Επί τοις αφορώσι τον Αδάμο Π. Λοίζου, Αιτ. Πτώχευσης Αρ: 36/08, 12 / 06/ 2008

(1)(ζ) του Περί Πτωχεύσεως Νόμου Κεφ.

1. Η ΑΙΤΗΣΗ Στην Αίτηση Πτώχευσης ημερ. 27.03.08 ως Αιτητής-Πιστωτής παρουσιάζεται η Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Δερύνειας εκ Δερύνειας στην οποία αναφέρεται ότι ο Καθ΄ ου η Αίτηση είχε τη διαμονή του ή την εργασία του για 6 μήνες πριν την υποβολή της αίτησης στο Παραλίμνι της Επαρχίας Αμμοχώστου. Ότι δυνάμει δικαστικής απόφασης στην υπόθεση 951/07 Ε.Δ. Αμμοχώστου οφείλει το ποσό των €51.301,13σεντ πλέον τόκους 7,5% επί του ποσού των €49.754.78σεντ από 01.01.07 μέχρι εξόφλησης πλέον έξοδα €985.31σεντ πλέον τόκους 8% ετησίως από 28.12.07 επί του ποσού των €936,31σεντ πλέον Φ.Π.Α. πλέον €85 έξοδα επίδοσης μέχρι εξόφλησης. Ότι δεν κατέχουν οιαδήποτε εξασφάλιση και ότι ο Καθ΄ ου η Αίτηση εντός 3 μηνών πριν την υποβολή της αίτησης ετέλεσε πράξη πτώχευσης με τη μη συμμόρφωση του στην ειδοποίηση πτώχευσης υπ΄ αριθμό 55/08 ημερομηνίας 12.03.08 η οποία επεδόθη στον Καθ΄ ης στις 14.03.
2. Η αίτηση συνοδεύεται, από ένορκη δήλωση του Χριστόδουλου Παντελή ο οποίος δηλώνει ότι τα όσα αναφέρονται στην αίτηση είναι αληθή, από οπισθογράφηση και επισυνάπτεται αντίγραφο απόφασης και απόδειξη πληρωμής του ποσού των €187.95σεντ. Η ΕΝΣΤΑΣΗ Ο Καθ΄ ου η Αίτηση καταχώρισε ένσταση ημερομηνίας 7/5/08 η οποία συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του. Προβάλλονται οι ακόλουθοι λόγοι ένστασης:

(1)Η αίτηση έγινε για να εξαναγκασθεί να πληρώσει και όχι για τους γνήσιους σκοπούς του νόμου.

(2)Η απόφαση εκδόθηκε εναντίον συγκεκριμένων ατόμων εκ των οποίων ο Παναγιώτης και Μαρία Αδάμου είναι γονείς του.

(3)Για τους ίδιους λόγους και για το ίδιο χρέος, έγινε Αίτηση Πτώχευσης εναντίον των γονέων του ήτοι η 30/08 και η 34/08.

(4)Η Αιτήτρια για άλλο χρέος από δικαστική απόφαση στην Αγωγή 893/05 Ε.Δ. Αμμοχώστου υπέβαλε την αίτηση πτώχευσης 5/08 εναντίον της μητέρας του, την 4/08 εναντίον τα πατέρα του και επίσης εναντίον του Γεώργιου Παύλου.

(5)Για το ίδιο χρέος από την δικαστική απόφαση στην αγωγή 951/07 Ε.Δ. Αμμοχώστου καταχώρισαν Αιτήσεις Πτώχευσης, πέραν του Καθ΄ ου η Αίτηση, και των γονέων του και εναντίον των επτά

(7)άλλων προσώπων.

(6)Τόσο αυτή η διαδικασία όσο και οι άλλες είναι καταχρηστικές με σκοπό τον εξαναγκασμό του Καθ΄ ου η Αίτηση για πληρωμή της οφειλής.

(7)Δεν έλαβαν άλλα δικαστικά μέτρα.

(8)Η Αιτήτρια δεν μπορούσε να κινήσει αγωγή αλλά να παραπέμψει τη διαφορά σε διαιτησία.

(9)Η Αιτήτρια είπε στους εναγομένους να μην καταχωρίσουν υπερασπίσεις και θα τους έδιναν χρόνο να διευθετήσουν την διαφορά τους με τους άλλους οφειλέτες.

(10)Έγινε διακανονισμός μεταξύ των οφειλετών και τα χρέη προς την Αιτήτρια ανέλαβαν οι άλλοι επτά

(7)οφειλέτες και ο Καθ΄ ου η Αίτηση με τους γονείς του άλλα χρέη τα οποία πλήρωσαν γεγονός που γνωρίζει η Αιτήτρια.

(11)Η Αιτήτρια σε συνεννόηση με τους άλλους επτά

(7)οφειλέτες, υπέβαλε την Αίτηση Πτώχευσης για να εξαναγκασθεί ο Καθ΄ ου η Αίτηση, και οι γονείς του να πληρώσουν και αυτό το χρέος.

(12)Είχε και έχουν συζητήσεις με τους άλλους οφειλέτες και την Αιτήτρια για διευθέτηση.

(13)Οι πέντε

(5)Πτωχεύσεις δημιουργούν επιπρόσθετα έξοδα. Η ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Καθ΄ ου η Αίτηση με την οποία επιβεβαιώνονται τα όσα αναφέρονται στην ένσταση. Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ Προς απόδειξη των ισχυρισμών της Αιτήτριας, έδωσαν προφορική ένορκη μαρτυρία δύο

(2)μάρτυρες. Η πρώτη μάρτυρας κα Ελένη Θεοδοσίου, ανέφερε ότι είναι υπεύθυνη του Τμήματος Πτωχεύσεων του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας - Αμμοχώστου και έχει στην κατοχή και φύλαξη της τους φακέλους ειδοποίησης πτώχευσης. Στη συνέχεια ανάφερε ότι έχει στην κατοχή της την ειδοποίηση πτώχευσης αρ. 55/08 την οποία κατέθεσε ως Τεκμήριο 1(α) και ως Τεκμήριο 1(β) την ένορκη δήλωση επίδοσης της Ειδοποίησης Πτώχευσης 55/08 ημερ. 14.03.08 με επισυναπτόμενη την ειδοποίηση πτώχευσης 55/

1. Η μάρτυρας δεν αντεξετάστηκε. Ο δεύτερος μάρτυρας Χριστόδουλος Παντελή, ανάφερε ότι είναι ο γραμματέας - διευθυντής της Αιτήτριας από το 1992 και γνωρίζει τον Καθ΄ ου η Αίτηση ως εγγυητή, (όχι εξ όψεως) σε δάνειο που σύναψε από την Αιτήτρια ο Παναγιώτης Αδ. Λοίζου. Κινήθηκε αγωγή γι΄ αυτό το δάνειο και εκδόθηκε δικαστική απόφαση στην αγωγτή 951/07 Ε.Δ. Αμμοχώστου στις 06.02.08 αντίγραφο της οποίας κατάθεσε ως Τεκμήριο
2. Έναντι αυτής της Δικαστικής απόφασης δεν καταβλήθηκε κανένα ποσό από κανένα. Κατά την αντεξέταση σε σχετική ερώτηση του δικηγόρου της Καθ΄ ης η Αίτηση ανάφερε ότι εναντίον και των δέκα

(10)εξ αποφάσεως χρεωστών στην αγωγή αρ. 951/07 Ε.Δ. Αμμοχώστου καταχωρήθηκαν αιτήσεις πτωχεύσεις. Δηλώθηκαν τα ακόλουθα παραδεκτά γεγονότα: (α) Ότι για το ίδιο χρέος καταχωρήθηκε η ειδοποίηση πτώχευσης 50/08 εναντίον της Μαρίας Π. Λοίζου με βάση την οποία καταχωρήθηκε η Αίτηση Πτώχευσης 30/08 η οποία ορίσθηκε την ίδια ημερομηνία για ακρόαση με την υπό εξέταση αίτηση πτώχευσης. (β) Για το ίδιο χρέος καταχωρήθηκε η ειδοποίηση πτώχευσης 51/08 εναντίον του Παναγιώτη Αδάμου Λοίζου με βάση την οποία καταχωρήθηκε η αίτηση πτώχευσης 34/08 η οποία ορίσθηκε την ίδια ημέρα για ακρόαση με την υπό εξέταση αίτηση πτώχευσης. (γ) Η Αιτήτρια κατέθεσε εναντίον της Μαρίας Π. Λοίζου την ειδοποίηση πτώχευσης 3/08 με βάση την οποία καταχωρήθηκε η αίτηση πτώχευσης 5/08 η οποία είναι ορισμένη στις 20.05.08 για άλλο χρέος από δικαστική απόφαση. (δ) Η Αιτήτρια καταχώρησε την ειδοποίηση πτώχευσης 2/08 εναντίον του Παναγιώτη Αδάμου Λοίζου με βάση την οποία καταχωρήθηκε η αίτηση πτώχευσης 4/08 η οποία είναι ορισμένη στις 20.05.08 και αφορά άλλο χρέος από δικαστική απόφαση. Ο Καθ΄ ου η Αίτηση δεν πρόσφερε καμία προφορική μαρτυρία. ΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ Ο κ. Νικολάου στην αγόρευση του αφού εισηγήθηκε ότι πληρούνται όλες οι προϋποθέσεις του νόμου και ότι δεν θα πρέπει να ληφθούν υπόψη οι θέσεις του Καθ΄ ου η Αίτηση όπως καταγράφονται στην ένσταση, ζήτησε από το Δικαστήριο όπως εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα. Ο κ. Πιττάτζης από την άλλη με την δική του αγόρευση, υιοθέτησε τα όσα ανάφερε στις Αιτήσεις Πτώχευσης 30/08 και 34/08. Στην Αίτηση Πτώχευσης 30/08 είχε εισηγηθεί (α) ότι δεν αμφισβητήθηκαν τα γεγονότα που αναφέρονται στην ένσταση (β) δεν αναφέρθηκε εάν οι δέκα

(10)χρεώστες έχουν και άλλους πιστωτές, (γ) ότι έπρεπε να γίνει μια πτώχευση για τον κάθε ένα και όχι δύο, (δ) η Αιτήτρια κατεχώρησε περισσότερες από μια πτωχεύσεις για τα έξοδα ή και να αυξηθεί ο εξαναγκασμός σε πληρωμή και (ε) υπάρχει κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας. Επικαλέσθηκε σχετική νομολογία και ζήτησε όπως απορριφθεί η αίτηση. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ - ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ - ΚΑΤΑΛΗΞΗ Τα σχετικά άρθρα του Περί Πτωχεύσεως Νόμου Κεφ. 5 που θα μας απασχολήσουν είναι τα ακόλουθα σε μετάφραση: Άρθρο 3

(1)............................. (α) ............................. (β) ............................. (γ) ............................. (δ) ............................. (ε) .............................. (στ) ............................ (ζ) Αν πιστωτής εξασφάλισε εναντίον του τελεσίδικη απόφαση ή διάταγμα για οποιοδήποτε ποσό, και, ενώ δεν αναστάληκε η εκτέλεση της απόφασης ή του διατάγματος, επεδόθηκε σ΄ αυτόν στη Δημοκρατία ή αλλού με άδεια του Δικαστηρίου, ειδοποίηση πτωχεύσεως βάσει του Νόμου αυτού, και μέσα σε επτά μέρες μετά την επίδοση της ειδοποίησης, σε περίπτωση που η επίδοση γίνεται στη Δημοκρατία και σε περίπτωση που η επίδοση γίνεται αλλού μέσα στον καθορισμένο από το διάταγμα που παρέχει την άδεια για επίδοση χρόνο ο οφειλέτης είτε δε συμμορφώνεται με τις απαιτήσεις της ειδοποίησης, είτε δεν ικανοποιεί το Δικαστήριο ότι έχει ανταπαίτηση, δικαίωμα συμψηφισμού ή ανταγωγή η οποία εξισώνεται ή υπερβαίνει το ποσό του εξ αποφάσεως χρέους ή το ποσό που διατάχθηκε να πληρώσει και την οποία δε μπορούσε να προβάλει στην αγωγή ή τη διαδικασία στην οποία εξασφαλίσθηκε η απόφαση ή το διάταγμα. (η) ............................. (θ) ............................. Άρθρο 5

(1)Πιστωτής δεν θα δικαιούται να υποβάλει αίτηση πτωχεύσεως εναντίον οφειλέτη, εκτός αν: (α) το χρέος που οφείλεται από τον οφειλέτη προς τον αιτητή πιστωτή, ή αν δύο ή περισσότεροι πιστωτές υποβάλλουν από κοινού την αίτηση, το συνολικό ποσό των χρεών που οφείλεται στους διάφορους αιτούντες πιστωτές συμποσούται σε πεντακόσιες λίρες, και (Ν49/85) (β) το χρέος είναι εκκαθαρισμένο ποσό, πληρωτέο είτε αμέσως είτε σε καθορισμένο μελλοντικό χρόνο, και (γ) η πράξη πτωχεύσεως στην οποία στηρίζεται η πτώχευση επεσυνέβηκε μέσα σε τρεις μήνες πριν την υποβολή της αίτησης, και (δ) ο οφειλέτης κατοικεί στην Δημοκρατία ή, μέσα σε περίοδο ενός χρόνου πριν την ημερομηνία υποβολής της αίτησης, είχε τη συνήθη διαμονή, ή είχε τόπο διαμονής ή τόπο εργασίας στη Δημοκρατία ή διεξήγαγε εργασίες στη Δημοκρατία μέσω εταίρου ή εταίρων ή με αντιπρόσωπο ή διευθυντή, ή και ή μέσα στην περίοδο που αναφέρθηκε ήταν μέλος οίκου ή ομόρρυθμου ή ετερόρρυθμου εταιρείας που διεξήγαγε εργασίες στη Δημοκρατία μέσω εταίρου ή εταίρων ή αντιπροσώπου ή διευθυντή.

(2)Αν ο αιτητής πιστωτής είναι ασφαλισμένος πιστωτής, οφείλει στην αίτηση του είτε να δηλώσει ότι προτίθεται να παραιτηθεί από την ασφάλεια του προς όφελος των πιστωτών στην περίπτωση που ο οφειλέτης κηρυχθεί σε πτώχευση, ή να δώσει εκτίμηση της ασφάλειας του. Στην τελευταία περίπτωση μπορεί να γίνει δεκτός ως αιτητής πιστωτής στην έκταση του υπόλοιπου του προς αυτόν οφειλόμενου χρέους, που προκύπτει μετά την αφαίρεση της εκτιμημένης αξίας, κατά τον ίδιο τρόπο ως αν ήταν μη ασφαλισμένος πιστωτής. Άρθρο 6

(1)Αίτηση πιστωτή θα βεβαιώνεται από ένορκη δήλωση του πιστωτή, ή από πρόσωπο για λογαριασμό του που έχει γνώση των γεγονότων, και θα επιδίδεται κατά τον καθορισμένο τρόπο.

(2)Κατά την ακρόαση της αίτησης, το Δικαστήριο θα απαιτεί απόδειξη του χρέους που οφείλεται προς τον αιτούντα πιστωτή, της επίδοσης της αίτησης, και της πράξης πτωχεύσεως, ή αν στην αίτηση προβάλλεται ισχυρισμός για τέλεση περισσότερων από μία πράξης πτωχεύσεως, μιας από τις ισχυριζόμενες πράξεις πτωχεύσεων και το Δικαστήριο αν ικανοποιηθεί με τέτοια απόδειξη, θα εκδίδει διάταγμα παραλαβής σύμφωνα με την αίτηση. Άρθρο 87 Τα επαρχιακά Δικαστήρια θα είναι τα Δικαστήρια που θα κέκτηνται πτωχευτική δικαιοδοσία και, τηρουμένων των διατάξεων του Νόμου αυτού, κατά την ενάσκηση της δικαιοδοσίας αυτής θα έχουν όλες τις εξουσίες που παρέχονται σε Επαρχιακά Δικαστήρια όπως κατά την εκδίκαση αστικής αγωγής. Άρθρο 88

(1)Αίτηση πτωχεύσεως εναντίον οφειλέτη θα πρέπει να υποβάλλεται στο Επαρχιακό Δικαστήριο της επαρχίας στην οποία διαμένει ο οφειλέτης ή διεξάγει εργασίες για μεγαλύτερη των έξι μηνών περίοδο αμέσως προ της υποβολής της αίτησης.

(2)Τίποτε που περιλαμβάνεται στο άρθρο αυτό δε θα ακυρώνει διαδικασία εξαιτίας του ότι λήφθηκε σε αναρμόδιο Δικαστήριο. Άρθρο 102

(1)Δε θα ακυρώνεται καμία πτωχευτική διαδικασία εξαιτίας τυπικού ελαττώματος ή αντικανονικότητας, εκτός αν το Δικαστήριο ενώπιον του οποίου υπεβλήθηκε ένσταση εναντίον των διαδικασιών είναι της γνώμης ότι προκλήθηκε από το ελάττωμα ή την αντικανονικότητα ουσιώδης αδικία και ότι η αδικία δεν μπορεί να θεραπευθεί από οποιοδήποτε διάταγμα του δικαστηρίου εκείνου. Άρθρο 106 Οποιοσδήποτε οφειλέτης, είτε έμπορας είτε όχι, εναντίον του οποίου δύνανται να ληφθούν νομικές διαδικασίες στη Δημοκρατία για την ανάκτηση χρέους θα υπόκειται σε πτώχευση όπως προβλέπεται στο Νόμο αυτό: Νοείται πάντοτε ότι κανένας οφειλέτης, ο οποίος δεν είναι έμπορας ή γεωργός κατά το χρόνο έναρξης του Νόμου αυτού, δε θα κηρυχθεί σε πτώχευση αναφορικά με χρεός που προέκυψε πριν την έναρξη του Νόμου αυτού ή χρέους που προέκυψε πριν και ανανεώθηκε μετά την έναρξη του Νόμου αυτού, ή σαν αποτέλεσμα των διαδικασιών που νόμιμα λήφθησαν για την ανάκτηση τέτοιου χρέους. Άρθρο 112 Αίτηση ή αντίγραφο αιτήσεως πτωχεύσεως, διάταγμα ή πιστοποιητικό ή αντίγραφο διατάγματος ή πιστοποιητικού το οποίο εξεδόθη από Δικαστήριο που έχει δικαιοδοσία πτωχεύσεως, οποιοδήποτε έγγραφο ή αντίγραφο εγγράφου, ενόρκου δηλώσεως, ή εγγράφου το οποίο εξεδόθηκε ή χρησιμοποιήθηκε κατά τη διάρκεια πτωχευτικής διαδικασίας ή άλλης διαδικασίας με βάση το Νόμο αυτό θα δύναται να ληφθεί ως μαρτυρία σε όλες τις νομικές διαδικασίες, αν φανεί ότι σφραγίστηκε με τη σφραγίδα Δικαστηρίου που έχει δικαιοδοσία πτωχεύσεως ή φαίνεται να υπογράφηκε από δικαστή του Δικαστηρίου αυτού ή πιστοποιείται ως αληθές αντίγραφο από Πρωτοκολλητή του Δικαστηρίου αυτού. Άλλα σχετικά Άρθρα τα οποία όμως δεν κρίνω σκόπιμο να παρατεθούν ως έχουν είναι τα Άρθρα 90

(1), 93

(1), 113. Πέραν των πιο πάνω άρθρων του Κεφ. 5 θεωρώ ότι είναι χρήσιμη και η αναγραφή των πιο κάτω άρθρων από τους Περί Πτωχεύσεως Κανονισμούς: Κ.2 Η μη συμμόρφωση προς οποιοδήποτε από τους κανονισμούς αυτούς ή προς οποιοδήποτε κανόνα πρακτικής που ισχύει επί του παρόντος δε θα καθιστά άκυρη διαδικασία εκτός αν το Δικαστήριο διατάξει έτσι, αλλά τέτοια διαδικασία μπορεί να ακυρωθεί, είτε εξ ολοκλήρου είτε μερικώς ως αντικανονική, ή να τροποποιηθεί ή διαφορετικά να αντιμετωπισθεί κατά τέτοιο τρόπο και με τέτοιους όρους ως το Δικαστήριο δυνατόν να θεωρήσει σκόπιμο. Κ.6 Όταν το Δικαστήριο έχει περισσότερο από ένα πρωτοκολλητεία, η διαδικασία θα λαμβάνεται στο προωτοκολλητείο μέσα στη διοικητική επαρχία στην οποία ο οφειλέτης διέμενε ή διεξήγαγε εργασίες για τη μεγαλύτερη περίοδο στη διάρκεια των έξι αμέσως προηγούμενων από την υποβολή της αίτησης μηνών. Κ.44

(2)Όταν υποβάλλεται αίτηση εναντίον οφειλέτη ο οποίος διαμένει ή διεξάγει εργασίες σε διεύθυνση άλλη από τις διευθύνσεις στις οποίες ο οφειλέτης διέμενε ή διεξήγαγε εργασίες κατά το χρόνο συναλλαγής της οφειλής ή υποχρέωσης σχετικά με την οποία υποβάλλεται η αίτηση, ο αιτητής επιπρόσθετα προς την περιγραφή του οφειλέτη, όπως ήταν τότε η διεύθυνση και περιγραφή του, πρέπει στην αίτηση να περιγράψει τον οφειλέτη ως διαμένοντα ή διεξάγοντα τελευταίως εργασίες στη διεύθυνση στην οποία διέμενε ή διεξήγαγε εργασίες όταν η οφειλή ή η υποχρέωση προέκυψε. Κ.45 Τηρουμένων των προνοιών του άρθρου 88 του Νόμου, όταν οφειλέτης για το μεγαλύτερο διάστημα των έξι μηνών αμέσως προηγουμένων της υποβολής της αίτησης πτωχεύσεως διεξήγαγε εργασίες μέσα στην επαρχία ενός Δικαστηρίου ή Πρωτοκολλητείου, ο αιτητής θα καταχωρεί στο πρωτοκολλητείο του Δικαστηρίου μέσα στην επαρχία στην οποία διεξήγαγε εργασίες. Κ.46

(1)Κάθε αίτηση πτωχεύσεως πρέπει να υπογραφεί από το πρόσωπο που υποβάλλει αυτή στην παρουσία Πρωτοκολλητή. Ο Πρωτοκολλητής θα χρονολογήσει και μαρτυρήσει την αίτηση. Κ.47

(1)Με την υποβολή της αίτησης ο αιτητής θα καταθέσει στον Επίσημο Παραλήπτη το ποσό των Εκατό δέκα λιρών, για την κάλυψη των τελών και εξόδων που θα προκύψουν από τον Επίσημο Παραλήπτη, και ο Πρωτοκολλητής δε θα αποδεχθεί αίτηση εκτός αν προσκομιστεί σ΄ αυτόν η απόδειξη κατάθεσης του επίσημου παραλήπτη (1986, παρ. 11, αρ. 7). Κ.50

(1)Κάθε αίτηση πιστωτή πρέπει να πιστοποιείται με ένορκο δήλωση και όταν καταχωρείται πρέπει να κατατίθεται μαζί μ ε δυο ή περισσότερα αντίγραφα τα οποία θα σφραγιστούν για έκδοση. Κ.50

(2)Ένορκος δήλωση που καταχωρείται προς υποστήριξη της αίτησης πρέπει να γίνεται από πρόσωπο που μπορεί να ορκιστεί με βάση τη δική του γνώση για την αλήθεια των γεγονότων για τα οποία καταθέτει. Κ.51

(1)Αίτηση πιστωτή θα πρέπει να επιδοθεί προσωπικά με παράδοση στον οφειλέτη σφραγισμένου αντιγράφου της αίτησης. Κ.57

(2)Στην περίπτωση αίτησης πιστωτή η ημέρα που θα καθοριστεί από Πρωτοκολλητή θα γράφεται στην αίτηση και θα σφραγίζονται αντίγραφα για επίδοση. Κ.59 Όταν οφειλέτης προτίθεται να δείξει λόγο εναντίον της αίτησης πρέπει, τέσσερεις ημέρες πριν την ημέρα που ορίστηκε για ακρόαση να καταχωρήσει στον Πρωτοκολλητή ειδοποίηση που καθορίζει τις δηλώσεις στην αίτηση τις οποίες προτίθεται να αμφισβητήσει και ταυτόχρονα επιδίδει αντίγραφο τέτοιας ειδοποίησης, στη διεύθυνση του αιτητή πιστωτή μέσα στην πόλη. Κ.60

(2)Αν ο οφειλέτης εμφανίζεται για να δείξει λόγο εναντίον της αίτησης, το προς τον αιτούντα πιστωτή χρέος και η πράξη πτωχεύσεως ή τα ζητήματα που γνωστοποιήθηκαν από τον οφειλέτη ότι θα αμφισβητηθούν πρέπει να αποδειχθούν, και αν επιθυμείται από τον αιτούντα πιστωτή ή από τον οφειλέτη, περαιτέρω χρόνος το Δικαστήριο δύναται, όταν ικανοποιείται ότι η παράταση του χρόνου δε θα παραβλάψει το σύνολο των πιστωτών, παραχωρεί τέτοιο περαιτέρω χρόνο (σε κάθε περίπτωση δεν θα υπερβαίνει τις επτά

(7)ημέρες) ως θεωρεί σκόπιμο. Σε περίπτωση που ο οφειλέτης - Καθ΄ ου η Αίτηση εμφανίζεται και αμφισβητεί τους ισχυρισμούς που περιλαμβάνονται στην Αίτηση Πτωχεύσεως τότε αυτοί πρέπει να αποδειχθούν με μαρτυρία. Η διαπίστωση αυτή προβάλλεται και προνοείται επιτακτικά από τον Κανονισμό 60

(2)των Περί Πτωχεύσεων Κανονισμών που αναφέρεται πιο πάνω. Σύμφωνα με τον Κανονισμό 59 ο οφειλέτης - Καθ΄ ου η Αίτηση που προτίθεται να ενστεί πρέπει στην ένσταση που θα υποβάλει τέσσερις τουλάχιστον ημέρες πριν την ακρόαση να καθορίσει τις δηλώσεις - ισχυρισμούς που περιλαμβάνονται στην αίτηση που προτίθεται να αμφισβητήσει. Τοιουτοτρόπως σύμφωνα με τους ανωτέρω κανονισμούς ο Αιτητής πρέπει να αποδείξει θετικά με μαρτυρία τους ισχυρισμούς που αμφισβητούνται και όχι οποιουσδήποτε ισχυρισμούς γίνονται αποδεκτοί ή δεν αμφισβητούνται. Πρώτα να λεχθεί ότι η Αίτηση για έκδοση διατάγματος παραλαβής περιουσίας ατόμου δεν συνιστά ενδιάμεση αίτηση αλλά πρωτογενή διαδικασία προσδιοριστική των επίδικων θεμάτων που τίθενται προς εξέταση και δεν χρειάζεται η αναφορά στα άρθρα του Περί Πτωχεύσεως Νόμου και Κανονισμών η οποία γίνεται εκ του περισσού (βλ. Μαχλουζαρίδης ν. Ιωαννίδης κ.α.

(1996)1 ΑΑΔ 165, Τρύφωνος ν. Παγκυπριακής

(1993), 1 ΑΑΔ 706) Ο Περί Πτωχεύσεως Νόμος Κεφ. 5 είναι στην ουσία αντιγραφή του αγγλικού Bankruptcy Act. 1914. Η πτώχευση είναι μια διαδικασία, σύμφωνα με την οποία, ο χρεώστης αποξενώνεται του ελέγχου της περιουσίας του, που περιέρχεται σε πρόσωπο που διορίζεται για το σκοπό αυτό. Η περιουσία που ξεκαθαρίζει, διανέμεται μεταξύ των προσώπων στα οποία ο πτωχεύσας οφείλει χρήματα. Η κήρυξη κάποιου σε πτώχευση έχει επιπτώσεις στη ζωή του (βλ. Γεώργιος Αρέστης ν. Λαϊκής Κυπριακής Τράπεζας Λτδ

(2002)1(Β) ΑΑΔ 1258, 1261). Μεταξύ των σκοπών για τους οποίους θεσπίστηκε ο Περί Πτωχεύσεως Νόμος είναι και οι ακόλουθοι: (α) Η προστασία των πιστωτών (β) Η δίκαιη κατανομή των περιουσιακών στοιχείων χρεώστη μεταξύ των πιστωτών του και (γ) Η ανακούφιση του χρεώστη (βλ. Halsbury΄s Laws of England 4η έκδοση, Τόμος 3

(2)παράγραφος 1επομ. και The Digest, 2η έκδοση (Reissue) Τόμος 4

(1), σελίδα 7. Όπως τονίστηκε στην υπόθεση London Clubs Ltd κ.α. ν. Ρόδου Παπαδοπούλου

(2002)1 (Γ) ΑΑΔ 1699, 1701 σκοπός της πτωχευτικής διαδικασίας είναι η προστασία και διασφάλιση της περιουσίας του υπό πτώχευση ώστε να χρησιμοποιηθεί όπως ο νόμος ορίζει για την ικανοποίηση εξ ολοκλήρου ή μερικώς και κατ΄ ισονομία όλων των πιστωτών. Στην υπόθεση Panaou v. Hajichristofi and others

(1962)1 C.L.R. 19, 23 τονίστηκε ότι η εκτέλεση δικαστικής απόφασης είναι ένα θέμα το οποίο βρίσκεται κάτω από τον έλεγχο και την επίβλεψη του Δικαστηρίου και δεν μπορεί να επιτραπεί να χρησιμοποιείται για σκοπούς αχρείαστης καταπίεσης ή για οποιονδήποτε άλλο σκοπό από την δέουσα ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης, πάντοτε κάτω από τον έλεγχο του Δικαστηρίου. Η Αίτηση για έκδοση διατάγματος παραλαβής περιουσίας ατόμου χωρίς αμφιβολία δεν αποτελεί διαδικασία εκτέλεσης δικαστικής απόφασης. Σύμφωνα με το άρθρο 5

(1)του Περί Πτωχεύσεως Νόμου Κεφ. 5, το οποίο καταγράφηκε ανωτέρω, η αίτηση δεν μπορεί να πετύχει «εκτός» αν πληρούνται οι προϋποθέσεις που αναφέρονται σ΄ αυτό. Η λέξη «εκτός», που προδιαγράφει και προδικάζει και την ύπαρξη όλων των προϋποθέσεων, όπως αναφέρεται στο σύγγραμμα Williams & Hunter on Bankruptcy, 19η έκδοση, σελ. 44, πρέπει να θεωρείται ως η νομική αρχή που επιβάλλει το βάρος απόδειξης της κάθε μιας, στον πιστωτή. Όπως προσδιορίζεται στο σύγγραμμα Williams on Bankruptcy σελ. 44 και 45, το χρέος πρέπει να είχε προέλθει πριν από την πράξη πτώχευσης, να ήταν πληρωτέο πριν την πράξη πτώχευσης και να διατηρείται πληρωτέο μέχρι το στάδιο της ακρόασης της αίτησης πτώχευσης και ακόμα στο στάδιο έκδοσης του διατάγματος παραλαβής (βλ. Re Stables, ex parte Smith & Sons

(1984)1 mans 68). Αν δεν στο μεταξύ το χρέος πληρωθεί, δεν εκδίδεται διάταγμα όπως αναφέρεται στο σύγγραμμα Williams on Bankruptcy, σελ. 45. Προέχει να αναφέρω ότι παρακολούθησα και άκουσα με προσοχή τον δεύτερο μάρτυρα της Αιτήτριας κο Παντελή που κατέθεσε ενόρκως ενώπιον μου και βρίσκω ότι είναι αξιόπιστος και αποδέχομαι την μαρτυρία του. Όσον αφορά την κα Θεοδοσίου, υπεύθυνη του Τμήματος Πτωχεύσεων στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας - Αμμοχώστου, βρίσκω ότι είπε την αλήθεια στο Δικαστήριο. Επειδή με τον έβδομο(7ο) λόγο, όπως τον κατέγραψα ανωτέρω, αναφέρεται ότι δεν λήφθηκαν άλλα διαδικαστικά μέτρα εκτέλεσης, αλλά η Αιτήτρια προέβηκε ως πρώτο μέτρο στην υποβολή της αίτησης πτώχευσης, θεωρώ ότι με τούτο το λόγο εγείρεται έμμεσα θέμα ότι έπρεπε να προηγηθεί ένταλμα κατάσχεσης και πώλησης κινητών ή αίτηση έρευνας ή άλλο διαδικαστικό διάβημα που προβλέπεται για την εκτέλεση της απόφασης, κρίνω ότι τέτοιο θέμα δεν μπορεί να επιτύχει καθ΄ ότι τέτοια προϋπόθεση δεν προνοείται πουθενά στο Κεφ. 6 και στο Κεφ. 5 ή στους Πτωχευτικούς Κανονισμούς. Στην υπόθεση Επί τοις αφορώσι τον Τάκη Οικονομίδη ν. Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα Λτδ

(1997)1 (Γ) ΑΑΔ σελ. 1255, 1263 λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Οι μέθοδοι εκτέλεσης προδιαγράφονται από το άρθρο 14 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6 το οποίο δεν περιλαμβάνει τη διαδικασία πτώχευσης. Άσχετα από αυτό έχουμε τη γνώμη ότι οι πιο πάνω αρχές τυγχάνουν εφαρμογής μόνο στις περιπτώσεις εκείνες που οι διάφοροι τρόποι εκτέλεσης στρέφονται εναντίον του ιδίου χρεώστη. Όταν πρόκειται για εκτέλεση απόφασης που εκδίδεται «ομού αι/ή κεχωρισμένως» δεν υπάρχουν τέτοιοι περιορισμοί. Ο εξ αποφάσεως πιστωτής είναι ελεύθερος να επιδιώξει την ταυτόχρονη εκτέλεση της απόφασης εναντίον όλων των χρεωστών. Οποιαδήποτε άλλη προσέγγιση θα αλλοίωνε την έννοια της απόφασης που εκδίδεται «ομού και/ή κεχωρισμένως» και θα ισοδυναμούσε με αναστολή εκτέλεσης της απόφασης σε σχέση με εκείνους τους χρεώστες εναντίον των οποίων δεν είχε επιδιωχθεί εκτέλεση της απόφασης». Στην υπόθεση Χριστάκη Μιχαήλ και άλλου Αίτηση 54/98

(1998)1 ΑΑΔ σελίδα 1320, 1325, ο έντιμος Δικαστής Νικολάου με αναφορά στην Οικονομίδη πιο πάνω, ανέφερε ότι η αίτηση πτώχευσης δεν συμπεριλαμβάνεται στις μεθόδους εκτέλεσης. Γι΄ αυτό η συνύπαρξη της δεν συνιστούσε κώλυμα στην προώθηση της διαδικασίας για την έκδοση διατάγματος μηνιαίων δόσεων και ούτε υπήρχε χώρος για συσχετισμό των δύο έτσι ώστε να αποκτά σημασία η αίτηση πτώχευσης στην άλλη διαδικασία. Οι λόγοι ένστασης 2, 3, 4 και 5, δεν μπορούν να βρουν πουθενά στο νόμο Περί Πτωχεύσεως ή στους Πτωχευτικούς Κανονισμούς έρεισμα, αφού ο πιστωτής δικαιούται είτε να καταχωρήσει μια αίτηση πτώχευσης εναντίον όλων των χρεωστών είτε μια ξεχωριστή για τον κάθε ένα χρεώστη, ασχέτως βέβαια εάν αυτοί έχουν ή δεν έχουν μεταξύ τους συγγένεια (βλ. Κανονισμό 58). Επομένως οι λόγοι 2, 3, 4 και 5 απορρίπτονται. Με τον 8ο λόγο ένστασης ο Καθ΄ ου η Αίτηση προβάλλει τη θέση ότι η Αιτήτρια δεν μπορούσε να κινήσει αγωγή για το δάνειο αλλά έπρεπε να παραπεμφθεί η διαφορά σε διαιτησία. Δεν με βρίσκει σύμφωνο αυτή η θέση. Πρώτα απ΄ όλα δεν μπορεί να εισηγείται στην παρούσα διαδικασία πτώχευσης τέτοια θέση. Εάν κατά την άποψη της, η Αιτήτρια δεν είχε δικαίωμα να εγείρει αγωγή θα έπρεπε με κατάλληλο διάβημα να ζητήσει τον παραμερισμό της απόφασης που εκδόθηκε και όχι να τον προβάλλει σε αυτήν την διαδικασία. Αφ΄ ης στιγμής εκδόθηκε η δικαστική απόφαση και δεν παραμερίστηκε, δεν μπορεί το Δικαστήριο να διερευνήσει την ορθότητα ή την εγκυρότητα της απόφασης. Αλλά και εάν ακόμη ήταν τούτο επιτρεπτό με την τροποποίηση που επήλθε στον Περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμο, άρθρο 52, καθίσταται σαφές ότι η Αιτήτρια είχε το δικαίωμα να κινήσει αγωγή και να αξιώσει το λαβείν της. Ως εκ τούτου ούτε αυτός ο λόγος ευσταθεί και απορρίπτεται. Ούτε ο 9ος λόγος μπορεί να ευσταθίσει. Ο Καθ΄ ου η Αίτηση παρόλο που διατηρούσε το δικαίωμα να συμβουλευθεί δικηγόρο για το τι θα έκανε με την αγωγή, δεν μπορεί να προβάλλει ως λόγο για την μη έκδοση του διατάγματος πτώχευσης την θέση αυτή, αφού όπως ανάφερα και πιο πάνω η απόφαση δεν έχει παραμερισθεί. Ούτε επίσης ο 10ος λόγος μπορεί να τύχει θετικής προσέγγισης αφού ο οποιοσδήποτε διακανονισμός μεταξύ των εναγομένων - εξ αποφάσεως οφειλετών δεν μπορεί να περιορίσει ή να αναχαιτίσει τα όποια νόμιμα δικαιώματα της Αιτήτριας που εκπηγάζουν από οποιοδήποτε Νόμο και Κανονισμό. Εάν έχει οιονδήποτε παράπονο, αυτό μόνο έναντι των άλλων οφειλετών, που δεν τήρησαν τον μεταξύ τους διακανονισμό, μπορεί να προταχθεί και όχι προς την Αιτήτρια. Ο 11ος λόγος δεν μπορεί να επιτύχει αφού καμία θετική μαρτυρία δεν υπάρχει προς τούτο, αλλά απεναντίας η καταχώρηση και εναντίον των υπόλοιπων επτά

(7)χρεωστών, αίτηση πτώχευσης κάθε άλλο παρά οδηγεί στο συμπέρασμα ότι αυτοί οι επτά

(7)συνεννοήθηκαν ή συνέπραξαν με την Αιτήτρια για να καταχωρήσει εναντίον του Καθ΄ ου η Αίτηση και των γονέων του, Αίτηση Πτώχευσης για να εξαναγκασθούν οι τελευταίοι να πληρώσουν την Αιτήτρια. Τοιουτοτρόπως απορρίπτεται και αυτός ο λόγος. Πολύ δε περισσότερο δεν μπορεί να επιτύχει ο 12ος λόγος αφού οι όποιες συζητήσεις προς διευθέτηση μεταξύ των χρεωστών δεν αποτελούν ανασταλτικό παράγοντα για προώθηση της παρούσας αίτησης. Να σημειωθεί όμως ότι ο κος Παντελή ούτε στην εξέταση του ούτε στην αντεξέταση του ανάφερε ότι συζητεί η Αιτήτρια με τους εξ αποφάσεως οφειλέτες για κάποια διευθέτηση αφού δεν ερωτήθηκε επί τούτου. Τοιουτοτρόπως απορρίπτεται και αυτός ο λόγος. Η δημιουργία επιπρόσθετων εξόδων από την καταχώρηση πέντε

(5)αιτήσεων πτωχεύσεων εναντίον των τριών πιο πάνω αναφερθέντων προσώπων, όπως αναφέρεται στον 13ο λόγο ένστασης, μπορούσε να αντιμετωπισθεί με σχετικό διαδικαστικό διάβημα εκ μέρους τους, πράγμα που δεν έπραξαν. Επίσης εάν εκδοθεί διάταγμα παραλαβής περιουσίας εναντίον τους στην μία από τις δύο αιτήσεις πτώχευσης που αντιμετωπίζουν τα δύο πρόσωπα η άλλη δεν θα μπορεί να προωθηθεί. Ακόμη το ζήτημα των εξόδων είναι ένα θέμα το οποίο μπορεί να αντιμετωπιστεί στο τέλος της διαδικασίας. Όμως δεν μπορεί να αποτελέσει λόγο για την μη έκδοση διατάγματος παραλαβής της περιουσίας του Καθ΄ ου η Αίτηση. Τέλος θα εξετάσω μαζί τους λόγους 1 και 6 της ένσταση που αφορούν εξαναγκασμό και κατάχρηση της διαδικασίας με τον ισχυρισμό ότι με την παρούσα πτωχευτική διαδικασία επιδιώκεται η είσπραξη των χρημάτων της από την Αιτήτρια και όχι η επίτευξη των σκοπών του Νόμου. Το ζήτημα αυτό, δηλαδή της κατάχρησης διαδικασίας, έχει απασχολήσει το Ανώτατο Δικαστήριο σε αρκετές υποθέσεις και δεν χρειάζεται να επαναληφθούν όλες εδώ. Είναι αρκετό να καταγραφούν αποσπάσματα από μερικές από αυτές. «Στην Constantinides v. Vima Ltd

(1983)2 CLR 348, επεξηγείται η φύση της δικαιοδοσίας προς παρεμπόδιση διαδικασιών που αποτελούν κατάχρηση της διαδικασίας. Η δικαιοδοσία είναι σύμφυτη και αποβλέπει, όπως εξηγείται, στην τελευταία ανάλυση, στην αποτροπή υπονόμευσης της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου. Η διαδικασία μπορεί να κατασταλεί και όταν εκπηγάζει από δικαίωμα το οποίο παρέχεται για την προσεπίκλησή της οποτεδήποτε μολύνεται από αλλότρια κίνητρα. Γίνεται παραπομπή στην Goldsmith v. Sperrings Ltd

(1977)2 ALL E.R. 566 (CA), όπου διακηρύχθηκε ότι η άσκηση δικαιώματος μπορεί να περιοριστεί οποτεδήποτε ασκείται για σκοπό άλλο από εκείνο για τον οποία παρέχεται από το νόμο, κυρίως όταν αποβλέπει στην εξασφάλιση παρεμφερούς πλεονεκτήματος. (collateral advantage). (βλ. επίσης Church of Scientology v. DHSS

(1979)3 ALL E.R. 97 (CA)).» Στην υπόθεση Βασιλείου ν. Μακρίδη

(2000)2 ΑΑΔ, 133 λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Η δικαιοδοσία για την παρεμπόδιση, περιστολή, απόρριψη ή αναστολή διαδικασίας που συνιστά κατάχρηση των δικαιοδοσιών του Δικαστηρίου, εκπηγάζει από την ίδια τη φύση της δικαστικής λειτουργίας που έχει ως λόγο το δίκαιο και μέσο τους μηχανισμούς που προάγουν την κατίσχυση του. Γι΄ αυτό, η δικαιοδοσία για τη χρήση πρόσφορων μέσων για την παρεμπόδιση κατάχρησης των δικαιοδοσιών είναι σύμφυτη, ενυπάρχει σε κάθε Δικαστήριο, απόρροια της κυριαρχίας των Δικαστηρίων στους μηχανισμούς για την απονομή της δικαιοσύνης. Τα μέσα για την αποτροπή της κατάχρησης της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου, δεν συναρτούνται με οποιοδήποτε συγκεκριμένο διάταγμα ή διατάγματα μπορεί να προσλάβουν οποιαδήποτε μορφή που επιβάλλει η ανάγκη στη συγκεκριμένη περίπτωση για την περιφρούρηση του σκοπού για τον οποίο παρέχονται οι δικαιοδοσίες του Δικαστηρίου» Εκτενής ανάλυση γίνεται στην υπόθεση Χαραλαμπίδη ν. Κωμοδρόμου

(2002)2 ΑΑΔ 522 η οποία όμως αφορούσε την παράλληλη διαδικασία της πολιτικής αγωγής και της ποινικής δίωξης για επιταγή. Εξαρχής η αγγλική νομολογία αποδέχτηκε ότι η χρήση διαδικασία για σκοπό άλλο από εκείνο για τον οποίο προορίζεται, χάριν της εξασφάλισης παρεμφερούς οφέλους, καθώς και η χρήση διαδικασίας, για σκοπό ο οποίος απολήγει σε καταπιεστικό μέτρο για την άσκηση των δικαιωμάτων του αντιδίκου, μπορεί να περισταλεί ως κατάχρηση της διαδικασίας. Η απόφαση στην Grainger v. Hill

(1838)4 Bing NC 212 και ειδικά το ακόλουθο απόσπασμα, από την απόφαση του Tindal CJ, εκθέτει επιγραμματικά τη βάση του κανόνα: (σελ. 221). «to effect an object not within the scope of the process» Όπως διευκρινίζεται στην απόφαση του Scarman LJ, όπως ήταν τότε, στην Goldsmith v. Sperrings Ltd (ανωτέρω), μετά από παραπομπή στο πιο πάνω απόσπασμα από την Grainger v. Hill (σελ. 582). "In a phrase, the plaintiff΄s purpose has to be shown to be not that which the law by granting a remedy offers to fulfill, but one which the law does not recognize as a legitimate use of the remedy sough: see Re Majory» Η απόφαση Re Majory η οποία απαντάται κάτω από τον τίτλο Re A Debtor

(1955)2 ALL E.R. 65 (C.A.), ενέχει μεγάλη σπουδαιότητα για τα θέματα τα οποία εγείρονται στην παρούσα έφεση, διότι διευκρινίζει ότι ο κανόνας ο οποίος διατυπώθηκε σε διαδικασίες πτώχευσης - αποτελεί κατάχρηση ή χρήση ή απειλή χρήσης της διαδικασίας πτώχευσης για σκοπό άλλο από εκείνο για τον οποίο προορίζεται - δεν συνιστά ιδιαιτερότητα της διαδικασίας πτώχευσης, αλλά κανόνα καθολικής εφαρμογής, προς περιφρούρηση του κύριους των δικαστικών διαδικασιών, απαρέγκλιτα συνυφασμένου με τον σκοπό για τον οποία παρέχεται. Διασαφηνίζεται στην απόφαση του Προέδρου του Εφετείου, Sir R. Evershed, M.R. (σελ. 78). «Τhe so-called "rule" in bankruptcy is in truth, no more than an application of a more general rule that court proceedings may not be used or threatened for the purpose of obtaining for the person so using or threatening them some collateral advantage to himself, and not for the purpose for which such proceedings are properly designed and exist: and a party so using or threatening proceedings will be liable to be held guilty of abusing the process of the court, and, therefore, disqualified from invoking the powers of the court by proceedings which he has abused» Στην ίδια απόφαση, Re A Debtor, γίνεται παραπομπή στην απόφαση του Jenkins, L.J. στη Re A Judgment Summons

(1953)1 ALL E.R. 424, ότι δεν είναι παραδεκτή η χρήση της διαδικασίας πτώχευσης όπου τούτο θα αποτελούσε μέσο καταπιεστικό για τα δικαιώματα του χρεώστη. Εφόσον στοιχειοθετείται καταπίεση, η διαδικασία αναστέλλεται προς διαφύλαξη του σκοπού για τον οποίο παρέχεται το δικονομικό μέτρο. Πότε προκύπτει κατάχρηση, εξηγείται με τρόπο παραστατικό στην απόφαση του Lawrence, L.J., στη Re Shaw

(1928)Ch. 206, απόφαση στην οποία ανασκοπείται η προηγούμενη νομολογία επί του θέματος: (ibid, 211) «It cannot, in my opinion, be too clearly understood that bankruptcy proceedings, which are in their nature quasi criminal, must not be used for the purpose of obtaining a collateral advantage. An Attempt to do so, even though unsuccessful, will be sufficient to disentitle a petitioning creditor to an order, and, therefore, the fact that in the present case the debtor refused to pay the costs of the Sherboume Trust, Ltd, and that demand was not insisted upon, does not absolve the petitioning creditors from the consequences of having made that demand. The principle upon which the court acts in these cases is that it treat a demand of this nature as evidence that bankruptcy proceedings were taken not with the bona fide intention of obtaining adjudication but for some collateral purpose». Τέλος στην υπόθεση Re Sunderland 1911 2 Κ.Β. 658 στην οποία δεν έγινε δεκτή η εισήγηση για κατάχρηση, αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: Again in the absence of fraud or extortion, the mere fact that the petitioning creditor desires to obtain not only a distribution of the debtor΄s assets among his creditors, but also a consequential advantage (e.g., to terminate a partnership with a debtor) will not constitute an abuse of process or "sufficient cause" for dismissing the petition:"such a desire and intention on the part of the petitioning creditor is simply a by-motive, which would not taint his procedure unless there were proof of positive fraud." O συνήγορος του Καθ΄ ου η Αίτηση, στην Αίτηση 30/04 παρέπεμψε το Δικαστήριο στην υπόθεση London Clubs Ltd κ.α. ν. Ρόδου Παπαδόπουλου

(2002)1 ΑΑΔ 1699 για να θεμελιώσει νομολογιακά την εισήγηση του για κατάχρηση διαδικασίας. Η υπόθεση London είναι διαφορετική από την παρούσα γιατί σε εκείνη την υπόθεση μετά την έκδοση των δύο δικαστικών αποφάσεων καταχωρήθηκε αίτηση πληρωμής των εξ αποφάσεως χρεών με μηνιαίες δόσεις. Το Δικαστήριο διέταξε τον εναγόμενο (εφεσίβλητο) να πληρώνει Λ.Κ.100 μηνιαίως για κάθε μια από τις δύο αποφάσεις εναντίον του από την 01.02.

1. Επειδή, φαίνεται, δεν ήταν συνεπής με τις δόσεις του, οι ενάγοντες (εφεσείοντες) καταχώρησαν δύο ειδοποιήσεις πτώχευσης με αρ. 1157/98 και 1155/98 εναντίον του. Οι ειδοποιήσεις αποσύρθηκαν στις 11.02.99 αφού ο εφεσίβλητος συμφώνησε να πληρώνει Λ.Κ.300 μηνιαίως. Προφανώς επειδή και πάλι δεν πλήρωνε τις δόσεις του ο εφεσίβλητος, οι εφεσείοντες επέδωσαν σ΄ αυτό άλλες δύο ειδοποιήσεις πτώχευσης με αρ. 76/01 και 77/
2. Ο εφεσίβλητος με αίτημα στο Δικαστήριο ζήτησε την ακύρωση της λόγω κατάχρησης της δικαστικής διαδικασίας. Το Πρωτόδικο Δικαστήριο τις ακύρωσε γι΄ αυτό το λόγο. Το Ανώτατο Δικαστήριο επικυρώνοντας την πρωτόδικη απόφαση, αποφάσισε ότι ήταν φανερό ότι η πτωχευτική διαδικασία χρησιμοποιήθηκε δύο φορές εναντίον του εφεσίβλητου για να τον πιέσουν να πληρώσει τα εξ αποφάσεως χρέη του. Δεν εξηγήθηκε στο Πρωτόδικο Δικαστήριο γιατί δεν προωθήθηκε η ορθή διαδικασία είσπραξης μετά που αμέλησε να πληρώσει τις δόσεις του. Αφού δε υπήρχε το σχετικό διάταγμα και δεν προωθήθηκε η είσπραξη των καθυστερημένων μηνιαίων δόσεων αιωρείτο το ερώτημα πως η κατάσταση του μεταβλήθηκε, μετά την καταχώρηση των πρώτων δύο ειδοποιήσεων πτώχευσης, ώστε να αναλάβει εκουσίως να πληρώνει Λ.Κ.300 το μήνα. Ήταν υπό το φως αυτών των γεγονότων που κρίθηκε ότι η πτωχευτική διαδικασία ήταν καταπιεστική εις βάρος του εφεσίβλητου και δεν απέβλεπε στην ορθή χρήση της που είναι η προστασία και διασφάλιση της περιουσίας του υπό πτώχευση ώστε να χρησιμοποιηθεί όπως ο νόμος ορίζει για την ικανοποίηση εξ ολοκλήρου ή μερικώς και κατ΄ ισονομία όλων των πιστωτών. Στην συγκεκριμένη υπό εξέταση περίπτωση καταχωρήθηκε απ΄ ευθείας πτωχευτική διαδικασία χωρίς να προηγηθεί οποιοδήποτε από τα παραπάνω γεγονότα ή να προηγηθούν μέτρα εκτέλεσης. Η, πριν από την καταχώρηση της αίτησης πτώχευσης, λήψη μέτρων εκτέλεσης, όπως αναφέρθηκε ανωτέρω, δεν αποτελεί προϋπόθεση για καταχώρηση αίτησης πτώχευσης, όπως ούτε η μη λήψη τους ανασταλτικό παράγοντα της. Η δε αίτηση πτώχευσης δεν αποτελεί μέτρο εκτέλεσης όπως και πάλι αναφέρεται πιο πάνω. Η μη καταχώρηση μιας αίτησης πτώχευσης εναντίον του Καθ΄ ου η Αίτηση για τα δύο εξ αποφάσεως χρέη του ή η μη καταχώρηση μιας αίτησης πτώχευσης εναντίον όλων των εξ αποφάσεως χρεωστών δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι, ένεκα τούτου, σκοπείται ο εξαναγκασμός και καταπίεση αυτών, αφού η Αιτήτρια είχε την δικονομική δυνατότητα να ενεργήσει μ΄ αυτόν τον τρόπο. Να λεχθεί ακόμη ότι παρείχετο η δικονομική δυνατότητα στον Καθ΄ ου η Αίτηση να αιτηθεί την από κοινού εξέταση των εναντίον τους αιτήσεων πτώχευσης αλλά δεν το έπραξε. Στην υπόθεση Πετράκη ν. Κίμωνος

(2006)1 ΑΑΔ 1311 όπου δεν είχε προηγηθεί η λήψη κανενός μέτρου εκτέλεσης πριν την καταχώρηση της πτώχευσης, όπως και στην υπό εξέταση περίπτωση, για τους λόγους που εξήγησε το Πρωτόδικο Δικαστήριο δεν εξέδωσε διάταγμα παραλαβής της περιουσίας του εφεσίβλητου. Το Ανώτατο Δικαστήριο ανατρέποντας την πρωτόδικη απόφαση και αφού αναφέρθηκε στους σκοπούς της αίτησης πτώχευσης και την διαφορά της με την υπόθεση London ανωτέρω η οποία αφορούσε ειδοποιήσεις πτώχευσης, και για να μην επαναλαμβάνονται τα ίδια γεγονότα, ανάφερε όσα το Δικαστήριο κατέγραψε και επεσήμανε πιο πάνω, επεσήμανε ότι είχε διαπραχθεί πράξη πτώχευσης από τον εφεσίβλητο ο οποίος δεν συμμορφώθηκε δεόντως με την ειδοποίηση πτώχευσης. Δεν υπήρχε δε οποιοσδήποτε λόγος για τον οποίο το Πρωτόδικο Δικαστήριο ήταν ορθό να ασκήσει την διακριτική του ευχέρεια εις βάρος του εφεσείοντα. Ο εφεσείοντας δεν είχε κάμει οτιδήποτε που να φαίνεται ότι σκόπευε να εξασφαλίσει για τον εαυτό του οποιοδήποτε αθέμιτο, παράλληλο πλεονέκτημα. Δεν υπήρχε ακόμα οτιδήποτε, ενώπιον του πρωτόδικου Δικαστηρίου, από το οποίο να φαίνεται ότι ο εφεσείων απέβλεπε σε απόσπαση χρημάτων ή πλεονεκτήματος από τον εφεσίβλητο, κατά αθέμιτο τρόπο, ή ότι χρησιμοποίησε την δικαστική διαδικασία της αίτησης έκδοσης διατάγματος παραλαβής με στόχο άλλο από εκείνο που προβλέπεται, και κατά τρόπο καταπιεστικό για τον εφεσίβλητο. Τα όσα επισημαίνονται στην υπόθεση Πετράκη ανωτέρω διαπιστώνονται από το Δικαστήριο και στην παρούσα υπό κρίση αίτηση. Δεν υπάρχουν οποιαδήποτε στοιχεία δόλου, ή αθέμιτης εξασφάλισης χρημάτων ή πλεονεκτημάτων προς όφελος της Αιτήτριας και εις βάρος της Καθ΄ ης η Αίτηση και η αίτηση έκδοση διατάγματος παραλαβής δεν θεωρείται ότι γίνεται για παράλληλο και αθέμιτο σκοπό ή κατά κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας. Ακόμη και εάν έχει, που κρίνω ότι δεν έχει, σαν συνεπαγόμενο αποτέλεσμα κάποιο πλεονέκτημα για την Αιτήτρια, όπως για παράδειγμα αύξηση εξόδων, αφού αυτά εμπίπτουν στην διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου και μπορεί να προβεί σε ανάλογη διαταγή, ή η αίσθηση των διπλών διαδικασιών, αφού και σ΄ αυτήν την περίπτωση εάν εκδοθεί διάταγμα παραλαβής της περιουσίας στην μια η άλλη είναι άνευ αντικειμένου, δεν διαφοροποιείται η κατάσταση για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Ως εκ των πιο πάνω, απορρίπτονται και αυτοί οι λόγοι ένστασης που σχετίζονται με την κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας. Αν και ουσιαστικά με τους λόγους ένστασης δεν αμφισβητήθηκαν όλες οι προϋποθέσεις που πρέπει να πληρούνται για να εκδοθεί διάταγμα παραλαβής της περιουσίας του χρεώστη, εν τούτοις το Δικαστήριο θα προβεί σε διαπιστώσεις για όλες τις προϋποθέσεις είτε αυτές είναι τυπικές είτε είναι ουσιαστικές. Έχοντας υπόψη τα πιο πάνω και από το σύνολο της μαρτυρίας που βρίσκεται ενώπιον μου καταλήγω ότι: (α) Η αίτηση καταχωρήθηκε σύμφωνα με τον προβλεπόμενο τύπο Αρ. 7 (β) Συνοδεύεται από ένορκη δήλωση σύμφωνα με το άρθρο 6

(1)του Κεφ. 5 και τον Κ.50

(2). (γ) Επισυνάπτεται μαζί με την αίτηση η νενομισμένη οπισθογράφηση. (δ) Η Αίτηση Πτώχευσης και η ένορκη δήλωση που τη συνοδεύει καταχωρήθηκαν ταυτόχρονα. (Βλ. υπόθεση Μάριου Σιάτη ν. Ευάνθη Λοϊζου, (Αρ. 2)

(1994)1 ΑΑΔ 226). (ε) Είναι δεόντως υπογεγραμμένη, Κ.

1. (στ) Είναι δεόντως σφραγισμένη και υπογραμμένη από τον Αρμόδιο Πρωτοκολλητή, Κ.
2. (ζ) Η Αίτηση έχει επιδοθεί προσωπικά όπως καταδεικνύεται από το φάκελο του Δικαστηρίου, Κ.51 και άρθρο 6

(2)του Κεφ. 5, άλλωστε αντιπροσωπεύεται από δικηγόρο. (η) Υφίσταται οφειλή της Καθ΄ ης η Αίτηση προς την Αιτήτρια ύψους τουλάχιστον €854.30σεντ ως το Τεκμήριο 2 σύμφωνα με το άρθρο 5

(1)(α) του Κεφ. 5. (θ) Η Καθ΄ ης η Αίτηση είναι οφειλέτης όπως ορίζει ο Νόμος Κεφ. 5 και για τους τελευταίους 6 μήνες πριν την υποβολή της αίτησης πτώχευσης είχε τη συνήθη αυτή διαμονή και/ή διεξήγαγε εργασία στο Παραλίμνι, του Επαρχιακού Δικαστηρίου Αμμοχώστου στην Κύπρο, Άρθρο 5

(1)(δ) και 106 του Κεφ. 5 και Κ.44, 45. (ι) Καταχωρήθηκε Αίτηση Ειδοποίησης Πτώχευσης στις 12.03.08, Τεκμήριο 1(α) η οποία επιδόθηκε προσωπικά στην Καθ΄ ης η Αίτηση στις 13.03.08 Τεκμήριο 1(β) και εντός ενός

(1)μηνός από την καταχώρηση της. (κ) Δεν επήλθε συμμόρφωση με την Ειδοποίηση Πτώχευσης από τον Καθ΄ ου η Αίτηση μέσα σε επτά

(7)ημέρες από την πιο πάνω ημερομηνία 13.03.08 αφού δεν πληρώθηκε κανένα ποσό και η οφειλή παραμένει μέχρι σήμερα. Το γεγονός δε αυτό συνιστά πράξη πτώχευσης σύμφωνα με το άρθρο 3

(1)(ζ) και 6

(2)του Κεφ. 5. (λ) Η παρούσα αίτηση καταχωρήθηκε στις 27.03.08 και εντός 3 μηνών από την πράξη πτώχευσης σύμφωνα με το άρθρο 5

(1)(γ) του Κεφ. 5 (μ) Με την υποβολή της αίτησης οι αιτητές κατέθεσαν στον Επίσημο Παραλήπτη το ποσό των €187.95σεντ ως καταδεικνύεται από το φάκελο Κ.47. Με όλα όσα προσπάθησα να αναλύσω και να εξηγήσω κρίνω ότι πληρούνται όλες οι προϋποθέσεις έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος. Κατά συνέπεια εκδίδεται διάταγμα παραλαβής της περιουσίας της Καθ΄ ης η Αίτηση. Ο Επίσημος Παραλήπτης καθίσταται παραλήπτης της περιουσίας της. Ο Καθ΄ ου η Αίτηση διατάσσεται να παρουσιαστεί στο γραφείο του Επίσημου Παραλήπτη στη Λευκωσία αμέσως μετά την προς αυτήν επίδοση του παρόντος διατάγματος. Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ της Αιτήτριας και εναντίον του Καθ΄ ου η Αίτηση όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............ Ν. Γερολέμου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο