιβόλω την ακρίβεια του. Εν' όψει των πιο πάνω κρίνω, πως οι Αιτητές δικαιούνται σε εκτέλεση μόνο για το ποσό της διαιτητικής απόφασης χωρίς οποιεσδήποτε χρεώσεις, οι οποίες δεν προνοούνται στην διαιτητική απόφαση ή υπερχρεώσεις ή ανατοκισμό. Ενδεικτικά και μόνο αναφέρω, ότι, όπως και πιο πάνω υποδείχθηκε, το ποσό που σήμερα οφείλεται από την καθ' ης η αίτηση 1 είναι Ευρώ 21.490,55 σεντ. Οι Αιτητές δικαιούνται, επίσης, σε εκτέλεση για το ποσό των Ευρώ 17,09 σεντ (Λ.Κ.10,00 σεντ) έξοδα διαιτητικής απόφασης, πλέον Ευρώ 125,33 σεντ έξοδα για την άδεια για εγγραφή και εκτέλεση της διαιτητικής απόφασης (Λ.Κ.73,35 σεντ). Δεν μου διαφεύγει, ότι το συνταχθέν στις 5.10.1995 αντίγραφο του διατάγματος του Δικαστηρίου με το οποίο δόθηκε η άδεια για εγγραφή και εκτέλεση της διαιτητικής απόφασης ημερομηνίας 11.9.95 προνοεί και για ΦΠΑ επί του τελευταίου ποσού. Το πρακτικό, όμως, του Δικαστηρίου της ημέρας εκείνης, το οποίο βρίσκεται εντός της φακέλου της υπόθεσης, δεν προνοεί για ΦΠΑ επί των δικηγορικών εξόδων. Για τον λόγο αυτό κρίνω ορθό να μην δώσω άδεια για εκτέλεση για το ποσό του ΦΠΑ. Συνακόλουθα δίδεται άδεια για εκτέλεση της διαιτητικής απόφασης ημερομηνίας 16.6.1988 παρά την παρέλευση έξι χρόνων από της εγγραφής της για τα ποσά και μόνο που εγκρίθηκαν από το Δικαστήριο και που αναφέρονται στις δύο προηγούμενες παραγράφους, ήτοι για το ποσό της διαιτητικής απόφασης εκ Ευρώ 7.553,80 σεντ με τόκο επ' αυτού προς 9% ετησίως από 1.1.1988 μέχρι εξόφλησης χωρίς οποιεσδήποτε χρεώσεις, οι οποίες δεν προνοούνται στην διαιτητική απόφαση ή υπερχρεώσεις ή ανατοκισμό πλέον Ευρώ 142,42 σεντ έξοδα. Δεν εκδίδεται καμία διαταγή ως προς τα έξοδα. (Υπ.) .............. Π. Μιχαηλίδης, Ε. Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο